အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အခန်း ၁၅၃ - ကြယ်ပွင့်

သံကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားသည့် အသံကို ထိုက်အာ တစ်ယောက်တည်းသာ ကြားလိုက်ရပုံ ရလေ၏။ ထိုက်အာသည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ အချိန် မည်မျှ ကြာအောင် ရယ်မောနေခဲ့သည်ကို မသိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့လေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မူလက ငါ ဟူယန်ကို ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် တစ်ခု အကြွေးတင်တယ် လို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်က ဒီလောက်တောင် ကြီးမားလိမ့်မယ် လို့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

အထွတ်အထိပ် ဓားတာအို ကျင့်ကြံသူက သူ့ကိုယ်သူ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရယ်မောနေလေ၏။

စကားပြောပြီးနောက် ထိုက်အာသည် အိုးယန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေသည်။ အိုးယန်သည် ထိုက်အာကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သူသည် ထိုက်အာ၏ မူလအစကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သော်လည်း ထိုက်အာက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မူလအစကို သိရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူသည် သက်ရှိများကို နိုးထစေနိုင်ပါက အစွမ်းအထက်ဆုံး ရှေးဟောင်း ဓားသွန်းလုပ်သူ အိုးယဲ့ကျီက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ သွန်းလုပ်ခဲ့သော အင်မော်တယ် ဓားသည် ထိုဓား၏ ဝိညာဉ် အသိဉာဏ်ကို မည်သို့ မနိုးထလာဘဲ နေမည်နည်း။

သူ ဖန်တီးခဲ့သော အင်မော်တယ် ဓား၏ အမည်မှာ ထိုက်အာ ဖြစ်ကြောင်း အိုးယဲ့ကျီ ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် အိုးယန်သည် လက်ရှိ ဓားဂိုဏ်းချုပ် ထိုက်အာကို ချက်ချင်း တွေးမိခဲ့လေ၏။ အင်မော်တယ် ဓား ထိုက်အာသည် အနည်းဆုံးတော့ တာအိုရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော ဟု တွေးမိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော တာအိုရတနာ တစ်ခု၏ ဓားအိမ် ပင်လျှင် ဝိညာဉ် အသိဉာဏ်ကို ဖွံ့ဖြိုးလာစေခဲ့ရာ ဓားတစ်လက်လုံး ဝိညာဉ် အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးမလာရန် အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဓား ဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် ထိုဓားသည် ဝိညာဉ် အသိဉာဏ်ကို နိုးထလာခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ အိုးယဲ့ကျီသည် သူ့ကိုယ်သူ ဓား အဖြစ် သွန်းလုပ်ကာ ဓား၏ ဓားဝိညာဉ် ဖြစ်လာပြီးနောက် မူလက နိုးထလာခဲ့သော ဝိညာဉ် အသိဉာဏ်သည် ဓား ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ထိုက်အာ အဖြစ် လူဝင်စား ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူဝင်စား ပြီးနောက် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေသော ရှောင်ပိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အသစ်မွေးဖွားလာသော ထိုက်အာ ဓား၏ ဝိညာဉ် အသိဉာဏ်သည် မည်သို့သော မှတ်ဉာဏ်များကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

အိုးယန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အကယ်၍ သူသာ အချိန်လိုင်းကို သွားရောက် မပြင်ဆင်ခဲ့ပါက သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေးသည် ဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင်၏ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိသည့် နေ့သည် ထိုက်အာ သေဆုံးသည့် နေ့ ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိပေသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ ထိုက်အာသည် ဤနေရာတွင် အကောင်းပကတိ ရပ်နေပြီး ထိုအချက်က သူ ပြောင်းလဲခဲ့သော အချိန်လိုင်းသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။

ဤ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအစဉ်သည် စနစ်၏ အင်မော်တယ် အစီအစဉ်များကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆရာ၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်းလား ဆိုသည်ကို မသိရချေ။ ဆရာ ပြန်လာလျှင် သူ့ကို သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်ပြီး မေးရမည်။

ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသော ထိုက်အာသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် က ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေပြီ ဆိုမှတော့ မင်းကို ဒီ ဝမ်ကျန့် ရေကန်ကို တွေးတောဆင်ခြင်ဖို့အတွက် ငှားပေးလိုက်တာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

ထိုက်အာသည် ငှား ဟူသော စကားလုံးကို နှာခေါင်းသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် အသံထွက်ကာ ထိုအရာသည် အမှန်တကယ် ချေးငှားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ ထိုက်အာ အလျှော့ပေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်သည် ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုက်အာကို ဖားယားလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဦးလေးမှာ တကယ်ကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ဖြောင့်မတ်မှု ရှိပြီး ခေတ်အဆက်ဆက်ကို အကျိုးပြုပါတယ်..."

အကယ်၍ မြှောက်ပင့်ခြင်းက အကျိုးအမြတ်များ ယူဆောင်လာပေးနိုင်ပါက အိုးယန်သည် သူ၏ သက်တံရောင် ချီးကျူးစကားများကို နှမြောနေမည် မဟုတ်ချေ။

‘ငှားတာလား... သူက ပစ္စည်းတွေ ငှားရတာကို သဘောကျပါတယ်... ဘယ်တော့ ပြန်ပေးမလဲ... အဲဒါ သူ့ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး’

ထိုက်အာသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အိုးယန်၏ ခါးတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ချိတ်ဆွဲခံနေရသော ဝက်အူချောင်းခွေးကို သေချာစွာ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ ဓားဂိုဏ်းကို ပြန်တော့မယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာလို့ အဲဒီ အမည်းရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေး နိုးလာတဲ့ အခါကျရင် မင်းတို့ကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဆီ ငါ ပြန်ပို့ပေးမယ်..."

ပြောပြီးနောက် သူသည် အာကာသကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖြဲကာ ယခုအခါ ချော်ရည်အိုင် တစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သော ဝမ်ကျန့် ရေကန်မှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။ အိုးယန်သည် ထိုက်အာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ မူလနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ဓားဂိုဏ်းသို့ လာရသည်မှာ သူ၏ ဦးနှောက် ပင် လောင်ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

လီတိုက်ပိုင်က အရန် အစီအစဉ် ဘယ်နှစ်ခုတောင် ချန်ထားခဲ့တာလဲ... ဓားအိမ်၊ ဓားပန်းဖွား၊ ဓားခန္ဓာကိုယ်၊ ဓားဝိညာဉ်၊ ဓားနှလုံးသား၊ သူ့ကိုယ်သူ... သောက်ကျိုးနည်း... လီတိုက်ပိုင်က သူ့ကိုယ်သူ မဟာနတ်ဘုရားပန်ဂု လို့ ထင်နေတာလား... အရာအားလုံးကို ပုံစံမျိုးစုံ ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်တယ်... သူက လီတိုက်ပိုင်ရဲ့ လူဝင်စား ဖြစ်တာ ရှင်းနေတာကို လီတိုက်ပိုင်က ဘာလို့ အရန် အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရှောင်ပိုင်က ဘာမှမသိတဲ့ ကြာဖြူလေး တစ်ပွင့်လို ဖြစ်နေရတာလဲ... ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်မိသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ စိတ်များ ကော်ပတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မခွဲခြားနိုင်တော့ကြောင်းသာ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ရှောင်ပိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ ချက်ချင်းပင် ဒေါသ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။ သူ၏ သက်တမ်း ငါးဆယ်စာ အသက်စွမ်းအင်များ အားလုံးသည် ဤ ဖြုန်းတီးတတ်သော သားကို ကယ်တင်ရန် ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပိုတွေးလေလေ ပိုဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။ အိုးယန်သည် တိုက်ရိုက် ခုန်ပျံကာ ရှောင်ပိုင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ရှောင်ပိုင်၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညှစ်ကာ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သီးကို ရှောင်ပိုင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်လိုက်လေသည်။

"တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်... မင်းတို့ စကားနားမထောင်တဲ့ သားတွေ... တစ်ယောက်ကမှ ငါ့ကို စိတ်ပူသက်သာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး..."

အိုးယန်က ရှောင်ပိုင်ကို အပြစ်ပေးရင်း ဆဲဆိုလိုက်လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် အရိုက်မခံရမီ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။ သူ၏ ပုံရိပ်ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တတ်သော ပိုင်ယွီသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဦးနှောက်မရှိသော စီနီယာအစ်ကိုကို သူ၏ စစ်မှန်သောချီဖြင့် ခါထုတ်ရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ စစ်မှန်သောချီများ စတင် မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ထိုအရာသည် အိုးယန်၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော စစ်မှန်သောချီ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ဒီလူက တကယ် အလေးအနက် ဖြစ်နေတာပဲ။ ပိုင်ယွီသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အေးခဲသွားပေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အိုးယန်က သူ၏ စစ်မှန်သောချီကို ဖိနှိပ်ရန် စစ်မှန်သောချီကို အသုံးပြုချိန်တွင် ထိုအရာသည် အိုးယန် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။ ပိုင်ယွီသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ တိတ်တဆိတ် အရန် နေရာမှ ပါဝင်ကူညီနေခဲ့သည်ကို အိုးယန်က အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ဒေါသကို သူ့အပေါ် ရုတ်တရက် ပုံချနေရသနည်း။

သူသည် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်သည် ပြုံးနေသော အမူအရာ ရှိသည့် ချန်ချန်ရှန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။ ပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် အရောင်အသွေး စုံလင်လာခဲ့ပေသည်။ လန်ချင်းဆုန်းသည် သတိလစ်နေခဲ့ပြီး စီနီယာအစ်ကို၏ ဘေးတွင် ချန်ချန်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့လေ၏။ ဤ ကောင်စုတ်လေးက သူ့ကို အကြံအစည် တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ စကားတစ်ခုခု ပြောခဲ့တာ သေချာတယ် ဟု ပိုင်ယွီ တွေးလိုက်သည်။

ပိုင်ယွီသည် သွားကို ကိုက်ကာ ပြုံးနေသော ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ တတိယ အစ်ကို... အဲဒီ ကောက်ကျစ်တဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူပဲ... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

သူ၏ အရှေ့ရှိ နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကြောင့် အမှန်တကယ် ပြုံးနေခဲ့သော ချန်ချန်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ ထက်မြက်သော ဆဋ္ဌမ အာရုံက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်နေကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် လင်းဖုန်းနှင့်အတူ ကျင့်ကြံရာမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ လင်းဖုန်းက သူ့အပေါ် မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်လား။

ချန်ချန်ရှန်း၏ အပြုံးသည် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားလေ၏။ တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ လျှို့ဝှက် အခန်း အတွင်းရှိ ချန်ချန်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားနေလေ၏။

အိုးယန်နှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် အတန်ကြာ ကစားနေခဲ့ကြပေသည်။ စီနီယာအစ်ကို၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီးနောက် အိုးယန်သည် လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားရကာ ရှောင်ပိုင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ကြည့်လျက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဘယ်လိုနေလဲ..."

"စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုအစ်ကို အိုးယန်... ကျွန်တော် အရမ်း ကောင်းပါတယ်..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အေးအေးဆေးဆေး ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး စံပြ သွားရှစ်ချောင်းကို ဖော်ပြကာ အိုးယန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းကို ဒီလို မြင်ရတာ မင်း ငါ့ကို ဆဲတာကို တကယ် ကြားချင်မိတယ်..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တာအိုအစ်ကို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့က အဆင်ပြေနေတာကို ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုလုပ် ဆဲနိုင်မှာလဲ..."

သို့ရာတွင် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကျိန်ဆဲမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။ အိုးယန်သည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ပါးစပ်ဟရဲပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပါးရိုက်ချက် တစ်ခု ပျံသန်းလာမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ငါး ဖြစ်ပြီး အိုးယန်သည် ဓားမ ဖြစ်နေလေ၏။ အခြားသူ၏ အမိုးအောက်တွင် ရောက်နေချိန်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းငုံ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ပြုံးနေသော်လည်း အလွန် သတိထားနေသော ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်လား..."

" ဘယ်ကိုလဲ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ အိုးယန်က လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ တောင်ထိပ်ဆယ့်နှစ်ခု ထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ အကြီးအကဲ တပည့်ပဲ... သူတို့က ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးတွေ... မင်း ငါ့ရဲ့... ငါတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်လား..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် သူ၏ အမှတ်အသားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သော ရိုးသားသည့် အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကမူ နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အိုးယန်နှင့် အခြားသူများ ပြုမူပုံမှာ သာမန် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားပေသည်။ သူတို့သည် ထင်ရှားသော မိသားစု တစ်ခုမှ လာသူများ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နာမည်ကြီး ဂိုဏ်း တစ်ခု၏ သားစဉ်မြေးဆက်များ ဖြစ်စေ ဖြစ်ရမည်။ သူတို့သည် မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ လွတ်လပ်သော ဘဝကို အသားကျနေသော ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် သူ၏ ပုံမှန်စရိုက်နှင့် မတူဘဲ လေးနက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တာအိုအစ်ကိုရဲ့ ကြင်နာမှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော် ကျောက်ချီယန်စွန်းရဲ့ ပါရမီက နိမ့်ကျလွန်းလို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ သစ်ပင်ကြီးကို ကျွန်တော် တကယ် မတက်လှမ်းနိုင်ပါဘူး..."

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသော အခွင့်အရေး တစ်ခုလုနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် စဉ်းစားပင် မနေဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ အိုးယန်၏ မျှော်လင့်ချက် အတွင်းတွင် ရှိနေပေသည်။ အိုးယန်သည် ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တာအိုညီအစ်ကိုက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို မဝင်ချင်ဘူး ဆိုမှတော့ ဓားဂိုဏ်းကော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အိုးယန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တာအိုအစ်ကို အိုးယန်... ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အထီးကျန်ဝံပုလွေ တစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့တာပါ... လွတ်လပ်မှုနဲ့ လေလွင့်နေရတဲ့ ဘဝကို ကျွန်တော် အသားကျနေပါပြီ... နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ကျွန်တော် တကယ် မလိုက်နာနိုင်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့..."

အိုးယန်သည် မည်သည့် တွယ်တာမှုမျှ မရှိဘဲ ကျောက်ချီယန်စွန်းထံသို့ လက်ပူးဆုပ်လိုက်လေ၏။

"နောက်တစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံတဲ့ အခါကျရင် တာအိုအစ်ကိုကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းကလည်း လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပိုင်ယွီက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာခဲ့လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... သူက တကယ်ကို အလားအလာကောင်းတဲ့ သူ တစ်ယောက်ပဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းကလည်း လျှောက်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... သူ့ကို အမြစ် ဖြတ်ပစ်လိုက်ရမလား..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ... ဒါက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ..."

အခန်း ၁၅၄ - ငှက်စိမ်းလေး

အိုးယန်က ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လိုက်ရန် မေးမြန်းလိုက်ချိန်တွင် တုန်းရွှီကျစ် ပေးခဲ့သော ကြယ်ပွင့်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုအရာက ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် တုန်းရွှီကျစ်၏ နောက်ထပ် တပည့် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အလား ပင် ဖြစ်လေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်သည် လကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကြယ်များကို ခူးဆွတ်ခဲ့စဉ်က ဤ ကြယ်ပွင့်သည် အိုးယန်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်က ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် တုန်းရွှီကျစ် ရှာဖွေနေသော တပည့် ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။

ဤ နှလုံးမည်းပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့် ဖြစ်လာတော့မည်လော ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်မိသည်။

အဘိုးကြီး တုန်းရွှီကျစ်သည် မည်သို့သော လူများကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံသနည်း ဆိုသည်ကို အံ့သြရမည် ဖြစ်လေ၏။

သူ နားမလည်နိုင်သော လင်းဖုန်း ရှိသည်... ထို့နောက် မိစ္ဆာ သူတော်စင် ရှိသည်... ယခုအခါ သူ့လို ဖြောင့်မတ်သော လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ကိုပင် အရှက်မရှိဟု ခံစားရစေသော နောက်ထပ် ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော် တစ်ယောက် ရှိလာပြန်လေသည်။

ဤ အဘိုးကြီး၏ အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းရည်မှာ တပည့်များကို လက်ခံခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော ဟုတွေးမိသည်။

အကယ်၍ တုန်းရွှီကျစ်သာ အနာဂတ်တွင် "ငါ့ရဲ့တပည့်တွေအားလုံးက မဟာနတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ကြီးတွေပဲ" ဟူသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားခဲ့ပါက ထိုစာအုပ်သည် ရောင်းအားအကောင်းဆုံး စာအုပ် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရုံသာမက အလွန် ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းကြီးများကို သဘာဝအရ ဆန့်ကျင်မှု တစ်ခု ရှိနေပုံ ရပေသည်။

သူသည် ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ရခြင်းထက် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ရန်သာ ပို၍ ဆန္ဒရှိလေ၏။

သူသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် ခံယူချက်နှင့် မာန ရှိနေသည်လော။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက်များ ပြည့်နှက်နေသော ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော် တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ ကံကောင်းမှုမှာ အပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ် ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အပြင်ထွက်လျှင် ပိုက်ဆံ ကောက်ရပြီး ချောက်ကမ်းပါးမှ ခုန်ချလျှင် ကျင့်စဉ်ကို ရရှိတတ်သော ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သည့် ကံကောင်းမှု ပိုင်ရှင်မျိုး သေချာပေါက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ပေါများလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် အနည်းငယ် အားကျသော်လည်း ဤအရာများအတွက် သူ၏ မူဝါဒများကို စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် မူဝါဒများနှင့် အကြံဉာဏ်များ ရှိသော လူဆိုး တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်ချီယန်စွန်း အပေါ် အိုးယန်၏ အကဲဖြတ်ချက် ဖြစ်သော်လည်း ပထမဆုံး အမြင်အရ အိုးယန်သည် ကျောက်ချီယန်စွန်းကို သဘောမကျသလို သူ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့် ဖြစ်လာမည်ကိုလည်း အထင်မကြီးချေ။

မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အတွက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူ တစ်ဦး ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာခြင်းသည် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီး တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုကိစ္စက သူနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်သနည်း။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားပါက သူသည် သူ၏ တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို ယူကာ ထွက်ပြေးရုံသာ ရှိလေ၏။ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး သူနှင့် သူ၏ စကားနားမထောင်သော သားများဖြင့် သူတို့အတွက် နေရာတစ်ခုကို သူတို့ မဖန်တီးနိုင်ဘဲ နေမည်လော ဟုတွေးမိသည်။

သူသည် မသက်ဆိုင်သော အရာများကို တွေးတောနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဒုတိယ ညီလေးသည် ခွေးဗိုက်ထဲတွင် သူ၏ တာအို အုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ နိုးလာရန် အချိန် မည်မျှ ကြာမည်ကို မသိရချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လန်ချင်းဆုန်းသည် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ အမှန်တကယ် အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး တစ်ဦးတည်းသော အကြီးမားဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

သူသည် လီတိုက်ပိုင်၏ အင်မော်တယ် ကမ္ဘာငယ်လေး၊ ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒ၏ အမွေအနှစ်နှင့် ဝမ်ကျန့် ရေကန် အတွင်းရှိ ဓားတာအို စီနီယာများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ထံမှ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ပုံသွင်းမှုကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်ခံရမှုကြောင့် မဟာကျင့်ကြံသူ များစွာကို မှားယွင်းစွာ သတ်ဖြတ်မိခဲ့သော ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကိုပင် ဓားဂိုဏ်းက တာဝန်ယူပေးခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ အပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ် ကံကောင်းမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် အိုးယန်သည် သူ၏ ဒုတိယ ညီလေးကိုပင် အစစ်မှန်ဆုံး ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော် ဟု သံသယဝင်မိမည် ဖြစ်လေ၏။

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် အိုးယန်သည် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ထိုအချိန်ကျမှသာ သူသည် ပိုင်ယွီကို လက်ဆောင် မပေးရသေးကြောင်း သတိရသွားပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံ ရှေ့ကို သတိထား၍ ဖွင့်လိုက်ရာ ငှက်စိမ်းလေး တစ်ကောင်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများ အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေလေ၏။ အိုးယန် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်ပေသည်။

ဒီအကောင် အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

သူသည် ယခုလေးတင် ထိုက်အာ နှင့် အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် ပိုင်ယွီနှင့် အတန်ကြာ ကစားနေခဲ့သော်လည်း ဤ ငှက်လေးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပြီး သူ့ကြောင့် မတော်တဆ ဖိမိပြီး သေမသွားခဲ့ချေ။ ထိုငှက်သည် တကယ်ကို အတော်လေး ကြံ့ခိုင်လှပေသည်။

ဤ ငှက်စိမ်းလေး၏ စစ်မှန်သော မူလအစမှာ အိုးယန် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းစေခဲ့ပြီးနောက် အသွင်ပြောင်းသွားသော အိုးယဲ့ကျီ ပင် ဖြစ်လေ၏။

မူလက ဓားထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော နှစ်များစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော အိုးယဲ့ကျီသည် အိုးယန်၏ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံခဲ့ပြီး အိုးယန်၏ စစ်မှန်သောချီ ဖြင့် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားပြီးနောက် ဒြပ်ရှိသော ငှက်စိမ်းလေး တစ်ကောင် အဖြစ်သို့ အမှန်တကယ် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် ဤ ငှက်စိမ်းလေးသည် အိုးယဲ့ကျီ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆုံးရှုံးသွားပုံ ရပြီး သာမန် ငှက်စိမ်းလေး တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

အိုးယန်သည် သက်မဲ့ အရာများကိုသာ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းစေနိုင်သော်လည်း သူတို့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု မပေးနိုင်ချေ။ အကယ်၍ သူသာ သက်မဲ့ အရာများကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု ပေးနိုင်ပါက သူ၏ တတိယ ညီလေး၏ ပန်းချီဆွဲခြင်း အံ့ဖွယ် နည်းစနစ် သည် တကယ်ကို အလွန် အသုံးဝင်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယဲ့ကျီသည်လည်း သူ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားပြီးနောက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှလုံးခုန်သံ ရှိသော ငှက်တစ်ကောင် အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းရန် နည်းလမ်း တစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့ပုံ ရလေ၏။

သူသည် ဓားထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော နှစ်များစွာ ပိတ်မိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ အိုးယဲ့ကျီသည် အချုပ်အနှောင်ကင်းသော ငှက်စိမ်းလေး တစ်ကောင် အဖြစ် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ အသက်ရှင်ချင်ရုံသာ ရှိလေတော့သည်။

အိုးယန်သည် ငှက်စိမ်းလေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။ ဤ ငှက်စိမ်းလေးသည် လူများကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ပုံ မရဘဲ အိုးယန်၏ လက်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေကာ ငှက်၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို တောင်ပံအောက်တွင် ထည့်ပြီး အိပ်စက်နေလေ၏။

ငှက်၏ ကိုယ်လုံး သေးသေးလေး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခြင်းကလည်း အိုးယန်သည် ယုံကြည်ရခက်သူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုငှက်သည် ရဲရင့်စွာ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

အိုးယန် ငှက်စိမ်းလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ယွီ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုငှက်အပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်လက်မမျှပင် မဖယ်ခွာနိုင်တော့ချေ။

ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ လူဝင်စား တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ အရင်းနှီးဆုံး အရှိန်အဝါကို ငှက်စိမ်းလေး အပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအချိန်အထိ သူ့ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေခဲ့သော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ယွီ မည်သို့ မေ့ပစ်နိုင်မည်နည်း။

"စီ... စီနီယာအစ်ကို... ဒီ... ဒီ ငှက်လေးက..."

ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ လက်ထဲရှိ ငှက်စိမ်းလေးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ကာ စကားထစ်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ကြီးမားသော အံ့သြစရာက ပိုင်ယွီကို စကားပင် မပြောနိုင်တော့အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အချိန်အကြာကြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ စကားထစ်နေစေခဲ့လေ၏။

အိုးယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ဟိုဒီ ဝေ့ဝဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အော်... ဒါလား... လျန်ကျိုက်ရဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ ငါ တွေ့ခဲ့တာ... ကြည့်ရတာ တော်တော် လှလို့ အိမ်မှာ မွေးဖို့ ယူလာခဲ့တာ..."

"ဒါ... ဒါက... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

များသောအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးလေ့ရှိသော ပိုင်ယွီသည် သူ၏ လက်များ ခြေထောက်များဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြနေပြီး ဤ ငှက်စိမ်းလေးကို အိုးယန်ထံမှ မည်သို့ တောင်းရမည်ကို မသိတော့ချေ။

သို့ရာတွင် အိုးယန်က ငှက်စိမ်းလေးကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်ယင်နေသော ပိုင်ယွီကို မမြင်ဟန်ဆောင်လျက် တွေးတောနေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အိမ်က မြေခွေးကို လူချော လို့ ခေါ်တယ်... ငါ့ခွေးကို လျန်ကျိုက် လို့ ခေါ်တယ်... ဒီငှက်ကို ဘယ်လို နာမည်ပေးရမလဲ... အမွေးတွေချည်းပဲ ဆိုတော့ တျောင်မြောင် (အမွေးပြောင်) လို့ ပေးရင် ကောင်းမလား..."

ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့ နာမည်လဲ... နှိမ့်ချတဲ့ နာမည်က မွေးရလွယ်ပြီး အဲဒါက ပီပြင်ပြီး အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝတယ်လေ ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်သည်။

အိုးယန်သည် သူ ပေးလိုက်သော နာမည်ကို အလွန် သဘောကျနေပေသည်။ သူသည် နာမည်ပေးရာတွင် တကယ်ကို ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်လေ၏။

ငှက်စိမ်းလေးသည် အိုးယန် ပေးလိုက်သော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရပုံ ရပြီး အိုးယန်၏ လက်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားကာ လက်စားချေသည့် အနေဖြင့် အိုးယန်၏ နဖူးကို ထိုးဆိတ်လိုက်ပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခေါင်းကို ကိုင်လျက် သူ၏ အရှေ့ရှိ ကျေးဇူးကန်းသော ငှက်စိမ်းလေးကို ဆဲဆိုနေလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုင်ယွီသည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ငှက်စိမ်းလေးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည်

အဝေးတစ်နေရာသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ငိုခြင်းမဟုတ် ရယ်ခြင်းမဟုတ်သည့် ပုံပျက်နေသော အမူအရာကို ပြသနေပေသည်။

အိုးယန်က ဆက်လက် မသည်းခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အရှေ့ရှိ ငှက်စိမ်းလေး ပေါ်မှ အမွေးများ အားလုံးကို နုတ်ပစ်ရန် သူ၏ စစ်မှန်သောချီ များကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ထိုငှက်ကို အမှန်တကယ် တျောင်မြောင် (အမွေးပြောင်) တစ်ကောင် ဖြစ်လာစေရန် ပြင်နေဆဲမှာပင် ငှက်စိမ်းလေးသည် ပါးနပ်စွာ ပျံတက်သွားပြီး လေထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး ပျံဝဲနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်သွားလေ၏။

ငှက်၏ အစိမ်းရောင် ခြေသည်း သေးသေးလေးများသည် ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အနားယူရန် မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်ထားလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် နူးညံ့သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ငှက်စိမ်းလေးကို ကြည့်ကာ သူသည် ငှက်စိမ်းလေး၏ ခေါင်းကို သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပဲ အိုးယဲ့ကျီ..."

မျက်လုံးမှိတ်ထားသော ငှက်စိမ်းလေးသည် ပိုင်ယွီ၏ အသံကို မကြားလိုက်ရပုံ ရပေသည်။ ထိုငှက်သည် ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် နားနေသော်လည်း ငှက်၏ အစိမ်းရောင် ခြေသည်း သေးသေးလေးများကမူ ပိုင်ယွီ၏ အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။