အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

အခန်း ၁၅၇ - ငါ အဆင်မပြေတဲ့ အခြေအနေမှာ နိုင်ချင်တယ်

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်း၏ စကားများကို အပြည့်အဝ သဘောတူလာခဲ့လေ၏။ ဤ တောတွင်းဥပဒေသ သည် ကပ်ဘေးကြီးတွင် အပြည့်အဝ ပုံပေါ်နေပေသည်။

"အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ... အဲဒါ အတိအကျ မှန်တယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးက မူလကတည်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ စိတ်က လင်းဖုန်း၏ စကားများသည် မှန်ကန်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ ဆက်လက် ပြောဆိုနေလေ၏။

"ချန်ရှန်း..."

ရုတ်တရက် အိုးယန်၏ တက်ကြွသော အသံသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထို အစွန်းရောက် အတွေးများ အားလုံးကို လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ တံမြက်လှည်း ဖယ်ရှားသွားလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့ပေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံရှိ လင်းဖုန်းကို မော့ကြည့်ကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သဘောမတူနိုင်သေးပါဘူး..."

ကြိုးကြာဖြူပေါ်တွင် ရပ်နေသော လင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ စကားများမှ ရုန်းထွက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဂိုဏ်းချုပ် တုန်းရွှီကျစ် ပင်လျှင် သူ၏ စကားများကြောင့် အနည်းနှင့်အများ လွှမ်းမိုးမှု ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ စကား ထောင်ချောက်မှ လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ဤ စွမ်းရည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ခွင့် ရပြီးနောက် သူ ရရှိခဲ့သောအရာ ဖြစ်ပြီး မွေးရာပါ စွမ်းရည် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ သူ၏ အသံနှင့် စကားများသည် သဘာဝကျသော ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အခြားသူများကို သူ၏ အကြံဉာဏ်များနှင့် သဘောတူရန် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ယုံကြည်လာစေကာ သူ၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်လာစေရန်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မြင့်မားလေလေ သူ့ကြောင့် လွှမ်းမိုးမှု ခံရခြင်း နည်းပါးလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေဖြင့် တုန်းရွှီကျစ်၏ ယုံကြည်ချက်များသည် အလွန် ခိုင်မာသော်လည်း လင်းဖုန်း စကားပြောချိန်တွင် သူပင်လျှင် သဲ့သဲ့မျှ ယိမ်းယိုင်သွားတတ်လေ၏။

သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် အစပိုင်းတွင် လုံးဝ ယုံကြည်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မည်သို့ ရုန်းထွက်သွားသည်ကို မသိရချေ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်လော ဟုတွေးမိသည်။

လင်းဖုန်းသည် အင်မော်တယ် ကြိုးကြာငှက်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ နောက်ထပ် ကြိုးကြာဝါ တစ်ကောင် သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

လင်းဖုန်းက လက်ကို မြှောက်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ထို့နောက်

ကြိုးကြာဝါပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပေသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါး အပြင်ဘက်သို့ သူတို့၏ ကြိုးကြာငှက်များကို စီး၍ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ ထိပ်ရှိ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အရှေ့တွင် ယင်မွှေးတံကို ကိုင်ထားသော တုန်းရွှီကျစ်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် အမည်းစက် သေးသေးလေး နှစ်ခုလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သော လင်းဖုန်းနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့ကို စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေပေသည်။

ကြိုးကြာဖြူပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းဖုန်းသည် တောင်တံခါးမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဖိစီးမှု ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဝိညာဉ် အဆင့် ပြေလျော့မှုက လင်းဖုန်းကို ရယ်မောသွားစေခဲ့ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် သူ၏ နဖူးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မော့ကြည့်ပြီး အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်ရာ မောက်မာမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရယ်နေတာလဲ..." ချန်ချန်ရှန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို တွေးမိလို့ပါ..." လင်းဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

တစ်ခဏအကြာတွင် လင်းဖုန်းက ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ "ဂျူနီယာညီလေး... ဒီတစ်ကြိမ် တောင်အောက်ကို ဆင်းတဲ့ အခါကျရင် မင်း သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ သူ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရနိုင်တယ်..."

"သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ သူ တစ်ယောက်လား..." ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာကတည်းက လင်းဖုန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်းကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "ဟုတ်တယ်... သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ သူ တစ်ယောက်... မင်း သတ်လိုက်တဲ့ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ဂျူနီယာညီလေး ဖြစ်ချင် ဖြစ်နေမှာပေါ့..."

ဝှစ်...

အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် လင်းဖုန်း၏ အရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော အကာအကွယ် တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

"ခင်ဗျား သူ့ကို ကယ်လိုက်တာလား..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ အသံမှာ နက်နဲသော တွင်းနက်ကြီး ကိုးခုမှ နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူသည် လင်းဖုန်းကို ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

လင်းဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဇူယွမ်က သေသွားပြီလေ... မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန် တစ်ခုက ကယ်တင်ဖို့ မတန်ပါဘူး... စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်က ငါ့ရဲ့ အတွင်းစိတ် နတ်ဆိုး ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့ အကြောင်း မင်းကို မပြောပြဘူး ထင်တယ်... ဟုတ်လား..."

"အတွင်းစိတ် နတ်ဆိုး လား..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်းကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်း ဇူယွမ်ကို သတ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ ငါ တကယ်ပဲ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပြီး ဆက်ကျင့်ကြံသင့်၊ မကျင့်ကြံသင့် ဆိုတာကိုတောင် သံသယ ဝင်လာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ အတွင်းစိတ် နတ်ဆိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ကာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်..." လင်းဖုန်းက အင်မော်တယ် ကြိုးကြာငှက်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဲဒါက ဇူယွမ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲရှိ သံမဏိခေါင်းပါသော မြှားခုနစ်စင်း စာအုပ် သည် အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "အိုးယန်က လူ့လောကကို တစ်ခါ သွားခဲ့တယ်... ဒီအကြောင်း မင်း သိလား..."

အိုးယန် ပြောခဲ့သည်မှာ လူ့လောကတွင် သူသည် ဇူယွမ်နှင့် အလွန် တူသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူ၏ နာမည်မှာ လင်းဖုန်း ဖြစ်ကြောင်း၊ သေချာသည်မှာ ထို လင်းဖုန်း၏ 'လင်း' စာလုံးမှာ သစ်ပင် နှစ်ပင် ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး လင်းဖုန်းကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ "ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းစိတ် နတ်ဆိုးက သေဆုံးသွားတဲ့ ဇူယွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်ခြင်း ပြုလုပ်လိုက်တယ် ပေါ့..."

လင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ အိုးယန် မြင်ခဲ့တာ တကယ် မှန်တယ် ဆိုရင် အဲဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေသည်။

စီနီယာအစ်ကိုသည် လူ့လောကမှ ပြန်လာပြီးနောက် အခြားသူများကို ပူးကပ်ခြင်း ပြုလုပ်နိုင်သော မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို တွေ့ခဲ့ရကြောင်း အမှန်တကယ် ပြောပြခဲ့ဖူးလေ၏။

နောင်ခေတ်များတွင် ဇူယွမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ဤစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သဖြင့် သူသည် တစ်ချိန်က စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဂျူနီယာညီမလေးကိုပင် တိုက်ခိုက်မိကာ စီနီယာအစ်ကိုထံမှ ပါးရိုက်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။မူလက သူသည် ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုတွင် တပ်ဆင်ထားသော ခြေရာခံ ကိရိယာမှတဆင့် တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားကာ ထို လူသား နိုင်ငံတော်ကို ရှာဖွေပြီး ထို ကျင့်ကြံသူကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန်ပင် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို ဤနေရာရှိ လင်းဖုန်းထံတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"စီနီယာအစ်ကိုက သောင်းကျန်းနေတဲ့ အတွင်းစိတ် နတ်ဆိုးကို ရှင်းလင်းဖို့ ဒီတစ်ကြိမ် တောင်အောက်ကို ဆင်းလာတာလား..."

ချန်ချန်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အတွေးများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ခွင့် ရခဲ့သော နေ့ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပုံ ရပေသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို လမ်းညွှန်ရန် ရွှေအပ်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် တစ်ချိန်က ကြောက်ရွံ့တတ်သော သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောဆိုခဲ့လေ၏။

"မင်း ဘာတွေ စီစဉ်နေလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်ရဲရင် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်ထဲ ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်သွားရမယ် ဆိုရင်တောင် ငါ မင်းကို သတ်မယ်..."

ဤ သတိပေးချက်သည် လင်းဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် လင်းဖုန်းသည် အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ရယ်မောပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်ဝင်တွေကို မြင်တာနဲ့ သတ်ရမယ် မဟုတ်လား..."

ပြီးတော့ သူက မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာ... ငါ ကိုယ်တိုင် သေရမယ် ဆိုရင်တောင် ငါ သူ့ကို သတ်ရမယ်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လေးနက်နေသော လင်းဖုန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် လင်းဖုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကြီးမားသော အန္တရာယ် ခံစားချက် တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အင်မော်တယ် ကြိုးကြာငှက်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ထိုင်နေကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ပြည့်နှက်နေလျက် တိမ်ပင်လယ် အထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီးကို ကြည့်နေပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် လမ်းပိတ်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်က သူ့ကို မယုံကြည်သလို သူ၏ ဆရာ တုန်းရွှီကျစ်ကလည်း သူ့ကို စတင် သံသယ ဝင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနေ့က သူသည် အလွန် ပြီးပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဤ ပြီးပြည့်စုံမှုကြောင့်ပင် လူများက သံသယ ဖြစ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ယခုအခါ နောက်ထပ် ချန်ချန်ရှန်း တစ်ယောက် တိုးလာတော့ကော ဘာအရေးလဲ ဟုတွေးမိသည်။

သူ လင်းဖုန်းသည် ကောင်းကင် တာအိုနှင့်အညီ ပြုမူပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ လုပ်ဆောင်၊ တိုက်ခိုက်၊ လုယူမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ပြုမူနေသရွေ့ သူသည် အမှန်တကယ် ပြီးပြည့်စုံသော လင်းဖုန်း ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ ရှာဖွေနေသောအရာမှာ ပြီးပြည့်စုံမှု ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် သွေးပေးခံခဲ့ရသော စိတ်နေစိတ်ထားက လင်းဖုန်းကို မွေးရာပါ မာန ကြီးမှု တစ်ခု ပေးစွမ်းထားလေ၏။

ဤမျှလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် အဘယ်ကြောင့် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်မှု အောက်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ မလျှောက်လှမ်းနိုင်ရမည်နည်း ဟု တွေးမိသည်။

သူ လင်းဖုန်းသည် အဆင်မပြေသော အခြေအနေများဖြင့် လူတိုင်းကို အနိုင်ယူရန် တွန်းအားပေးမည် ဖြစ်သည်။

အသုံးမကျသူများသာ အားနည်းကြမည် ဖြစ်လေ၏။

သူ လင်းဖုန်းသည် ဤလောကတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တိမ်ပင်လယ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာသော နေမင်းကြီးသည် လုံးဝ အချုပ်အနှောင်ကင်းမဲ့နေလေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှေရောင် အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးနှင့် တိမ်ပင်လယ်ကို ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

အခန်း ၁၅၈ - ထွက်ခွာခြင်း

"ရှောင်ပိုင်... ဒုတိယ ညီလေး အဆင်သင့်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ..."

အိုးယန်သည် ငှက်စိမ်းလေးကို စနေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ရင်း ပျင်းရိစွာဖြင့် သူ၏ ဝက်အူချောင်းခွေး၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ မေးလိုက်လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ငှက်စိမ်းလေးကို အစာကျွေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါက အချိန်ယူရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ အမွေအနှစ်ကို အချိန်တိုအတွင်း အပြည့်အဝ ချေဖျက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... ဓားဂိုဏ်းကနေ နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ အရာတွေကိုတော့ ထည့်မပြောတော့ဘူး..."

ဝမ်ကျန့် ရေကန်ထဲရှိ ဓားတစ်လက်စီတိုင်းတွင် မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ပါဝင်နေလေ၏။ သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက် တစ်လက်တည်းဖြင့်ပင် တစ်သက်တာ အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သော်လည်း အိုးယန်က ထိုအရာများ အားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။ ထို့ပြင် ပိုမို အစွမ်းထက်သော ဓားအင်မော်တယ်၏ အမွေအနှစ် လည်း ရှိနေသေးလေ၏။

ပမာဏမှာ အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် လန်ချင်းဆုန်းသည် သတိလစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မပြသေးချေ။

အိုးယန်သည် ဘေးတွင် ငေးမောစွာ ထိုင်နေသော ချန်ချန်ရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တတိယ ညီလေးသည်လည်း ဝိညာဉ် လွင့်နေသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး ထိုင်နေတတ်ပေသည်။

လတ်တလောတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အချို့ ရရှိထားပြီး သူ၏ အာရုံအများစုကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားရမည်ဟု ချန်ချန်ရှန်းက ပြောခဲ့လေ၏။ ထို့ကြောင့် အိုးယန်၏ ဘေးရှိ ရုပ်သေးရုပ်မှာ အနည်းငယ် လေးကန်နေပုံ ရပေသည်။

သူတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤနေရာတွင် သုံးရက်ကြာ ပစ်ထားခဲ့ကြလေ၏။ ထိုက်အာ ထွက်သွားကတည်းက သူတို့ကို လုံးဝ မေ့သွားပုံရပြီး ပြန်မပေါ်လာတော့ချေ။

သူတို့ကို ဓားဂိုဏ်းထဲမှာ အကျဉ်းချထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာများလား ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိချိန်တွင် အိုးယန်သည် ဖင်မီးလောင်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်လေ၏။ ဤသည်မှာ တင်စားချက် မဟုတ်ပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အဝတ်အစားများ အမှန်တကယ် မီးလောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဓားဂိုဏ်း၏ ဝမ်ကျန့် ရေကန်ကို ပေါက်ကွဲနေသော မီးတောင် တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ လျန်ကျိုက်ကို ကိုင်ထားသော အိုးယန်သည် တောင်၏ အပေါ်ပိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် နေရာအနှံ့တွင် ချော်ရည်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။ အိုးယန်ကဲ့သို့ သတိမထားမိပါက အဝတ်အစား၏ ထောင့်တစ်နေရာသည် ချော်ရည်ထဲသို့ ကျသွားပြီး သဘာဝကျကျပင် မီးလောင်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ရှောင်ပိုင်... ရှောင်ပိုင်..."

အိုးယန်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ရိုက်ခတ်ကာ ပိုင်ယွီကို အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားချီ တစ်ခုက အိုးယန်၏ မီးလောင်နေသော အဝတ်အစား အစိတ်အပိုင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ အိုးယန် ငြိမ်ကျသွားလေတော့၏။

သို့ရာတွင် အိုးယန် ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ချေ။ သူသည် ချော်ရည်များကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားလာပြီး လျန်ကျိုက်ကို ကိုင်ကာ ချော်ရည်များ ပူမပူ စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။

သက်တံရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် အဝေးမှနေ၍ သူတို့ သုံးဦးထံသို့ ပျံသန်းလာလေ၏။ အလင်းတန်း ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဆုန့်မုသည် သူတို့၏ အရှေ့တွင် ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ယွီ၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဆုန့်မု၏ အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည် နေတတ်သော အမူအရာမှာ ယခင် ဝမ်ကျန့် ရေကန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို မမြင်တွေ့ရမီအထိ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်းက ဝမ်ကျန့် ရေကန် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ဆုန့်မု၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချော်ရည်များ ပြည့်နှက်နေကာ ပျက်စီးနေသော တောင်ထိပ်ကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဆုန့်အိုကြီး... မင်း ရောက်လာပြီပဲ... ထမင်းစားပြီးပြီလား... ငါတို့ကို မြန်မြန် ခေါ်သွားစမ်းပါ..."

ဆုန့်မုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်သည် စိတ်အားထက်သန်သွားပြီး လက်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ဆုန့်မုသည် သူ၏ အတွင်းစိတ် ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ငှက်ကလေးကို အစာကျွေးရန် ခေါင်းလှည့်နေသော ပိုင်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ သူသည် အိုးယန်နှင့် အမှန်တကယ် ရင်းနှီးပါသလော ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့သည့်အလား ပြုမူနေရသနည်း။

ဆုန့်မုသည် သူ၏ ဓားပျံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ စကားထစ်လျက် မေးလိုက်ပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်းက ဝမ်ကျန့် ရေကန်... အဲဒီလောက် ကြီးတဲ့ ဝမ်ကျန့် ရေကန်ကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

"ဟင်း... မင်းကို ပြောရင် မင်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး... ခွေးတစ်ကောင်က စားသွားတာ..." အိုးယန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ခွေးတစ်ကောင်က စားသွားတယ် ဟုတ်လား..."

ဆုန့်မု အံ့အားသင့်သွားပြီး အိုးယန် ကိုင်ထားသော ဝက်အူချောင်းခွေးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ ထပ်မေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ လာစဉ်က သူ၏ ဆရာ ပြောခဲ့သော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပေသည်။

"သူတို့နဲ့ စကား သိပ်မများနဲ့... သူတို့ကို ဒီကနေ မြန်မြန် ခေါ်ထုတ်သွား... ပြီးတာနဲ့ ငါ့ဆီ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့..."

ပိုင်ယွီသည် ဆုန့်မုကို လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း ဆုန့်မုသည် ပိုင်ယွီထံမှ ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်လေ၏။ သူတို့ အားလုံး အဖြူရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ပိုင်ယွီက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေရသနည်း။

ဆုန့်မုသည် ပိုင်ယွီ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ချင်းဖုန်းဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ဓားရှည်ကို စမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ ဓားလွယ်ထားသည့် ပုံစံ မှားနေသလော ဟု တွေးမိသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားခြင်းထက် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားခြင်းက အမှန်တကယ် ပို၍ အထာကျလှပေသည်။

ဆုန့်မုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ဆရာက မထင်မှတ်ထားတဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ ရရှိသွားလို့ ကျင့်ကြံဖို့ ဝင်သွားပြီ... သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း စီနီယာအစ်ကိုတို့ကို ဂိုဏ်းထဲကနေ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဆီ ပြန်ခေါ်သွားပေးဖို့ ငါ့ကို အထူး တောင်းဆိုထားခဲ့တယ်..."

အိုးယန်သည် ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ "ဂိုဏ်းချုပ် မရှိဘဲ ငါတို့ ဘယ်လို ပြန်ရမှာလဲ... လမ်းလျှောက်ပြန်ရမှာလား..."

ဆုန့်မုက အံ့သြစွာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု အားလုံးကြားမှာ နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး တွေ တည်ဆောက်ထားတယ်လေ... စီနီယာအစ်ကို မသိဘူးလား..."

"အော်... အဲဒီလိုမျိုး ရှိတာလား... ငါ ဘယ်လိုလုပ် မသိတာလဲ..." အိုးယန်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေ၏။ ဂိုဏ်းအသီးသီး အကြား ဤမျှ အဆင့်မြင့်သော နေရာကူးပြောင်းခြင်း ကိရိယာများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့သော ချန်ချန်ရှန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။ အိုးယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အိုးယန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို... နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး ဆိုတာ စီနီယာအစ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ သွားသွားချေးနေကျ တောင်စောင့်ဝင်္ကပါ လေ..."

အိုးယန်၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပေသည်။ တုန်းရွှီကျစ်က ထို စက်ဝိုင်းအတွင်း၌ အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်ချက် တစ်ခု ချမှတ်ထားရသနည်း ဆိုသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားလေ၏။ ထိုအရာသည် နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဆုန့်မုသည် အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ဓားဂိုဏ်း၏ ပင်မ တောင်ထိပ် ခန်းမဆောင်ကြီး ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။ ဆုန့်မုက အိုးယန်နှင့် အခြားသူများ၏ အရှေ့တွင် အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် ဓားဂိုဏ်း အနီးရှိ တပည့်များသည် ချက်ချင်းပင် အလွန် သတိထားလာကြပြီး သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြပေသည်။

နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး ကို ဖွင့်လိုက်ခြင်းက တစ်ယောက်ယောက် လာရောက်၍ ဓားဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။

"အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို... တစ်ခါက ကပ်ဘေးဒုက္ခ ကျော်လွှားခြင်း အဆင့် က မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဟာ နေရာကူးပြောင်းနေစဉ် နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရပြီး အချိန်နှင့်လေဟာနယ်၏ ဖရိုဖရဲ စီးကြောင်းများ ထဲမှာ တိုက်ရိုက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ သဲလွန်စကို အခုထိ မသိရသေးဘူး..." ချန်ချန်ရှန်းသည် အိုးယန်၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"အဲဒါ အတော်လေး အန္တရာယ်များတာပဲ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး လင်းလာတာကို ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ..." အိုးယန်သည် တုန်းရွှီကျစ်က သူတို့၏ တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို ပစ်မှတ်ထားနေသလော ဟုပင် သံသယဝင်မိလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ လက်များကို အနေခက်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ "အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို မေ့နေတာလား... အစ်ကိုက များသောအားဖြင့် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ကို မသွားတတ်ဘူးလေ... သွားရင်လည်း တောင်စောင့်ဝင်္ကပါ ကို ဖြတ်သွားတဲ့ အချိန်တိုင်း ပေါက်ချွန်းနဲ့ ပေါက်ပြီး နှစ်ပိုင်းလောက် ခွာသွားတတ်တာပဲ... အစီအရင် က ပျက်စီးနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် အသက်သွင်းလို့ ရမှာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာထူသော အိုးယန်ပင်လျှင် မျက်နှာနီရဲသွားခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။ သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆုန့်မုကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်ပူးဆုပ်ပြကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီ နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး ထဲသို့ ဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဆုန့်မုက လက်လှမ်းကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပေသည်။ ဆုန့်မုက ပိုင်ယွီကို အေးစက်ပြီး မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အနာဂတ်မှာ မင်းကို ငါ ကျော်ဖြတ်ပြမယ်..."

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို စကားပြောခွင့် မပေးတော့ချေ။ ဆုန့်မုသည် တိုက်ရိုက် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရှောင်ပိုင်အတွက် ပြတ်သားသော ကျောပြင် တစ်ခုကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

သူ၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် လာရောက် ဟန်ရေးပြနေသော ဆုန့်မုကို ပိုင်ယွီက ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး ထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့၏။

လူသုံးယောက်၊ ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ငှက်တစ်ကောင်တို့ နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါး ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေ၏။

အိုးယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူ ရောက်နေသော နေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ မကြာခဏ ရတနာများ လာရောက် ရှာဖွေလေ့ရှိသော တောင်စောင့်ဝင်္ကပါ ဖြစ်နေလေ၏။

"ဒီနေ့တော့ ဒီ တာအိုကျင့်ကြံက မင်းကို ပြုတ်စားပစ်မယ်... မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

အားကောင်းပြီး စိတ်တိုနေသော အမျိုးသား အသံတစ်ခုက ကြိုးကြာငှက် အော်သံများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပေသည်။ လွမ်းဆွေးနေသော အရှိန်အဝါ ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း လူချော တစ်ဦးသည် ဝဖြိုးပြီး သန်မာသော ကြိုးကြာဖြူ တစ်ကောင်နှင့် အနီးကပ် လုံးထွေး သတ်ပုတ်နေလေ၏။ အနည်းငယ် ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် ကြိုးကြာဖြူက အသာစီး ရနေပုံ ပင် ပေါ်နေပေသည်။