အဆူခံရခြင်း

အဖြူရောင်ပုံရိပ်က ခရစ်စတယ် ခေါင်းတလားပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ထန်ထျန်း၏ တကယ့် သရုပ်မှန် ကို စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းပြင် သူပြောလိုက်သော နာမည်မှာ "ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ" ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် လူတိုင်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။ မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယိရှန်းနှင့် ကျင်းရှန်ကျိကျွင်းတို့မှာ လေပင်ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြသော်လည်း သူတို့၏ အလွန်တရာ အံ့သြနေသော အကြည့်များမှာ ထန်ထျန်းထံသို့ ကျရောက်နေသည်။

"ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ" ဆိုသည့် စကားလုံး သုံးလုံးက မည်မျှအထိ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းနားလည်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရား၏မျက်နှာသာပေးခံရသူ နှင့် သဘာဝမျိုးစေ့တို့က ထန်ထျန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေနိုင်သည်ကိုလည်း သူတို့ ရိပ်မိသွားကြသည်။

ထန်ထျန်းက သူ၏ကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မတ်လိုက်သည်။ ယိရှန်းတို့၏ အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ သရုပ်မှန် လုံးဝ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲ မဝင်ခင်အထိ အခြေအနေ မပေါက်ကြားခဲ့လျှင် ရပြီဖြစ်သည်။ သူက သဘာဝမိခင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာရန် လိုအပ်သော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ စုံစမ်းခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ခရစ်စတယ် ခေါင်းတလားကို ရခါနီးအချိန်မှ မဟာကောင်းကင်အရှင်က ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်ခြင်းပင်။

စောစောက တိုက်ခိုက်မှုသည် သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ခုခံရန် လုံးဝနည်းလမ်းမရှိပေ။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည်လည်း ယခုအခါ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ခေါင်းတလားပေါ်မှ ထိုပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်သည့် ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

ဤကျိကျွင်းများက မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့နေကြသလဲဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

သူက... တကယ်ကို သန်မာ လွန်းလှသည်။

“မင်း ငါ့ကို သိနေတာလား”

ထန်ထျန်းက မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

သို့သော် မဟာကောင်းကင်အရှင်က ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ယိရှန်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို မင်းတို့ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ”

သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် မဟာကောင်းကင်အရှင်က သူ၏လက်အင်္ကျီစကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယိရှန်းတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဤလူက ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုးပင်လယ်၏ ဝန်းရံမှုအတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ဥမင်လမ်းတစ်ခုကို အတင်း ဖွင့်လှစ်ပြီး ထိုလူအားလုံးကို အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ထန်ထျန်းအနေဖြင့် မလုပ်နိုင်သေးပေ။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည်လည်း ဤနည်းလမ်းဖြင့်ပင် ဝင်လာခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မဟာကောင်းကင်အရှင်က ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲသို့ အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည်။

သို့သော် သူက ဘာကြောင့် ကြိုတင်မဝင်လာဘဲ ထန်ထျန်းက ခရစ်စတယ် ခေါင်းတလားကို ဝိညာဉ်ရေကန်၏ ချိပ်ပိတ်မှုအတွင်းမှ ဆွဲထုတ်ပြီးမှသာ ပေါ်လာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်း။

ထန်ထျန်း စဉ်းစားနေမိသည်။

ယိရှန်းတို့အုပ်စုကို အပြင်သို့ ပို့ပေးပြီးနောက် မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အေးစက်လှသော အကြည့်များက ထန်ထျန်းထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်လာသည်။

ယခုအခါ ဝိညာဉ်ရေကန် နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“မင်းကို ငါ သေချာပေါက် သိတာပေါ့”

မဟာကောင်းကင်အရှင်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှာ မင်း တစ်လှမ်းချင်းစီ ကြီးပြင်းလာတာကို ငါ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ”

“ဝန်ခံရမယ်ဆိုရင် မင်းလို ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူမျိုးက...”

“ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်စေတယ်”

ထန်ထျန်းက တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

မဟာကောင်းကင်အရှင်က တည်ငြိမ်စွာပင် စကားဆက်သည်။ “မင်းက တကယ်ကို ပျင်းလွန်းတယ်”

“ငါမြင်ဖူးသမျှ ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ မင်းက အပျင်းဆုံး တစ်ယောက်ပဲလို့ ပြောလို့ရတယ်”

“ငါသာ မင်းရဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရင် ဒီနေ့ မင်းရဲ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာရဲမှာတောင် မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်ကိုမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဝင်လာရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ ခွန်အား အနည်းငယ် ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ့်အဆင့်နဲ့တော့ အများကြီး ဝေးကွာနေသေးတယ်”

ထန်ထျန်း: ...

တွေ့တွေ့ချင်း ဘာလို့ ဆူနေတာလဲ

ငါတို့က ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာလေ၊ အဲဒီလောက်ကြီး မရင်းနှီးပါဘူး၊ နယ်ကျော်နေပြီနော်။

ပြီးတော့ သူက တကယ်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပျင်းဘူးလို့ ထင်သည်။

အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အရမ်း ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် အညံ့ဆုံးအဆင့်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး...

“ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း ထဲမှာ မင်း ငါ့ကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလား”

“ဒါဆို မင်းက အဲဒီ မိုးမခပင်ကြီး လား”

ထန်ထျန်းက ထိုခေါင်းစဉ်ကို ကျော်လိုက်သည်။

မဟာကောင်းကင်အရှင်က “မဟုတ်ဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်က ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်းပဲ”

“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကမ္ဘာ့အရှင်က ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ငါ အမြဲ နိုးထနေခဲ့တယ်၊ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ လွင့်မျောနေပြီး ပြင်ပလောကနဲ့ ဘာဆက်သွယ်မှုမှ လုပ်လို့မရခဲ့တာပဲ ရှိတာ"

" ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်းကို တည်ဆောက်ပြီးကတည်းက ငါ အဲဒီမှာပဲ အမြဲ ရှိနေခဲ့တာ”

ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားရသည်။ ဒီလိုကြီးလား

ဒါဆိုရင် သူ ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်းထဲမှာ လုပ်သမျှ ကိစ္စအားလုံးကို ဒီကောင်က မြင်နေခဲ့တာပေါ့

တော်သေးတာက အဲဒီတုန်းက ထူးထူးဆန်းဆန်း ကိစ္စတွေ သိပ်မလုပ်ခဲ့လို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် အခုလို အပြောခံနေရဦးမှာ။

“ငါ ထင်ထားခဲ့တာက မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ထာဝရလမ်းစဉ်မှာ အကြီးမားဆုံးသော အဟန့်အတား၊ ဘယ်တော့မှ ကျော်ဖြတ်လို့မရနိုင်တဲ့ ချောက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှ သိလိုက်ရတာက ငါ မင်းကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့တာပဲ”

“မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက အရမ်း ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်၊ လောဘတွေ များတယ်၊ သာယာမှုကို မက်မောတယ်၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံ အရည်အချင်း တောင် မရှိဘူး”

“ဒါတင်မကဘူး၊ မင်းက သဘာဝအရ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ မင်းဘေးနားက လူတွေကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်က တခြား သတ္တဝါတွေအတွက် တာဝန်ယူလိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ အကြင်နာ တရား မရှိဘူး”

“ကမ္ဘာ့အရှင်ကတော့ လူရွေးမှားသွားပြီ ထင်တယ်”

မဟာကောင်းကင်အရှင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားရသည်။ မရင်းနှီးဘူးလို့ ပြောထားတာကို ဒီကောင်က ဘာလို့ ထပ်ပြောနေတာလဲ။

ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ငါ့အပေါ်ကို တာဝန်တွေ အများကြီး လာပုံနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

“မင်း ဆိုလိုတာက ကမ္ဘာ့အရှင်က ငါ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား”

ထန်ထျန်းက ထိုခေါင်းစဉ်ကို ထပ်မံ လွှဲလိုက်သည်။

မဟာကောင်းကင်အရှင်က “ဟုတ်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ သူ ဘာကြောင့် ဒီလို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး"

" သူ့အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ သိတာ သိပ်မများဘူး”

ထန်ထျန်းက “ဒါဆို မင်း သိတာကိုပဲ ပြောပြပါဦး”

“လုမင်က ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်းထဲမှာ သေသွားတယ်၊ ဒါကို မင်း သိမှာပေါ့ ”

မဟာကောင်းကင်အရှင်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ဒါဆို မင်း ဘာလို့ သူ့ကို မကယ်ခဲ့တာလဲ”

“သူမရှိဘဲနဲ့ မင်း ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တာကို ဘာလို့ သူ့ကို ဒီတိုင်း အသေခံကြည့်နေရတာလဲ”

မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အမူအရာက အေးစက်နေဆဲပင်။ “အဲဒီနေရာက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး အနားယူရာ ပဲ”

ထန်ထျန်းက ဟက်ခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး “ပေါက်ကရတွေ”

“ဒါဆိုရင် လင်းရင် ကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကောင်းပြနေတာလဲ”

“သူမကို ကျိကျွင်းဖြစ်အောင် ကူညီပေးတယ်၊ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ပေးတယ်”

“သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက မင်း ပြန်ရှင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာပဲ၊ လုမင်ရဲ့ စွန့်လွှတ်မှုက လင်းရင်ထက်တောင် ပိုကြီးမားသေးတယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ခွဲခြားဆက်ဆံနေရတာလဲ”

“မင်းက မိန်းမဆိုရင် ဦးစားပေးတတ်တဲ့ကောင်လား”

မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အကြည့်များက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ “မင်းက လင်းရင်နဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို မေးချင်နေတာ မဟုတ်လား”

ချက်ချင်း အမိခံလိုက်ရသဖြင့် ထန်ထျန်းက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် “နည်းနည်းတော့ စပ်စုချင်တာပေါ့”

“မင်းလို လူစားမျိုးက တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းပေးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ"

"မင်းတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက သာမန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး”

မဟာကောင်းကင်အရှင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စက မင်းအတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး၊ မင်း သိဖို့လည်း မလိုဘူး”

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း “မင်း ငါ့ကို မပြောပြဘူးဆိုရင် ငါကတော့ သမိုင်းအသစ် တွေ လျှောက်ရေးတော့မှာပဲနော်”

“သမိုင်းအသစ် ဆိုတာ အမှန်တရားဖြစ်ဖို့ မလိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် ရိုင်းဖို့တော့ လိုတယ်”

“ဒါဆိုရင် လင်းရင်ရဲ့ အရင်ဘဝက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းတုန်းက မင်း လုံးဝ မရခဲ့တဲ့ မိန်းမများလား”

“သူမက ကမ္ဘာ့အရှင်ကို ကြိုက်တယ်၊ မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ပေးဆပ် သူမကို မရခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခု ကမ္ဘာ့အရှင် မရှိတုန်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နယ်မြေသိမ်းနေတာလား”

မဟာကောင်းကင်အရှင်က အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေပြီး ထန်ထျန်း၏ စကားကြောင့် မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။

“ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောနေတာက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့ပဲ၊ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး”

“ထန်ထျန်း... မင်းကို ငါ တကယ် စိတ်ပျက်တယ်၊ ကမ္ဘာ့အရှင်အတွက် တကယ် နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်"

" နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်တော့ ငါ ဒီနေ့လို မင်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

စကားအဆုံးတွင် သူက လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ခြေထောက်အောက်ရှိ ခရစ်စတယ် ခေါင်းတလားပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ၎င်းကို ယူဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူက အံ့သြသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဟင်”

ထန်ထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကမ္ဘာအသစ်အတွင်းရှိ ဂျင်ဂိုပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်နေသော ကုရှောင်းရွှယ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

“ထန်ထျန်း”

“ကျွန်မ ဖမ်းမိထားပြီ”