စုပေါင်းအနိုင်ယူခြင်း

“ဘုန်း”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ဟိန်းသွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမုန်တိုင်းက ဝိညာဉ်ရေကန်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ရေကန်ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားတည်ရှိသမျှ အရာအားလုံးက တစ်ခဏချင်းအတွင်း လုံးဝအငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ရေကန်ကြီးတစ်ခုလုံးက ဟင်းလင်းပြင်မိုးကြိုးပင်လယ် ဝန်းရံထားသည့် ဟင်းလင်းပြင်အလယ်တွင် လွင့်မျောနေသည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မိုးကြိုးပင်လယ်မှာလည်း ဤမုန်တိုင်း၏ ဖျက်ဆီးမှုအောက်တွင် လုံးဝတောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှေရောင်ကြိုးများက စွမ်းအားအများစုကို တားဆီးပေးထားသောကြောင့်သာဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် နှစ်ပေါင်းသန်းချီ တည်ရှိခဲ့သော ဤဟင်းလင်းပြင်မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးမှာ ယနေ့တွင် ထာဝရကွယ်ပျောက်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ခြောက်ဦး၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် အစွမ်းထက်လှသော မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ကာကွယ်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်ဆီး သွားရတော့သည်။

သူ ထန်ထျန်း၏ ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ်ဓား၊ ယင်ယန်နဂါး၊ ဓားကျိုး၊ အနီရောင်မြားနှင့် တောင်နှင့်ပင်လယ်ပန်းချီကားတို့ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏အရှေ့တည့်တည့်မှ ရွှေရောင်လှံရှည်ကိုမူ သူ ထပ်မံမတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

လှံရှည်က မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ကာကွယ်မှုကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထိုးဖောက်ကာ သူ၏နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။

“ဘုန်း”

ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင်လှံရှည်က ဖောက်ထွက်သွားကာ ဝိညာဉ်ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ အတင်း ဖိနှိပ်လျက် ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။

သူတို့က ဝိညာဉ်ရေကန်အထက်ရှိ ချိပ်ပိတ်မှုအချို့ကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြပြီး တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်မီးလျှံများဖြင့် ရှည်လျားလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ရေကန်၏ အခြားတစ်ဖက် အစွန်းသို့ရောက်မှသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက ရွှေရောင်လှံရှည်၏ ပိုင်ရှင်ကို နောက်ဆုံးတွင် သေချာမြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အနီရောင်ဆံပင်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးနှင့် ဆံပင်များမှာ မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေကာ ဆံနွယ်များက လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ဝေ့ယမ်းနေသည်။

သူ၏ အော်ရာ မှာ အလွန်တရာ သန်မာလှပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေကာ ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အော်ရာ များအရ ထန်ထျန်းက ဤလူငယ်၏ သရုပ်မှန်ကို ချက်ချင်းပင် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သူကား လက်ရှိကမ္ဘာ၏ အသန်မာဆုံးသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် နေနတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အခြားသော ပုံရိပ်များသည်လည်း မတူညီသော အရပ်မျက်နှာများမှ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ယင်ယန်တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးမှာ ယင်ယန်မှန် တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက မပြုံးမရယ်ဘဲ စူးရှသော အကြည့်များ ရှိသည်။

အနက်ရောင် ဓားကျိုးမှာလည်း လည်လျက် ပျံသန်းလာကာ ခါးကုန်းကုန်း၊ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များကြားမှနေ၍ မဟာကောင်းကင်အရှင်ရှိရာဘက်သို့ အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် လျော့ရဲလှသော အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တောင်နှင့်ပင်လယ်ပန်းချီကားထဲမှ ပျံထွက်လာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျော့ရှင်းလှသော်လည်း အော်ရာ မှာမူ ရှေ့ကလူနှစ်ဦးထက် မနိမ့်ပါပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်မိုးကြိုးပင်လယ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ထန်ထျန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ထန်ထျန်းနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

တစ်ယောက်မှာ စောစောက မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မိုးကြိုးပင်လယ်ထဲသို့ လွင့်စင်သွားသော ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ထိုက်ယိ မြင့်မြတ် နယ်မြေ၏ အရှင် လုံကျိုကျိုး ပင် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် ၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးအကြိမ် တကယ့်လူချင်း တွေ့ဆုံခြင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်ကမူ လုံကျိုကျိုး၏ ကိုယ်ပွားမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က လုံကျိုကျိုးကိုယ်ပွား၏ အော်ရာ မှာ သန်မာသော ကျိကျွင်းတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ အဆုံးမဲ့သော အသက်စွမ်းအားများက သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်လောင်နေပြီး လုံကျိုကျိုးက ဝူရှန့်ကျိကျွင်း နယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ အခြေအနေမှာ ထန်ထျန်းနှင့် ဆင်တူသည်။ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးကာစ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခွန်အားမှာ သာမန်ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ ယှဉ်နိုင်သည့် အဆင့်မဟုတ်ပေ။

စောစောက နေနတ်ဘုရားလေး ဖြင့် သူပစ်လိုက်သော မြားက မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို အတော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်ခဲ့သည်။

“မင်းတို့က ဒီမှာ ကြိုပြီး ပုန်းနေကြတာလား”

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

လုံကျိုကျိုးက ခေါင်းညိမ့်ပြရင်း “ဒါက အကွက်ဆင်ထားတာပါ”

“မင်း လင်းယွင်တောင်တန်းကို လာမယ်ဆိုတဲ့သတင်းကို ငါတို့က အချို့သော လမ်းကြောင်းတွေကနေ တမင်လွှင့်ပေးလိုက်တာ။ မဟာကောင်းကင်အရှင် သိသွားရင် သူ တစ်ခုခု လုပ်မှာပဲလို့ ငါတို့ သိနေတယ်”

“သူက သဘာဝနှလုံးသားကို ရရှိဖို့ အခွင့်အရေးကို လုံးဝလက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အခုအချိန်မှာ သူက အထွတ်အထိပ်အခြေအနေကို ပြန်မရောက်သေးဘူး။ သူ့ကို ဒီမှာ ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ငါတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်"

"ဒီနေ့တော့ သူ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး”

၎င်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။

သူ့ကို ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားခိုင်းခြင်းမှာ ရန်သူကို အာရုံပြောင်းရန်သာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တရားကိုတော့ တစ်ဖက်လူကို ကြိုပြောထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

သူကတော့ ငါးစာ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ထိုကိစ္စကို သိပ်စိတ်ထဲမထားပါပေ။ မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို ဖမ်းနိုင်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့သူတွေက ကိုယ့်ဘက်မှာရှိနေရင်တော့ ဒါကို ဉာဏ်ကြီးရှင်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့။

သူက ဤကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော လူစုကို နှစ်သက်သည်။

“အခု မဟာကောင်းကင်အရှင်က အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို မရောက်သေးဘူး ဟုတ်လား”

“သူက ငါ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာနော်”

ထန်ထျန်းက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤလူက တကယ်ကို သန်မာလွန်းသည်။

လုံကျိုကျိုးက ခေါင်းညိမ့်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ သူက ဝိညာဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာ၊ ခွန်အားက ပြန်မပြည့်သေးဘူး”

“တကယ်လို့ သူက အထွတ်အထိပ် အခြေအနေမှာသာ ဆိုရင်... ငါတို့ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ဖို့တောင် အခွင့်အရေး ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ခန့်မှန်းရတယ်”

ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားရသည်။ “အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတာလား”

“ဒါဆို အခု သူက အထွတ်အထိပ်တုန်းက ခွန်အားရဲ့ ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ”

လုံကျိုကျိုးက ခဏစဉ်းစားပြီး ဂဏန်းတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

“၁ သိန်းပုံ ၁ ပုံ တောင် မရှိသေးဘူး”

ထန်ထျန်း: ....

သောက်

၁ သိန်းပုံ ၁ ပုံတောင် မရှိတဲ့ ခွန်အားနဲ့တင် သူ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား၊ ၎င်းမှာလည်း အလွန် လွယ်ကူ စွာ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သန်မာလှသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တွေ ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း တည်ငြိမ်စွာပင် တစ်ခုချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သေးသည်။

အကယ်၍ နေနတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင်ရောက်မလာဘဲ အားလုံးက ကြိုတင်ပြီး ပုန်းမနေ ခဲ့လျှင် သူ့ကို တကယ်ပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍သာ သူက အထွတ်အထိပ် ခွန်အားကို ပြန်ရသွားလျှင်...

ထန်ထျန်း စိတ်ပင်မကူးရဲတော့ပေ၊ ၎င်းမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှု ဖြစ်လာမည်နည်း။

ကျင်းရှန်ကျိကျွင်းနှင့် ယိရှန်းတို့က ဘာကြောင့် ကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်ပြီး မဟာကောင်းကင်အရှင်ထံ ခိုလှုံခဲ့ကြသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်သော၊ စိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲသော ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်နေ၍ပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းခန့်က ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးထားသော အမှောင်ထုမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင်...

မဟာကောင်းကင်အရှင်က ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေပါက သူ့ကို အနိုင်ယူပြီး ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့သော ကမ္ဘာ့အရှင် ကရော မည်မျှအထိ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသောသူ ဖြစ်နေမည်နည်း။

ထန်ထျန်း ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။

နှစ်ယောက်လုံးက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပင်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အခုတော့ သူ့မှာ အထွတ်အထိပ် ခွန်အားကို ပြန်ရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး”

လုံကျိုကျိုးက ပြောသည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လုံကျိုကျိုး တွဲထားသော ရှို့ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းပြီး သန်မာလွန်းလှသဖြင့် သူက အစွမ်းကုန် တုံ့ပြန်ခဲ့ရရာ ဘေးနားမှ ရှုကျွင်းကို မကြည့်အားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမမှာ ဟင်းလင်းပြင်မိုးကြိုးပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့ဖြစ်သွားခြင်းက ပို၍ ကံကောင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

အကယ်၍ ရှို့ကျွင်းသာ ဤဝိညာဉ်ရေကန် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျန်နေခဲ့ပါက ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ၏ တိုက်ပွဲရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“သူမ ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။ ရှို့ကျွင်းမှာ ယခုထိ သတိမေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုံကျိုကျိုးက အင်း ဟု ပြန်ဖြေ ကာ “ပြဿနာ သိပ်မရှိပါဘူး”

“သူမက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ချိပ်ပိတ်လိုက်တာကြောင့် အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့တာပဲ”

“ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ပြန်နှိုးလိုက်ရင် ရပါပြီ”

“ငါတို့ အရင် သွားကြရအောင်”

“နေနတ်ဘုရားကလည်း သန်မာပါတယ်၊ အခု မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ လုံလောက်တယ်။ သူ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ပါဘူး”

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက သတိမေ့နေသော ရှို့ကျွင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတူတူ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။