လှောင်အိမ်အသစ်
Vol. 69 Ch. 728
ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်း၊ လုံကျိုကျိုးနှင့် ယင်ယန်တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဖိုးအို၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဖိုးအို ၊ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတို့က နေနတ်ဘုရား၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုက ထန်ထျန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ဆန်းစစ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကမူ ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းအသာညိမ့်ပြသည်။
ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဖိုးအို ကမူ သူ၏ဆံနွယ်များနောက်တွင်သာ ဆက်လက်ပုန်းကွယ်နေပြီး ထန်ထျန်းနှင့် မည်သည့်စကားမျှ မပြောပေ။
ထို့နောက် လူတိုင်း၏အကြည့်မှာ မဟာကောင်းကင်အရှင်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
ယခုအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေနတ်ဘုရား၏ ရွှေရောင်လှံရှည်ဖြင့် အဖောက်ခံထားရပြီဖြစ်သည်။ သွေးစက်များကို မမြင်ရသော်လည်း မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော ကာကွယ်မှုတွင် ကြီးမားသောအပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိနိုင်သည်။
သူ နောက်ဆုံးတော့ အကာအကွယ် ကျိုးပျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း သူ၏အမူအရာမှာ အစအဆုံး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ရေကန်အထက်တွင် ခိုင်ခံ့စွာရပ်လျက် ရှေ့မှနေနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ...”
“နေနတ်ဘုရား”
မဟာကောင်းကင်အရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး “ငါကတော့ မင်းကို မတွေ့ချင်ဘူး”
“ဒီကမ္ဘာကြီးက တော် တော်လေး ပျက်စီးနေပါပြီ၊ မင်း ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ”
သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မဟာကောင်းကင်အရှင်က အေးဆေးစွာပင် “ဒီမေးခွန်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းကတည်းက ငါ မင်းကို ဖြေခဲ့ပြီးသားပါ”
“ငါက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ အထက်ကို မနားတမ်း တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်ပဲ”
“ထာဝရ ဆိုတာ ရှိနေသရွေ့ ငါ အဲဒီကို ရောက်အောင်သွားရမှာပဲ”
နေနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများထဲမှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး “ဒါက မင်းတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အတ္တ ပဲ”
“ရှေးကတည်းက မင်းတို့လိုကောင်တွေ ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ပြီးရင် ဘယ်သူမှ ငြိမ်ငြိမ်မနေကြဘူး၊ လူတိုင်းက နောက်တစ်ဆင့်တက်ဖို့ပဲ ကြံနေကြတယ်၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို မြှုပ်နှံပစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မနှမြောကြဘူး”
“တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လောဘ မကုန်နိုင်တဲ့ကောင်တွေ”
“မင်းတို့က ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အကြီးမားဆုံး အဖျက်ပိုးတွေပဲ”
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဘေးမှ ထန်ထျန်း နှာခေါင်းကို အသာပွတ်လိုက်မိသည်။
သူပါ ယောင်ယမ်းပြီး အဆဲခံလိုက်ရတာလား
သို့သော် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိကြပေ၊ ဤစကားများကို နားယဉ်နေပုံရသည်။
စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ဟုတ်ပေသည်။ ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး မိမိအတွက် အကျိုးရှိအောင် လုပ်ရသူများ မဟုတ်ပါလား။ ကျင့်ကြံသူအများစုက ကမ္ဘာကြီးကို ပြန်လည်အကျိုးပြုကြသော်လည်း အလွန်အမင်း သန်မာပြီး အလွန်အမင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လူအချို့ ပေါ်လာပါက ကမ္ဘာကြီးနှင့် သဘာဝတရားအပေါ် ပေးလိုက်သော ထိခိုက်မှုမှာ ထာဝရအတွက် ဖြစ်သွားတတ်သည်။
နေနတ်ဘုရားကဲ့သို့သော မူလဝိညာဉ် များအတွက်မူ ထိုကျင့်ကြံသူများက အဖျက်ပိုးများနှင့် တကယ်ပင် မခြားနားလှပေ။
“ပိုးကောင်တွေမှာလည်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်”
မဟာကောင်းကင်အရှင်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ၊ အခြားသူတွေလည်း အဲဒီလိုပဲ”
“ကမ္ဘာ့အရှင် ကိုယ်တိုင်တောင် တစ်ချိန်က အဲဒီလိုပဲလေ”
“ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သူ့ကိုကျတော့ အညံ့ခံခဲ့တာလဲ”
နေနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူကလည်း အဖျက်ပိုးပဲ၊ ပြီးတော့ အကြီးဆုံးတစ်ကောင်ပဲ”
“အကယ်၍သာ...”
“ထားလိုက်တော့၊ အခုဒါတွေ ပြောနေတာ အပိုပဲ”
“မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ပျက်စီးသွားပြီ”
“စိတ်ချပါ၊ ငါက ကမ္ဘာ့အရှင်လို ကြင်နာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို အောက်လောကမှာပဲ ချိပ်ပိတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ထာဝရ ထားပြီး နေနတ်ဘုရားမီးလျှံ နဲ့ ထာဝရ လောင်ကျွမ်းစေမှာ”
စကားအဆုံးတွင် နေနတ်ဘုရား၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်လှံရှည်မှ ရွှေရောင်မီးလျှံများ တောက်လောင်လာပြီး မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ လောင်မြိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်သည်ပင် ငရဲမီးလျှံများအတွင်းသို့ တစ်ခဏချင်း ကျဆင်းသွားရသည်။
ထိုမီးလျှံများ၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိသောအခါ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ထန်ထျန်းပင် ပင့်သက်ရှိုက် လိုက်မိသည်၊ ၎င်းမှာ လုံးဝ မလွယ်ကူသော အရာပင်။
သို့သော်ငြားလည်း မဟာကောင်းကင်အရှင်ကမူ မျက်နှာမပျက်ဘဲ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။
“နေနတ်ဘုရား”
မဟာကောင်းကင်အရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဒေါသကြီးပြီး ဝူးဝူးဝါးဝါး လုပ်တုန်းပဲ၊ ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး”
“ဒါကြောင့်လည်း ကမ္ဘာ့အရှင်က အစီအစဉ်ချ တဲ့အခါ မင်းကို အပြင်မှာ ထားခဲ့တာပေါ့”
နေနတ်ဘုရား မှင်တက်သွားပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
မဟာကောင်းကင်အရှင်က ပြောသည်။ “မင်း နောက်ကျရင် သိလာမှာပါ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒီလို စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကိုတော့ ပြင်ရလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီအချိန်အထိ မင်း စောင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တာက ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကိုတောင် ပျောက်ဆုံးစေတတ်တယ်”
“ဥပမာ အခုလိုမျိုးပေါ့”
“မင်းက ဘာလို့ ဒီနေ့ ငါ့ကို ဒီမှာ ထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ”
နေနတ်ဘုရား ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ရောက်နေသော အခြား ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများလည်း မှင်တက်သွားကြသည်။
မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း အားလုံး၏ ကျောရိုးထဲတွင် အေးစိမ့်သွားရသည်။
ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ထွက်ပြေးနိုင်ဦးမှာလဲ
သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို နေနတ်ဘုရား တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး”
သူက အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ကာ လှံရှည်ကို ကိုင်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် “ဖြောက်... ဖြောက်...” ဟု မြည်သော အသံများမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုအသံမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို အားလုံး သိလိုက်ရသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးမားလှသော မြေကမ္ဘာ အမြစ် များမှာ ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုးပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေနတ်ဘုရား ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရွှေရောင်လှောင်အိမ်ကို ရစ်ပတ်ကာ မျက်စိဖြင့် မလိုက်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
၎င်းမှာ မြေကမ္ဘာအမြစ် များပင် ဖြစ်သည်
ထန်ထျန်းတို့ မြေကမ္ဘာအမြစ်များ ပေါ်လာသည်ကို သတိထားမိချိန်တွင် ပိတ်ဆို့မှုကို တားဆီးရန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
နေနတ်ဘုရားသာ တုံ့ပြန်မှု အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး အပေါ်ဆုံးသို့ ပျံတက်ကာ မြေကမ္ဘာအမြစ်များ မပိတ်ဆို့မီ ဤလှောင်အိမ်အသစ်အတွင်းမှ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
နှစ်ဖက်စလုံး၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်နေရာတည်းသို့ ဆုံမိသွားကြသည်။
“ဖယ်စမ်း”
နေနတ်ဘုရားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှံရှည်ကို ကောင်းကင်သို့ ထိုးတင်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အပေါ်ဘက်တွင် ကြီးမားသောအပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ဤကြောက်စရာကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် နှစ်ပေါင်း သန်းချီ တည်ရှိခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင် မုန်တိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြိုကွဲသွားရတော့သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော မြေကမ္ဘာအမြစ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားပြီး နေစွမ်းအားကြောင့် မီးစွဲလောင်ကာ မီးမိုးများအလား အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်။
သို့သော်လည်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အရာမှာ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နေနတ်ဘုရား၏ ခွန်အားမှာ အတိုင်းအဆ မရှိသဖြင့် မြေကမ္ဘာအမြစ် လှောင်အိမ်ထဲတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မြေကမ္ဘာအမြစ်များ၏ ထူထပ်မှုမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မြေကမ္ဘာအမြစ် အားလုံးမှာ ဤနေရာတွင် လာရောက် စုစည်းနေသည့်အလားပင်။
နေနတ်ဘုရားက အမြောက်အမြားကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သော်လည်း လုံးဝ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
မြေကမ္ဘာအမြစ်များမှာ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် အသစ်ပြန်ပေါ် လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထိုအပေါက်ကို ပြန်လည် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ပြီးပြည့်စုံသော လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နေနတ်ဘုရား၊ ထန်ထျန်းနှင့် အခြားသူများ အားလုံးကို ဤလှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်လိုက်ကာ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေနတ်ဘုရား၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး အဖြူရောင် အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက် မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ တည်ငြိမ်သော အသံမှာ လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“မင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ သဘာဝဝိညာဉ်တစ်ဦးပဲ၊ နေနတ်ဘုရား”
“ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ကမ္ဘာအသစ်မှာ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ငါ စဉ်းစားထားပါ့မယ်”
“မင်း ငါ့ကို တားလို့ မရဘူး”
“တစ်နေ့ကျရင် မင်း အရာအားလုံးကို နားလည်လာလိမ့်မယ်”
စကားအဆုံးတွင် မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ အော်ရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်ယံရှိ နေနတ်ဘုရားမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဆံပင်နီများ တထောင်ထောင်ဖြစ်နေပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွင်းချန်ချင်း”
သူက လှံရှည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ယမ်းကာ မြေကမ္ဘာအမြစ်များ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို မီးရှို့လိုက်ရာ တစ်နယ်မြေလုံး မီးနီရောင်များ လွှမ်းသွားသည်။
သို့သော် ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။
မြေကမ္ဘာအမြစ်များမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်ပေါ် လာပြီး လစ်ဟာသွားသော နေရာများကို ပြန်လည် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်သည်။