အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)

အခန်း ( ၂၅၇) အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ်

ယန်လော့ ခရိုင် သည် ကမ်းရိုးတန်း ဒေသတစ်ခု၏ လက္ခဏာများ ရှိပြီး၊ တောင်များမှာ အလွန်အမင်း မမြင့်မားလှသော်လည်း ၎င်းတို့အတွင်းရှိ အပင်များမှာ အလွန် ထူထပ်လှပေသည်။ ကူမော့သည် ကူချူတုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ သစ်တောအတွင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေ၏။

သူ၏ ကိုယ်ဖျော့ပညာမှာ ယခုအခါ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာ နှစ်ခုဖြစ်သော တိမ်လှေကား ခုန်ပျံခြင်း နှင့် လင်းပေါ်ဝေ့ပု တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက၊ လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်စွမ်း ရှိသော အလင်းလေးဖြာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် နှင့် ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ နှစ်ခုလုံးကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တာဝန်ခံချုပ် ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော လေနှင့် မိုးကြိုး ကျမ်း ကို မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ကိုယ်ဖျော့ပညာ ဆရာကြီး တစ်ဦးနှင့်တော့ ယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သစ်တောထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသောအခါ လူအများစုက သူ၏ အရိပ်ကိုပင် မမြင်နိုင်ကြချေ။

ရုတ်တရက် ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု မြည်လွင်လာ၏ ။

[တာဝန် အကျုံးမဝင်တော့ပါ]

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ် – ညလယ်လှည့်လည်သူ]

[တာဝန်အဆင့် – ကြယ်လေးပွင့်]

[တာဝန်ဆုလာဘ် – ဝိညာဉ်ကြံ့ လက်ချောင်းသိုင်း]

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ်မှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်၊ ထို့ကြောင့် ဤတာဝန်မှာ အကျုံးမဝင်တော့ပါ]

တစ်ခဏမျှ ကူမော့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

သူသည် ညလယ်လှည့်လည်သူ နှင့် တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း၊ စုမေ့နျန် နှင့် လူရိုင်း တို့နှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးပြီး ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ သိုင်းလောကရှိ ထိပ်တန်း ဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ညလှည့်လည်သူ မှာ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးဦးအနက် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ထက် အားနည်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ညလယ်လှည့်လည်သူ ကို ညလယ်လှည့်လည်သူ ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသော ကိုယ်ဖျော့ပညာကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ဖျော့ပညာ ဆရာကြီး တစ်ဦးနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသည်။ အဲဒါအပြင် အခုလေးတင် ရာအိမ်မှူးရုံး တွင် ညလှည့်လည်သူ သည် ကူချူတုန်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာတွင် အရေးနိမ့်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ ကူချူတုန်း၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် စုမေ့နျန် နှင့် လူရိုင်း တို့၏ အလောင်းများကို ယူဆောင်သွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးကို မောင်နှမ နှစ်ဦးမှလွဲ၍ ယခု ယန်လော့ ခရိုင် တွင် သတ်နိုင်မည့်သူ မရှိသင့်ပေ။ ကူမော့ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း အဖြေရှာမရခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း သူ အရမ်းကြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ ဝိညာဉ်ကြံ့ လက်ချောင်းသိုင်း ကို လွဲချော်သွားခြင်းမှာ နှမြောစရာ ကောင်းသော်လည်း သူ သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းမနေခဲ့ချေ။

ဝိညာဉ်ကြံ့ လက်ချောင်းသိုင်း မှာ မဆိုးသော်လည်း လောလောဆယ် သူ့အတွက် ပေးစွမ်းနိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။ အဲဒါအပြင် တာဝန် ကျရှုံးသွားခြင်းက ဆုလာဘ် ကျရှုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်တွင် အခြား တာဝန်တစ်ခုနှင့် ကျပန်း ယှဉ်တွဲပေးမည် ဖြစ်သည်။

ကူမော့က ဤကိစ္စကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွမ်းကုန် ဆက်လက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေသည်။

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... ဦးတည်ရာ ပြောင်းသွားပြီ၊ အနောက်မြောက်ဘက် ဟိုင် အရပ်ဘက်ကို..."

ကူမော့က ဦးတည်ရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ဟိုဘက်မှာ ပင်လယ် ရှိနေပုံရတယ်..."

ကူချူတုန်းက ဆိုသည်

"ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ယန်လော့ ခရိုင် ရဲ့ မြေပုံကို ကျွန်မ ကြည့်ခဲ့တယ်... ဒီဘက်ကို သွားရင် လီ လေးဆယ်လောက် ဝေးမယ်... ထုံရှား စခန်းကနေ ထွက်သွားရင် ပင်လယ် ရှိတယ်လေ... လင်းဟိုင်မြို့ ကို မပြန်ခင် ပင်လယ်ကို သွားကြည့်ဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်ထားတာ..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"ဒါက နည်းနည်း ဒုက္ခရောက်ပြီ..."

ကူချူတုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်

"တာဝန်ခံချုပ် ဟာ သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ ထဲက သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ခုလုံးကို ကျွမ်းကျင်ထားတယ်လို့ ငါ အခိုင်အမာ သံသယရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ရေ သတ်ဖြတ်မှု ကျမ်း က ရေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုပဲ... တကယ်လို့ သူက ရေထဲကို ဝင်သွားရင်၊ အရင်က ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ လိုမျိုး ဆိုရင်၊ ငါ တကယ်ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... တကယ်လို့ တာဝန်ခံချုပ် ရေထဲ ဝင်သွားရင် သူ့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်လိုက်ရုံပေါ့... ကျွန်မတို့ သူ့နောက်ကို ရေထဲအထိ လိုက်သွားလို့မှ မရတာ..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ တာဝန်ခံချုပ် ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်ကို သူ အလွန် လိုချင်သော်လည်း ၎င်းအတွက် သူ့အသက်ကိုတော့ စတေးမည် မဟုတ်ချေ။ ရေထဲတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက် ဖြစ်ပြီး၊ ရေထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝင်ရန် သူ သေချာပေါက် မရဲပေ။

ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... ကျွန်မ တစ်ခု စဉ်းစားမိတယ်..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘာလဲ..."

ကူချူတုန်းက ရှင်းပြသည်

"အရင်က ဖေယွမ်ကျန်း ပြောပြချက်အရ၊ ညဌာန က မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးယောက်က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လေ... ပြီးတော့ အခုလေးတင် တာဝန်ခံချုပ် ပြသသွားတဲ့ နည်းလမ်းတွေအရ ကြည့်ရင်၊ သူကလည်း အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမဲ့၊ မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးယောက်စလုံး ဝင်းထဲကနေ ထွက်မပြေးနိုင်ခင်မှာ သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင်တော့ အစွမ်းမထက်လောက်ဘူး မဟုတ်လား..."

ကူမော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အသေးစိတ် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ထုံရှား စခန်းနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်သွားလေသည်။

...

ထုံရှား စခန်းသည် ယန်လော့ ခရိုင် နှင့် ကွမ်ဟိုင် ခရိုင် နယ်စပ်တွင် တည်ရှိပြီး တောင်နှစ်လုံးကြားတွင် တည်ရှိသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခံတပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သုံး၊ လေးကျန်းခန့် မြင့်သော မြို့ရိုးဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သော ဈေးမြို့လေး တစ်ခု ရှိသည်။

ဤနေရာမှာ ဟွိုင်ဟိုင် ပင်လယ်နှင့် အလွန် နီးကပ်သဖြင့် ပင်လယ်ဓားပြများ ကုန်းပေါ်တက်လာတိုင်း ထုံရှား စခန်းမှာ သူတို့၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ် ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ မြို့ရိုးက ကာကွယ်မှု အချို့ ပေးစွမ်းသော်လည်း၊ သိုင်းဆရာကြီးများ ပျံသန်းသွားလာနေသည့် ဤကမ္ဘာတွင် သုံး၊ လေးကျန်းခန့် မြင့်သော မြို့ရိုးမှာ အတော်လေး နိမ့်သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထုံရှား စခန်းအပြင်ဘက်၌ လင်းဟိုင် ခရိုင် ၏ ခရိုင်ဝန် ဖေယွမ်ကျန်း နှင့် ခရိုင်တပ်မှူး ချန်ယို တို့သည် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် သုံးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြ၏။ သူတို့ မလှုပ်ရှားသေးခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အချက်ပြမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း နှင့် သဘောတူထားသော အချိန်မှာ မကုန်ဆုံးသေးသော်လည်း နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ထုံရှား စခန်း အတွင်း၊ ဝင်းငယ်လေး တစ်ခု၏ တံခါးဝတွင်၊ ဖေယွမ်ကျန်း၏ အကြံပေး ဖြစ်သော အကြံပေး ကျူး နှင့် မြို့စောင့်တပ်မှ ကိုယ်ဖျော့ပညာ ကျွမ်းကျင်သူ အခြား တစ်ဦးတို့သည် တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေကြ၏။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ လင်းကျင်းနှင့် အတူပါလာသော အရာရှိ နှစ်ဦးနှင့် အတွင်း၌ တွေ့ဆုံနေသည်။

ယခင်က လင်းကျင်း၏ ဘေးရှိ အရာရှိ နှစ်ဦးကို သူ၏ တပည့်များအဖြစ် မှတ်မိပြီးနောက်၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကြားခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ကိုယ်တိုင် ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖေယွမ်ကျန်း နှင့် ချန်ယို တို့က သူတို့၏ အယုံကြည်ရဆုံး လူယုံ တစ်ဦးစီကို စီစဉ်ကာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း အား တောင်များမှတစ်ဆင့် ဤ ထုံရှား စခန်း သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့သည် အရာရှိ နှစ်ဦးကို အပြင်သို့ မျှားထုတ်ရန် နည်းလမ်း ရှာခဲ့ကြ၏။ ဤအဆင့်များကို သူတို့ ပြီးမြောက်ချိန်တွင် မှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အရာရှိ နှစ်ဦးနှင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း တို့သည် အခန်းထဲတွင် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တံခါး ပွင့်လာ၏။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သူမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အကြံပေး ကျူး နှင့် သူ၏ အဖော်တို့က အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အဆင်ပြေသွားပါပြီ... သူတို့နှစ်ယောက် အခု ပြန်သွားပြီး လင်းကျင်း ကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ ထုံရှား စခန်း ရဲ့ ဂိတ်တံခါးတွေကို ဖွင့်ဖို့ ပုန်ကန်မှု တစ်ခု စတင်ကြလိမ့်မယ်..."

အကြံပေး ကျူး က ဆိုသည်

"အရမ်းကောင်းတယ်... သူတို့ ဘယ်မှာလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ပြန်ပြောသည်

"သူတို့ နောက်ပေါက်ကနေ ထွက်သွားကြပြီလေ... ငါတို့ ဒီမှာ စောင့်နေကြတာပေါ့..."

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ထုံရှား စခန်း၏ ဂိတ်တံခါးများဆီမှ တိုက်ပွဲ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အချက်ပြ မီးကျည်များ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဂိတ်တံခါး အပြင်ဘက်ရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ဝင်ရောက်လာကာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်တော့သည်။

အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂိတ်တံခါးများကို ဖွင့်ပေးခဲ့သဖြင့် ဖေယွမ်ကျန်း နှင့် ချန်ယို တို့၏ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များမှာ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ လူအနည်းငယ်သာ ခေါင်းမာစွာ ခုခံနေကြတော့သည်။

ဖေယွမ်ကျန်းက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ တပည့် နှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဘယ်မှာလဲ..."

တစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ဖြေကြားသည်

"ခရိုင်ဝန် ဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆရာက ဘေးကင်းပါတယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်း၏ နှလုံးသားမှာ သက်သာရာရသွားပြီး ထပ်မံမေးမြန်းသည်

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့... အဲဒီ သူပုန် လင်းကျင်း ကကော..."

အရာရှိတစ်ဦးက ပြောပြသည်

"ခရိုင်ဝန် ဖေ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ သတိမထားမိတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်း ရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်း မြင့်လွန်းတော့ သူက တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်...

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု နှစ်ခု လုပ်ထားခဲ့လို့ပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာ ညီငယ် က ဂိတ်တံခါးကို အတင်း ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်သွားမှာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လင်းကျင်း က အခြေအနေ မဟန်တော့တာကို မြင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပါပြီ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် ပေးလိုက်ပါ... အခု အရေးအကြီးဆုံးက ယန်လော့ ခရိုင် ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သွားဖို့ပါပဲ!"

ချက်ချင်းပင် ဖေယွမ်ကျန်းသည် ယန်လော့ ခရိုင် သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ဖို့ တပ်မှူး ချန်ယို ကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထိုစဉ် စစ်သားတစ်ဦးက မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်

"ခရိုင်ဝန် ဖေ၊ တပ်မှူး ချန်... ယွင်ကျိုးပြည်နယ် က မဟာသူရဲကောင်း ကူမော့ ရောက်လာပါပြီ... သူက လင်းကျင်း ကို ဖမ်းလာခဲ့တယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန် သွားကြလေသည်။ သူတို့ သိပ်မဝေးခင်မှာပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ မြို့၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လင်းကျင်းကို တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ငါးနဂါး သံမဏိကြိုး ဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး၊ သံကြိုးက သူ၏ ညှပ်ရိုးကို ဖောက်ထွင်းထားလေသည်။

ဖေယွမ်ကျန်းက အလျင်အမြန် ကြိုဆိုရန် သွားပြီး မေးလိုက်သည်

"ယန်လော့ ခရိုင် ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

ကူမော့က ပြန်ဖြေသည်

"သိပ်မဆိုးပါဘူး... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က စစ်သားတွေက အရေအတွက် အားသာချက် ရှိနေတော့ လောလောဆယ် သူတို့ မဖောက်ထွင်းနိုင်သေးပါဘူး..."

ဖေယွမ်ကျန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော လင်းကျင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့... ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်။

"သူ ကံဆိုးသွားတာပါ... ကျွန်တော် လုပ်စရာ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိလို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်း ဒီလောက် အလောတကြီး ထွက်ပြေးလာတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး... ကျွန်တော့် ညီမလေးက သူ့ရဲ့ ပုံတူကို မြင်ဖူးတော့ သူ့ကို မှတ်မိသွားတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းလိုက်တာပါ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး လင်းကျင်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်

"လင်းကျင်း... မကောင်းမှု ဒုစရိုက်တွေ အများကြီး လုပ်တဲ့သူက သေချာပေါက် ပျက်စီးရမှာပဲ... ကောင်းကင်ကြီးကတောင် ဒီအတိုင်း လက်ပိုက် ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ..."

လင်းကျင်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဖေယွမ်ကျန်း... အရမ်း မဝင့်ကြွားနေနဲ့... အခု ငါ လျှောက်နေတဲ့ လမ်းက မင်း နောင်ကျရင် လျှောက်ရမယ့် လမ်းပဲ... ငါက ပထမ ခြေလှမ်းကို အရင် လှမ်းလိုက်ရုံ သက်သက်ပါ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်

"ငါကတော့ အစိုးရ ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းစားရဲတဲ့အထိ မရဲတင်းပါဘူး..."

လင်းကျင်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ခေါ်သွားရန် သူ၏ လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ပြောကြားသည်

"သူရဲကောင်းကူ... အချိန်မဆွဲသင့်တော့ဘူး... အခု ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို သွားခေါ်ပြီး ယန်လော့ ခရိုင် ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြရအောင်..."

ကူမော့က အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လည်း ဒီမှာ ရှိတာလား..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ကူမော့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်

"ကျွန်တော့်အတွက် သက်သေခံပေးဖို့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို အထူးတလည် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပါ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်သာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စစ်တပ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရင်၊ နန်းတွင်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲလာပြီး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်လေ...

အဲဒါအပြင် အားလုံးက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ... လင်းကျင်း ရဲ့ လက်ထောက် နှစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်က သူ့ကို ချက်ချင်း ဆန့်ကျင်အောင် လုပ်ပေးတာသာ မရှိခဲ့ရင်၊ ဒီနေ့ ထုံရှား စခန်း ထဲကို ငါတို့ ဝင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"မလောပါနဲ့... ငါတို့ မထွက်ခင် လုပ်စရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်..."

ချက်ချင်းပင် ကူမော့သည် တာဝန်ခံချုပ်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးသည့် အကြောင်းကို ဖေယွမ်ကျန်း နှင့် ချန်ယို တို့အား အသံလှိုင်းဖြင့် ပြောပြလိုက်၏။ချန်ယို နှင့် ဖေယွမ်ကျန်း တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်ယို က ချက်ချင်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ နောက်ကို လိုက်ခဲ့..."

ထို့နောက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့က ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး စစ်သား ရာပေါင်းများစွာက နောက်မှ လိုက်လာကာ မြို့အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြ၏။ မကြာမီ သူတို့သည် သာမန်ဟု ထင်ရသော ဝင်းအိမ်လေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကူချူတုန်းက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကြယ်စင်ပုံစံ ခြေရာခံစာလိပ် ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်

"အဲဒီ ဝင်းထဲမှာပဲ..."

ချန်ယို က အမိန့်ပေးလိုက်သည်

"ဝိုင်းထားလိုက်..."

စစ်သားများကစစ်သားများက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြ၏။

ထိုစဉ် ဝင်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အကြံပေး ကျူး နှင့် ချန်ယို ၏ လက်ထောက်တို့ ပေါ်လာကာ၊ သူတို့၏ အနောက်တွင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လည်း ပါလာသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ဖေယွမ်ကျန်းက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်

"မြန်မြန်... အဲဒီကနေ ထွက်ခဲ့ကြ... အထဲမှာ အန္တရာယ် ရှိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြံပေး ကျူး နှင့် ဒု-တပ်မှူး ချန်ယို တို့က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို အပြင်သို့ ကူညီခေါ်ထုတ်ရန် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်မှာပင် ကူမော့က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်

"သူက အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် ပဲ..."

အပိုင်း ( ၂၅၈) - အတူတကွ သေဆုံးခြင်း

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ကူချူတုန်းမှလွဲ၍ သူတို့ အားလုံးက ကူမော့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြပြီး၊ သူ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ ပြောနေသလားဟု တွေးနေမိကြသည်။

ဖေယွမ်ကျန်းက ကူမော့ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် အကဲဖြတ်မှု မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ... အဲဒါက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ပါ..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"သူက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကျွန်တော် ခံစားလို့ ရတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ သူက အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျား အထင်လွဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ဘယ်လိုလုပ် တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ... မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော် ချင်းကျိုးမှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဝရမ်းပြေး ချင်းယဲ့ခန်းမ ခေါင်းဆောင် ကို သတ်ခဲ့တယ်လေ... အဲဒီမတိုင်ခင်က ချင်းယဲ့ခန်းမ ခေါင်းဆောင် ဟာ မိသားစုကြီး ခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လင်းမိသားစုရဲ့ အဘွားအိုလင်း ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ..."

ထို့နောက် သူက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆက်ပြောသည်

"ဒီနေ့လိုပဲ၊ နာမည်ကြီး ပညာရှင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဟာ သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်တန်း လူဆိုးကြီး သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ...

ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် ရဲ့ တကယ့် မျက်နှာကို ဘယ်သူမှ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူးလေ... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"သူရဲကောင်းကူ... ခင်ဗျားက ဝရမ်းပြေးတွေကို လိုက်ဖမ်းရင်း ရူးသွားပြီလား... လူငယ်တွေရဲ့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ကျွန်တော်က အရမ်း အသက်ကြီးနေပါပြီ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်

"သူရဲကောင်းကူ... နားလည်မှုလွဲတာ တစ်ခုခု ရှိနိုင်ပါတယ်... စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ဘယ်လိုလုပ် တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မကြာသေးခင်ကမှ သူက တာဝန်ခံချုပ် ရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲတာကို ခံခဲ့ရတာလေ... အဲဒါအပြင် မင်းက အခုလေးတင် ယန်လော့ ခရိုင် မှာ တာဝန်ခံချုပ် နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ဒီ ထုံရှား စခန်းတစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့တာပါ..."

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက် ဆိုသည်

"လင်းဟိုင်မြို့ မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်က စဉ်းစားစရာ ကောင်းတယ်..."

ကူမော့သည် ကူချူတုန်းထံမှ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ယူလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် တာဝန်ခံချုပ် နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... သူက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ ငြင်းလို့ မရပေမဲ့၊ သူက ညဌာန ရဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးယောက်စလုံးကို အသံတောင် မထွက်စေဘဲ သတ်နိုင်ဖို့တော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးယောက် သေဆုံးခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတော့၊ သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့်တောင် မပေးဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်နိုင်ဖို့ ဘယ်လို အဆင့်မျိုး ရောက်နေရမလဲ ဆိုတာ တွေးမိတယ်...”

“အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တဲ့ ယွင်ကျိုးရဲ့ နံပါတ် ၁ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ငွေရောင်မြေခွေး ကို သတိရသွားစေတယ်... တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဓားက အဲဒီလောက်အထိ မြန်နိုင်တာကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်တွေတောင် အံ့အားသင့်သွားတယ်”

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒါက အတုအယောင် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်ခဲ့တယ်... လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင် စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်တဲ့ လူသတ်နည်းတွေ အများကြီးကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ... လူအများကြီးက တာဝန်ခံချုပ် ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါ၊ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း မှာ ရှိနေခဲ့တာပါ..."

"တာဝန်ခံချုပ် တကယ် ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"မျက်နှာဖုံး တပ်ထားရင် ဘယ်သူမဆို တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ... လေနှင့် မိုးကြိုး ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံထားပြီး လုံလောက်တဲ့ အမြန်နှုန်း ရှိနေသရွေ့၊ ပြီးတော့ မတိုက်ခိုက်ဘူး ဆိုရင်၊ သူတို့က တာဝန်ခံချုပ် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ အတည်မပြုနိုင်ဘူးလေ...

ဥပဒေအားဖြင့် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ညလှည့်လည်သူ က တစ်ခါတစ်ရံ တာဝန်ခံချုပ် အဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကူမော့က ဖေယွမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အဲဒီညက ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း မှာရှိတဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးယောက် အသတ်ခံရတယ်၊ ပြီးတော့ ဝမ်မင်ရှို့ လည်း ရွှမ်ချင်း ရေကန် ပေါ်မှာ တာဝန်ခံချုပ် နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း အသတ်ခံရတယ်... တကယ်တမ်းကျတော့ တကယ့် ဖြစ်စဉ်ကို ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး၊ အားလုံးက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း တစ်ယောက်တည်း ပြောပြချက်တွေပါပဲ..."

"ကလေးပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ အမှုမှာ၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အဲဒီအချိန်တုန်းက လင်းဟိုင် ခရိုင် ရဲ့ ခရိုင်ဝန် ဖြစ်ခဲ့တယ်... တကယ်လို့ လျှို့ဝှက် သက်တော်စောင့် ခုနစ်ဖွဲ့ က အကာအကွယ် ပေးခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင်၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ထက် ဘယ်သူက ပိုပြီး သင့်တော်မှာလဲ..."

"ခုနက ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင်ကော၊ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့လို့လား... သူက ခင်ဗျားတို့ အမြင်ကနေ တစ်ခါလေးတောင် မပျောက်သွားခဲ့ဘူးလား..."

ဖေယွမ်ကျန်းသည် အကြံပေး ကျူး နှင့် ချန်ယို ၏ လက်ထောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

အကြံပေး ကျူး က အခက်တွေ့နေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောသည်

"ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကို သွားဆက်သွယ်တုန်းက တစ်ခဏလောက်တော့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း စောင့်နေခဲ့တာပါ... နောက်ပိုင်း သူတို့ ညှိနှိုင်းနေတုန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြားထဲမှာတော့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်နေရတုန်းပါပဲ..."

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"အဲဒီကြားထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က တကယ့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်လား ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သေချာလို့လား... အချိန်ကာလ အရဆိုရင် မင်းတို့ သူ့ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်သွယ်တဲ့ အချိန်မှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ထွက်သွားပြီးသားပါ... ဒီအခန်းထဲက လူက ကိုယ်ပွား တစ်ယောက် သက်သက်ပါ..."

"တာဝန်ခံချုပ် ရဲ့ ကိုယ်ဖျော့ပညာနဲ့ဆို ဒီကနေ ယန်လော့ ခရိုင် ကို သွားဖို့ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်တောင် မလိုဘူးဆိုတာ ငါ သိခဲ့ရင်... သူက ငါနဲ့ တိုက်ဖို့ လာပြီးမှ ရှုံးသွားတယ်... သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ... သူတို့ ရှုံးသွားရင် လင်းကျင်း ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှာပဲ..."

"အဲဒီအခါကျရင် လင်းကျင်း က ပူးပေါင်းပြီး ထုံရှား စခန်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို ခွင့်ပြုလိမ့်မယ်... လင်းကျင်း က ဘာလို့ လိုလိုလားလား ပူးပေါင်းရတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး၊ အစိုးရ အသိုင်းအဝိုင်းထဲက မင်းတို့တွေက ဒီအရှုပ်အထွေးတွေကို နားလည်ပါတယ်...

တကယ်လို့ သူတို့ အောင်မြင်ရင် သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေက လင်းကျင်း ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်၊ တကယ်လို့ ကျရှုံးရင်တော့ လင်းကျင်း က အပြစ်ခံယူပြီး အားလုံးကို သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်လိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေကတော့ သူ့မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်တွေနဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်... ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေက အများကြီး ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်..."

ထိုနေရာတွင် ကူမော့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်

"ဟူး... ဒီခရီးစဉ် မတိုင်ခင်က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက နန်းတွင်း ပဋိပက္ခတွေထဲ မပါဝင်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်စမ်း ကျွန်တော် အဲဒီအထဲကို ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြန်ပြီ... ဟေး... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ဖေယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ... စကားပြောတာ သတိထားပါ..."

"ကျွန်တော်က သာမန် သိုင်းသမား တစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိပါဘူး..."

ကူမော့က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလျက် ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူက စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်သော်လည်း၊ ဖေယွမ်ကျန်းနှင့် အခြားသူများမှာမူ ထိတ်လန့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"ဆရာကြီးကူ... မင်းပြောခဲ့တာတွေက ယုတ္တိလည်း မရှိဘူး၊ သက်သေလည်း မရှိဘူး... အဲဒါကို ဟာသတစ်ခုလို့ပဲ ကျွန်တော် မှတ်ယူနိုင်တယ်..."

တစ်ခဏမျှ လူတိုင်းက ကူမော့ကို ကြည့်နေကြ၏။

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"ခုနလေးတင် တာဝန်ခံချုပ် နဲ့ ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ သူ့ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ခုတ်ခဲ့တယ်... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဓားဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ပြန်ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ ပြောတဲ့ အဲဒီ ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို အခုချက်ချင်း လူတိုင်းရှေ့မှာ သက်သေပြနိုင်ပါတယ်...

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က ဖြောင့်မတ်တဲ့ ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့တယ်၊ လက်သန့်တယ်၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်းလင်းတဲ့ သြတ္တပ္ပစိတ် ရှိခဲ့တယ်... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရှေ့မှာ ကျွန်တော် ရှက်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... အခု ဒီအသက်အရွယ်ကျမှ ဒီလို စော်ကားမှုကို ခံရမှာလား... ဆရာကြီးကူ... တကယ်လို့ ဒဏ်ရာတွေ မတွေ့ရင် ဘာလုပ်မလဲ..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော် စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး... ကျွန်တော် တာဝန်ခံချုပ် ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ သူက သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ ထဲက မြေပြင်သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျမ်း ကို သိထားတယ်လေ... ဒီထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာက ကြွက်သားတွေနဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေနိုင်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကုသနိုင်စွမ်း ရှိတယ်... အခုဆိုရင် ဒဏ်ရာက သေချာပေါက် မြင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"ဒါဆို ဆရာကြီးကူ က ကျွန်တော့်ကို အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ခံချုပ် လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာသက်သေမှ မပြနိုင်ဘူး... တာဝန်ခံချုပ် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာက ကျက်သွားပြီလို့ ထပ်ပြောပြန်တယ်... ခက်ဗျား အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

ကူမော့က ဆက်ပြောသည်

"ကျွန်တော် စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူးလို့ ပြောတယ်လေ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း - "..."

လူတိုင်းမှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြ၏။

ကူမော့က ပြောကြားသည်

"ဆရာကြီးတုန်းကျင်း... ခင်ဗျားရဲ့ လေနှင့် မိုးကြိုး ကျမ်း က အရမ်း မြန်လွန်းလို့ ကျွန်တော် လိုက်မမီနိုင်ဘူးဆိုတာ တစ်ခါမှ မတွေးမိဘူးလား... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ တည်နေရာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် တိတိကျကျ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

"အဲဒါက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကြယ်စင်ပုံစံ ခြေရာခံစာလိပ် ဆိုတာ ရှိနေလို့ပဲ၊ သိုင်းလောကက မိသားစုကြီး ခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လင်းမိသားစုရဲ့ အဘွားအိုလင်း ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လက်ရာမြောက် ပစ္စည်းတစ်ခုလေ၊ အစောပိုင်းက ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ချင်းယဲ့ခန်းမ ခေါင်းဆောင် လို့လည်း ခေါ်တယ်... အဲဒီ ကြယ်စင်ပုံစံ ခြေရာခံစာလိပ် က လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ခြေရာခံ လက်နက်ပဲ..."

"ကျွန်တော် တာဝန်ခံချုပ် ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ၊ ကျွန်တော့် ဓားမှာ ရေနဲ့ ထိတွေ့ရင် အရည်ပျော်သွားတဲ့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံး တွေ ပါတယ်၊ အဲဒါတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ အချိန်မှာ သွေးတွေထဲ စိမ့်ဝင်သွားတာလေ... ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ဘယ်ကိုပဲ ပြေးပြေး ကျွန်တော် ခြေရာခံနိုင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ တည်နေရာကို တိတိကျကျ ရှာတွေ့နိုင်တာပေါ့..."

"ခင်ဗျားရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ခြေရာခံတာကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... အလကားပါပဲ... ကျွန်တော် သုံးနေတာက အပြင်ဘက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းမှာပါ... အဲဒါကို ဖျောက်ဖျက်လို့ မရဘူးလေ... အင်း... အခု ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် လောင်းကြေးတစ်ခု လုပ်မယ်...

တကယ်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံး ကို ကျွန်တော် ရှာမ‌ေတွ့နိုင်ရင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ကျွန်တော် မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲမိတာ ဖြစ်လို့ လူသိရှင်ကြား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ပြီး အပြစ်ကို ပေးဆပ်ပါ့မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမှ မပြသချေ။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြသပါ..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး မခုခံပါနဲ့ ဆရာကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ အရေပြားကို နည်းနည်းလေး ခြစ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကူမော့သည် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ခွဲထွက်ရန် တစ်ဝက်ကျန်း အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကူမော့ကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့များကို သယ်ဆောင်လာသည့် အနီရဲရဲ မီးလှိုင်းကြီး တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပစ်တက်သွားရာ၊ လေထုကိုယ်တိုင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ လှိမ့်တက်နေသော မီးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အပူလှိုင်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မြေကြီးပေါ်ရှိ အုတ်ချပ်များနှင့် ကျောက်တုံးများမှာ ချီချီ မြည်ကာ အက်ကွဲသွားပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပုံစံများ ပေါ်လာတော့၏။ လေထုထဲတွင် ကန့် အနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ ပူလောင်သော အပူရှိန်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းမည်ကို စိုးရိမ်၍ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ကူမော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ပြီး တင်းမာနေ၏။ သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား သူ၏ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို စောင်းလျက် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ဓားမှာ ချက်ချင်း အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီး ပိုမို ပြင်းထန်သော မီးတောက် ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ထိုဓားအရှိန်ဝါမှာ အနီရဲရဲ နဂါးတစ်ကောင်အလား သူ၏ အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ မီးပင်လယ်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။

နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ မီးတောက် ဓားအရှိန်အဝါမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ လက်ဝါးချက်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး မီးပွားများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။

ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းက အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ အရူးအမူး ပြန့်ကားသွားပြီး၊ ကျန်း အနည်းငယ် ပတ်လည်အတွင်းရှိ အိမ်များကို ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားစေကာ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေပြီး လေထဲတွင် လွင့်ဝဲသွားစေတော့၏။

သို့သော် မီးလှိုင်း နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကူမော့ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်စအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပါးလွှာသည့် ဓားသွားများက လေထုကို ဖောက်ထွင်းလာ၏။

ထိုဓားများမှာ ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုအလား၊ နေကို ဖောက်ထွင်းသွားသော သက်တံတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ ဤပါးလွှာသော ဓားသွားများမှာ လရောင်ထက်ပင် ပိုမို အေးစက်နေပြီး ဆီးနှင်းများထက်ပင် ပိုမို ထက်မြက်နေလေသည်။

ဓားများက လေထဲတွင် ငွေရောင် ပိုက်ကွန် တစ်ခုကို ယက်လုပ်လိုက်ပြီး ဝင်နေသော လမင်းကြီးကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ၊ နဂါးငွေ့တန်း ၏ ထောင့်တစ်နေရာ မှောက်ကျသွားပြီး ကြေမွနေသော ကြယ်များ ကမ္ဘာမြေသို့ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေတော့၏။ ဓားစွမ်းအင် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ တိမ်များ ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေလေသည်။

လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့မှာ ပျံလွှားဓားများကြောင့် ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးများအနီရောင် ဆီးနှင်းပန်းများအလား ပွင့်အာလာပြီး ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာကာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား ပြုတ်ကျလာလေသည်။

သူ၏ လမင်းရောင် ဝတ်ရုံမှာ အပေါက်များ ဗလပွ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဖော်ပြနေသော အသားအရေမှာ သေးငယ်သော သွေးထွက်နေသည့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ အဆိပ်သွေးများက လတ်ဆတ်သော သွေးများနှင့် ရောနှောလျက် စီးကျနေတော့၏။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေချိန်တွင် ကူချူတုန်း သည် သုံးကျန်းခန့် အကွာရှိ အမိုးစွန်းတစ်ခုပေါ်တွင် မည်သို့ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိဘဲ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အနက်ရောင် သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို သူတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။

သေတ္တာမှာ အကျယ် သုံးလက်မနှင့် အရှည် တစ်ပေခွဲခန့် ရှိပြီး ၎င်း ပွင့်လာပြီး ပိတ်သွားချိန်တွင် ၎င်း၏ စက်ယန္တရားက တိုးညင်းစွာ ချောက်ချောက် မြည်နေကာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်မောကျနေသော နဂါးအိုကြီး တစ်ကောင်၏ အသက်ရှူသံအလား— ၎င်းမှာ သိုင်းလောကတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ ပဉ္စမမြောက် အကောင်းဆုံး လက်နက်ပုန်း ဖြစ်သော ယန္တရားတစ်ထောင် သေတ္တာ ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်!"

ကူမော့က အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း နှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောနေခဲ့ခြင်းမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ သတိထားမှုကို လျှော့ချရန်နှင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော ကိုယ်ဖျော့ပညာ ဖြစ်သည့် လေနှင့် မိုးကြိုး ကျမ်း ကို ချိုးဖျက်ရန် ကူချူတုန်းကို မှန်ကန်သော ထောင့်နှင့် နေရာ ရှာဖွေနိုင်စေရန် အခွင့်အရေး ပေးခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ကူမော့၏ ချီးကျူးသံပင် မဆုံးသေးမီ၊ သူသည် မြားတစ်စင်းအလား ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှာ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားကာ ၎င်း၏ အခြေတွင် သွေးရောင် မီးတောက်များ တောက်ပနေ၏။

ဓား မရောက်လာမီမှာပင် မီးတောက် ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းများ အရင် ရောက်ရှိလာပြီး၊ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပင့်ကူအိမ်အလား အက်ကွဲသွားစေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လွင့်စင်နေသော သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့် ကျောက်တုံး အပိုင်းအစလေးများ လေထဲတွင် မျောလွင့်နေကာ ဓားရာပေါင်းများစွာက လေထုကို ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေကြလေသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ လေထဲရှိ သစ်ရွက်တစ်ရွက်အလား ပေါ့ပါးစွာ မျောလွင့်သွားပြီး၊ သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေကာ ဓားစွမ်းအင်၏ အစွန်းမှ ထူးဆန်းစွာ ရှောင်ထွက်သွားလေသည်။

ကူမော့ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကာ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားမှာ မြွေတစ်ကောင်အလား ကခုန်နေ၏။လွှဲလိုက်တိုင်း ပေဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှည်လျားသော အနီရဲရဲ ဓားအလင်း တစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေပြီး၊ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများကို ကြေမွသွားစေကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားစေရာ ငရဲပြည်မှ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။

"ဝင်္ကပါ ဖွဲ့စမ်း!"

ထိုစဉ် တပ်မှူး ချန်ယို က မိုးကြိုးသံအလား ဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံး တုန်ခါသွားစေ၏။ သူ့ပတ်လည်ရှိ စစ်သားများက အသံကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ လှံများက အေးစက်စွာ တောက်ပနေကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လမ်းကြောင်းများဖြင့် ယှက်နွယ် ကြက်ခြေခတ် ဖြစ်နေကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကမ္ဘာကြီးမှာ မမြင်ရသော သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လေထုမှာ ထူထပ်ပြီး စေးကပ်နေ၏ ကူမော့သည် ရွှံ့နွံတစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းက ပေါင်တစ်ထောင် အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီးမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး လေထုကိုယ်တိုင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရသော မမြင်ရသည့် စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ကူမော့မှာ ချက်ချင်း ပိုလေးလံသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်မှာ သူ၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ ချက်ချင်း အားနည်းသွားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ အားနည်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ချက် တစ်ချက်က ဓားစွမ်းအင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး မီတာအတော်များများ အထိ အလွယ်တကူ လွှမ်းခြုံနိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သုံးခု သို့မဟုတ် ငါးခုသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်မီတာခန့် သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်းသော အကွာအဝေးကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်တော့၏။

သူ၏ ကိုယ်ဖျော့ပညာမှာလည်း ကန့်သတ်ခံလိုက်ရကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်၊ ခုန်ပေါက်လိုက်တိုင်း မြေဆွဲအား တစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲချနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ဤသည်မှာ သိုင်းဆရာကြီး များ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ရန်သူဖြစ်သော စစ်တပ်တစ်ခု၏ ထူးခြားသည့် တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ ပင် ဖြစ်ကြောင်း ကူမော့ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။ တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ သည် ဝင်္ကပါများ၊ ကောင်းကင်နှင့် လူသား၏ နိယာမများ၊ သွေးစွမ်းအင် နှင့် အလုံးစုံ အရှိန်အဟုန် အစရှိသည့် အခြား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် အလွန် ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လူပိုများလေလေ၊ စစ်တပ်က ပိုမို အထက်တန်းလွှာ ဖြစ်လေလေ ၎င်း၏ စွမ်းအားက ပိုမို ကြီးမားလေလေ ပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် နာမည်ကြီး စစ်သူကြီးများ ဦးဆောင်သော စစ်တပ်များတွင် တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ရုပ်လုံးပေါ်လာနိုင်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က တိုက်ပွဲဝင် ဝင်္ကပါများ ပေါ်ပေါက်လာပြီးကတည်းက၊ မင်းဆက်များက သိုင်းလောကကို လုံးဝ စိုးမိုးထားနိုင်သည့် ခေတ်တစ်ခေတ် စတင်လာခဲ့၏။အစွမ်းအထက်ဆုံး မဟာသိုင်းဆရာကြီး များပင်လျှင် စစ်မြေပြင်တွင် အသတ်ခံရနိုင်ခြေ များလေသည်။

တိုက်ပွဲဝင် ဝင်္ကပါများက မဟာသိုင်းဆရာကြီး များကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထား၏။ သူတို့သည် အတွင်းအား ကျင့်ကြံသည့် ဆရာကြီးများ ဖြစ်စေ၊ ချီကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ၊ တိုက်ပွဲဝင် ဝင်္ကပါတစ်ခုတွင် ပိတ်မိသွားသည်နှင့် သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသည်။ မဟာသိုင်းဆရာကြီး များပင်လျှင် နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ စစ်ပွဲ စစ်မြေပြင်တွင် သူတို့၏ စစ်မှန်သောချီ များ ခန္ဓာကိုယ်မှ မထွက်နိုင်တော့သည်အထိ ဖိနှိပ်ခံရနိုင်လေသည်။

သေချာတာပေါ့၊ ထိုကောလာဟလမှာ အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာကို ကူမော့ သေချာ မသိနိုင်သော်လည်း၊ တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ သည် သိုင်းပညာများအပေါ် ဖိနှိပ်သည့် အာနိသင် ရှိသည်ကိုတော့ သူ သေချာ သိနေ၏။

အခုဆိုရင် သာမန် ခရိုင် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် ရာဂဏန်းလောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ ကတောင် သူ့ကို အရမ်း နေရခက်အောင် လုပ်နေပြီဆိုတော့၊ သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ဒါမှမဟုတ် သံချပ်ကာ မြင်းတပ်တွေ ပါဝင်တဲ့ နိုင်ငံရဲ့ တကယ့် အထက်တန်းလွှာ တပ်ဖွဲ့တွေဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲ ဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူရာဂဏန်း အနည်းငယ်၏ တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ က သူ့ကို အနည်းငယ် ကန့်သတ်ထားသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ နည်းပါးပြီး အဓိကအားဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ဖျော့ပညာ အပေါ် သိသာထင်ရှားစွာ ကန့်သတ်ထားခြင်းကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာက သူ့အတွက် ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် သူ့ထက် သူ၏ ကိုယ်ဖျော့ပညာကို ပိုမို အားကိုးရသူမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ကူချူတုန်းကလည်း ယန္တရားတစ်ထောင် သေတ္တာ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြီးမားစွာ ခြိမ်းခြောက်နေသဖြင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း အပေါ် ကန့်သတ်ချက်များမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလေသည်။

"ဝိုင်းထား!"

ထိုစဉ် ချန်ယို က သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ရှေ့တန်းရှိ လှံကိုင်တပ်သားများက နံရံတစ်ခုအလား ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး၊ သူတို့၏ လှံထိပ်ဖျားများက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြသည်။

ကူမော့ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာတိုင်း သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု ဖိချနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူမှုပင် ဖိနှိပ်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားပြီးဖြစ်ကာ ယခု ဝိုင်းရံမှု ဆက်လက် ကျဉ်းမြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဖိအားများ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ကူမော့ ခုတ်ချလိုက်သည်နှင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ မျက်လုံးများ ခက်ထန်သွားပြီး၊ သူက ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ ဓားသွားကို သံညှပ်များအလား သူ၏ လက်ဝါးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ မိစ္ဆာဓားမှာ သူ၏ လက်ဝါးများထဲတွင် လက်မအလိုက် ကြေမွသွားပြီး၊ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသွားများက သူ့ကို ဝန်းရံစီးဆင်းနေသော တောင်ဖြို သတ်ဖြတ်ခြင်း ချီ ကို ကျည်ဆန်မိုးအလား ရိုက်ခတ်သွားကာ ကြည်လင်သော သတ္တုချင်း ထိခတ်သံများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားစေသည်။

"ဟောက်!"

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ရုတ်တရက် ဟောက်လိုက်ရာ သွေးများ ပေကျံနေသော သူ၏ ဆံပင်ဖြူများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွား၏။သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆိပ်သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း၊ တောင်ဖြို သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျမ်း ၏ အာနိသင်က သူ့ကို ဓားနှင့် လှံများ ခံနိုင်ရည် ရှိစေခဲ့သည်။ သူက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ အပိုင်းအစများကို အရူးအမူး ရိုက်ခတ်ခွင့် ပြုထားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့က သူ၏ ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ မျက်လုံးများ တည်ငြိမ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်

"ကူမော့၊ ငါ ဒီနေ့ အရှက်ကွဲပြီး သေလမ်းကို ရောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော သေလမ်းလား ဆိုတာကတော့ မသိသေးပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆိုသည်

"မင်း သေဖို့ ကံပါလာလား ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့!"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ ဓားသွားများကို သူ၏ တောင်ဖြို သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျမ်း အကာအကွယ် အရှိန်အဝါကို ဖောက်ထွင်းခွင့်ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ အရေပြားကို ခုတ်ရှစေလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ လေစီးကြောင်းများ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး သူက ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်

"မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၊ ငါ့ကို ကူညီပါ!"

သူ၏ အသံပင် မဆုံးသေးမီ၊ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်များကို လွင့်ဝဲသွားစေကာ နေရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ လက်ဖဝါးများတွင် မိုးကြိုးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာပြီး၊ အလင်းလုံး တစ်လုံးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး၊ တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ မှ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

၎င်းသည် တိမ်များထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဧရာမ မိုးကြိုးတိုင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျဆင်းလာပြီး၊ စစ်မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ ကို ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

မိုးကြိုးများ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လောကကြီးမှာ ပြောင်းပြန် လန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ညအချိန်အလား အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။

မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များက ဒေါသတကြီး လှိမ့်တက်နေပြီး၊ မိုးပေါက်ကြီးများက သံချပ်ကာဝတ် စစ်သားများ၏ ဦးထုပ်များကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေလေသည်။ ကူမော့၏ ဆံပင်များမှ စီးကျနေသော သွေးများနှင့် မိုးရေများ ရောနှောသွားကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ကွေ့ကောက်နေသော အနီရဲရဲ စီးကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့၏။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများကို ဆေးကြောသွားပြီးနောက်၊ ရူးသွပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရယ်မောသံကြီးဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူက ခြောက်သွေ့နေသော သူ၏ လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ၊ မိုးပေါက်ကြီးများမှာ လေထဲတွင် ရုတ်တရက် မျောလွင့်နေပြီး အေးစက်သော ရေခဲရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရပ်တန့်နေသော မိုးရေစက်များမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ မိုးကြိုးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ ဟနေသော ခံတွင်းအလား ဝိုင်းရံထားသော စစ်သားများဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့၏။

လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုမှာ စူးရှစွာ မြည်ဟည်းနေပြီး မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေလေသည်။

ရှေ့တန်းရှိ လှံကိုင်တပ်သားများမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး၊ သူတို့၏ သံချပ်ကာများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များအလား လွင့်ထွက်သွားကာ မြို့ရိုးများကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိကြလေသည်။ တိုက်ပွဲဝင် ဝင်္ကပါမှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားတော့၏။

စစ်သားများမှာ လှိမ့်တက်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ကြားတွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြသော်လည်း ပုရွက်ဆိတ်များအလား အရေးမပါလှဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒေါသတကြီး လှိမ့်တက်နေသော ရေစီးကြောင်းများထဲတွင် ဝါးမြိုခံလိုက်ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပုံးတစ်လုံးအရွယ်ခန့် ရှိသော ရေဆင်နှာမောင်း အများအပြားက မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ပတ်ရစ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြ၏။

ရေဆင်နှာမောင်း များအတွင်း မိုးကြိုးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော ရေနဂါး တူနေပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ရေဆင်နှာမောင်း ၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေသော ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မုန်တိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် နတ်ဆိုးတစ်ပါး နှင့်ပင် တူနေတော့၏။

ကူမော့ကဟိန်း ဟောက်လိုက်ပြီး၊ ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှ ဓားစွမ်းအင်က နေကို ဖောက်ထွင်းသွားသော သက်တံတစ်ခုအလား ရေဆင်နှာမောင်း ဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဓားစွမ်းအင်က လှည့်ပတ်နေသော ရေတံတိုင်း ကို ထိမှန်သွားသောအခါ ရွှံ့နွံတစ်ခုအလား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကြီးမားသော ရေပန်းများသာ လွင့်စင်သွားစေကာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရေဆင်နှာမောင်း အတွင်းရှိ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ရှိ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များမှာ ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မိုးကြိုးများက ငွေရောင် မြွေများအလား ကခုန်နေကြ၏။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားသည်

"ကူမော့... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ ငါ့တစ်သက်လုံး လူတစ်ဝက် သရဲတစ်ဝက်လို နေခဲ့ရတာ၊ အခု အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလေ..."

"ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတွေကို ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီအသေးအဖွဲ တာဝန်လေးက ငါ့ကို ပေါ်လွင်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ယန္တရားတစ်ထောင် သေတ္တာ နဲ့ အတိုက်ခံလိုက်ရလို့ အဆိပ်က ငါ့နှလုံးထိ ရောက်နေပြီ၊ ငါ သေချာပေါက် သေရတော့မှာပါ... ငါ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့..."

သူက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်

"ကောင်းကင်ကြီး၊ မင်းက ငါ့ကို အားလုံးနဲ့ အတူတကွ သေဆုံးဖို့ လိုလားနေတာပဲ!"