အခန်း (၂၅၉-၂၆၀)

အပိုင်း (၂၅၉) - အတွင်းအားများ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါင်းစပ်ခြင်း

မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာ လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေသည်။

ခဲရောင် တိမ်တိုက်များမှ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးများလင်းလက်လာစဉ်၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ မြို့အဝင်ဝ အထက်တွင် မျောလွင့်နေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး၊ ရေဆင်နှာမောင်း ဆယ့်နှစ်ခုက ရစ်ပတ်နေကာ သူ့က ဝဲဂယက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေလေသည်။

သူက လက်ဟန်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများမှ အဝါရောင် စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ အနီရဲရဲ မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ မီးတောက်များက ရေဆင်နှာမောင်း များကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ရေနှင့် မီး အတူတကွ တည်ရှိနေသည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒဏ်ရာမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အသားများ တက်လာပြီး၊ ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအင်များက ထိုက်ချိ သင်္ကေတ၏ ပုံရိပ်ယောင်အလား ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်ကာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ ရေနှင့် မီးကို ဟန်ချက်ညီစေလေသည်။ လေပြင်းများ မှာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများကို သယ်ဆောင်လာတော့၏။

ဖေယွမ်ကျန်းသည် လမ်းထောင့်ရှိ ပြိုကျနေသော နံရံပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေပြင်းကြောင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ရွှဲနစ်နေလေသည်။ ထိုဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးကြောင့် မြို့ထဲမှ လွင့်စင်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ တကယ့်ကို သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ခြင်း ပဲ!"

သူက လေထဲတွင် ရေနှင့် မီး ပေါင်းစပ်နေသည့် ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"ဆရာကြီး... တာဝန်ခံချုပ် က တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲ တတ်တာလို့ ခင်ဗျား မပြောခဲ့ဘူးလား... ဒါကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် တတ်တာလို့ ခေါ်တာလား... ကျွန်တော်..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ပြိုကျနေသော နံရံပေါ်သို့ နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာပြီး၊ သူသည် ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ချပ်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြောင်းထဲသို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် အမိုးစွန်းများကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ အစိမ်းရောင် အမိုးကြွပ်များမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး၊ ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြု၍ လေထဲသို့ ခုနစ်ကျန်း ခုန်တက်လိုက်၏။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ မိစ္ဆာဓားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ၊ လေနှင့် မိုးကြိုးများ ရစ်ပတ်ထားသော လခြမ်းပုံစံ ဓားစွမ်းအင် များ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ဓားစွမ်းအင်များမှာ ကမ်းပါးကိုဒေါသတကြီး ရိုက်ခတ်နေသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မိုး‌ရေ များကို ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်၏။

မိုးရေစက်များမှာ ဓားစွမ်းအင် ထိခတ်မှုအောက်တွင် သေးငယ်သော မြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ မိုးကြိုးများနှင့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းလေးများအဖြစ် တောက်ပနေလေသည်။

မိုးရေစက် ပွတ်တိုက်သွားသော ဓားစွမ်းအင် ခုတ်ချက်တိုင်းက ရွှေရောင် မြူခိုးတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားစေပြီး၊ မိုးကြိုးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်မှုအောက်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ဓားပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကာ၊ ဆယ်ပေ ပတ်လည်အတွင်းရှိ လေထုကို ပြင်းထန်သော ဝဲဂယက်တစ်ခုအဖြစ် မွှေနှောက်သွားလေသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က လက်ချောင်းကို တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ ရေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုမှာ သုံးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အရှိန်မြန်လာ၏။အလွန် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော မိုးရေစက်များမှာ ရေခဲချွန်များအဖြစ် အခဲဖွဲ့သွားပြီး၊ နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကူမော့၏ ဓားစွမ်းအင်များနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးများ မှာပန်းကန်လုံး အရွယ်အစားခန့် ရှိပြီး ခရမ်းရောင် မိုးကြိုး ကိုးစင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပစ်ချလာ၏။

မိုးကြိုးများက ငွေရောင် မြွေများအလား အရူးအမူး ကခုန်နေကာ ကူမော့၏ ဦးခေါင်းထိပ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေလေသည်။

ကူမော့သည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား လေထဲတွင် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းက စွမ်းအင်အကာကွယ် များကို ဖန်တီးပေးပြီး မိုးကြိုးများကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ မိုးကြိုးကြောင့် မည်းနက်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

မုန်တိုင်းထဲတွင် ကူမော့၏ ဆံပင်များမှာ ထောင်မတ်နေပြီး သူ၏ ဓားက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဆီသို့ တည့်တည့် ညွှန်ပြနေ၏။ သူ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ပြင်းထန်သော မီးတောက် ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းရှိ ရေဆင်နှာမောင်း များကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သော်လည်း၊ ရေဆင်နှာမောင်း များအတွင်း ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသဖြင့်၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက် မိုးရေစက် အားလုံး လေထဲတွင် မျောလွင့်သွား၏။

ဓားကိုင်ထားသော ကူမော့၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ အနီးဆုံး မိုးရေစက်က သူ၏ မျက်ခုံးမှ လက်မအနည်းငယ် အကွာတွင် မျောလွင့်နေကာ လျှပ်စစ်ဓာတ်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး နားထဲတွင် သံစည်များ တီးခတ်နေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

"ချောက်"

ပထမဆုံး မိုးရေစက် ပေါက်ကွဲသွားသည့် အသံမှာ ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံအလား တိုးညင်းလှသော်လည်း၊ လောကကြီး၏ တည်ဆောက်ပုံကိုပင် အေးခဲသွားစေသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သန်းပေါင်းများစွာသော မိုးရေစက်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ လေထုထဲရှိ ရေများက လက်ငါးချောင်း ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် ဖိချလာတော့သည်။

ကူမော့၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး မိစ္ဆာဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်၏။ဓား စွမ်းအင်က ရေနှင့် ထိခတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆယ်ကျန်း ပတ်လည်အတွင်းရှိ မိုးရေများမှာ မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းသွားသော်လည်း၊ ရေတံတိုင်းမှာ ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော ကောင်းကင်မြစ်ကြီး တစ်စင်းအလား အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ဖိချလာလေသည်။

သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဖိအား တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံလိုက်ရ၏။ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာဓားပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူက အားကုန်သုံး၍ သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဓားအလင်းက ရေကို နှစ်ပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်ပြီး ရေတံတိုင်း အနောက်တွင် မှိန်ပျပျ မြင်နေရသော ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ပေါ်လာကာ သူက လက်ဟန်တစ်ခု ဖန်တီးလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ဖိချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘုန်း!"

ရေလှိုင်းကြီးက ထိုက်တောင် အလား ကူမော့အပေါ်သို့ ရိုက်ချလာပြီး သူ့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး၊ ပတ်လည်ရှိ အပြာရောင် အုတ်ချပ်များပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။ ကူမော့သည် ကျင်း၏ အောက်ခြေတွင် ပက်လက် လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ မိစ္ဆာဓားမှာ အုတ်ချပ်များ၏ အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေကာ ဓားရိုးမှာ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မိုးရေများက သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ စီးကျလာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများနှင့် ရောနှောသွားလေသည်။

ကူမော့သည် နောက်ပြန် လန်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ကျင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာ၏။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်

"ကူမော့... သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ခြင်း ကို ငါ ဖန်တီးပြီးကတည်းက ဒါ ဒုတိယအကြိမ် သုံးတာပဲ... ပထမအကြိမ်က လမင်းကိုးကွယ်မှု ဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ယဲ့နန်ထျန်း နဲ့ တိုက်တုန်းကလေ၊ ငါ သီသီလေး ရှုံးသွားတာ...

ဒါပေမဲ့ သူက ငါနဲ့ အသေအကြေ မတိုက်ရဲခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါကလည်း သူနဲ့ အသေအကြေ တိုက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် သူ့ကို ငါနဲ့အတူတူ သေအောင် ခေါ်သွားနိုင်တဲ့ ခွန်အား ရှိမရှိ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး..."

"ဒါကြောင့် မင်းက သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ခြင်း ကို တကယ်တမ်း ခံယူရတဲ့ ပထမဆုံး လူပဲ... ဒါက လောကမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ တိုက်စစ်နဲ့ ခံစစ် ချီ နည်းစနစ်ကို ထပ်ပြီး စိန်ခေါ်ချင်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် မြို့ထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေကြ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသော ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ လူသားတစ်ယောက်ထက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ပိုတူနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လူခုနစ်ယောက် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော ဒဏ္ဍာရီလာ သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ ကို တစ်ယောက်တည်း အသုံးပြု ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးစက်မိုးပေါက်များကြားဝယ် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုအလား တလက်လက်တောက်ပနေပြီး၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းတို့မှာ မှန်ထဲမှ ရောင်ပြန်ပုံရိပ်များအလား တုန်ခါပုံပျက်နေ၏။ ၎င်းအရှိန်အဝါ၏ နက်ရှိုင်းရာ ဗဟိုချက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်အစွန်းတစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုတောင်ကြီး၏ ကိုယ်ထည်မှာ နှစ်ပိုင်းကွဲအက်နေပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် အရှိန်ပြင်းသော မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေကာ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အေးစက်လှသော ရေခဲရေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအေးခဲနေလေသည်။

မီးစပါးကြီးမြွေများနှင့် လှိုင်းလုံးကြီးများက ယှက်နွယ် မြင့်တက်လာပြီး၊ နယ်နိမိတ်မျဉ်းတွင် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

မိုးကြိုးများကို သယ်ဆောင်လာသော လေပြင်းမုန်တိုင်းများက တောင်ကြောများကြားတွင် ဟိန်းဟောက် လှည့်ပတ်နေပြီး၊ ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအင်များက ဧရာမ စပါးကြီးမြွေ နှစ်ကောင်အလား တွန့်လိမ်နေကာ လေပိုင်နက် တစ်ခုလုံးကို ကြေမွသွားစေလေသည်။

သူ မြေကြီးပေါ်သို့ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ မီးတစ်ဝက် ရေတစ်ဝက် ဖြစ်နေသော တောင်ကြီးသည် အဖျက်စွမ်းအားကြီးမားသော ဖိအားများဖြင့် ပြိုကျလာတော့၏။

ကျဆင်းလာသော တောင်ကြီး၏ လမ်းကြောင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတွင် အမည်းရောင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ မိုးကြိုး၊ လှိုင်းလုံးများ၊ ချော်ရည်ပူများနှင့် ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းများက အရူးအမူး ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံကြပြီး ကျဆင်းလာစဉ်အတွင်း အဆက်မပြတ် ပေါင်းစပ်ကာ တွန့်လိမ်နေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမ ကမောက်ကမ စက်လုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားလေသည်။

၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် လေထုမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း အကြွင်းမဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ မြေကြီး စတင် အက်ကွဲလာပြီး အများအပြားမှာ ဖိအားကြောင့် ဒူးထောက်ကျသွားကာ၊ အချို့မှာ ခေါင်းမော့ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များ ပုံပျက်နေလေသည်။

ကူမော့က သူ၏ ဓားကို ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်ပြီး၊

စစ်မှန်သောချီများ လှည့်ပတ်နေသည့် အားကောင်းသော ချီဒိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော သူ၏ မွေးရာပါချီ ကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သို့သော် စောင့်ဆိုင်းနေမည့်အစား သူက ဟောက်လိုက်သည်

"အားလုံးပဲ၊ ဝပ်နေကြ!"

သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဤအဆုံးစွန်သော သတ်ဖြတ်မှု သိုင်းကွက်ကို သူ၏ မွေးရာပါချီ က ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိ ဆိုတာကို သူ မသိပေ။

ခံနိုင်ရည် ရှိနိုင်သည်၊ မရှိနိုင်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဝင်အောင်းပြီး အရိုက်ခံလေ့ရှိသူ တစ်ယောက် ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

"ပေါင်းစပ်နိုင်တာ မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး!"

သူက လှောင်ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊

ထို့နောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။

သူ၏ မွေးရာပါချီ က ကာကွယ်ရေး ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေလှိုင်း အလွှာများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးမည့်အလား ဖြစ်နေသော ကမောက်ကမ စက်လုံးကြီးကို သူ ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

လေထဲတွင် ထိုအခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင်...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စစ်မှန်သောချီ စီးကြောင်းများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ စစ်မှန်သောချီများက ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုအလား သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေပြီး၊ ထိုက်ချိ သင်္ကေတ၏ ပုံရိပ်ယောင်က သူ၏ အနောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လင်းလာသည်။

ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအင်များက အရင်ဆုံး တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် ကြိတ်ဆုံအရွယ်အစားရှိ ဝဲဂယက် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ အမည်းနှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများက သူ၏ လက်မောင်းများ တစ်လျှောက် စီးဆင်းလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အလင်းလေးဖြာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ၏ အနှစ်သာရက နောက်မှလိုက်လာပြီး သူ၏ ဒွါရာခုနှစ်ပေါက်မှ လျှံကျလာကာ သူ၏ အရိုးစုကို ကြယ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေတော့၏။ ကောင်းကင်ပိုးအိမ် စစ်မှန်သောချီ က သူ၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ကို ပင့်ကူကြိုးအလား ပတ်ရစ်ထားသော်လည်း ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ ၏ ဒြပ်မဲ့ စစ်မှန်သောချီ က ၎င်းကို လျစ်လျူရှုကာ ရင် နှင့် တု သွေးကြောများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး၊ ယန်ကိုးသွယ် နှင့် တောက်ပသော ကျောက်စိမ်း တို့၏ အပူနှင့် အအေး စွမ်းအင်များကို ဆူပွက်နေသော ရေအိုးတစ်လုံးအလား မွှေနှောက်လိုက်လေသည်။

ထိုက်ချိ က ဟန်ချက်ညီစေသူ၊ အလင်းလေးဖြာ က တည်ငြိမ်စေသူ၊ ကောင်းကင်ပိုးအိမ် က ကာကွယ်သူ၊ ထိုက်ရွှမ် က ရှုထောင့်မြှင့်တင်ရေး ကိရိယာ၊ ယန်ကိုးသွယ် နှင့် တောက်ပသော ကျောက်စိမ်း က စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကူမော့၏ လက်များကြားတွင် အလင်းလုံး တစ်လုံး အခဲဖွဲ့သွားပြီး အဆက်မပြတ် လည်ပတ်ကာ ကျယ်ပြန့်လာ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောချီများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည် ။တောက်ပသော ယန် စစ်မှန်သောချီ၊ ရေခဲအလား အေးစက်သော စစ်မှန်သောချီ...

ဖျတ်ခနဲ အလင်းရောင်နှင့်အတူ ဧရာမ အလင်းလုံးကြီး တစ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျယ်ပြန့်လာစဉ် ရှဲရှဲမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်အတွင်း အဝေးမှ တောင်တန်းများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များမှာ ဝေဝါးသွားပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံးက ဤစွမ်းအားအတွက် နေရာဖယ်ပေးနေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

လေစီးကြောင်းများက ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ...

ကူမော့သည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။

ပြောင်းလဲရေး နည်းစနစ် အဖြစ် ရှောင်ဝူရှန်း ကျင့်စဉ် တစ်ခု လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကန့်အသတ်မဲ့ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခြင်းကြောင့် မတူညီသော စစ်မှန်သောချီ များသည် သဟဇာတဖြစ်သော လမ်းကြောင်းများ မရှိသဖြင့် အရူးအမူး ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံကြကာ သူ၏ သွေးကြောများနှင့် စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ကို အဆက်မပြတ် ဆွဲဖြဲနေတော့၏...

ဤအတွင်းအားများ အားလုံးကို သူ ထုတ်မလွှတ်ရသေးပေ၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး မွေးရာပါချီ ကို လုံးဝ မသုံးရသေးသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အကန့်အသတ်မဲ့ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ!"

သူ၏ လက်များကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကူမော့သည် အလင်းတန်း တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသော အမည်းနှင့် အဖြူရောင် စင်မြင့်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ယင်-ယန် သင်္ကေတက အရူးအမူး လည်ပတ်နေပြီး စွမ်းအင်စီးကြောင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှူထုတ်နေလေသည်။

ယင်-ယန် သင်္ကေတ တစ်ပတ်လည်တိုင်းတွင် စွမ်းအင်စီးကြောင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤစွမ်းအင်စီးကြောင်းများမှာ မတူညီသော ဒြပ်စင်များ ဖြစ်ကြသည် ။ အချို့က မီးတောက်များအလား အနီရောင်၊ အချို့က အေးခဲနေသော ရေကန်အလား အပြာရောင်၊ အချို့က ဆီးနှင်းအလား အဖြူရောင် ရှိကြပြီး၊ လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါနှင့် ဖိအားများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့က လေထဲတွင် ယှက်နွယ် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံကြပြီး ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ဝဲဂယက်များက ပေါင်းဆုံကာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးမည့် ဟောက်နေသော လေဆင်နှာမောင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ လိမ်ကောက်ပြီး ပုံပျက်သွားကာ၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားအောက်တွင် လောကကြီး တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ လေနှင့် တိမ်များက အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အရူးအမူး တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့၏။

အကန့်အသတ်မဲ့ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ သည် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ခြင်း နှင့် ချက်ချင်း ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားလေသည်။

စွမ်းအားနှစ်ခု ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ မမြင်ရသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လျှပ်စီးထက်ပင် ပိုမို တောက်ပသော အလင်းရောင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

အလင်းရောင်မှာ အဖြူရောင်လည်း မဟုတ်၊ အနီရောင်လည်း မဟုတ်ဘဲ မူလကမောက်ကမ အခြေအနေ၏ မီးခိုးရောင် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပါဝင်နေကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြယ်များကို ချေမွပြီး လေထဲတွင် ဖြန့်ကျဲလိုက်သကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းမှာ နားကန်းသွားခြင်းထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှု ပင် ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အသက်သုံးခါရှူချိန်လောက်သာ ကြာခဲ့၏။

ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းက ခေါင်မိုးများကို ဆွဲဖြဲလိုက်သောအခါ နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဘုန်း!"

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

မြို့တစ်မြို့လုံး၏ အမိုးကြွပ်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြေမွသွားပြီး အပိုင်းအစများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဓားများအလား လွင့်ပျံသွားကာ၊ တုန်ခါနေသော အသံမှာ ကလေးဘဝက အသုဘ ခေါင်းလောင်းသံကို အမှတ်ရစေလေသည်။

လေထဲတွင် ရေများက နံရံများအဖြစ် အခဲဖွဲ့သွားသော်လည်း ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရေမြားများအဖြစ် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး၊ ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများတွင် ပန်းကန်လုံး အရွယ်အစားခန့်ရှိ အပေါက်များကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

စစ်သားများမှာ လမ်းထောင့်များတွင် ကွေးကွေးလေး နေကြပြီး သူတို့၏ ဓားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူတို့၏ သံချပ်ကာများမှာ ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ စုတ်ပြဲသွားလေသည်။ အားနည်းသော စစ်သားတစ်ဦးမှာ လေထဲမှ လွင့်ထွက်လာပြီး ကျောက်ကြိတ်ဆုံ တစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိရာ သူ၏ ပန်းထွက်လာသော သွေးများက စောင်းလျက် မျဉ်းကြောင်းအဖြစ် လွင့်စင်သွားတော့၏

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျောလွင့်နေသော ကူမော့၏ ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်စီးကြောင်းများက ကာကွယ်ရေးချီ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းများမှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါများ၊ သွေးကြောများနှင့် စွမ်းအင်ဗဟိုချက် တို့ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်မှု တစ်ခု ထိုးဖောက်သွား၏။

၎င်းမှာ အကန့်အသတ်မဲ့ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ ကို အတင်းအကျပ် ထုတ်လွှတ်ခြင်းအတွက် သူ ပေးဆပ်ရသော စျေးနှုန်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းရှိ စီးဆင်းမှုကို ဆန့်ကျင်ကာ မတူညီသော စစ်မှန်သောချီ များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံကြကာ ယခုအခါ လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာ၏။သူ၏ အကာအကွယ် အရှိန်အဝါမှာ လွင့်ပါးသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် အကူအညီမဲ့စွာ မျောလွင့်နေသော လှေငယ်လေး တစ်စင်းအလား သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဥက္ကာခဲ တစ်ခုအလား ပြုတ်ကျလာပြီး သူ၏ ကျောပြင်က မြေကြီးပေါ်တွင် ပေအတော်များများ ရှည်လျားသော သွေးစွန်းနေသည့် ပြတ်ရှဒဏ်ရာ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကာ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ ကျောက်ပြားများကို ကြေမွသွားစေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မြို့အဝင်ဝရှိ ကျောက်စာတိုင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာသော သွေးများက လေထဲတွင် အနီရဲရဲ မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ လွင့်စင်နေသော အပျက်အစီးများနှင့် ရောနှောသွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု မြည်လွင်လာ၏

[ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဝရမ်းပြေးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်]

[ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဆုလာဘ်—ကောင်းကင်မိစ္ဆာစောင်း နှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကောင်းကင်နဂါး အသံရှစ်မျိုး ကို ရရှိသည်]

[ရယူမည်လား]

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ကမောက်ကမ စက်လုံး နှင့် အကန့်အသတ်မဲ့ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ တို့၏ ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းများက အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်နေကြပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို အနီနှင့် အမည်းရောင် ငရဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အားကောင်းလှသော ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုအဖြစ် ကူမော့ဆီသို့ ဆက်လက် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများကြားမှ ကူချူတုန်း ပြေးထွက်လာပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ဓား၊ လာခဲ့!"

အခန်း ( ၂၆၀) ကြမ်းတမ်းသော မိန်းမရိုင်းလေး

ကျောက်တုံးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှာ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ကြေမွသွား၏။ဓားရိုးက ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာပြီး အပိုင်းအစများက ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

ကူချူတုန်းက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခုတ်ချလိုက်ရာ အားကောင်းလှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုက ကူမော့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော လှိမ့်တက်နေသည့် လှိုင်းလုံးကြီးကို ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်၏။

သူမက ကူမော့အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လာပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို မြေကြီးထဲသို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော မီးတောက် ဓားစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခု ပြန့်ကားသွားပြီး ရေဆင်နှာမောင်း ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်များဆီသို့ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။

"အစ်ကို!"

ကူချူတုန်းက ကူမော့ကို တိုက်ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ စာအုပ်သေတ္တာကြီးထဲမှ အသက်ဖန်တီးခြင်း ဆေးလုံး ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်၏။

ကူမော့က သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"မလိုပါဘူး ချူတုန်း... ကျန်တာတွေကို နင့်ကိုပဲ အပ်လိုက်တော့မယ်... နောက်တစ်ခါဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး အရူးလိုမလုပ်တော့ပါဘူး!"

ထို့နောက် သူသည် စာအုပ်သေတ္တာထဲမှ ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း ၏ စုန့်တန်းယန် ထံမှ ရရှိခဲ့သော ကုသရေး ဆေးလုံး အချို့ကို ထုတ်ယူကာ မျိုချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကူချူတုန်း အံ့အားသင့်သွားစေမည့် အရာမှာ...

ကူမော့၏ အရေပြားအောက်တွင် သေးသွယ်သော ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကြိုးမျှင်များက သူ၏ ချွေးပေါက်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစပိုင်းတွင် ဆံပင်အလား သေးသွယ်သော်လည်း လေထဲရှိ စောင်းကြိုးများအလား တင်းကျပ်နေ၏။ ထို့နောက် ပိုးကြိုးမျှင်များ စတင် အရူးအမူး ကခုန်လာပြီး စူးရှသော သတ္တုချင်း ထိခတ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

ပိုးကြိုးမျှင်များက ပို၍ပို၍ ထူထပ်စွာ စုစည်းလာပြီး မိုးတိတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့က သူ့ကို ထက်ဝက်ကျန်းခန့် မြင့်သော ကျောက်စိမ်းရောင် ပိုးအိမ် တစ်ခုအဖြစ် လွှမ်းခြုံသွားကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ သေးငယ်သော ငွေရောင် အလင်းတန်းလေးများဖြင့် တောက်ပနေတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

မိုးများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီး ကမောက်ကမ မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား ကျဆင်းလာပြီး အပျက်အစီးများထဲသို့ ဝင်တိုက်မိကာ နက်ရှိုင်းသော အနီရဲရဲ ကျင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့ပျက်ကြီးထဲမှ အမည်းရောင် ပုံရိပ် လေးခု တစ္ဆေများအလား ပြေးထွက်လာကြ၏။သူတို့မှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ တပည့် လေးဦးဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ဦးမှာ လင်းဟိုင်မြို့ မှ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသူများ ဖြစ်ကာ၊ ကျန်နှစ်ဦးမှာ ယခင်က လင်းကျင်း၏ လက်ထောက်များ ဖြစ်ကြသည်။ အားလုံးမှာ သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ကူမော့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

ဖေယွမ်ကျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသော်လည်း သူတို့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုလေးဦးမှာ ကူမော့ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကူချူတုန်းက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ရှေ့ဆုံးမှ လူက ကူချူတုန်းကို အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။ သူက လက်ဝါးရိုက်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် ။

"ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း..."

သူ၏ လက်ဝါးကြောင့် လွင့်စင်လာသော ကျောက်စရစ်ခဲများ လေထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာပင်...

ကူချူတုန်းက သူမ၏ ဓားရိုးကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။ ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး၊ ဓားအိမ် အဝ မှ ဓားစွမ်းအင် အချို့ စိမ့်ထွက်လာကာ နွေဦးရာသီ ပထမဆုံး ရေခဲများ အရည်ပျော်ချိန်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများအလား ဖြစ်နေသော်လည်း လျှပ်စီးထက်ပင် ပိုမို ထက်မြက်နေလေသည်။

အမျိုးသား၏ လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ အနေအထားတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပါးလွှာသော သွေးမျဉ်း တစ်ကြောင်း ပေါ်လာ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပြတ်တောက်သွားသော လက်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ပြတ်ရှဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ချပ်များကို ဆိုးရွားသွားစေသည်။ မရပ်မနားဘဲ ဓားက အမျိုးသား၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ ဓားသွားပေါ်တွင် စုစည်းနေသော မြူခိုးများမှာ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုအလား ကြက်ခြေခတ် ဓားစွမ်းအင် ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းခန့်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်ခုစီတိုင်းက တောင်များကို ဖြိုခွဲပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ကြေမွစေနိုင်သည့် စွမ်းအားများ သယ်ဆောင်လာကြ၏။

ဤဓားစွမ်းအင်များမှာ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ခုတ်ပိုင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ လည်ပတ်နေသော ဓားဘီးများဖြစ်သွားကာ၊ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်း ရာပေါင်းများစွာကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ကျန်ရစ်သော အမျိုးသား သုံးဦးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခဲသွားကြပြီး သူတို့၏ လည်ချောင်း၊ လက်ကောက်ဝတ်၊ ဒူး နှင့် အခြား နေရာများတွင် သွေးများ ပေါ်လာ၏။ကြိုး ဖြတ်ချခံလိုက်ရသော ရုပ်သေးရုပ်များအလား သူတို့ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ခုနစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် ရှစ်ပိုင်းခန့် ကြေမွသွားပြီး၊ သူတို့၏ အတွင်းအင်္ဂါများက မိုးရေများနှင့် ရောနှောကာ နံရံအောက်ခြေတွင် သွေးအိုင်များ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူ ထပ်သေချင်သေးလဲ!"

သူမ၏ အသံမှာ အရိုးထိအောင် အေးစက်သော သံမဏိအလား ဖြစ်နေ၏။

ကူချူတုန်း၏ လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကို မြင်သောအခါ ကူညီရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော ဖေယွမ်ကျန်း၊ ချန်ယို နှင့် အခြားသူများမှာ အကဲဆတ်သော ကူချူတုန်းက သူတို့ကို အထင်လွဲပြီး သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြလေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ...

ကူချူတုန်းသည် ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း တွင် ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သခင်မလျှူ ကို ယခင်က ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ ရုတ်တရက် သတိရသွားကြ၏။

သူမသည် ကူမော့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသူလေး အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သဖြင့် အလွန် လွယ်ကူစွာ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရပြီး၊ ဘာမှ မလုပ်နိုင်သော အကူအညီမဲ့ မိန်းကလေး တစ်ဦးအဖြစ် မသိစိတ်က သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

...

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အလောင်းကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းရန် ဖေယွမ်ကျန်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ဖေယွမ်ကျန်းနှင့် ချန်ယို တို့သည် အစီအစဉ်များကို ချက်ချင်း စတင် လုပ်ဆောင်ကြပြီး၊ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် ဒဏ်ရာရသူများကို ပြုစုရန် စစ်သား အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ဖွဲ့ကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ကူမော့က စစ်မြေပြင်ကို လေထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သဖြင့် သေကြေဒဏ်ရာရမှု အတော်လေး နည်းပါးခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်များကို စီစဉ်ပြီးနောက်...

ဖေယွမ်ကျန်းနှင့် ချန်ယို တို့သည် ယန်လော့ ခရိုင် ကို ကူညီရန် အဓိက တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားကြလေသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း အရင်က စီးနင်းခဲ့သော မြင်းလှည်းကို ကူချူတုန်းက သိမ်းယူလိုက်၏။ သူမက အမိုးကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး၊ ယခုအခါ ဧရာမ ပိုးအိမ်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ကူမော့ကို ဧရာမ ဥကြီး တစ်လုံးအလား အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ထွက်သွားလေသည်။

ကူချူတုန်းသည် ကူမော့ကို ယန်လော့ ခရိုင် အပြင်ဘက်ရှိ တောင်ငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ လမ်းလွှဲကာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ညအိပ်ကာ နောက်နေ့မှ ခရိုင်မြို့သို့ သွားခဲ့၏။

သူမ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယန်လော့ ခရိုင် မှာ ငြိမ်သက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ စစ်သားများမှာ လင်းဟိုင် ခရိုင် ၏ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လုံးဝ စည်းကမ်းမဲ့ လူအုပ်စု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး စုစည်းညီညွတ်သော ကွပ်ကဲမှု မရှိသဖြင့် အလွယ်တကူ လူစုကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ခရိုင်တပ်မှူး ချန်ယို သည် အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန် ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။

အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက်ကြီးမှာ ထိုသို့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ဖေယွမ်ကျန်းမှာမူ လုံးဝ ပျော်ရွှင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အခြေအနေက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်သွားပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ တာဝန်ခံချုပ် မှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ဤကိစ္စမှာ လင်းကျင်း က အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ကာ ရန်ပုံငွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်များ ပြန်လည် ရောင်းချခြင်း တို့လောက် ရိုးရှင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ ယခုအခါ ကြီးမားသော နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှုကြီး အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်နေ့ နံနက်စောစော...

ဖေယွမ်ကျန်းသည် လင်းကျင်းနှင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း တို့၏ အလောင်းများကို လင်းဟိုင်မြို့ သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ရန် အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့၏။ သူသည် ထျန်းကျိုး အထွေထွေ အုပ်ချုပ်ရေးရုံး သို့လည်း အရေးပေါ် သတင်းပေးပို့ခဲ့သည်။

သေချာတာပေါ့၊ သူ၏ ပထမ ဦးစားပေးမှာ သူ၏ နောက်ခံများ ဖြစ်သော ဖေမိသားစု နှင့် တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ကျန်းတာအိုယီ တို့ကို အကြောင်းကြားရန် ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သူသည် ကြီးမားသော အကျိုးဆောင်မှု တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ ကောင်းမှုများက အပြစ်များကို ချေဖျက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူ၏ အပြစ်များက ကောင်းမှုများထက် ပိုများနေသည်ဖြစ်စေ ကိစ္စ၏ အဓိကအကြောင်းရာနှင့် မသက်ဆိုင်ချေ၊ ၎င်းမှာ နောက်ကွယ်ရှိ လူများက ကိစ္စရပ်များကို မည်သို့ ကြိုးကိုင် ခြယ်လှယ်ကြမည် ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်လေသည်။

ကူချူတုန်းမှာ ဤကိစ္စရပ်များကို ဂရုမစိုက်သလို နားလည်ရန်လည်း စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ချေ။ ကူမော့၏ ဘေးကင်းရေးကိုသာ သူမ စိုးရိမ်သဖြင့် ဖေယွမ်ကျန်းနှင့်အတူ လင်းဟိုင်မြို့ သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမို ဘေးကင်းပြီး သူတို့သည် အစိုးရရုံးတွင် တိုက်ရိုက် နေထိုင်နိုင်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်းနှင့် ဖေယွမ်ကျန်းတို့ လင်းဟိုင်မြို့ သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင်...

မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော မြို့တော်မှာ လင်းဟိုင် ခရိုင် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကိစ္စမှာ အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းနေသည်။

အကယ်၍ လင်းကျင်း က အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သည် ဆိုရုံလေးသာ ဆိုပါက ရိုးရှင်းသော အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ပြဿနာ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတွင် ကြီးမြတ်သော ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး ပါဝင်နေပြီး၊ ထို့ပြင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ လက်ရှိတွင် နာမည်ကြီးလာနေပြီး အိမ်ရှေ့စံ၏ ဆရာကြီး ဖြစ်လာတော့မည့်သူ ဖြစ်နေလေသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို အိမ်ရှေ့စံ၏ ဆရာကြီး အဖြစ် ခန့်အပ်သည့် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်မှာ ထုတ်ပြန်ပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုညမှာပင် မြို့တော်သို့ သတင်းရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ မြို့တွင်းရှိ အင်အားစု အသီးသီးမှာ ရေစီးကြောင်းများဖြင့် လှုပ်ရှားလာကြတော့၏။

ဖေမိသားစု ၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်း ဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီး အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဖေပုချီ သည် တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာ၏။

တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်မှာ နန်းတွင်းအတွင်း နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပထမအဆင့် အမတ်နှင့် နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာန ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သော တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ကျန်းတာအိုယီ မှာ တာအိုရဟန်း တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ဖုန်းရွှေ အပေါ် အလွန်အမင်း အယူသည်းသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

အရာရှိ အဖြစ် စတင် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က ဧကရာဇ်မင်း ပေးအပ်သော မြို့တော်နှင့် နီးသည့် အဓိက နေရာကို သူ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအစား မြို့စွန်ရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုကို တောင်းဆိုကာ ထိုနေရာတွင် တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်အဖြစ် အသုံးပြုရန် တာအိုဘုရားကျောင်း တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့လေသည်။

ဖေပုချီ သည် တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူ စကားပင် မပြောနိုင်မီ တာအိုရဟန်းငယ် တစ်ပါးက သူ့ကို ကြီးမားသော ခန်းမဆောင် တစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာတွင် လောက၏ နံပါတ် ၃ ဟု ဆိုကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နံပါတ် ၂ ဖြစ်သော ဒဏ္ဍာရီလာ ကျန်းတာအိုယီ၊ နဂါးကျား ကောင်းကင်ဆရာကြီး ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည် ။ပုပြတ်ပြတ် တာအိုရဟန်း တစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ အသားပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း အရူးအမူး စားသောက်နေလေသည်။

"ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီး... ဘေးဒုက္ခကြီး ကျရောက်ပြီ!"

ဖေပုချီ က ကျန်းတာအိုယီ အနားသို့ ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတ္တမမြောက် ညီလေး က ဒီတစ်ခါ ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပြီ..."

ကျန်းတာအိုယီက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပါးစပ်မှာ ဆီများ ပေကျံနေပြီး ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုသည်

"လာ လာ... ထိုင် ထိုင်..."

သူက ကြက်ပေါင် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ဖေပုချီ ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ငွေလိုနေလို့လား... ရော့၊ စိတ်အေးသွားအောင် ကြက်ပေါင် လေး စားလိုက်ဦး..."

ဖေပုချီ က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ဆိုသည်

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်နာမည်က ဖေပုချီ ပါ!"

"ငါ သိတယ်၊ ပိုက်ဆံ မပေးနိုင်တာက ငွေလိုနေတာပဲ မဟုတ်လား..."

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"မင်း အသက် ငါးဆယ်ကျော်နေပြီ၊ အဲဒီလောက် မလောပါနဲ့... လာ လာ... စိတ်အေးသွားအောင် ကြက်ပေါင် လေး အရင် စားလိုက်ပါဦး... ဒါက နဂါးမွေးတဲ့ ကြက် လေ!"

ဖေပုချီ က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းသည်

"နဂါးမွေးတဲ့ ကြက် ဆိုတာ ဘာလဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"နဂါး မွေးထားတဲ့ ကြက် လေ!"

"နဂါးတွေက ဘယ်မှာလဲ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကြက်တွေ မွေးနေတာလား... ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျားက..."

ဖေပုချီ စကားပြောနေရင်း

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။

"ဆရာကြီး... ခင်... ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ ကြက်တွေကို ခိုးလာတာလား..."

"ဟီးဟီး..."

ကျန်းတာအိုယီက ဆိုသည်

"ဒါတွေက လောကမှာ အကောင်းဆုံး ကြက်တွေလေ၊ အသားက အရမ်း ကောင်းတာပဲ၊ တကယ့်ကို နူးညံ့တာပဲ!"

ဖေပုချီ မှာ အရမ်း လန့်သွားသဖြင့် ကြက်ပေါင်ကို ဇလုံထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မစားရဲပါဘူး... ဒီကြက်က ကျွန်တော့် အသက်ထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးကြီးတယ်!"

ကျန်းတာအိုယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ကြက်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင် ပျောက်သွားတာကို သူ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... သိသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကြက် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း ကြက်က ကြက်ပဲလေ!"

ဖေပုချီ က ပြောသည်

"ဆရာကြီး... ကြက်ကတော့ အမြဲတမ်း ကြက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက လူသားလို့ သတ်မှတ်ခံရတာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒီလောကက လူအများစုရဲ့ အသက်က ဒီကြက်ရဲ့ အမွေးတစ်ပင်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး!"

ကျန်းတာအိုယီက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလျက် ဆိုသည်

"မင်းလို အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတဲ့ လူတွေကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်..."

ဖေပုချီ က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်

"ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တာ ရပ်လိုက်ပါတော့... လင်းဟိုင် ခရိုင် က အခြေအနေကို ခင်ဗျား သိလောက်မှာပါနော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ သတ္တမမြောက်ညီ‌ လေး၊ ခင်ဗျားရဲ့ တခြား မြေးတပည့် ဖြစ်တဲ့ ဖေယွမ်ကျန်း က ဒုက္ခရောက်နေပြီလေ!"

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"ဘာဒုက္ခလဲ... တာဝန် ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား... ငါတို့က အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့တယ်၊ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တဲ့ အရာရှိတွေကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ ဌာနချုပ်ကို ရှာတွေ့ဖို့က ထောင့်နားလေးမှာပဲ ရှိတော့တာလေ!"

ဖေပုချီ က ပြောသည်

"ဆရာကြီး... ဟန်ဆောင် မနေပါနဲ့တော့... ပြဿနာက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ပါ... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်နေတယ်... ဒါက အကြီးမားဆုံး ပြဿနာပဲ... သူ့ကို ဧကရာဇ်မင်း က အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဆရာကြီး အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တာလေ... ဒါက ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ သူတောင် သေသွားသေးတယ်!"

ကျန်းတာအိုယီက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"တာဝန်ခံချုပ် ကို အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဆရာကြီး အဖြစ် ခန့်အပ်တာက ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာပဲ မဟုတ်လား... အဲဒါက မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ညီ နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ယွင်ကျိုးပြည်နယ် ရဲ့ မဟာသူရဲကောင်း ကူမော့ က သတ်ခဲ့တဲ့သူ လေ မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ညီ နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး... မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ..."

ဖေပုချီ က ပြောသည်

"ဒီကိစ္စက ဘယ်သူ့ တာဝန်လဲ ဆိုတာထက် ဧကရာဇ်မင်း က သူ့ကို ခန့်အပ်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ အချက်အပေါ်မှာ ရှိတာပါ... သူက သရဲပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သူ့ကို ဖော်ထုတ်လို့ မရဘူးလေ... ဧကရာဇ်မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်တာပါ... အခုကျတော့ သတ္တမမြောက် ညီ က ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ... သူသာ မသေသေးရင် ဧကရာဇ်မင်း ကိုင်တွယ်ဖို့ သူ့ကို ချန်ထားခဲ့တာက ပိုကောင်းဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြဿနာ ဖြစ်သွားပြီလေ!"

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းထက် ပိုပြီး စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်... သူတို့က အပြစ်ကို ယူရုံတင် မကဘူး၊ မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ညီ ကိုပါ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်... စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ မကြာခင်မှာ မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ညီ က ထပ်ပြီး ရာထူးတိုးတော့မှာ!"

ဖေပုချီ က သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ဆရာကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ အကြောင်း ပြောနေတာလဲ..."

"ပဉ္စမမြောက် မင်းသား၊ ကျီ မင်းသား၊ လီကျုံးတယ် လေ..."

ကျန်းတာအိုယီက ဆိုသည်

"လင်းကျင်း က လီကျုံးတယ် ရဲ့ မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေထဲက သွယ်ဝိုက်တဲ့ မျိုးဆက် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ရဆုံး လူယုံ တစ်ယောက်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရန်ပုံငွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ လက်နက်တွေ ပြန်ရောင်းတဲ့ ကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိလဲ..."

ဖေပုချီ က ပြောသည်

"တကယ်လို့ အပြစ်ကို ကျီ မင်းသား ဆီ ခြေရာခံလို့ မရရင် လင်းကျင်း က သေချာပေါက် အပြစ်ခံယူရမှာပဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"အပြစ်ကို ကျီ မင်းသား ဆီ ခြေရာခံနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မနိုင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက လင်းကျင်း ရဲ့ သရုပ်မှန်ပဲ... ဧကရာဇ် က ဒါကို သိတယ်လေ... တကယ်လို့ ဒီကိစ္စ ပေါ်ထွက်လာရင် ကျီ မင်းသား က ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး သူ့နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ လုပ်နိုင်တယ်၊ သူ တာဝန်ကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ပေမဲ့ ဧကရာဇ် ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုတော့ ဆုံးရှုံးရမှာပဲ..."

"ကျီ မင်းသား က မလိမ္မာပေမဲ့ သူ့ဘေးနားမှာ လိမ္မာတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့က သူ့ကို ဧကရာဇ် ဆီ သွားပြီး တောင်းပန်ခိုင်းမှာ သေချာတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာအတွက် တောင်းပန်မှာလဲ... နောက်ကွယ်ကနေ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ လင်းကျင်း ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို သူ သဘာဝကျကျ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး...

အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေအပေါ် ကြီးကြပ်မှု အားနည်းခဲ့တယ် ဆိုတာကိုပဲ သူ ဝန်ခံလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အဓိက ကိစ္စ လာပြီ ။ သူက လူကဲခတ် မှားပြီး သေသေချာချာ မစစ်ဆေးဘဲ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ထောက်ခံခဲ့မိတယ် ဆိုတာကို ဝန်ခံမှာပေါ့... သူက သေချာပေါက်..."

"လင်းကျင်း ရဲ့ ကိစ္စက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုကို ချေဖျက်ဖို့အတွက် လူကဲခတ် မှားယွင်းတဲ့ ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ အမှားအတွက် သူတို့ အပြစ်ယူရမယ်..."

ဒီအကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် ကျန်းတာအိုယီက အသားတစ်ကိုက် စားလိုက်ပြီး ဆိုသည်

"မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ညီ ကို ကာကွယ်ဖို့ သူ ဘာလို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့လဲ ဆိုတာကို အခု မင်း နားလည်ပြီ မဟုတ်လား..."

ဖေပုချီ က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဒီကိစ္စမှာ ရှုံးသွားပြီ၊ ပြီးတော့ သူ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိတယ်လေ... ကျွန်တော့် သတ္တမမြောက် ညီ ရဲ့ ရာထူးတိုးမှုကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သူ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေက အရှုံးကို ဝန်ခံတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ လျော်ကြေးပဲပေါ့...

မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်က ဒါကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လင်းကျင်း ကို သုံးပြီး သူ့ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေမှာပဲလေ... အဲဒါက သူ့ကို မဖြုတ်ချနိုင်ရင်တောင်မှ သူ့အတွက် အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေကိုတော့ ဖြစ်စေမှာပဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက ကြက်ပေါင် တစ်ချောင်းကို ဖေပုချီ ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကြက်ပေါင် ကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး စားပါ... မင်းရဲ့ ညီ က အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်က ငါ့ကို သတိပေးလိုက်တာ တစ်ခု ရှိတယ်... ကြားနေတာက ကောင်းတယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစော်ကားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေလည်း ရှိတယ်လေ... တခြား အဖွဲ့တွေက ယဇ်ကောင် လိုအပ်လာတဲ့ အခါ ကြားနေတဲ့ အဖွဲ့တွေကို ဦးစားပေး ရွေးချယ်တတ်ကြတယ်..."

ဖေပုချီ က မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... ဘယ်မင်းသား ကို ရွေးချယ်ပြီး လောင်းကြေးထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မမှန်ပါဘူး... ငါတို့ လုံဟူတောင် မျိုးဆက်ရဲ့ မူဝါဒက ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲပါဘူး ။ငါတို့ ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး..."

ဟု ကျန်းတာအိုယီက ဆိုသည်။

ဖေပုချီ က သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဒါဆို ခင်ဗျား ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ကြိုတင် သတိပေးချက် ပေးမယ်ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက ကြိုတင် သတိပေးချက် တစ်ခုပါ..."

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ငါ ဘယ်သူနဲ့မှ မတိုက်ခိုက်တာ အရမ်း ကြာသွားပြီ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူမဆို ငါ့လူတွေကို အလွယ်တကူ လာရှုပ်ရဲကြတယ် ဆိုတာကို သတိပေးလိုက်တာပါ... ပဉ္စမမြောက် မင်းသား... သူက ဧကရာဇ်မင်း ဆီ ပေးရမယ့် ဖြေရှင်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီ ‌ကိုဖြေရှင်းချက် ပေးဖို့ကတော့ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးနော်!"

ဖေပုချီ မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး

"ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အလျင်စလို ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့! အဲဒါက ကျီ မင်းသား ပါ၊ သူ့ကို သတ်လို့ မရဘူး..."

ကျန်းတာအိုယီက မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ဒါက မြို့တော်၊ ဧကရာဇ်မင်း ရဲ့ မျက်စိအောက်မှာလေ... ငါ ဘယ်လိုလုပ် လူသတ်မှု ကျူးလွန်နိုင်မှာလဲ၊ အထူးသဖြင့် မင်းသား တစ်ပါးကို..."

ဖေပုချီ က သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းတာအိုယီ ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်

"မနက်ဖြန် သူ ရုံးတော်ကနေ ထွက်လာရင် သူ့ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်!"

ဖေပုချီ - "..."