အခန်း (၂၆၅-၂၆၆)

အပိုင်း( ၂၆၅) - လောက၏ နံပါတ် ၃

အဲဒီလို ထင်မြင်ချက်မျိုးကို သူလည်း အများကြီး ကြားဖူးခဲ့သည်။ သူနှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ ချင်းယန် ခရိုင်တွင် ကြောင်မိစ္ဆာ အမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း )၏ အရှုပ်တော်ပုံကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့စဉ်က ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ကို အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သိုင်းလောကသား အများအပြားက အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ကို လှောင်ပြောင် သရော်ခဲ့ကြသည်။ ထိုဂိုဏ်းတွင် တပည့် ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် နောက်လိုက် သောင်းပေါင်းများစွာ ရှိပြီး ချင်းယန် ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေသော်လည်း၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံခဲ့ရသေးကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြ၏!

လူအများစု နားမလည်ခဲ့ကြသည်မှာ...

အစိုးရ၏ အကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ သိုင်းအင်အားစု အများစုမှာ တကယ်တမ်းကျတော့ လမ်းပေါ်က လူမိုက်များနှင့် ဘာမှ မကွာခြားလှချေ။ သူတို့သည် ပိုမို အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များ ရှိသည့် လူတစ်ဦးချင်းစီမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ စုစည်းလိုက်သောအခါတွင်လည်း စည်းကမ်းမဲ့ လူအုပ်စု တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

စကားပုံ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား၊

အထက်တန်းလွှာ စစ်သား တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရသော သိုင်းသမား တစ်ယောက်သည် သေချာပေါက် အနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းလွှာ စစ်သား ဆယ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရသော သိုင်းသမား ဆယ်ယောက်သည်လည်း အသာစီး ရနိုင်သော်လည်း၊ အယောက် တစ်ရာ သို့မဟုတ် တစ်ထောင် ဖြစ်လာပါက သိုင်းသမားများမှာ တစ်ဖက်သတ် ချေမှုန်းခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့နှင့် ယဲ့ကျင်းလန် တို့ သူတို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားဝိုင်းကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင်...

ဝင်းအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မကြာမီ အရာရှိ တစ်ဦး တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ဆုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ယဲ့... တိုးတက်မှု ရှိလာပါပြီ... လင်းကျင်း က ဝန်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက တောင်းဆိုချက် တစ်ခု လုပ်ထားပါတယ်..."

"ဘာတောင်းဆိုချက်လဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က မေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အချုပ်ခန်းထဲမှာ ယွင်လု စန္ဒကူးနံ့သာ အမွှေးတိုင် ထွန်းပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုထားပါတယ်..."

ဟု အရာရှိက ပြောသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

ယဲ့ကျင်းလန် က စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စွာဖြင့် ဆိုသည်

"ဒီကောင်စုတ်က အလွဲသုံးစားလုပ်တာနဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားတာတွေနဲ့ ကျင့်သားရနေပြီပဲ... သူက အခု အကျဉ်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီကို ယွင်လု စန္ဒကူးနံ့သာ သုံးဖို့ တွေးနေတုန်းပဲလား..."

ကူမော့က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"အစ်ကိုယဲ့... ယွင်လု စန္ဒကူးနံ့သာ ဆိုတာ ဘာလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောပြသည် "အဲဒါက ချန်အန်း မှာ အထူး ရေပန်းစားတဲ့ စန္ဒကူးနံ့သာ တစ်မျိုးပါ... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရာထူးကြီး အရာရှိတွေ၊ မှူးမတ်တွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေက အဲဒါကို သုံးရတာ ဂုဏ်ယူစရာလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်... အဲဒါက အရမ်း ဈေးကြီးတယ်၊

တစ်အောင်စ လောက်ကို ငွေစ လေးဆယ်၊ ငါးဆယ် လောက် ရောင်းရပြီးတော့ အဲဒါတောင် ရှားပါးနေတုန်းပဲ..."

"ချန်အန်းက အဲဒီလောက်တောင် ဇိမ်ကျကျ နေတာလား..."

ကူမော့က အံ့သြတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ချန်အန်း နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး... ဘယ်နေရာက ချမ်းသာတဲ့ လူတွေကမှ ဇိမ်မကျဘဲ မနေပါဘူး..."

"အဲဒါ မှန်ပါတယ်..."

...

အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် အမှုမှာ အလွန် ချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေ၏။

သေချာတာပေါ့... အဲဒါက မချောမွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိစ္စကိုယ်တိုင်က အတော်လေး ရှင်းလင်းနေလို့ပါပဲ။

လင်းကျင်း သည် ရန်ပုံငွေများကို တိတ်တဆိတ် အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နှင့် ပူးပေါင်း၍ စစ်လက်နက် ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ရောင်းချနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ဝန်ကြီးဌာနနှင့် တရားရေး ဝန်ကြီးဌာနတို့၏ ပူးပေါင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအောက်တွင်၊ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ အရာရှိ အများအပြား ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် လင်းဟိုင် ခရိုင် ၏ ခရိုင်တပ်မှူး ချန်ယို သည် ယန်လော့ ခရိုင် တွင် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် အကျဉ်းသား အများအပြားကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး၊ ထွက်ပြေးနေသော အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် စစ်သားများကို လိုက်လံ ရှာဖွေရန် လူများ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ထျန်းရှား ကျွန်းစု ၌ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ ခြေကုပ်စခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ချင်း စစ်တပ် ကျွန်းပေါ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ ကောလာဟလ ထွက်နေသော ခန်တယ် မင်းသား ၏ မျိုးဆက်မှာ သင်္ကေတ အဖြစ်သာ အသုံးချရန် ဝက်တစ်ကောင်အလား မွေးမြူထားသော တာဝန်ခံချုပ် ၏ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊

လျှို့ဝှက် သက်တော်စောင့် ခုနစ်ဦး ဆိုသည်မှာလည်း တာဝန်ခံချုပ် ၏ မျိုးဆက် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြရလေသည်။

ဤကိစ္စမှာ ရက်နှစ်ဆယ် နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊

လင်းဟိုင် ခရိုင် တွင် ကြီးမားသော နှိမ်နင်းမှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကာ၊ ထင်ရှားသော ကုန်သည်များနှင့် အရာရှိများ အပါအဝင် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်သူ အများအပြားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တရားရေး ဝန်ကြီးဌာနနှင့် စစ်ဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများက ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ ရာထူးကြီး အရာရှိ အများအပြားကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ယဲ့ကျင်းလန်၊ ချန်ယန် မင်းသမီး လီလီ တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

လင်းဟိုင် မြို့တံခါးဝတွင်...

ခရိုင်ဝန် ဖေယွမ်ကျန်း သည် ပြန်လာမည့် အဖွဲ့အား မြို့ပြင်သို့ လိုက်ပို့ပြီး၊ တရားရေး ဝန်ကြီးဌာနနှင့် စစ်ဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများကို နှုတ်ဆက်ကာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ စီးနင်းလာသော မြင်းလှည်းဆီသို့ မြင်းစီးလာခဲ့၏။

ဖေယွမ်ကျန်းက ကူမော့အား လည်ပတ်ခွင့်ကတ် တစ်ကတ် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည် ။

"မဟာသူရဲကောင်း ကူ... မြို့တော်ကို သွားတဲ့လမ်းမှာ တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ရဲ့ စံအိမ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့် ဆရာကြီး ရဲ့ အိမ်ကို အရင် လည်ပတ်သင့်တယ်... အဲဒါက မြို့တော်မှာ ပြဿနာ တော်တော်များများကို ရှောင်ရှားဖို့ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်..."

ကူချူတုန်းက လည်ပတ်ခွင့်ကတ် ကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခရိုင်ဝန် ဖေ... ရှင့်စကားတွေမှာ လျှို့ဝှက် အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ရှိနေပုံ ရတယ်နော်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"ချန်အန်း ဟာ နိုင်ငံရဲ့ အာဏာဗဟိုချက် ဖြစ်ပြီး၊ အဖွဲ့အစည်း အများအပြားနဲ့ အလွန် ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေ ရှိပါတယ်... မဟာသူရဲကောင်း ကူ... ခင်ဗျားက ယဲ့ကျင်းလန် ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်နဲ့ သွားတာဆိုတော့၊ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခုထဲ ဝင်သွားပြီလို့ လူတွေက အထင်လွဲနိုင်တာ မလွဲမသွေပါပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကို ရောက်ရောက်ချင်း ကျွန်တော့် ဆရာကြီး ရဲ့ စံအိမ်ကို အရင် သွားလည်မယ် ဆိုရင်တော့..."

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့် ဆရာကြီး က ဒီနောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းတွေကို သဘာဝကျကျပဲ နားလည်မှာဖြစ်ပြီး သတင်းစကား တချို့ကို မှန်မှန်ကန်ကန် ထုတ်ပြန်ပေးပါလိမ့်မယ်... ကျွန်တော့် ဆရာကြီး က ဘက်ရွေးပြီးပြီဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ အပြင်မှာ ထွက်နေပေမဲ့၊ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အတွင်းရေး သိသူတွေကတော့ ကျွန်တော့် ဆရာကြီး ဟာ လုံးဝ ကြားနေတယ် ဆိုတာကို သိကြပါတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြို့တော်မှာ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လို့၊ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့် ဆရာကြီး ကို ရန်စဖို့ ပိုတောင် ခက်သွားပါသေးတယ်..."

ကူမော့က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ နှာသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်

"အရှင်မြတ် ကျီ မင်းသား တိုက်ခိုက်ခံရတယ်... သူ့ခြေထောက် ကျိုးသွားတယ်!"

ကူမော့က အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ ဆရာကြီး က ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလား..."

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး!"

ဖေယွမ်ကျန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"လူသတ်သမား က အရမ်းကို သတိထားပြီး လှုပ်ရှားခဲ့တာပါ... အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေက မျက်နှာဖုံးတပ်ထားတဲ့ တာအိုရဟန်းအိုကြီး တစ်ပါးကိုပဲ မြင်လိုက်ရတာ... ကျိုတို (အစိုးရရုံးရော တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကပါ ဘာသဲလွန်စမှ မရှာတွေ့ခဲ့ပါဘူး... ဒါက မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အမှုတစ်ခုပါ..."

"မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အမှုတစ်ခု ဟုတ်လား!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... မြို့တော်ကို ရောက်တာနဲ့ ဆရာကြီးကျန်း ကို အရင်ဆုံး သွားတွေ့ပါ့မယ်..."

တကယ်တမ်းကျတော့ ဖေယွမ်ကျန်း၏ မိတ်ဆက်ပေးမှု မပါဘဲနှင့်ပင်၊ ကူမော့သည် မြို့တော်ရှိ ကျန်းတာအိုယီ နှင့် တွေ့ဆုံရန် ကြိုးစားမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် သိုင်းလောကတွင် တကယ့် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊

ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားရှိသည့် တာအို ဝိညာဉ်ရေးရာ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ အမည်ခံအားဖြင့် လောက၏ နံပါတ် ၃ ဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နံပါတ် ၂ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါနဲ့"

ဖေယွမ်ကျန်းက ထပ်မံ ပြောကြားသည်

"ဆရာကြီးကူ... တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် အကြောင်း ကျွန်တော့် ဆရာကြီး ကို အကြောင်းကြားထားပြီးပါပြီ၊ သူ သဘောတူပါတယ်... မြို့တော်ကို ရောက်ပြီးရင် သူက ခင်ဗျားအတွက် အမိန့်တော် တစ်ခု ရေးပေးပါလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် လုံဟူတောင် ကို သွားတဲ့အခါ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကို အချိန်မရွေး သွားရောက် လည်ပတ်နိုင်ပါပြီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခရိုင်ဝန် ဖေ"

ဟု ကူမော့က ကျေးဇူးတင်စကား အဖြစ် အရို‌အသေ လျက် ပြောကြားလိုက်သည်။

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြန်ပြောသည်

"ကျွန်တော်ကသာ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ...ခင်ဗျားရဲ့အကူအညီသာ မရှိရင် ... ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မှာပါ... ထောင်ချခံရတာကို မပြောနဲ့ဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစိုးရ ရာထူးကို ဆုံးရှုံးရမှာပဲ! ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကယ်တင်မှုကြောင့် ကျွန်တော်က ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကနေ ကံကောင်းမှု အဖြစ် တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတာပါ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"ခရိုင်ဝန် ဖေ ရာထူးတိုးဖို့ ကြိုတင် ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ပြလိုက်၏။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမှ ကံကောင်းမှုအဖြစ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ ကိစ္စမှာ ကြီးမားလှပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သည် တကယ်တမ်းတွင် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်နေခြင်းမှာ နန်းတွင်းနှင့် ပြည်သူများကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ကျီ မင်းသား လီကျုံးတယ် သည် နန်းတွင်းတွင် လူကဲခတ် မှားယွင်းမှုအတွက် အပြစ်ကို ယူခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကို စိတ်နှလုံး အပြည့်အဝဖြင့် ထောက်ခံပေးခဲ့သည်။ သူ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရရန် အချိန်သိပ်မလိုတော့ပေ။

...

ခုနစ်ရက် အကြာတွင် အကျဉ်းသား ပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့သည် ချန်အန်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

သို့သော်လည်း ကူမော့သည် မြို့ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူသည် ချန်အန်းနှင့် ဆယ်မိုင်ကျော်ခန့် အကွာတွင် ယဲ့ကျင်းလန် ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူမကို နှုတ်ဆက်ကာ တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်သို့ သွားမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ချန်ယန် မင်းသမီး လီလီ က ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်သည် ။

"ကူမော့... ရှင့်ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားဖို့ လူတစ်ယောက် ကျွန်မ လွှတ်လိုက်မယ်... အင်း... ချူတုန်း မသွားဘဲ နေလို့ ရမလားဟင်... သူမကို ကျွန်မ အိမ်ခေါ်သွားပြီး ကစားချင်လို့ပါ!"

ကူမော့က ကူချူတုန်းကို မေးလိုက်သည်

"ချူတုန်း... နင် ဘယ်လို သဘောရလဲ..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"သေချာတာပေါ့... အစ်ကိုနဲ့ပဲ လိုက်သွားမှာပေါ့..."

လီလီ က မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်

"ချူတုန်း... နင့်အစ်ကိုက တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ရဲ့ စံအိမ်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ သွားမှာလေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က နောက်မှ မြို့ထဲ ဝင်ရမှာဆိုတော့ ငါနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့လိုက်ပါ! မြို့တော်မှာ ပျော်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်နော်!"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်

"အခြေအနေ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

"ချူတုန်း..."

လီလီ က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ယဲ့ကျင်းလန် က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး... အစ်ကိုကူ နဲ့ မိန်းကလေးကူ တို့ အခုချိန်မှာ မင်းသမီး ရဲ့ စံအိမ်ကို သွားဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး... တကယ်လို့ မင်းသမီး က မိန်းကလေးကူ နဲ့ နောက်မှ ဘာစိုးရိမ်ပူပန်မှုမှ မရှိဘဲ ကစားနိုင်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ အခု သူတို့ကို တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ရဲ့ စံအိမ်ကို သွားခိုင်းတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါ..."

လီလီ နှုတ်ခမ်းဆူကာ မေးလိုက်သည်

"ဘာလို့လဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောသည်

"အရှင်မြတ် ကျင်းမင်းသား ကို ပြန်သွားမေးကြည့်ပါ!"

"ကောင်းပါပြီ..."

လီလီ က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကူချူတုန်းကို သနားစရာကောင်းအောင် ကြည့်ကာ

"ဒါဆို ရက်အနည်းငယ်နေလို့ နင် မြို့ထဲ ဝင်လာရင် ငါ့ကို လာရှာရမယ်နော်!"

ဟု ဆိုသည်။

"အဲဒီအချိန်ကျမှ အခြေအနေ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

ကူချူတုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီလီ "..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ကူမော့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည် ။

"အစ်ကိုကူ... တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားပါတယ်... သူက အာဏာလုပွဲမှာ မပါဝင်ဘဲ နေနိုင်တဲ့ နန်းတွင်းက လူအနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက်ပါ... တကယ်လို့ သူ့ကို ကြားဝင်ပေးဖို့ လုပ်နိုင်ရင် မြို့တော်က အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခတွေကို အရမ်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

"ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောသည်

"ဒါဆို အဆင်ပြေတာပေါ့၊ ဒီရက်ပိုင်း အမှုတွေကို ကျွန်တော် လွှဲပြောင်းပေးဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့ သွေးလက်စောင်းဆရာ ရှန်ဝူကျိုး ရဲ့ အမှုကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဒီအချိန်ကို ကျွန်တော် သုံးမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းလို့ ရပြီလေ!"

စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ မြင်းစီး၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏

သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင်...

အဖွဲ့ထဲမှ လူအများအပြား ရောက်လာကြပြီး၊ ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ချန်ယန် မင်းသမီး တို့ထံမှ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့၏ တည်နေရာကို ဗြောင်ကျကျရော၊ တိတ်တဆိတ်ပါ မေးမြန်းစုံစမ်းကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်သို့ သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ကွဲပြားသွားကြ၏။ အချို့က တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ အချို့ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်သည် ချန်အန်းမြို့စွန်ရှိ ဝူဝူတောင် ဟုခေါ်သော တောင်ငယ်လေး တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

ကူမော့ အရင်က သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော နာမည်ကြီး တောင်များနှင့် မြစ်များ၊ ဂိုဏ်းကြီးများ၏ အခြေစိုက်ရာ နေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝူဝူတောင် မှာ လုံးဝ အရေးမပါလှဘဲ သုံးဆယ် သို့မဟုတ် ပေလေးဆယ်ခန့်သာ မြင့်ကာ အဝေးမှကြည့်လျှင် မြေကုန်းလေး တစ်ခုနှင့်သာ တူလေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တာအိုဘုရားကျောင်း မှာလည်း ရိုးရှင်းလှပြီး၊ အမိုးပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် အမိုးကြွပ်များ ရှိကာ ရွှံ့နံရံများမှာ အရောင်ကျွတ်နေပြီး ထင်းရှူးပင်များနှင့် ဆိုက်ပရပ်စ်ပင်များ ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တည်နေ၏။အရောင်လွင့်နေသော ကြေးခေါင်းလောင်းများက အမိုးစွန်းများမှ ချိတ်ဆွဲထားပြီး လေတိုက်တိုင်း တိုးညင်းစွာ ဆည်းလည်းသံ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဘုရားကျောင်း တံခါးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေပြီး၊ တံခါးပေါက်ရှိ "တာအို " ဟူသော စာလုံးမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိနခသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ တာအိုရဟန်းငယ်လေး တစ်ပါး တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။ သူသည် အသားဖြူပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများ ရှိကာ ဆံပင်နှစ်ခွ ထုံးထားသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သူ၏ အသက်ထက် ပိုမို ရင့်ကျက်နေပုံ ပေါ်သည်။ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည် ။

" ကိုယ်တော် တာအိုရဟန်း ဟွိုင်ဆု … ဆရာရဲ့ အမိန့်အရ ဧည့်သည်တော် နှစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုဖို့ ဒီမှာ ရှိနေတာပါ!"

ကူချူတုန်းက ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်၏။ သူမက သူ့ဆံပင်ထုံးလေးကို ထိုးကြည့်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ကောင်လေးက ရှောင်ဖယ်သွားလေသည်။ သူမက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တာအိုရဟန်းငယ်လေး... နင့်ဆရာက ဘယ်သူလဲ..."

ဟွိုင်ဆု က လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော့် ဆရာက လုံဟူတောင် ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာကြီး ပါ၊ သူ့ရဲ့ ဓမ္မနာမည်က တာအိုယီ ပါ!"

ကူချူတုန်းက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်

"နင်က ကောင်းကင်ဆရာကြီး ကျန်း ရဲ့ တပည့်လား... ဝိုး... နင်က ဒီလောက် ငယ်သေးတာကို ရာထူးက ဒီလောက် ကြီးနေတာပဲ! ဖေယွမ်ကျန်း တောင်မှ နင့်ကို 'ဦးလေးဆရာ' လို့ ခေါ်ရတာလား!"

ဟွိုင်ဆု က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်။

"တူတော် မောင် ယွမ်ကျန်း က အမြဲတမ်း အရမ်း ယဉ်ကျေးပါတယ်..."

ထို့နောက်ထို့နောက် သူက လှည့်ကာ သူ၏ သားမွှေးယက်တောင် ဝှေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဧည့်သည်တော်တို့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ကြပါ!"

"အစ်ကို... သူက အရမ်း ရင့်ကျက်တာပဲနော်!"

ကူချူတုန်းက ကူမော့၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။

"လုံဟူတောင် က ဆရာကြီး ကျန်း မှာ တပည့်ရင်း သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် ရှိတယ်... အငယ်ဆုံးက အသက် ငါးဆယ် ရှိပြီ... အင်း... သူ့ရဲ့ ဓမ္မနာမည်က ဟွိုင်ဆု ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကက လူတွေက သူ့ကို ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆု လို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြတယ်လေ!"

ကူချူတုန်း - "??"

ကူချူတုန်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် တာအိုရဟန်းငယ် ဟွိုင်ဆု က ချောက်ချောက် မြည်နေသော သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ ဝင်းအတွင်း၌ အဖုအထစ်များသော ကိုင်းခက်များရှိသည့် သက်တမ်းရင့် မက်မွန်ပင် အနည်းငယ်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ အရောင်ဖျော့ဖျော့ အဝါရောင် အရွက်များက ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ မှင်အနံ့နှင့် နံ့သာပေါင်း အနံ့များ ရောနှောလျက် နံနက်ခင်း မြူခိုးများအတွင်း လွင့်မျောနေပြီး ရှေးဟောင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းသော လေထုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

ကျောက်စားပွဲ ဘေးတွင် လွှဲကုလားထိုင် တစ်လုံး ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူမှာ... အသားလုံးကြီး တစ်လုံးအလား ဝဖြိုးနေသော တာအိုရဟန်းအိုကြီး တစ်ပါး ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဗိုက်မှာ ဗုံတစ်လုံးအလား ကြီးမားနေပြီး၊ အနက်ရောင် တာအိုဝတ်ရုံ အထပ်ထပ်က သူ၏ လုံးဝန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားကာ၊ ဝါဂွမ်းများ သိပ်ထားသော အဝတ်အိတ်ကြီး တစ်လုံးနှင့် တူနေတော့၏။

သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး၊ ငွေရောင် ဆံပင် အနည်းငယ်က သူ၏ ဆီပြန်နေသော အနီရဲရဲ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ သူ၏ ဝဝကစ်ကစ် လက်ချောင်းများက သူ၏ ခါးရှိ ဝိုင်ဘူးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်နေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ ကျေနပ်နေသော အသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

တာအိုရဟန်းငယ် ဟွိုင်ဆု က အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်။

"ဆရာ... သူရဲကောင်း ကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ တို့ ရောက်လာပါပြီ..."

ဟွိုင်ဆု ၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ၊ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဤသူမှာ လုံဟူတောင် ၏ လက်ရှိ ကောင်းကင်ဆရာကြီး၊ လောက၏ နံပါတ် ၃ အကောင်းဆုံး သိုင်းသမား၊ ကန်တိုင်းပြည် ၏ နိုင်ငံတော် ပုရောဟိတ် နှင့် တာအိုဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင် ကျန်းတာအိုယီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြ၏။

ကူချူတုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကျန်းတာအိုယီကို ပညာရှိပြီး လေးစားခံရသော မသေမျိုး အဘိုးအို တစ်ဦးအဖြစ် သူမ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ၏ အသက်အရွယ်မှလွဲ၍ ကျန်အရာများက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိခဲ့ချေ။

ကူမော့က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး အရို‌အသေ လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ကူမော့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေး ကူချူတုန်း နဲ့အတူ အဘိုးအို ကောင်းကင်ဆရာကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်!"

ကျန်းတာအိုယီက လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

" ဟွိုင်ဆု... ငါတို့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ နောက်ဖေးက ရတနာရှစ်ပါး ကြက် ကို သွားသတ်လိုက်စမ်း!"

ကောင်လေး ဟွိုင်ဆု ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည် ။

"ဆရာ၊ ဆရာ... အဲဒီကြက်က ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"လိမ္မာပါတယ်... ဒီနေ့ ငါတို့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ သတ်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် နောက်ရက်အနည်းငယ် နေရင် မင်းဆရာက မင်းအတွက် သကြားလုံးဝယ်ကျွေးမယ်လေ..."

"ဆရာ... ကျွန်တော် အသက် ငါးဆယ်ကျော်နေပြီနော်..."

"မင်းက ငါးဆယ်ကျော်ပုံ ပေါက်လို့လား... ကလေးက ကလေးလို နေရမယ်... မင်း ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားလို့ ရလို့လား... မင်း..."

"ဆရာ... ကျွန်တော် အခုပဲ ဆရာ့အတွက် ကြက် သွားသတ်ပေးပါ့မယ်!"

ကောင်လေး ဟွိုင်ဆု က သူ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းတာအိုယီက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ဘက်သို့ ပြုံးလျက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အို... ငါ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ငါ့တပည့်က အရာရာတိုင်းမှာ ကောင်းပါတယ်၊ သူက ကပ်စေးနဲလွန်းတာ တစ်ခုပဲ... သူက ကြက်တစ်ကောင်လေးကိုတောင် မစွန့်လွှတ်ရက်ဘူး..."

နောက်ဖေးဝင်းဆီမှ တပည့်ငယ် ဟွိုင်ဆု ၏ စိတ်ပျက်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်

"ဆရာ... ဆရာ့ရင်ဘတ်ကို လက်တင်ပြီး ပြောစမ်းပါ၊ အဲဒါက ကြက်တစ်ကောင်တည်းလား... တစ်ကောင်တည်းပဲ ကျန်တော့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းတာအိုယီ:…..

"...သူ လျှောက်ပြောတာတွေကို နားမထောင်နဲ့... လာ လာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါဦး..."

"ကျွန်တော်တို့ အနှောင့်အယှက် ပေးမိပြီ၊ ကောင်းကင်ဆရာကြီး!"

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ကူမော့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လျက် ဆိုသည်

"မယုံနိုင်စရာပဲ! မယုံနိုင်စရာပဲ! လူငယ်လေး ကူ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းကို နက်နဲလွန်းတယ်၊ ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး! မယုံနိုင်စရာပဲ! ဆယ်နှစ် မပြည့်ခင်မှာ၊ မဟုတ်ဘူး... အများဆုံး ငါးနှစ် အတွင်းမှာ မင်းက အဲဒီ ကောင်စုတ်လေး စုချန်းချိုး ကို သေချာပေါက် ရိုက်နှက်နိုင်တော့မှာပဲ!"

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

" ကောင်းကင်ဆရာကြီး... ခင်ဗျားက စုချန်းချိုး နဲ့ ရန်ငြိုးရှိလို့လား..."

"မရှိပါဘူး..."

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

" အဲဒီကောင်ကို ကြည့်မရလို့ပါ... သူက အရမ်းကို မောက်မာပြီး အရမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်လေ... ဟူး... ဘယ်လို ပြောရမလဲ၊ ဆရာကြီးကူ... မင်း အဲဒီကောင်ကို မမြင်ဖူးသေးလို့ပါ... တကယ်လို့ မင်းသာ မြင်ဖူးရင် သူ့ကို ရိုက်ချင်စိတ်ကို သေချာပေါက် ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို မြင်ပြီးရင် မရိုက်ချင်တဲ့ လူကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး..."

ကူချူတုန်းက သိလိုစိတ်များဖြင့် မျက်လုံးများကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖို့ ကောင်းတာလားဟင်... သူ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်။

"သူ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ သူက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖို့ ကောင်းနေတာ သိလား... အဲဒီ မောက်မာတဲ့ အရှိန်အဝါပဲ၊ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သူ့ကို ပါးအကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချင်သွားတာပဲ... ဘယ်သူမှ သူ့ကို မနိုင်လို့သာ၊ မဟုတ်ရင် သူ အသတ်ခံရတာ ကြာလှပြီ... ငါ့တစ်သက်မှာ လူမရေမတွက်နိုင်အောင် တွေ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မောက်မာပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖို့ ကောင်းတဲ့သူကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး!"

အခန်း ( ၂၆၆ ) လောက၏ နံပါတ် ၃ (အပိုင်း ၂ )

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ချီမြောင်ရွှမ် ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ကူမော့သည် လောကတွင် နံပါတ် ၁ မြန်မြန် ဖြစ်လာပြီး စုချန်းချိုး ကို ရိုက်နှက်နိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်ကြောင်း ချီမြောင်ရွှမ် က အရင်က တစ်ကြိမ်မက ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီကဲ့သို့ပင် ချီမြောင်ရွှမ် သည် စုချန်းချိုး နှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးမှ မရှိခဲ့ချေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူတို့သည် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ သို့တိုင်အောင် ချီမြောင်ရွှမ် က စုချန်းချိုး ကို ရိုက်နှက်ချင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏမျှ ကူမော့မှာ သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ သူက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ... လူတိုင်းက သူ့ကို မုန်းတီးလောက်အောင် အထိ သူ ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာနိုင်လို့လဲ...

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင် အကြောင်း မပြောကြရအောင်... ငါ သူ့ကို တကယ် ရိုက်ချင်ပေမဲ့၊ ဒီဘဝမှာတော့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါ ဝန်ခံရမယ်..."

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... ရှင်က လောကမှာ ဒုတိယ အကောင်းဆုံး သိုင်းသမားလေ! စုချန်းချိုး နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးပဲလို့ သိုင်းလောကမှာ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ရှင်က သူနဲ့ အဆင့်တူလောက် ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းတာအိုယီက ဆိုသည်

"မိန်းကလေး... နင် အခုလေးတင် ပြောခဲ့တဲ့ အထဲမှာ အမှား နှစ်ခု ပါတယ်... ပထမအချက်က ငါက လောကမှာ ဒုတိယ မဟုတ်ဘူး... အင်း... ကျယ်ပြန့်ပြီး ဖုံးကွယ်နေတဲ့ သိုင်းလောက အကြောင်းကို ငါ မပြောပါဘူး၊ သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တွေအရ ဆိုရင်တော့ ငါက နံပါတ် ၃ ပါ... ဒုတိယအချက်ကတော့ ငါက စုချန်းချိုး နဲ့ အဆင့်တူလောက် ဖြစ်ရုံတင် မကဘူး၊ အများကြီး နောက်ကျနေပါသေးတယ်..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ နံပါတ် ၃ ဆိုပေမဲ့၊ ရှင့်ရှေ့မှာ စုချန်းချိုး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ!"

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ငါက စုချန်းချိုး ကို တကယ် မုန်းပေမဲ့၊ သူက လောကမှာ နံပါတ် ၂ လို့ပဲ အသိအမှတ်ပြုတာက မှန်တယ်လို့ ငါ ဝန်ခံရမယ်... ကျန်းရိုရွှီး ကို မြင်ဖူးတဲ့ ဘယ်သူမဆို နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားထက်တောင်များတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုက ကျန်းရိုရွှီး ကို ဝိုင်းရံ သတ်ဖြတ်မှ နိုင်တယ် ဆိုတာကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး...

"သူ ပုန်းနေတာလေ... ဒါကြောင့် စုချန်းချိုး က မောက်မာပေမဲ့ သူ့မှာ အရှက်တရား နည်းနည်း ရှိသေးလို့ လောကမှာ အကောင်းဆုံး လို့ သူ့ကိုယ်သူ မခေါ်ရဲခဲ့တာပါ..."

"ငါနဲ့ စုချန်းချိုး ကြားက ကွာခြားချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲ... ဒီလိုပါ ငါက သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ တတိယ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာနိုင်တာက အဲဒါက ငါ လုပ်နိုင်သမျှပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ...

ဒါပေမဲ့ ကျန်းရိုရွှီး ကလွဲရင် စုချန်းချိုး က ဒုတိယ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတာက အဲဒါက အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တွေက လုပ်နိုင်သမျှပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ၊ အဲဒါက သူ လုပ်နိုင်သမျှပဲ ဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ပါဘူး!"

"ရိုးရိုးလေး ပြောရရင် ငါ စုချန်းချိုး နဲ့ တိုက်ခဲ့တယ်၊ အကွက် နှစ်ဆယ်လောက်ပေါ့၊ ပြီးတော့ ငါ ဆယ့်ကိုးကွက် အထိနာခဲ့တယ်... ငါက ချောမောပြီး လောကီနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ တာအိုရဟန်း တစ်ပါး ဖြစ်ရာကနေ အခုလို ဖြစ်လာခဲ့တာပါ... ငါ ဒီလောက် ဝနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူက ငါ့ကို ပြန်ကောင်းလာလို့ မရနိုင်လောက်အောင် အရိုက်ကြမ်းခဲ့လို့ပဲ!"

ကူမော့ - "??"

ကူချူတုန်း - "??"

"ငါက အဆီတုံးကြီး တစ်ခု သက်သက်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား..." ကျန်းတာအိုယီက မေးလိုက်သည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

ကျန်းတာအိုယီက ဆိုသည်

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက စုချန်းချိုး ရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ခံခဲ့ရတာ... အခုဆို နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ၊ ငါ အခုထိ ပြန်မကောင်းသေးဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါ့ရဲ့ မဟာ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ဘေးဒုက္ခ ချီ ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လို့ပဲ..."

"ကုလို့ မရဘူးလားဟင်..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်ဖြေသည်

"လုံလောက်တဲ့ အာဟာရတွေ ဖြည့်တင်းဖို့ နေ့တိုင်း အလွန်အကျွံ စားသောက်မှသာ ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်တာပါ!"

ကူချူတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်

"ဆရာကြီး... ရှင်က အရမ်း သနားစရာ ကောင်းတာပဲ!"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နည်းနည်းလေး ဒုက္ခရောက်ရုံပါပဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောသည်

"တကယ်လို့ မိန်းကလေးကူ က ငါ့ကို သနားတယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ငါ့ဆီ လာလည်ရင် ကြက်နည်းနည်းလောက် ယူလာခဲ့ပေးပါ..."

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ကူချူတုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီ

"ဘာလို့လဲ..."

"ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလေ..."

ဟုဟု ကူချူတုန်းက ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"ဒါပေမဲ့ နင့်အစ်ကိုက အခုလေးတင် လင်းဟိုင် ခရိုင် မှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြ တချို့ကို ဖမ်းမိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဆုငွေက ငွေစ တစ်သောင်း ဒါမှမဟုတ် နှစ်သောင်းလောက် ရှိတယ်လေ..."

ကူချူတုန်းက သတိထားလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အော်... ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မ ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ယူဖို့ ဒီအကြောင်းတွေ အကုန်လုံးကို ပြောနေတာပေါ့!"

ကျန်းတာအိုယီ - "..."

ထိုအချိန်တွင် တာအိုရဟန်းငယ် ဟွိုင်ဆု က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်အိုးကို ယူလာပြီး၊ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့အတွက် ငှဲ့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်

"မိန်းကလေးကူ... ကျွန်တော့် ဆရာပြောတာကို နားမထောင်ပါနဲ့... သူ့ရဲ့ ဝလာမှုက စုချန်းချိုး ရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး... သူက စုချန်းချိုး နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး ပြန်လာတော့ အနားယူနေတာလေ... သူက နေ့တိုင်း အလွန်အကျွံ စားပြီး ဝလာတာကို စုချန်းချိုး ကို အပြစ်တင်နေတာပါ..."

"ဂိုဏ်းချုပ် က ကျွန်တော့် ဆရာရဲ့ အစားအသောက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ သူ့ရဲ့ လစာ တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ထားလိုက်တာ... သူ့မှာ အစားအသောက် ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ သူများတွေဆီကနေ ကြက်ဝယ်ကျွေးဖို့ ခဏခဏ လိမ်ပြောလေ့ ရှိတယ်... ဒီအကြောင်းကို လူတိုင်းကို ရှင်းပြဖို့ ဂိုဏ်းချုပ် က ကျွန်တော့်ကို အမိန့်ပေးထားတာပါ..."

ကူချူတုန်းက ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ ကျန်းတာအိုယီကို အလွန် မကျေနပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို အမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသူတိုင်းမှာ လူဆိုး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီမှာ ကူချူတုန်း၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွား၏။ သူက ဟွိုင်ဆု ကို တိုက်ရိုက် ကောက်ချီကာ နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဒီပုန်ကန်တဲ့ တပည့်! ငါက သူ့ဆီက ကြက်နည်းနည်းလေး စားမိတာကို သူက ရန်ငြိုးထားနေပြီ၊ ငါ့အကြောင်း ဒီလို ဇာတ်လမ်းတွေတောင် လုပ်ကြံပြောဆိုနေသေးတယ်!"

ကူချူတုန်း -

"ဟီးဟီး!"

ကျန်းတာအိုယီ - "..."

"အင်း..."

ကျန်းတာအိုယီက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အင်း... မင်းတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့၊ အဲဒီကောင်လေး ယွမ်ကျန်း က ငါ့ဆီ စာရေးပြီးပါပြီ... မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် လောလောဆယ် ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလို့ ရပါတယ်၊ ပြီးမှ မြို့ထဲ ဝင်ကြတာပေါ့... တခြား တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အဖွဲ့ထဲ တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားတယ်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ပြီးတော့ မင်းတို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ မသွားခင် ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ၊ ငါ မင်းတို့ကို စာတစ်စောင် ပေးလိုက်မယ်... မင်းတို့ လုံဟူတောင် က တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကို သွားလည်လို့ ရပါတယ်...

အင်း... အဲဒီကောင်လေး ယွမ်ကျန်း က ကပ်စေးနဲတယ်၊ သူ ဆီ သွားရတာ ပျော်စရာ မကောင်းပါဘူး... မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်စလုံး သွားလို့ ရပါတယ်... အဲဒါအပြင် လုံဟူတောင် မှာ မင်းတို့ လေ့လာလို့ ရတဲ့ နေရာကောင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

ကူမော့က အရို‌အသေ လျက် ဆိုသည်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကောင်းကင်ဆရာကြီး!"

"အရမ်း ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့..."

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြောသည်

"ငါတို့ အားလုံးက တစ်ဖက်တည်းသားတွေပါပဲ... ပြောရမယ်ဆိုရင် လုံဟူတောင် က မင်းကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ရမှာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က မင်း ချင်းကျိုးကို သွားခဲ့တာက ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း ကို အကျပ်အတည်းကနေ ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ မင်းက လင်းဟိုင် ခရိုင် မှာ ယွမ်ကျန်း ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်...

အဲဒီ လူငယ်လေး က ရာထူးကြီး အရာရှိ မဟုတ်လို့ သူ့ကို အထင်မသေးပါနဲ့... သူက လုံဟူတောင် ရဲ့ ရင် မျိုးဆက် တပည့်တွေထဲမှာ ဦးဆောင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အတော်လေး မြင့်ပါတယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့ မြို့တော်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ဆီကိုသာ လာခဲ့ပါ၊ အားမနာပါနဲ့!"

...

ကျန်းတာအိုယီ၏ အသွင်အပြင်မှာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားသော်လည်း၊ သူသည် တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော တာအိုရဟန်းဝဝကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသား တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး မရှိသော်လည်း အလွန် ကြင်နာတတ်ပြီး ခင်မင်ဖွယ် ကောင်းလေသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ရန် မည်သည့် ဖိအားမျှ မခံစားခဲ့ရချေ။

တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ၏ စံအိမ်ကို ရှေ့ဝင်းနှင့် နောက်ဖေးဝင်း ဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ရှေ့ဝင်းမှာ တာအိုရဟန်းများနှင့် ဘုရားဖူးများ လာလိုက်သွားလိုက်ဖြင့် အသက်ဝင်နေ၏။

သို့သော်လည်း နောက်ဖေးဝင်းတွင်မူ တာအိုရဟန်းငယ် ဟွိုင်ဆု နှင့် ကောင်းကင်ဆရာကြီး ကျန်းတာအိုယီ တို့သာ နေထိုင်ကြပြီး၊ ယခုအခါ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့က သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ခုနစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး...

ထိုကာလအတွင်း ကူမော့နှင့် ကျန်းတာအိုယီတို့သည် တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။ ကျန်းတာအိုယီသည် တစ်ရက်တည်းသာ နံနက်ပိုင်း ရုံးတော်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး အလွန် ပျင်းရိပုံ ပေါ်ကာ၊ တော်ဝင်ပုရောဟိတ် နှင့် နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာန ကို တာဝန်ယူရသော ပထမအဆင့် အရာရှိ တစ်ဦးထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

အဋ္ဌမမြောက် နေ့တွင်...

ယဲ့ကျင်းလန် ရောက်ရှိလာ၏။

သို့သော်လည်း ကျန်းတာအိုယီက မည်သည့် လေးစားမှုမျှ မပြသဘဲ သူ့ကို အထဲဝင်ခွင့် တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ကျန်းတာအိုယီကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

"တကယ်လို့ မင်းတို့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ့ဆီကိုသာ လာခဲ့ပါ... အင်း..."

ကျန်းတာအိုယီက သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် လဲလျောင်းကာ ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"မြို့တော်ကနေ မထွက်ခင် ငါ့ဆီကနေ စာတစ်စောင် ယူဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကျန်းတာအိုယီက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောကြားသည် "ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံး အရာက၊ ငါ့ဆီ လာလည်တဲ့အခါ ကြက်ကင် နည်းနည်း ဝယ်လာဖို့ မှတ်ထားပါ... မင့်ညီမလေးလို ကပ်စေးမနဲနဲ့နော်!"

ကူချူတုန်း - "..."

တာအိုရဟန်းငယ် ဟွိုင်ဆု သည် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လာကာ မေးလိုက်သည်

"ဆရာ... ဆရာက ဆရာကြီးကူ ကို အရမ်း လေးစားပုံ ရတယ်နော်..."

ကျန်းတာအိုယီက ပြန်ဖြေသည်

"သူက စုချန်းချိုး ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် အလားအလာ ရှိတယ်လို့ ငါထင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူပဲလေ၊ ဒါကြောင့် သေချာတာပေါ့ ငါ သူ့ကို လေးစားတာပေါ့..."

ဟွိုင်ဆု က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"အဲဒါ အကြောင်းရင်း အားလုံးပဲလား..."

"အဲဒီ အကြောင်းရင်းက မလုံလောက်ဘူးလား..."

ကျန်းတာအိုယီက ဟွိုင်ဆု ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်

"တကယ်လို့ ကူမော့သာ တစ်နေ့နေ့ လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒီအကြောင်းရင်း ပေးထားတဲ့ အကြီးမားဆုံး အဓိပ္ပာယ်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ဟွိုင်ဆု က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်၏။

ကျန်းတာအိုယီက ရှင်းပြလေသည်။

"ကူမော့မှာ ဂိုဏ်း မရှိဘူး၊ မိသားစု မရှိဘူး၊ အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံ မရှိဘူး... ဒီလို လွတ်လပ်ပြီး တားဆီးမှု မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ဖြစ်လာခဲ့တာလေ... သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စိတ်ခံစားမှု သံယောဇဉ်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ညီမလေးပဲ..."

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... အဲဒါက သူဟာ နတ်ဘုရား၊ လူသား နဲ့ မိစ္ဆာ သဘာဝတွေ ကြားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ... ဒီလို လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ က ကြောက်စရာကောင်းတယ်... ငါ သူ့ကို လေးစားတယ်၊

ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုလည်း ကြောက်တယ်... နောင်ကျရင် ငါတို့က နတ်ဘုရား တွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာ တွေ ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ လူသား အဖြစ် ဆက်နေသည်ဖြစ်စေ ငါတို့ ရန်သူ မဖြစ်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနိုင်အောင် သူနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးဖို့ ငါ့ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး မသိစိတ်က ပြောနေတယ်လေ..."

ဟွိုင်ဆု က အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ဆရာ... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းလို့လား..."

ကျန်းတာအိုယီက ဆိုသည်

"အဲဒီတုန်းက ကျန်းရိုရွှီး ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခု စုချန်းချိုး ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါကိုယ်တိုင် ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ငါတို့က လူသားတွေပဲဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ငါတို့ရဲ့ အောက်ဆုံးစည်း ရှိနေသရွေ့ ငါတို့က မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်ထဲကို ကျရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး...

ကျန်းရိုရွှီး..." "သူ့ရဲ့ အောက်ဆုံးစည်းက ကွန်းရွှီ ပဲ၊ စုချန်းချိုး ရဲ့ အောက်ဆုံးစည်းက စု မိသားစု ပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အောက်ဆုံးစည်းက..." "လုံဟူတောင် ပဲလေ... ဒီအရာတွေ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်နေပါစေ၊ ငါတို့က လူသားတွေ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ...

ဒါပေမဲ့ ကူမော့ကတော့ ကွာတယ်... သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှု သံယောဇဉ်တွေက အရမ်း အားနည်းတယ်... သူက အချိန်မရွေး နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်သွားနိုင်သလို၊ အချိန်မရွေး မိစ္ဆာ တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... သူ လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ဖြစ်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်က လူတိုင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဓားတစ်လက် တွဲလောင်းကျနေတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ..."

ဟွိုင်ဆု က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"အဲဒီလောက်ကြီးတော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး... စစ်တပ်ကကော... တကယ်လို့ ဧကရာဇ် စစ်တပ်က အင်အား အပြည့်နဲ့ ထွက်လာရင် ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဝင်္ကပါ ကို အသက်သွင်းလိုက်ရင်၊ သူ..."

ကျန်းတာအိုယီက မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူက အရူးလား... သူက ဘာလို့ စစ်တပ်ရဲ့ ဝိုင်းရံမှုထဲကို ဝင်သွားရမှာလဲ... သူက စစ်မြေပြင်ကို တက်ကြွစွာ မဝင်ရောက်ဘူးဆိုရင်၊ စစ်သား တစ်သန်း ဒါမှမဟုတ် ဆယ်သန်း ရှိနေရင်တောင် သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... မျက်စိကန်းနေတာကလွဲရင် သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... စစ်တပ်က သူ့ကို ဘယ်လို လိုက်ဖမ်းနိုင်မှာလဲ..."

"အခြားတစ်ဖက်မှာ၊ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို စော်ကားမိရင် သူက အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်နိုင်တယ်လေ... ဘယ်သူက သူ့ကို တားနိုင်မှာလဲ... တော်ဝင်မိသားစု ဒါမှမဟုတ် သိုင်းဂိုဏ်းတွေက လူတိုင်းက ပိတ်လှောင်နေပြီး အပြင်မထွက်ဘဲ နေနိုင်လို့လား... လုံဟူတောင် ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ရုံပါပဲ... ဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဝင်္ကပါ ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး နှစ်တစ်ထောင် အမွေအနှစ်နဲ့ဆိုရင် မင်း သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ကော..."

ငါတို့ အားလုံးက တောင်ပေါ်မှာ ပုန်းနေပြီး ဘယ်တော့မှ မထွက်ရတော့ဘူးလား... ငါတို့ အပြင်ထွက်ရင် အသတ်ခံရမှာပဲလေ... ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... ငါတို့ဆီမှာ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ရွှေ့လို့ မရဘူး... သူက တောင်ပေါ် မတက်လာရင် ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... ငါတို့က အဲဒါကို အချိန်ဆွဲပြီး စောင့်နေရုံပဲ ရှိတာပေါ့!

ဒါပေမဲ့ ကူမော့က အရမ်း ငယ်သေးတယ်လေ... ငါတို့ အိုမင်းသွားရင်တောင် သူ့လောက် အသက်မရှည်နိုင်ဘူး... သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ... သူက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ... နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင်၊ သူ အသက် သုံးဆယ်မှာ လောကရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်လာတယ်လို့ ဆိုကြပါစို့၊

ဘယ်သူနဲ့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူး... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူက အလွယ်တကူ နောက်ထပ် အနှစ် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်... လုံဟူတောင် က အနှစ် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်လောက် ပိတ်ထားလို့ ရနိုင်မလား... ဘယ်တော်ဝင်မိသားစုက မြို့တော်မှာ အနှစ် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်လောက် ပုန်းနေနိုင်မှာလဲ...

စစ်တပ် ဝင်္ကပါတွေနဲ့ တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ တွေက ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ အဓိက ရန်သူ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက မင်း မှန်ကန်တဲ့ အခြေအနေတွေ လိုအပ်တယ်လေ! တိုက်ပွဲ အရှိန်အဝါ က ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဖိနှိပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စစ်မြေပြင်ထဲ ဝင်လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဖိနှိပ်တာပါ! ဒါကြောင့် ဟွိုင်ဆု... ဒီလို စဉ်းစားကြည့်ရင် ကူမော့က ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား...

ဟွိုင်ဆု သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာ... ဆရာက ကြောက်နေတာကိုး... ဆရာက နောက်ကျရင် အရိုက်ခံရမှာကို ကြောက်လို့ ကူမော့ကို အရင်ဆုံး ကျေနပ်အောင် လုပ်နေတာပေါ့!"

ကျန်းတာအိုယီ - "..."