အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း ၆၁ - အတိဒုက္ခပြီးဆုံးခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် တုံထျန်းနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်း၊ ရဲတင်းသော စိတ်ကူးတစ်ခု

နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ ရှေ့တွင်...

ယန်လျိုရှားသည် အထက်ကောင်းကင်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသော လင်းချန် ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

ဒီကောင်... ဘယ်လိုတောင် ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာကောင်လဲ။

မျှော်စင်ကို တက်လှမ်းစဉ်က သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိနေသည်ကို ထားပါတော့။ ယခု အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်နေချိန်မှာပင် တခြားသူများကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ကျအောင် လုပ်နိုင်ရသနည်း။

အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်သည်ဆိုသည်မှာ သေဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် လင်းချန်၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် အတိဒုက္ခဟူသော အရိပ်အယောင်ကိုပင် သူမ မမြင်ရချေ။

အင်း... လင်းချန်အတွက် အတိဒုက္ခဆိုသည်မှာ မိုးကြိုးစွမ်းအားအားလုံးကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ထဲသို့ ပြောင်းလဲရန် မသန့်စင်နိုင်တော့ခြင်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သန့်စင်နေစဉ်အတွင်း လွင့်စင်သွားသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများကိုသာ လင်းချန်က သူ၏ အတိဒုက္ခဟု သတ်မှတ်ထားဟန်တူသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ထက်မှ မိုးခြိမ်းသံများနှင့် မိုးကြိုးသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ထက်၌ တင်ပျဉ်ခွေ ကျင့်ကြံနေသော လင်းချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခန္ဓာကိုယ်ဖိအားမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆကျော်မျှ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။ ဤသည်မှာ လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာပင်။

အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာသော သန့်စင်သည့် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကောင်းဆုံး အာဟာရဖြစ်စေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို အဟန့်အတားမရှိ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

“ဝုန်း”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မည်းမှောင်နေသော အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ထဲမှ နောက်ဆုံး ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လင်းချန်နှင့် တစ်ကျန်းခန့်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်သန့်စင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

ထိုသန့်စင်သော စွမ်းအင်များသည် အောက်ဘက်ရှိ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလုံးကြီးထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ လင်းချန်သည် ထိုမိုးကြိုးလုံးကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။

မိုးကြိုးများအားလုံး ကျဆင်းသွားပြီးနောက် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်သလို နှစ်ကြိမ်ခန့် တုန်ခါသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျယ်လွင့်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် ရောက်ချေပြီ။

မကြာမီ ကောင်းကင်ကြီးသည် ပြန်လည်၍ ကြည်လင်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကျုံ့ဝင်နေဆဲဖြစ်သော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလုံးကြီးသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။ ဖူကွမ်းမြို့အတွင်းရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပါရမီရှင်များနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး မည်သူမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးဝံ့ကြချေ။

ဤအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် လင်းချန်သည် အခြားသော ပါရမီရှင်များနှင့် အလှမ်းကွာဝေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ တခြားသူများအနေဖြင့် သူ့ကို ကျော်တက်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားစာရင်းတွင် နံပါတ် (၁)...။

ရှေးခေတ်မှ ယနေ့တိုင် တာအိုပြည်နယ်သုံးထောင်၏ အားအကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်...။

သူသည် ဤဘွဲ့ထူးနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်လှပေစွ။

အတန်ကြာသောအခါ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးလုံးကြီးသည် လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် လင်းချန် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

“ဝုန်း”

မြည်ဟိန်းသံအသစ်တစ်ခုနှင့်အတူ လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖိအားမှာ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ဂျိ...

ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး အနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟူး...”

ညစ်ညမ်းသော လေများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း လင်းချန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင်လည်း ဖုံးကွယ်မရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

“တုံထျန်းနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်။ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခတစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို ဒီလောက်အထိ တိုးတက်စေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

အခု ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ထုံထျန်းနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။”

ထိုသို့ပြောရင်းဖြင့် လင်းချန်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်၏။ ဤအတိဒုက္ခတစ်ခုတည်းကပင် သူ၏အင်အားကို သိသာထင်ရှားသော အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ရာ သူ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေမိသည်။

ယခုလေးတင် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ အသွင်ပြောင်းသွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့အထင်အရ သူ၏ လက်ရှိ ကံတရားမှာ အလွန်တရာ တောက်ပထွန်းလင်းနေသောကြောင့် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခပင်လျှင် သူ့ကို အပြစ်မပေးရက်တော့ဘဲ သူနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး နောင်အနာဂတ်တွင် သူ၏အင်အားကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု တိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ခြင်းပင်။

ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ ရောက်လာသရွေ့ သူ၏အင်အားမှာ တိုးတက်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။

လင်းချန်သည် အောက်ဘက်ရှိ ပါရမီရှင်အများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ယခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ကြည့်ချင်သော အလွန်ရဲတင်းသည့် စိတ်ကူးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်၏ အတိဒုက္ခဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးများက သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ သို့ဆိုလျှင် အခြားသူတစ်ယောက်၏ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခဆိုပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးများက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဦးမည်လော။

သို့မဟုတ် အခြားသူများ၏ အတိဒုက္ခမိုးကြိုးကို အသုံးချပြီး သူ၏အင်အားကို မြှင့်တင်၍ ရနိုင်မည်လော။

ဤစိတ်ကူးသည် အလွန်ရဲတင်းလွန်းသော်လည်း လင်းချန်မှာမူ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ် အောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းအချို့ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြလေသည်။

“အရှင် နတ်ဘုရားသားတော်။”

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လင်းချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ ရဲတင်းသော စိတ်ကူးကို ခဏတာ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ၊ မရှိကို နောက်မှ အခွင့်အရေးရှာ၍ စမ်းသပ်ကြည့်ရပေမည်။

ယခုမူ သူ မိသားစုဆီသို့ ပြန်ရမည့်အချိန် ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

တားမြစ်နယ်မြေများမှ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များ နိုးထလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ တားမြစ်နယ်မြေ အသီးသီးတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ကျွမ်းကျင်သူများ စောင့်ကြပ်နေသော်လည်း မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပွားနိုင်ဟု အာမမခံနိုင်ချေ။ မိသားစုဆီသို့ ပြန်သွားခြင်းကသာ သူ၏အတွက် လက်ရှိတွင် အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

သူ့တွင် ဧကရာဇ်အဆင့် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းကိုးခု ရှိနေသော်လည်း တားမြစ်နယ်မြေမှ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ နည်းလမ်းများကို လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ပေ။

လင်းချန်၏အနားသို့ ရောက်သောအခါ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လင်းရှန်ဟဲ၊ လင်းထင်ထောင်းနှင့် အခြားသော ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု၏ ပါရမီရှင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အံ့သြမှင်တက်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေကြ၏။

လင်းချန်၏ စောစောက စွမ်းဆောင်ရည်သည် လူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေခဲ့ရာ သူတို့လည်း ထိုနည်းတူပင်။ မိမိ၏ အင်အားတိုးလာစေရန်အတွက်သာ အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်သူဟူ၍ မည်သူရှိသနည်း။ အတိဒုက္ခမိုးကြိုးကပင် သူ၏စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်လျှော့ချပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့၏ နတ်ဘုရားသားတော်မှာ အတိဒုက္ခမိုးကြိုးပင် မတိုက်ခိုက်ဝံ့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်နေပေပြီ။

လင်းချန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စောစောက တာအိုပြည်နယ်သုံးထောင်မှာ ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ မိသားစုဆီ ချက်ချင်းပြန်ရမယ်။

မင်းတို့က ဒီမှာဆက်နေပြီး မျှော်စင်ကို ဆက်တက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း နေခဲ့ကြ။ အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ မင်းတို့ဆီကို တကူးတက လာရှာကြမှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း မောက်မာသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ တားမြစ်နယ်မြေမှ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏အင်အားမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်ရန် အချိန်လိုအပ်နေသေးသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် မိသားစုအတွင်းရှိ ထူးခြားသော နေရာများကို သူ အပြည့်အဝ မစူးစမ်းရသေးချေ။ ထိုနေရာများတွင် လက်မှတ်ထိုးဝင်ပြီး ဆုလာဘ်များ ပိုမိုရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင် ထိုနေရာအားလုံးကို တစ်ခါတည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက် ဟုတ်လား။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားပါရမီရှင်များ၏ မျက်နှာအမူအယာများ တင်းမာသွားကြ၏။ နတ်ဘုရားသားတော်ပင်လျှင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး မိသားစုဆီသို့ ပြန်ရလောက်အောင် မည်သို့သော အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖြစ်နေရသနည်း။

လင်းထင်ထောင်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားသားတော်... အဲ့ဒီကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က ဘာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား။”

လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားသော ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု ပါရမီရှင်များ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း သိလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဤမေးခွန်း၏အဖြေကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းလေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“တားမြစ်နယ်မြေက အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ နိုးထလာကြပြီ။”

အခန်း ၆၂ - ပါရမီရှင်စာရင်းမှ ထိပ်သီးပါရမီရှင်များ၏ စိန်ခေါ်မှု၊ ငါ့ကို ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်အောင်လုပ်နိုင်ရင် မင်းနိုင်ပြီ

တားမြစ်နယ်မြေက အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ... နိုးထ... လာကြပြီလား။

လင်းချန် ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ လင်းရှန်ဟဲ၊ လင်းထင်ထောင်းနှင့် အခြားသော ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု ပါရမီရှင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု၏ တပည့်များဖြစ်သည့်အတွက် တားမြစ်နယ်မြေမှ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ မည်သူများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် နိုးထလာကြသနည်း။

ထို့ပြင် လင်းချန်၏ စကားထဲမှ “ပုဂ္ဂိုလ်များ” ဟူသည့် အများကိန်းကိုလည်း သူတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယခုတစ်ခေါက် နိုးထလာသူမှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ... တစ်စုတစ်ဝေးကြီး ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ တားမြစ်နယ်မြေအားလုံးမှ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများတွင် ရေးထိုးထားသည်ကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေကြသေးသည်။

ရှေးဟောင်းကာလ၏ ရွှေရောင်ခေတ်ကြီး ရောက်ရှိခဲ့စဉ်ကပင် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် နိုးထလာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုအထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ရွှေရောင်ခေတ်ကြီး၏ အလယ်ပိုင်း သို့မဟုတ် နှောင်းပိုင်းကာလ၊ မဟာဧကရာဇ် တာအိုသစ်သီးနှံများ စတင်ပေါ်ထွက်လာမှသာ ၎င်းတို့၏နယ်မြေများမှ ထွက်ခွာလာပြီး လုယူကြရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခုမှာမူ ရွှေရောင်ခေတ်ကြီး၏ အစောပိုင်းကာလသာ ရှိသေးသည်။ ခေတ်ကြီးစတင်သည်မှာပင် မကြာသေးချေ။ တားမြစ်နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များက အဘယ်ကြောင့် စုပေါင်း၍ နိုးထလာကြရသနည်း။

လင်းထင်ထောင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အရှင့်သား... သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က အရှင်ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ သူတို့ ဘာကြောင့် စောစောစီးစီး နိုးထလာရလဲဆိုတာကို အရှင် သိနေတာလား။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားပါရမီရှင်များ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြ၏။ လင်းထင်ထောင်း၏ မေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့အားလုံးတွင် အလွန်ရဲတင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

အရှင့်သားက ပါရမီထူးလွန်းနေလို့ အဲ့ဒီအထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဆက်ပြီး ငြိမ်မနေနိုင်တော့တာများလား။

ဤအတွေးမှာ အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း သူတို့ ခံစားနေကြရသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အရှင့်သားသည် အဆင့်တူတွင် တာအိုဘိုးဘေးကိုပင် အနိုင်ယူခဲ့သည့် ပါရမီရှင် မဟုတ်ပါလော။

လင်းထင်ထောင်း၏ မေးခွန်းကို လင်းချန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ။ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး။ ငါ့အဖေဆီကနေ တားမြစ်နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ နိုးထလာပြီဆိုတဲ့ သတင်းစကား ရောက်လာလို့ပါ။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နတ်ဘုရားစာရင်းနဲ့ အလင်းမျက်နှာပြင် ထုတ်လွှင့်မှုကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုနကဖြစ်သွားတဲ့ လှုပ်ခတ်မှုက မသေးဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မိသားစုဆီ အရင်ပြန်ရမယ်။ ငါ့အဖေနဲ့ တခြားသူတွေကို စိတ်မပူစေချင်ဘူး။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ငါ့ရဲ့ မျှော်စင်စိန်ခေါ်မှုကလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဆက်နေတာကလည်း အသုံးဝင်လှတာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ဖူကွမ်းမြို့သည် ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုနှင့် မဝေးလှပေ။ သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ခဏချင်းအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ တားမြစ်နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားပါက ဖူကွမ်းမြို့သို့ သူ ပြန်လာရန်မှာ မခက်ခဲပါချေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းထင်ထောင်း၊ လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားသူများအားလုံး နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

အမှန်ပင်။ အရှင့်သား ခုနက ပြုလုပ်ခဲ့သော လှုပ်ခတ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ တာအိုပြည်နယ်သုံးထောင်ရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် ရှေးခေတ်မှ ယနေ့တိုင် အားအကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်များကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာဘိုးဘေးနှင့် တာအိုဘိုးဘေးတို့ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူကာ နတ်ဘုရားစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိပြီး ခေတ်တိုင်း၏ အားအကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကပင် တားမြစ်နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် အရှင့်သားထံ ဦးတည်လာနိုင်သည်ဟု ပြောနေမှတော့... အရှင့်သားအနေဖြင့် မိသားစုဆီ ပြန်သွားပြီး ခဏတာ ရှောင်တိမ်းနေခြင်းကသာ အမှန်ကန်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တားမြစ်နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များဆိုသည်မှာ ဟာသမဟုတ်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အရှိန်အဝါကို ခဏတာ ရှောင်တိမ်းခြင်းက ရှက်စရာမဟုတ်ပေ။ အရှင့်သားသာ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေမည်ဆိုပါက ထိုတားမြစ်နယ်မြေ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုသည်များမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်ပေသည်။

အတွေးတူနေကြသကဲ့သို့ပင် လင်းထင်ထောင်း၊ လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားပါရမီရှင်များသည် လင်းချန်ကို အရိုအသေပေးကာ လက်ယှက်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“စိတ်ချပါ အရှင့်သား ကျုပ်တို့ နတ်ဘုရားမျှော်စင်ရဲ့ ပင်မမျှော်စင်ကို သေချာပေါက် ပြန်စိန်ခေါ်ပြီး ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မညှိုးနွမ်းစေရပါဘူး။”

သူတို့၏ အသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

“ဒါဆိုရင် ငါလည်း စိတ်အေးလက်အေး ပြန်လို့ရပြီ။ နတ်ဘုရားမျှော်စင်က နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် ပိတ်တော့မယ်။

ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ မင်းတို့ နတ်ဘုရားစာရင်းထဲကို မဝင်နိုင်ရင်တောင် တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် စိန်ခေါ်ကြည့်ကြပါ။

ကိုယ်နဲ့ အဆင့်တူတဲ့ မျှော်စင်စောင့်နတ်ဘုရားနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက မင်းတို့အတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျင့်စဉ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမြင်သစ်တွေတောင် ရနိုင်တယ်။”

လင်းချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းထင်ထောင်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ အရှင့်သားက နတ်ဘုရားစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု၏ တပည့်များအဖြစ် သူတို့လည်း နောက်ကျကျန်ရစ်၍ မဖြစ်ချေ။

အောက်ဘက်တွင်မူ လင်းထင်ထောင်းတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော ပါရမီရှင်အများအပြား၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ။

ဒီစကားတွေအရဆိုရင် လင်းချန်က မိသားစုဆီ ပြန်တော့မှာလား။ အခုက လှုံ့ဆော်မှုဆိုင်ရာ အစည်းအဝေး လုပ်နေတာလား။ မဟုတ်ရင် လင်းရှန်ဟဲတို့က အခုလိုအချိန်မှာ မိသားစုဂုဏ်ကို မညှိုးနွမ်းစေရဘူးဆိုတဲ့ စကားမျိုး ပြောကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယန်လျိုရှား၊ အောက်ထျန်းကျွင်း၊ ယွမ်ချန်းးချိုးနှင့် အခြားသော ပါရမီရှင်စာရင်းဝင် ထိပ်သီးပါရမီရှင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

စိန်ခေါ်မှုကို အမြန်ဆုံး လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ထိုပါရမီရှင်များ၏ ပုံရိပ်များသည် သူတို့ရှိနေသည့်နေရာမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လင်းချန်နှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် လင်းချန်ကို စိန်ခေါ်ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိလည်း ထိုဆန္ဒမှာ လျော့ပါးမသွားသေးချေ။

နတ်ဘုရားစာရင်း၏ နံပါတ် (၁) ပုဂ္ဂိုလ်၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိတွေ့ခံစားကြည့်ချင်ကြသည်။

ထိုပါရမီရှင်များကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ လင်းချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေတို့... တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိလို့လား။”

ယန်လျိုရှားသည် သူမ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်အောင် ပြောလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ လင်းချန်... ကျွန်မတို့ ရှင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်။”

အောက်ထျန်းကျွင်း၊ ဟွမ်ကျိုးယို၊ ယွမ်ချန်းချိုးနှင့် အခြားထိပ်သီး ပါရမီရှင်များသည်လည်း လေးနက်သော မျက်နှာများဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ လင်းချန်... ကျုပ်တို့ ခင်ဗျားနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်။”

သူတို့၏ အသံများတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖူကွမ်းမြို့တစ်မြို့လုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

အောက်တွင် စုဝေးနေကြသော ပါရမီရှင်အများအပြားမှာ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ပါရမီရှင်စာရင်းမှ ထိပ်သီးများသည် သူတို့၏ မာနများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး လင်းချန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိန်ခေါ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို လုံးဝသဘာဝကျသည်ဟု ခံစားနေရပြီး မည်သည့် ကန့်ကွက်လိုစိတ်မျှ မရှိခြင်းပင်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤထိပ်သီးပါရမီရှင်များသည် သာမန်အချိန်တွင် မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးကို နင်းချေထားနိုင်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။

ယခုမူ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်အများအပြားက လူတစ်ယောက်တည်းကို ပေါင်း၍ စိန်ခေါ်နေခြင်းဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန်ရှားပါးပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်းချန်သည် ထိုသို့သော ဆက်ဆံမှုကို ခံယူရန် ထိုက်တန်ကြောင်း သူတို့၏ စိတ်အစဉ်က ပြောနေခဲ့လေသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် လင်းချန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်...။ သူသည် နတ်ဘုရားစာရင်း၏ နံပါတ် (၁) ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

လင်းရှန်ဟဲနှင့် လင်းထင်ထောင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး လင်းချန်နှင့် အလှမ်းဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြသည်။

နောက်အခိုက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကလည်း တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြ၏။

“အရှင့်သား...ကျုပ်တို့လည်း အရှင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်။”

သူတို့သည်လည်း နတ်ဘုရားသားတော် လင်းချန်နှင့် သူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားနေပြီလဲဆိုသည်ကို သိလိုကြပေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်းဟွမ်ရှန်း၊ လင်းကျိုးနှင့် အခြားသော ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု ပါရမီရှင်များသည် ပခုံးတွန့်ကာ အောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ ရှေ့ဆက်ဖြစ်လာမည့် တိုက်ပွဲကြောင့် အထက်ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင် အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ကို သူတို့ သိရှိထားကြသည်။

မည်သူနိုင်ပြီး မည်သူရှုံးမည်နည်း။

ဤမေးခွန်းမှာ မေးနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ ပါရမီရှင်စာရင်းမှ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်လုံး ပေါင်းတိုက်လျှင်တောင် သူတို့၏ အရှင့်သားကသာ... ဧကန်မုချ အနိုင်ရရှိမည်ဟု သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။

လင်းချန်သည် ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း အားလုံးပဲ တစ်ခါတည်း တက်လာခဲ့ကြပါ။ ငါ နည်းနည်း အလောတကြီး ဖြစ်နေတယ်။”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်မှာ တုံထျန်းနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်သို့ ခုန်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏အကြည့်မှာ ရွယ်တူမျိုးဆက် ပါရမီရှင်များထံ၌ မရှိတော့ချေ။ သူတို့သည် လင်းချန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်း မရှိတော့ဘဲ လင်းချန်၏ ပစ်မှတ်မှာ တာအိုပြည်နယ်သုံးထောင်၏ ပျက်စီးနေသော နိယာမများကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ပွင့်လန်းလာသော ရွှေရောင်ခေတ်ကြီးသည် မပြီးဆုံးသွားစေရဘဲ နောင်အနာဂတ် တာအိုပြည်နယ်များ၏ နှစ်ကာလများမှာ အမြဲတမ်း ရွှေရောင်ခေတ်ကြီး ဖြစ်နေစေရပေမည်။

အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း တက်လာခဲ့၊ ငါ အလောတကြီး ဖြစ်နေလို့။

လင်းချန်၏ စကားမှာ အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းလှပြီး အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သို့သော် ပါရမီရှင်စာရင်းမှ ထိပ်သီးများသည် အနည်းငယ်မျှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ကြဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပိုမို၍ပင် လေးနက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းမှာ လင်းချန်က မောက်မာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စွမ်းအားက ထိုစကားမျိုးကို ပြောရန် အခွင့်အရေး ပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ ပါရမီရှင်များသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့...တာအိုမိတ်ဆွေ လင်းချန် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မယဉ်ကျေးမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။”

ထိုစကားများအဆုံးတွင် ထိပ်သီးပါရမီရှင်များထံမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရှိန်အဝါ တစ်ခုချင်းစီမှာ ကပ်ဘေးကိုးခုနယ်ပယ်မှ သာမန်ကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

သူတို့သည် နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ မျှော်စင်ခွဲများတွင် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့ကြပြီး အင်အားများလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ရာ ယခုအချိန်သည် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ခရက်...ခရက်...

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ၏ ဖိအားအောက်တွင် စောစောကမှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်စပြုနေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ထပ်မံ၍ စုတ်ပြဲသွားပြန်သည်။ အနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့မတတ်ပင်။

လင်းချန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဖိအားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ပါရမီရှင်များကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

“လာကြ... မင်းတို့ ငါ့ကို ခြေတ‌စ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရင် မင်းတို့ နိုင်ပြီ။”