ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခြင်း နှင့် လိချီက အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့တယ်

တစ်ချိန်လုံး ချန်ဖန်ကျယ်က သူကိုယ်သူ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အမျိုးအစားလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ရပါဘူး။

သူက ကိစ္စတွေကို စနစ်တကျနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကိုင်တွယ်တတ်လို့ သူ့မိသားစုက အကြီးအကဲတွေရဲ့ ချီးကျူးမှုနဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ သူ့မိသားစုက ဘိုးဘေး နှစ်ပါးတောင် သူ့ကို အတော်လေး သဘောကျကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ယောက်ဖ ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ရှိုကျဲ့နဲ့ ပတ်သက်မိကတည်းက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ပေါက်ကွဲထွက်နေခဲ့ပါတယ်။

ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး... အဲဒီကောင် ရှိုကျဲ့က သူ့အတွက် ကျဖို့ ထောင်ချောက်တွေကို အမြဲတမ်း ဆင်ထားတတ်တယ်လေ။ သူသာ ဉာဏ်နည်းနည်း မသုံးရင် အဲဒီကောင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အစောကြီး ကတည်းက ပျက်စီးသွားလောက်ပါပြီ။

ဒီကောင်လေးက ဘိုးဘေးလုံယန်ကို ဒီမှာ ရှိနေဖို့ စီစဉ်တာတောင် သူ့ကို ကြိုမပြောထားဘူး။

ဘိုးဘေးလုံယန်က သူ့ကို အပေါ်အောက် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းက စကားပြော တတ်တာပဲ လော်ရီ မင်းကို သေချာ ဆုံးမဖို့ လိုမယ် ထတော့"

ချန်ဖန်ကျယ်က မနေနိုင်ဘဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် နေလာခဲ့တာ စကားပြော တတ်တယ်လို့ အစွပ်စွဲခံရတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။ ရှိုကျဲ့... ရှိုကျဲ့... မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ အခက်တွေ့အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ ထလိုက်ပြီး ရိုးရိုးသားသား ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေးရဲ့ ဝေဖန်မှုက မှန်ကန်ပါတယ် နောင်ကျရင် လော်ရီ ဘာပြောပြော ကျွန်တော် နားထောင်ပါ့မယ်"

သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇနီးလေ... ဆုံးမဖို့ မပြောနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးဖို့တောင် လက်ခံနိုင်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ် ခင်ဗျားကို ဆက်ပြီး မဧည့်ခံနိုင်တော့ဘူး စောစော နားလိုက်ပါ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြုံးပြီး လက်အုပ်ချီလိုက်ကာ ဘိုးဘေးလုံယန်နဲ့အတူ နွေရာသီ ဥယျာဉ်ကနေ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ဖန်ကျယ်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နားမယ် ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မနာလိုမှုနဲ့ မနာလိုဖြစ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာ ဘယ်လိုလုပ် နားလို့ရမှာလဲ ထားလိုက်ပါတော့ ဝမ်မေ... ငါ့အတွက် ဧည့်ခန်း တစ်ခန်းပဲ စီစဉ်ပေးလိုက်တော့"

သူက နောက်ဆုံး အခန်းမှာပဲ ပါဝင်ချင်တာပါ၊ တိုက်ပွဲ ပစ္စည်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့... ရှိုကျဲ့က တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်ဘူးလေ။

"သခင်လေးချန် ဒီနွေရာသီ ဥယျာဉ်က ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပါ"

ဝမ်မေက သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ ရှင်က သခင်မလေး လော်ရီရဲ့ အနာဂတ် ခင်ပွန်းလေ ကျွန်မတို့ အခန်း တစ်ခန်းတည်းမှာ အတူတူ နေရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းဘူး ရှင့်ဘာသာရှင် စီစဉ်လိုက်ပါ"

ငါ့ဘာသာငါ စီစဉ်ရမယ်

ဘာ

ချန်ဖန်ကျယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတယ်။ ညသန်းခေါင်တောင် ရောက်နေပြီ သူ ဘယ်သွားရမှာလဲ။

...

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတယ်။

ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လင်းလာတယ်။

အမိုးမည်း တပ်ထားတဲ့ လှေတစ်စင်းဟာ မြစ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ရွက်လွှင့်နေပြီး မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်တဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်ရေး ခြံဆီကို ဦးတည်နေပါတယ်။

လျိုယုံးကျိုးနဲ့ ကျောက်တင့်ထျန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရော လျှို့ဝှက်စွာပါ မျိုးနွယ်စုအတွက် ကိစ္စပေါင်းများစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံး အခိုးခံရတဲ့ ကိစ္စကို သူတို့ သေချာပေါက် စီစဉ်ထားခဲ့မှာဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

မဟုတ်ရင် သူတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ရရင်တောင် ကျုံးလော်ရှန်းနဲ့ ခိုးရာလိုက်ပြေးဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပိုပြီး သတိထားလေသည်။ သူ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးနဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ ပစ္စည်းတွေကို ရရှိခဲ့ပြီလေ။

သူ သေချာပေါက် အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမအဘိုး ဝမ်ရှောင်ဟန်ဆီ အမြန်ဆုံး ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမအဘိုး ဝမ်ရှောင်ဟန် ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်သရွေ့ အမှန်တကယ် ဘေးကင်းသွားမှာပါ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဆင့်တက်ဖို့ ပစ္စည်း နှစ်စုံတောင် ရှိတယ်လေ... သူတို့ကို အထပ်လိုက် ပုံထားရရင်တောင် ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး တစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမှာပဲ။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘိုးဘေးလုံယန်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါလာတဲ့အတွက် အလုံခြုံဆုံးပါပဲ။ ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှိုကျဲ့က ဘိုးဘေး တစ်ယောက်ယောက် မျက်ကန်းပြီး သူတို့ကို ဝင်တိုက်မိရင်တောင် ကောင်းမယ်လို့ မျှော်လင့်နေမိပါတယ်။

ခရီးစဉ်က တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ကြီးပွားတိုးတက်ရေး ခြံကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကောင်းကင်ကြီးက အနည်းငယ် လင်းနေပါပြီ။

သတင်းပို့ပြီးနောက်

မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်ရှောင်ဟန်က သူတို့ကို တွေ့ဖို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာပါတော့သည်။ ခဏတာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့က ခြံဘေးက လျိုဖင်းတောင်ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ တောင်တန်းတွေထဲက လျှို့ဝှက် ဂူတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားကြလေသည်။

ဒီဂူက ဘိုးဘေးတွေ သဘာဝ ဂူတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး ထွင်းထုထားတဲ့ လျှို့ဝှက် အရေးပေါ် ခိုလှုံရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ အတွင်းထဲမှာ တောင်ကျ စမ်းရေအိုင် တစ်ခု ရှိပြီး ပုံမှန် ရက်တွေမှာ အစားအစာ အချို့ကို သိုလှောင်ထားတတ်လေသည်။

ခိုလှုံရာ နေရာရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခု ရှိပါတယ်။

ကောက်ကျစ်တဲ့ ယုန်တစ်ကောင်မှာတောင် တွင်းသုံးတွင်း ရှိသေးတာပဲ... နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် လည်ပတ်နေတဲ့ မိသားစု တစ်ခု ဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ အဓိက မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ပင်မ အိမ်တော်တွေမှာတောင် အရေးပေါ် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက် သိုလှောင်ရေး နေရာတွေနဲ့ လျှို့ဝှက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတွေ အနည်းနဲ့အများ ရှိတတ်ပါတယ်။

ဒီခိုလှုံရာ နေရာက ဆဋ္ဌမအဘိုး ဝမ်ရှောင်ဟန် ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် အလုံခြုံဆုံး နေရာပါပဲ။ ဘိုးဘေးလုံယန်က ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့အတွက် တကယ်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။

"ဆဋ္ဌမအဘိုး ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုနေလဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အရိုအသေ ပေးကာ မေးလိုက်ပါသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှောင်ဟန်ဟာ တစ်လလောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပြီးနောက် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပုံ ရပါသည်။ ယွမ်ဆေးလုံးရဲ့ အာဟာရဓာတ်နဲ့ ဝိညာဉ် အစားအစာ အမြောက်အမြားကြောင့် သူ့မျက်နှာက ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တက်ကြွမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

"အရမ်း ကောင်းတယ် ငါ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပြီ"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေပေမယ့် အရင်က တစ်ကြိမ် ကျရှုံးဖူးတဲ့အတွက် သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ကင်းမဲ့နေလေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့က နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။

"ဆဋ္ဌမအဘိုး... အဘိုးက အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့သူပါ ပထမဆုံး အကြိမ် အိမ်ထောင်ကျမယ့် အရှက်အကြောက်ကြီးပြီး ဘာမှမသိတဲ့ မိန်းမပျိုလေး မဟုတ်ဘူး ဒါက အထပ်ထပ် အခါခါ လုပ်ဖူးလို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတာလို့ ခေါ်တယ် တတိယအကြိမ် ဆိုရင် မျက်စိမှိတ်ပြီးတောင် လုပ်လို့ ရနေပြီ အဘိုးရဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး တံတားကို ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးနဲ့ အာဟာရ ဖြည့်ထားပြီးသား ဆိုတော့ အဘိုးမှာ တခြားသူတွေထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိသင့်တယ် ပြီးတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဘိုး ဝိညာဉ်အဆင့်ကို သေချာပေါက် ဖွင့်နိုင်မှာပါ အဲဒါအပြင် အဘိုးအတွက် အဆင့်တက်ဖို့ ပစ္စည်း နှစ်စုံတောင် ပြင်ဆင်ထားပေးတယ် လိုအပ်ရင် နောက်ထပ် တစ်လလောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပြီး ထပ်ကြိုးစားကြည့်လို့ ရသေးတယ်"

"မင်းက ဒီလို စကားမျိုး ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ မင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမအဘိုးကိုတောင် နောက်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အများကြီး ပေါ့ပါးသွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက လူတွေကို တကယ်ပဲ နှစ်သိမ့်တတ်တာပဲ မင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမအဘိုးက အခု တော်တော်လေး နေလို့ ကောင်းသွားပြီ"

ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တံတား နှစ်ခုကို ချိုးဖျက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအင်များကို ဝိညာဉ်အဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုကာ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ဝိညာဉ် အသိစိတ်ကို စုစည်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြလေသည်။ ဝိညာဉ်အဆင့် ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်၏ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအင်သည် မဟာကျိုးကောင်းကင် စက်ဝန်းကို ပြီးစီးနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်လေသည်။

လူသား၏ ဝိညာဉ်အဆင့်သည် သဘာဝအားဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြဲပြီး ပျက်စီးလွယ်လေသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်ရန် ပထမဆုံး ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်ပါက ၎င်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဒုတိယ ကြိုးပမ်းမှုကို ထိခိုက်စေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းမှု တိုင်းသည် ယခင် ကြိုးပမ်းမှုထက် ပိုမို ခက်ခဲလေသည်။ အထူးသဖြင့် အချိန်တို အတွင်း ဒုတိယအကြိမ် တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းမှုတွင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပို၍ပင် နိမ့်ကျလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ရှောင်ဟန်၏ နောက်ဆုံး ကျရှုံးခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုမှစ၍ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါး ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိခိုက်ပျက်စီးပြီးနောက် ဝိညာဉ်အဆင့်၏ ပြန်လည် နာလန်ထမှု နှေးကွေးလျှင်တောင် လုံးဝနီးပါး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီဟု ခန့်မှန်းရလေသည်။

ယခုအခါ ဝမ်ရှောင်ဟန်၏ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေးလုံယန်" ဝမ်ရှိုကျဲ့က လှည့်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာကို ကာကွယ်ဖို့ ဘိုးဘေးကို အပ်ခဲ့ပါ့မယ် ကျွန်တော် အပြင်ကနေ စောင့်နေပါ့မယ်"

ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် အလွယ်တကူ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေနိုင်သဖြင့် အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ရန် လိုအပ်သော လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

တကယ့် လက်တွေ့လောကသည် တိုက်ပွဲအတွင်း အဆင့်တက်နိုင်သော စိတ်ကူးယဉ် လောကနှင့် မတူပေ။ လက်တွေ့လောကတွင် တိုက်ပွဲအတွင်း ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို ပို၍ မြန်မြန် သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် လျှို့ဝှက် ခိုလှုံရာ နေရာမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီး လင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူ ပျင်းလာလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ တူမလေး ဝမ်လိချီကို သတိရသွားလေသည်။ ထိုကောင်မလေးကို သူ ကြီးပွားတိုးတက်ရေး ခြံတွင် ထားခဲ့သည်မှာ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်လတာ အခက်အခဲများနှင့် လေ့ကျင့်မှုများ အပြီးတွင် ဤကလေးမလေးသည် သူမ၏ စိတ်မြန်ကိုယ်မြန် နိုင်မှု အချို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုက်ပျိုးသမျှ ရိတ်သိမ်းရမည် ဟူသော သဘောတရားကို နားလည်လာလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းပြီ... သူမကို သွားကြည့်ပြီး ပြန်ခေါ်လာဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမ ဝိတ်အများကြီး ကျသွားလောက်ပြီ မဟုတ်လား။

ပြောရရင် ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူ့တူမလေးကို တကယ် ချစ်ခင် မြတ်နိုးပြီး သူမ ဆက်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေတာကို မကြည့်ရက်တော့ပါဘူး။

လိချီက သူ့ကို မြင်တဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြေးဝင်လာပြီး "စတုတ္ထဦးလေး... သမီး မှားသွားပါတယ် နောင်ကျရင် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်" လို့ ငိုပြီး ပြောမယ့် မြင်ကွင်းကို ဝမ်ရှိုကျဲ့ ကြိုမြင်နေပါပြီ။

ဒီအတွေးနဲ့ ဝမ်ရှိုကျဲ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အများကြီး ပေါ့ပါးပြီး ပျော်ရွှင်လာပါတယ်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ခြံ၏ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်း ဘေးတွင် လူငယ် အိမ်ငှားလယ်သမား အချို့ မဏ္ဍပ် တစ်ခု အတွင်း အလုပ်များနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများ၊ အကင်စင် တစ်ခု၊ မီးသွေး၊ လတ်ဆတ်သော ငါး၊ ကြက်ပေါင်၊ ကြက်တောင်ပံ၊ ဝက်သုံးထပ်သား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အခြား ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ဤပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကင်နေကြပြီး အချို့မှာ မွှေးပျံ့နေကာ စားသုံးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် လူငယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပြေးဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မောက်မာပြီး ရွေးချယ်တတ်သော အကြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ အကင်နံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်ပေါင်တွေ၊ ကြက်တောင်ပံတွေ စတာတွေကို နှပ်ထားပြီးပြီလား မင်းတို့ အားလုံး သိတဲ့အတိုင်း သခင်မလေးက အရမ်း ရွေးတတ်တယ် ဘာအမှားမှ ရှိလို့ မဖြစ်ဘူးနော်"

"သခင်မလေးဝမ် အားလုံး နှပ်ထားပြီးပါပြီ"

လူငယ် တစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေ ပေးပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဒီတစ်ခါ မီးသွေးက ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ အခိုးအငွေ့ မထွက်တဲ့ သစ်သီးပင် မီးသွေးပါ နှပ်တဲ့ နေရာမှာ သုံးတဲ့ ဆားကလည်း ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ နှင်းပွင့် ဆားနု ဖြစ်ပြီး ပန်းထွင်း၊ ဇီယာစေ့၊ ငရုတ်သီးမှုန့်နဲ့ တခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေလည်း ပါပါတယ်"

ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သခင်မလေး လိချီ ရောက်လာပါပြီ"

ထို့နောက် မဏ္ဍပ် အတွင်းရှိ လူငယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ အားလုံး၏ မျက်နှာများ လေးနက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ သူမကို ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

လူငယ် နှစ်ဦးက သစ်သား ကုလားထိုင်ကြီး တစ်လုံးကို မဏ္ဍပ် အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လာပြီး ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်နှာတွင် ကလေးဆန်သော အဆီလေးများ ရှိသည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက် ထိုင်နေကာ အဖြူနှင့် အရောင်စုံ အမွေးများ ရှိသော ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားလေသည်။

ထိုကောင်မလေးမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာသို့ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံရသော ဝမ်လိချီ ပင်ဖြစ်သည်။ အကင်နံ့ကို ရသည်နှင့် သူမ လန်းဆန်းသွားပြီး သူမ၏ ရွေးချယ်တတ်သော မျက်လုံးများက အစားအစာများ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

"အရင်ဆုံး ဗိုက်ပြည့်သွားအောင် ကြက်ပေါင် နှစ်ခု၊ ကြက်တောင်ပံ ငါးခုနဲ့ ဝက်သုံးထပ်သား ပေး" သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အော်ဒါမှာလိုက်သည်။

"ငါ့ကြောင်အတွက် ဝက်သုံးထပ်သား ပိုပြင်ထားပေး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး"

အရသာရှိသော အကင်များကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု တည်ခင်းပေးလေသည်။ ဝမ်လိချီသည် သစ်သား ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကြက်ပေါင် တစ်ခု၊ ညာဘက်လက်တွင် ကြက်တောင်ပံ တစ်ခု ကိုင်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်နေလေသည်။

သူမ၏ ကြောင်ကလည်း ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပန်းကန်ပြားကြီးထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ကင်ထားသော ဝက်သုံးထပ်သားများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေလေသည်။

သခင်နှင့် တူသော ကြောင်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤကြောင်ကြီးမှာ ဝဖြိုးပြီး သန်စွမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးပြီး အလွန် ကြမ်းတမ်းစွာ စားသောက်လေသည်။

"မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး ကြက်ပေါင် နောက်ထပ် ငါးခုလောက် ပေးဦး"

"သခင်မလေး ဖြည်းဖြည်း စားပါ ဘယ်သူမှ လုမစားပါဘူး"

ဝမ် အမည်ရသော လူငယ် အမျိုးသမီးက သူမ၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း အကြံပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန် စားလွန်းရင် နေမကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်"

...

ဝမ်လိချီ အားရပါးရ စားသောက်နေစဉ် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် မြက်မိုးတဲ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

"ဟဲဟဲ... ဝမ်ရှိုကျဲ့... ဝမ်ရှိုကျဲ့ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်များ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ တွန့်လိမ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ကတိပေးထားတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ချွေးထွက်များမှုတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။

လရောင်အောက်မှာ ကြိုးကြိုးစားစား စာဖတ်မယ် ဆိုတာကရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။

ဝမ်လိချီ…….

ဟွန်း... နင့်ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးက နင့်ကို ဒီလောက်တောင် အလိုလိုက်ထားတာကို။ ဝမ်ရှိုကျဲ့က အပြင်ထွက်ပြီး သူမရဲ့ နားရွက်ကို ဆွဲကာ ကုန်းစွန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သတ္တုတွင်းတွေဆီ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် ပို့ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ...

ရုတ်တရက် လူငယ် တစ်ယောက်က မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြုံးပြီး ရှေ့ထွက်လာလေသည်။

"သခင်မလေး စားနေတုန်း လယ်ထဲက ဝိညာဉ်ကြွက်တွေကို ဖြေရှင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ သခင်မလေး သိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါတို့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဝိညာဉ်ဆန်က ရေသွင်းဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေပြီ ဝိညာဉ်ကြွက်တွေက နောက်ထပ် ခဏလောက် သောင်းကျန်းနေမယ် ဆိုရင် အထွက်နှုန်း ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်"

ဝိညာဉ်ကြွက်တွေလား..

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်သွားသည်။

ဝိညာဉ်ကြွက်တွေဟာ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်းတွေရဲ့ နံပါတ်တစ် ရန်သူပါ။ ကြီးမားတဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ ပုန်းအောင်းဖို့ ခက်ခဲတဲ့ သာမန် သားရဲတွေနဲ့ မတူဘဲ ဒီကြွက်တွေက ခန့်မှန်းရ ခက်ပါတယ်။ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်းတွေ ရှိတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ကြွက်တွေ ရှိတတ်သည်။ သူတို့က အဆုံးအစမရှိ လောဘကြီးပြီး အံ့မခန်း အစာစားချင်စိတ် ရှိတက်လေသည်။

အရင်က ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်းတွေဟာ ဝိညာဉ်ကြွက်တွေရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကို အမြဲ ခံခဲ့ရပြီး အထွက်နှုန်း အနည်းနဲ့အများ ကျဆင်းခဲ့ရသည်။ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်း စိုက်ပျိုးရေးမှာ အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့ ဝမ်ရှောင်ဟန် ကိုယ်တိုင်တောင် ဝိညာဉ်ကြွက်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်း သိပ်မရှိပါဘူး။

သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေမယ့် အခြေအနေကို နည်းနည်းပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကြွက်တွေက သေးငယ်ပြီး အရမ်း မြန်ဆန်တဲ့အတွက် အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတတ်လေသည်။ သူတို့ရဲ့ အသိုက်တွေက ပုန်းကွယ်နေပြီး အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ထားတဲ့အတွက် မီးခိုး ဒါမှမဟုတ် ရေနဲ့ ကိုင်တွယ်ဖို့ ခက်ခဲသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ ဒီကောင်မလေး လိချီ မှာ ဝိညာဉ်ကြွက်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှိနေတာလား။ သူမရဲ့ ဝဖြိုးနေတဲ့ ကြောင်ကြီးနဲ့လား။

"အင်း ဟွား... သွား"

ဝမ်လိချီက ဝိညာဉ်ဆန်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သိလေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုလေ။ သူမက ကြောင်ကြီးကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဝေါင်း"

ကြောင်ပန်းကြီးက အစာစားရတာကို သဘောကျနေပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုကာ မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။

"ဟွန်း ငါ ဝမ်လိချီက နင့်ကို ဆုံးမနိုင်ပါသေးတယ်"

ဝမ်လိချီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"နင် ဝိညာဉ်ကြွက်တွေကို မဖမ်းချင်ဘူး ဆိုရင် နင် စားခဲ့တဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးအတွက် ရွှေတာရာနဲ့ ငါ့ကို ပြန်ဆပ်လို့ ရတယ် တစ်ယောက်ယောက် ဟွား ရဲ့ ဝက်သုံးထပ်သားကို ဖယ်လိုက်စမ်း"

လူတစ်ယောက်က သူမရဲ့ စကားအတိုင်း ပန်းကန်ကို ယူသွားလိုက်သည်။

သနားစရာ ကြောင်ကြီး... သူက ရွှေတာရာကို ဘယ်ကနေ သွားရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွေးရမှာလဲ။ သူက ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဟိန်းဟောက်ပြီး ဝိညာဉ် လယ်ကွင်းထဲကို ခုန်ဆင်းသွားသည်။ သူက မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး လေပြင်း တစ်ခုလို ပြေးလွှားသွားလေသည်။

ချက်ချင်းပဲ လယ်ထဲက ဝိညာဉ်ကြွက်တွေဟာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဝမ်ရှိုကျဲ့ မှင်တက်သွားတယ်။

ဟွား လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီ ကြောင်ကြီး... အဲဒါ ကြောင် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ကျား သားရဲပေါက်လေး တစ်ကောင်ပဲ။

သာမန် သားရဲ မှတ်တမ်းကို အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းဟာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တပည့်တွေအတွက် အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုပါ။ ခေတ္တ ပြန်လည် သတိရပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့ဟာ အဲဒါက သာမန် ကျား သားရဲတွေထဲက တစ်ကောင်ရဲ့ သားပေါက်လေး ဖြစ်တယ်လို့ပဲ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျား သားရဲ အများစုဟာ သားပေါက်လေးတွေ ဖြစ်နေချိန်မှာ တော်တော်လေး ဆင်တူတဲ့အတွက် ခွဲခြားရ ခက်လေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ကျား သားရဲ အမျိုးအစားပဲ ဖြစ်ဖြစ် အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာရင် အနည်းဆုံး တတိယအဆင့်ကို ရောက်နိုင်လေသည်။

တတိယအဆင့် သားရဲ

လူသား ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှသည်။

ဝမ်လိချီက ဘာကြီးလဲ။…

သူမက ကျား သားရဲပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို တကယ် မွေးထားတာလား။ သူမ အဲဒါကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။ သူမ အဲဒါကို ဘယ်လို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ... ပြီးတော့ သားရဲ ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်က ဘယ်တုန်းက စပြီး ဝိညာဉ်ကြွက်တွေကို ဖမ်းတတ်သွားတာလဲ။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာပဲ ဟွားက သူ့ရဲ့ အလုပ်ကို ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူ သတ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကြွက်တွေကို ဆွဲထုတ်လာကာ သပ်ရပ်စွာ စီတန်းထားလိုက်တယ်။ အကြီးဆုံး ဝိညာဉ်ကြွက်က တစ်ပေါင် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပေါင်နီးပါး ရှိပြီး လုံးဝန်း ပြည့်ဖြိုးနေလေသည်။

သာမန် ကြွက်တွေနဲ့ မတူဘဲ ဝိညာဉ်ဆန်ကို စားသုံးတဲ့ ဝိညာဉ်ကြွက်တွေဟာ အရမ်း သန့်ရှင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အသားက နူးညံ့ကာ တက်ကြွမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့အတွက် အရသာရှိပြီး အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ ဝိညာဉ် အစားအစာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဝေါင်း"

ကျားပေါက်လေးက ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လူတွေကို သူ့အတွက် ဝိညာဉ်ကြွက်သား ကင်ပေးဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

"နေဦး"

ဝမ်လိချီက အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"တိုက်ပွဲ ပစ္စည်းတွေကို ခွဲဝေတဲ့ မူအရ ဆိုရင် ငါတို့ တစ်ဝက်စီ ရမယ်"

ထို့နောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို တရားမျှတစွာ ခွဲဝေလေသည်။

"နင့်အတွက် တစ်ကောင် ငါ့အတွက် တစ်ကောင် ငါ့အတွက် တစ်ကောင် ငါ့အတွက် တစ်ကောင် နင့်အတွက် တစ်ကောင်"

ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကြွက် ဆယ်ကောင်သည် အပုံ နှစ်ပုံ အဖြစ် ကွဲသွားလေသည်။ သူမ၏ အပိုင်းမှာ အပြည့်အဝ ခုနစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ကျားပေါက်လေး ဟွား မှာ သုံးကောင်သာ ရရှိကာ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ပိန်လှီသော ဝိညာဉ်ကြွက်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

ကျားပေါက်လေး ဟွား သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားရသော်လည်း ဘာမှန်း မသိသဖြင့် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ သူက အရင်ဆုံး ကင်ပြီး စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်

ဝေါင်း ဝေါင်း လူသားတွေ

ထို့နောက် ဝမ်လိချီသည် သူမ၏ တိုက်ပွဲ ပစ္စည်း တစ်ဝက်ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"စတုတ္ထဦးလေး ပြောတာ မှန်တယ် သင်္ချာ အနုပညာ အခန်းကိုးခန်း ကို သင်ယူရတာ တကယ် အသုံးဝင်တာပဲ"

ဤကဲ့သို့သော အရှက်မရှိသော စကားများက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို အလွန် အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ ထိုတူမလေးက ဒီထက် ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းနိုင်ဦးမလား။

...