အခန်း (၁-၂)

အခန်း (၁) ချင်းယွင်

ချင်းယွင်တောင်တန်းသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၏ အထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေလေသည်။

တောင်တန်း၏ မြောက်ဘက်တွင် ဟုန်ချွမ်းဟု ခေါ်ဆိုသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း စီးဆင်းနေပြီး တောင်ဘက်တွင်မူ ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အချက်အချာကျသော ယန်ချန်မြို့တည်ရှိသည်။

ချင်းယွင်တောင်တန်းသည် မိုင်ပေါင်းရာချီ၍ ရှည်လျားလှပြီး မညီညာသော တောင်တန်းတောင်ထိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုအထဲတွင် တိမ်တိုက်များ အမြဲရစ်ဆိုင်းနေတတ်သော မြင့်မားသည့် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုရှိရာ ပုံမှန်နေ့ရက်များတွင် ထိုတောင်ထိပ်များကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ချင်းယွင်တောင်တန်းသည် ထူထပ်သော တောအုပ်များ၊ အေးချမ်းလှသော ရေတံခွန်များ၊ မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးများနှင့် ရှားပါးသားရဲတိရစ္ဆာန်များကြောင့် ကျော်ကြားလှသည်။

ထိုသဘာဝအလှတရားများထက် ပို၍ကျော်ကြားသည်မှာ တောင်ခြေတွင် အခြေစိုက်ထားသည့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားလှပြီး တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လက်ရှိကာလတွင် လောကကြီး၌ အင်အားအကြီးဆုံးသော ဂိုဏ်းကြီးများထဲတွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ဤဂိုဏ်းကို တည်ထောင်သူမှာ ကျန်းဟူလောကတွင် တစ်သက်တာလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အသက် ၄၉ နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် ချင်းယွင်တောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထိုနေရာတွင် တောင်တန်းများ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အလှတရားနှင့် အရှိန်အဝါကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဤနေရာသည် ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားသော နေရာဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် တောင်ခြေသို့ ချက်ချင်းဆင်းသွားပြီးနောက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လင်းလာကာ တာအိုလမ်းစဥ်ကို ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လျှို့ဝှက်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ အမည်မဖော်ပြထားသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုစာအုပ်ထဲတွင် အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော မန္တန်များနှင့် သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေလေသည်။

ဤရတနာကို ရရှိခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုစာအုပ်ပါ ပညာရပ်များကို အာရုံစိုက်၍ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားချိန်တွင် သူ၏ပညာရပ်များ အတန်ငယ် တိုးတက်လာသဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းဟူလောက၏ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျများကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် တစ်လောကလုံးကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားမှု ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချင်းယွင်တောင်တန်းသို့ ပြန်လာကာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့လေသည်။

သူ သင်ယူခဲ့သော ပညာရပ်များသည် တာအိုလမ်းစဥ်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် လူဝတ်ကြောင်အဝတ်အစားများကို စွန့်ပယ်ကာ တာအိုဝတ်စုံကို စတင်ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း 'ချင်းယွင်၏သားတော်' ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့၏။ နောင်လာနောက်သား တပည့်များကမူ သူ့ကို ချင်းယွင်သူတော်စင်ဟု၍ တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြလေသည်။

ချင်းယွင်သူတော်စင်သည် အသက် ၁၆၇ နှစ်အထိ နေထိုင်သွားခဲ့ပြီး တပည့်ဆယ်ဦးကို လက်ခံသင်ကြားပေးခဲ့သည်။

သူ ကွယ်လွန်ခါနီးအချိန်၌ တပည့်များကို မှာကြားခဲ့သည်မှာ - "ငါ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရပ်တွေ အများကြီး သင်ယူခဲ့တယ်။”

“ငါအဂုဏ်ယူဆုံး ပညာကတော့ ဖုန်းရွှေပညာပဲ။ ချင်းယွင်တောင်တန်းဟာ ရှားပါးတဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေဖြစ်တာမို့ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ဂိုဏ်းကို ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့မျိုးဆက်တွေဟာ ဒီတောင်တန်းတွေကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ရဘူး။ ဒီစကားကို အမြဲမှတ်ထားကြပါ" ဟူ၍ပင်။

တပည့်ဆယ်ဦးစလုံးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထိုကတိကို လိုက်နာပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်။

ထိုအခါမှသာ ချင်းယွင်သူတော်စင်သည် အေးချမ်းစွာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

ချင်းယွင်သူတော်စင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် တိုးတက်လာမည့်အစား ဆုတ်ယုတ်မှုကိုသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်ကြောင့်လော သို့မဟုတ် တပည့်များ၏ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့်လော မသိရသော်လည်း ကံဆိုးမှုများ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ချင်းယွင်သူတော်စင်၏ တပည့်ဆယ်ဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး လေးဦးမှာ ကျန်းဟူလောကတွင် ကျော်ကြားမှုကိုရှာဖွေရင်း သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

တစ်ဦးမှာ မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်ဦးမှာမူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တပည့်ဆယ်ဦးအနက် နှစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်အတွင်းမှာလည်း ကံဆိုးမှုများဖြင့် ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအနီးတစ်ဝိုက်တွင် ပြင်းထန်သော ငလျင်လှုပ်ခတ်ပြီး ရေကြီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရာ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ထိုဘေးအန္တရာယ်များမှ လွတ်မြောက်လာသူများသည်လည်း ပါရမီနည်းပါးသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် ချင်းယွင်သူတော်စင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရန်သူများက ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်ကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ချင်းယွန်းသူတော်စင် ချန်ရစ်ခဲ့သော မှော်လက်နက်များသာ မရှိပါက ချင်းယွန်းဂိုဏ်းသည် ထိုဘေးဒုက္ခများကြားတွင် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ခန့်အထိ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် မတိုးတက်ဘဲ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုအနက် ထုံထျန်းတောင်ထိပ် တစ်ခုတည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တော့သည်။ ကျန်တောင်ထိပ်ခြောက်ခုကိုမူ ရန်သူများက သိမ်းပိုက်ကာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ဒေသများကို တိုက်ခိုက်လုယက်ရန် စခန်းများအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

အခြေအနေမှန်ကို မသိသော အခြားဂိုဏ်းများကလည်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို လှောင်ပြောင်ရှုတ်ချကြပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ လိုက်ကာ ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။

ချင်းယွန်းဂိုဏ်းဝင်များက ရှင်းပြရန်နှင့် ရန်သူများကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစွမ်းမရှိခဲ့ကြပေ။ ဤကာလသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ သမိုင်းတွင် အမှောင်မိုက်ဆုံးကာလပင် ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သုံးရာခန့်မှသာ အခြေအနေများ စတင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ချင်းယွင်သူတော်စင်၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝလာခြင်းလော သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံက ချင်းယွန်းဂိုဏ်းကို အပြစ်ပေးရသည်မှာ ငြီးငွေ့သွားခြင်းလော မပြောနိုင်သော်လည်း (၁၁) ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းဝင်များထဲတွင် အလွန်ပါရမီထူးချွန်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သော တပည့်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏အမည်မှာ ချင်းရဲ့ပင်ဖြစ်သည်။ ချင်းရဲ့၏ မူလမျိုးရိုးအမည်မှာ 'ရဲ့' ဖြစ်ပြီး မူလက ဆင်းရဲသားသော ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ပါရမီထူးချွန်သော်လည်း ဆင်းရဲလွန်းပြီး အဆက်အသွယ်မရှိသဖြင့် အစိုးရအရာရှိ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုကြောင့် ချင်းရဲ့သည် ချင်းယွန်းဂိုဏ်း၏ (၁၀) ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ် ဝူဖန်းကျိနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။

ဤသို့ဖြင့်အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ်တွင် ချင်းရဲ့သည် ချင်းယွန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်းခံရသည်။ ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာပင် ဝူဖန်းကျိ သင်ကြားပေးသမျှ တာအိုလမ်းစဥ်နှင့် လျှို့ဝှက်ပညာအားလုံးကို တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဂိုဏ်း၏ နံပါတ်တစ် တပည့်အဖြစ် နေရာရလာခဲ့၏။ နောက်တစ်နှစ်တွင်မူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားသော ဝူဖန်းကျိပင်လျှင် ချင်းရဲ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

ဝူဖန်းကျိသည် အလွန်အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချင်းယွင်သူတော်စင် ချန်ထားခဲ့သော ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ထုတ်ပေးကာ ချင်းရဲ့ကို ကျင့်ကြံစေခဲ့သည်။

ချင်းရဲ့သည် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဟွမ်ယွဲ့ဂူထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ဂူအောင်းကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့လေသည်။

တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အကြာ လပြည့်ညတစ်ညတွင် လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ထက်၌ ထွန်းလင်းနေပြီး တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို အလင်းရောင်များ ဖြန့်ကျက်ထား၏။

သို့သော် ရုတ်တရက် တောင်နောက်ဘက်မှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး နဂါးတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ တိမ်တိုက်များက လမင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထိုလေသံများကို မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးမှပင် ကြားရပြီး ကြားရသူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်း ထကြရသည်။ ရုတ်တရက် ဟွမ်ယွဲ့ဂူအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများ ဂူဆီသို့ ပြေးသွားကြည့်သောအခါ ဂူအတွင်းမှ တောက်ပသော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနွေးထွေးသောအလင်းထဲမှ ချင်းရဲ့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များသည် ဖြူဖွေးသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဝင်းလက်တောက်ပနေသဖြင့် လူတိုင်းက သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေသည်။

တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ကြာ ဂူအောင်းကျင့်ကြံပြီးနောက် ချင်းရဲ့သည် လူ့လောကကို စွန့်လွှတ်ကာ တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ဘွဲ့အမည်ကို သူ၏မျိုးရိုးအမည် 'ရဲ့' နှင့် ချင်းယွင်မှ 'ချင်း' ကို ယူ၍ 'ချင်းရဲ့' ဟု မှည့်ခေါ်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ချင်းရဲ့သည် သူ၏ဆရာကို နှုတ်ဆက်ကာ - "ဆရာ၊ ခဏစောင့်ပါ။ တပည့် ကိစ္စအချို့သွားရှင်းပြီးတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချင်းရဲ့ ထွက်သွားသဖြင့် လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်းရဲ့ ပြန်ရောက်လာ၏။ ကျန်တောင်ထိပ်ခြောက်ခုရှိ ရန်သူများအားလုံးကို သူ နှိမ်နင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းရဲ့၏ ပညာရပ်များသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး ထိရောက်လှပေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူနှင့် သူ၏ဂိုဏ်းသည် ကျန်းဟူလောကတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

တစ်နှစ်အကြာတွင် ဝူဖန်းကျိသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ချင်းရဲ့အား လွှဲပြောင်းပေးကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကျင့်ကြံရန် အနားယူသွားခဲ့သည်။

ချင်းရဲ့သည် သူ၏တာဝန်ကို အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ဂိုဏ်းသားများကို စိတ်ရင်းဖြင့် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဆက်ခံသူများကိုလည်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းစာအုပ်မှ ရရှိသော အသိဉာဏ်များကြောင့် သူသည် ကြီးမားသော ပညာနှင့် အစွမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့လေသည်။

နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်အကြာတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် ကျန်းဟူလောကရှိ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများ၏ အမာခံဒေါက်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအကြာတွင်မူ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ချင်းရဲ့သည် အသက် ၅၅၀ အထိ နေထိုင်သွားခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းအတွင်း စည်းကမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ ထားရှိခဲ့သည်။ သူသည် တပည့် ၇ ဦးကို လက်ခံကာ တောင်ထိပ် ၇ ခုကို ခွဲဝေအုပ်ချုပ်စေခဲ့သည်။

ထိုတောင်ထိပ် ၇ ခုကို အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရန် မိန့်ကြားခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ အလယ်ဗဟိုရှိ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်တွင် အခြေစိုက်လေသည်။

ချင်းယွန်းတောင်ခြေ၊ ဟယ်ယန်မြို့ကြီးမှ အနောက်မြောက်ဘက် မိုင် ၅၀ ခန့်အကွာတွင် ချောင်မြောင်ရွာဟု ခေါ်သော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ ရှိသည်။

ထိုရွာတွင် အိမ်ခြေ ၄၀ ခန့်ရှိပြီး ရွာသားများသည် ရိုးသားကြိုးစားကာ ထင်းခွေခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြသည်။ သူတို့ ခွေရသောထင်းများကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ရောင်းချကြ၏။

ရွာသားများသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ တောင်ပေါ်တောင်အောက် သွားလာနေသည်ကို ခဏခဏ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် တောင်တန်းတစ်ဝိုက်ရှိ ရွာသားများကို အမြဲစောင့်ရှောက်သဖြင့် ရွာသားများတွင် စိုးရိမ်စရာ မရှိဘဲ ရွာနှင့်ဂိုဏ်းမှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြသည်။

ယနေ့တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ချင်းယွန်းတောင်တန်းသည် မှောင်မှိုက်ကာ အုံ့မှိုင်းနေသည်။

ချောင်မြောင်ရွာသားများသည် ဤနေရာတွင် မျိုးဆက်နှင့်ချီ၍ နေထိုင်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့သော မြင်ကွင်းသည် သူတို့အတွက် ထူးခြားဆန်းပြားခြင်း မရှိဘဲ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုသာ ပုံမှန်လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

"လူဆိုးကောင်၊ မင်း ဘယ်ပြေးနိုင်မှာလဲ"

အော်သံတစ်ခုနှင့်အတူ အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦး၏ ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏အမည်မှာ လင်းယွီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားကလေး ၅ ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့မှပြေးနေသော ကောင်လေးတစ်ဦးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှပြေးနေသော ကောင်လေးမှာ အသက် ၁၀ နှစ်ခန့်ရှိပြီး နောက်လှည့်၍ မျက်နှာပြောင်ပြနေတတ်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ အမည်မှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက နောက်လှည့်ကြည့်ကာ "ဟွန်း... ငါက မင်းတို့ဖမ်းတာ ခံရမယ့် လူအလို့ ထင်နေလား" ဟု အော်ဟစ်ကာ ပို၍မြန်မြန် ပြေးလေတော့သည်။

သူတို့ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားရင်းဖြင့် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဘုရားကျောင်းတံခါးထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသော်လည်း သတိမထားမိဘဲ သစ်သားချောင်းတစ်ခုကို တိုက်မိကာ မှောက်ရက်လဲကျသွားခဲ့သည်။

လင်းကျင်းယွီနှင့် ကျန်ကလေးများသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းအပေါ်သို့ ဝိုင်းအုံကာ ထိုးကြိတ်ကြတော့သည်။

လင်းကျင်းယွီက "အခုတော့ မိပြီပေါ့၊ ဘာပြောချင်သေးလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက "ဒါ မတရားဘူး၊ ဒါ မတရားဘူး၊ မင်းတို့က ငါ့ကို ချောင်းတိုက်တာ" ဟု ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။

လင်းယွီက အံ့အားသင့်သွားပြီး "ငါက ဘယ်လို ချောင်းတိုက်လို့လဲ" ဟု ဒေါသတကြီး အော်မေးလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက "တော်ပါပြီ လင်းယွီရာ၊ ငါ့ကို လဲအောင်လို့ ဒီသစ်သားချောင်းကို မင်း တမင်သက်သက် ထားထားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်" ဟု ပြန်အော်သည်။

လင်းယွီကလည်း "ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါကို လုပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ပြန်အော်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အရှုံးမပေးလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် လင်းယွီကို ပြန်ကြည့်နေသဖြင့် လင်းယွီ ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ "ငါတို့ အစကတည်းက ပြောထားပြီးသား၊ မိရင် အရှုံးပေးရမယ်လို့။ အခု အရှုံးပေးမလား၊ မပေးဘူးလား" ဟု အော်ကာ ထပ်မံ ထိုးကြိတ်လေတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းမာမာဖြင့် အရှုံးမပေးပေ။ လင်းယွီသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ "အရှုံးပေးမလား၊ မပေးဘူးလား" ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်မေးနေတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိုးကြိတ်ခံရသဖြင့် ဖူးရောင်နာကျင်နေသော်လည်း လင်းယွီနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများကို အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။

လင်းယွီသည် ဒေါသဖြင့် ဆက်လက်လည်ပင်းညှစ်ကာ အော်ဟစ်နေသဖြင့် အခြားကလေးများ ကြောက်ရွံ့၍ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် ဟောင်းနွမ်းသော ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အမိတာဘ မြန်မြန် ရပ်လိုက်ကြပါတော့”

ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက လင်းယွီ၏ လက်ဖမိုးကို တို့လိုက်သောအခါ လင်းယွီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်များမှာ အားပျော့ကာ ဘေးသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

လည်ပင်းညှစ်ခံထားရရာမှ လွတ်မြောက်သွားသော ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အသက်ကို အလုအယက် ရှူသွင်းလိုက်ရသော်လည်း အခြေအနေ ကောင်းမွန်ပေသည်။

ကောင်လေးနှစ်ဦးသည် အတန်ကြာအောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီးမှ လင်းယွီက အမြန်တောင်းပန်လိုက်သည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့ ရှောင်ဖန်းရာ၊ ငါ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်မိသွားလဲ မသိဘူး”

ရှောင်ဖန်းက ခေါင်းခါပြကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး "ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး" ဟု ပြောကာ ဘုန်းကြီးဘက်သို့ လှည့်၍ "ဆရာတော်၊ ဆရာတော်က ဘယ်သူလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်ကလေးများလည်း ရှောင်ဖန်း ကြည့်နေသော နေရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ရပ်နေသော အိုမင်းလှသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းညစ်ပတ်နေသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံထားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပသော စိမ်းပြာရောင် ပုတီးစေ့များကို ကိုင်ထား၏။

ထူးခြားသည်မှာ ထိုတူညီသော ပုတီးစေ့များထဲတွင် ကျောက်စိမ်းမဟုတ်ဘဲ နက်မှောင်ကာ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အခန်း (၂) ပဟေဠိ

ဘုန်းတော်ကြီးအိုက မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိချေ။ သူသည် ကလေးငယ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းယွီအား အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထို့နောက် "အရည်အချင်းကတော့ ကောင်းပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသကြီးရတာလဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေလေသည်။

ရှောင်ဖန်က ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး "ဟေး၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မြက်ဘုရားကျောင်းရွာသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိ၏။

ရွာသူရွာသားအများစုမှာ တာအိုလမ်းစဉ်ကိုသာ အဓိကသက်ဝင်ယုံကြည်ကြပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းတော်ကြီးများမှာ ဤဒေသဝန်းကျင်၌ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရှောင်ဖန်သည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးအိုသည် သူ့အား ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒါယကာလေး၊ မင်းရဲ့အသက်အန္တရာယ်က စိုးရိမ်ရတဲ့အခြေအနေကို ရောက်နေခဲ့ပြီလေ။”

“မင်းလုပ်ရမှာက အလျှော့ပေးလိုက်ဖို့ပဲဟာကို။ ဒီဘုန်းကြီးအိုကြီးသာ ဝင်မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းသေသွားလောက်ပြီပေါ့"

ရှောင်ဖန်မှာ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်ရပ်တန့်သွားပြီး ဘုန်းတော်ကြီးအို ပြောခဲ့သော စကားများကို စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော်ငြားလည်း မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို အဖြေမရှာနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင်သာ မတ်တတ်ရပ်နေရုံမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လင်းယွီသည် ဘုန်းတော်ကြီးအိုအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ဖန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ "ရှောင်ဖန်း၊ ဒီဘုန်းကြီးအိုက ထူးဆန်းတယ်၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းယွီက ရှောင်ဖန်းကို ဘုရားကျောင်းထဲမှ ဆွဲခေါ်သွားရာ အခြားကလေးငယ်များလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ရှောင်ဖန်းသည် ဘုရားကျောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မိုက်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားကျောင်းထဲ၌ အထီးကျန်စွာ ရပ်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးအိုကို အဝေးမှ မြင်နေရသည်။ သို့ရာတွင် ထိုမျက်နှာမှာမူ ဝေဝါးစပြုနေချေပြီ။

သန်းခေါင်ယံအချိန်။

မိုးချုန်းသံများ ဟိန်းထွက်လာ၏။ လေပြင်းများက တဟဲဟဲမြည်ဟည်းလျက် တိုက်ခတ်နေသည်။ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးများလည်း စုရုံးရောက်ရှိလာချေပြီ။

သွေးဆာနေသော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဘုရားကျောင်းထဲတွင် တရားမှတ်နေဆဲဖြစ်သော ဘုန်းကြီးအိုကကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ချင်းယွင်တောင်၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာပြီး လူသံသူသံဟူ၍ လုံးဝမကြားရတော့ဘဲ လေပြင်းတိုက်သံနှင့် မိုးချုန်းသံများသာ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

အလွန်ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြီးပင်။

လျှပ်စီးလက်သွားချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လင်းထိန်သွားရာ ဘုန်းတော်ကြီးအိုမှာ တံခါးဝ၌ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်မှောင်တို့ ကုတ်ကျသွားလေသည်။

ရွာ၏အနောက်ဘက်အစွန်၌ အမနက်ရောင်အခိုးအငွေ့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရပ်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးအိုသည် ထိုအခိုးအငွေ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ရုတ်တရက် အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့သည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုပမာ လှည့်ပတ်သွားပြီး ဘုရားကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားလာလေသည်။

အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လာနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအခိုးအငွေ့ထဲ၌ လင်းယွီ ပါလာသည်ကို ဘုန်းတော်ကြီး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘုန်းကြီးအိုမှာ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားချေသည်။

အမှောင်ထုထဲရှိ အမည်မသိနေရာတစ်ခွင်မှ "ဟင်" ဟူသော အံ့သြသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အခိုက်အတန့်အကြာတွင် အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဘုရားကျောင်းအပေါ်၌ လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် လင်းယွီအား ပွေ့ချီကာ အောက်သို့ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ၏သင်္ကန်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ ပြဲစုတ်နေချေပြီ။

မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင် လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်လျက်ရှိနေသည်။ သူ၏အသက်ရှူနှုန်းမှာ မှန်မှန်ရှိနေသော်လည်း အိပ်ပျော်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် သတိလစ်နေခြင်းလောဆိုသည်ကိုမူ ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲနေလေသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးအိုသည် လင်းယွီကို အောက်သို့မချသေးပေ။ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့ကို မော့ကြည့်ရင်း "သခင်ကြီးရဲ့ သိုင်းပညာက အလွန်နက်နဲလှပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို အန္တရာယ်ပြုရတာလဲ။ အင်မတန် ရှက်စရာကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။

အမှောင်ထုထဲမှ အသံတစ်သံက "မင်းကကော ဘယ်သူလဲ။ ငါ့အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်ရဲလောက်အောင် ဘယ်လိုသတ္တိမျိုးရှိနေရတာလဲ" ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာသည်။

ဘုန်းကြီးအိုက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ "ဒီနေရာက ချင်းယွင်တောင်နဲ့ နီးပါတယ်။ ခင်ဗျားဒီမှာ လူသတ်နေတယ်ဆိုတာကိုသာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက သိသွားရင် ခင်ဗျားအတွက် တော်တော်လေး အခက်တွေ့သွားမှာကို ကျုပ်စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။

အမှောင်ထုထဲရှိ လူက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် "ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ဘာမို့လို့လဲ။ လူအင်အားများရုံလေးရှိတာပါ။ ဟေ့ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးအို၊ အဲဒီကောင်လေးကို ငါ့ဆီ အခုချက်ချင်းပေးစမ်း" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုက လက်အုပ်ချီမိုးလိုက်ရင်း "အမိတာဘ၊ ရဟန်းတို့မည်သည် ကရုဏာတရားကို လက်ကိုင်ထားကြသူတွေပါ။ ဒီဘုန်းကြီးအိုအနေနဲ့ ကလေးငယ်ကို ခင်ဗျားဆီ ပေးလို့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

အမှောင်ထုထဲရှိလူက "လူမိုက် ထိပ်ပြောင်ကြီး၊ မင်းသေချင်နေတာလား" ဟု ခြိမ်းခြောက်လာလေသည်။

သူစကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာကာ ယင်စွမ်းအင်များနှင့် တစ္ဆေသရဲဝိညာဉ်များသည် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

"အဆိပ်သွေးအလံတော်ပါလား"

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် အရောင်ပြောင်းလဲသွား၏။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်၊ သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ဒီလိုမကောင်းဆိုးဝါး ပညာရပ်မျိုးကို မင်းကျင့်ကြံရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းကို လွတ်ပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ထိုအသံရှင်က အေးစက်စက်ရယ်မောလိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ မည်သို့မျှ ပြန်မပြောချေ။ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး အနီရောင်ပြောင်းသွားပြီး လေထုထဲတွင် သွေးနံ့များ လှိုင်လှိုင်ထလာ၏။

ခြောက်ပေခန့်ရှည်သော အလံတော်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် တစ္ဆေသရဲတို့၏ ငိုကြွေးသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ အရိုးများကျိုးကြေသွားသည့်အသံများကလည်း လေထုထဲ၌ ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

"ထိပ်ပြောင်ကြီး၊ သွားပေတော့"

အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့ထဲမှ လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အလံတပေါ်တွင် ဦးချိုသုံးချောင်း၊ မျက်လုံးလေးလုံး၊ ချွန်ထက်သောသွားများနှင့် အစွယ်ရှည်များပါရှိသည့် တစ္ဆေမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ထိုတစ္ဆေ၏မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီးနောက် "ဝုန်း" ခနဲ မြည်ဟည်းကာ အစစ်အမှန်ပုံစံအဖြစ် အလံတော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘုန်းကြီးအိုထံသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ဘုန်းကြီးအိုမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ အဆိပ်သွေးအလံ၏ စွမ်းအား ကြီးမားလာလေလေ၊ ထိုအရာအား အားဖြည့်ရန်အတွက် လူများကို ပို၍သတ်ဖြတ်ရလေလေ ဖြစ်သည်။

ယခု ထိုသူအသုံးပြုနေသော အလံ၏ စွမ်းအားအရဆိုလျှင် အနည်းဆုံး လူသုံးရာကျော်၏ သွေးများဖြင့် အသက်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုသူသည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှပေသည်။

တစ္ဆေကြီးမှာ ပို၍နီးကပ်လာသော်လည်း ဘုန်းကြီးအိုသည် လင်းယွီအား အောက်သို့ချမထားသေးပေ။

ကျောက်စိမ်းပုတီးကို ကိုင်ထားသော ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုဆွဲလိုက်ရာ ခြင်္သေ့တံဆိပ်သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လက်ချောင်းထိပ်များမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ တစ္ဆေကြီးအား တားဆီးလိုက်လေသည်။

"မင်းမှာရှိတာက ဒီလောက်ကလေး..."

သူ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင် ညာဘက်လက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ရာက ကိုက်ခဲလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျဉ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားပြီး ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းကြီးမှာလည်း ပျက်စီးတော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ထိုစဉ် တစ္ဆေကြီး၏ နဖူးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ကြီးမားလှသော မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးအို၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ဘုန်းကြီးအိုမှာ နောက်သို့လွင့်စင်သွားပြီး လင်းယွီမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ဘုန်းကြီးအို၏ နံရိုးများ ကျိုးကြေသွားကာ နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသဖြင့် နံရံကြီးပင် ပြိုကျသွားလေသည်။

"ဟား ဟား ဟား ဟား..." ဟု ထိုသူက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

ဘုန်းကြီးအိုသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ပြန်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သင်္ကန်းတစ်ခုလုံး သွေးကွက်များဖြင့် နီရဲသွားချေပြီ။ အဆိပ်များက သူ၏နှလုံးသားဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

သူသည် လင်းယွီအား ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်၏အဝတ်အစားထဲမှ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ကင်းခြေများတစ်ကောင် ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး အမြီးခုနစ်ချောင်း ပါရှိကာ အမြီးတစ်ချောင်းစီတွင် သီးခြားအရောင်တစ်မျိုးစီ ရှိနေသည်။

အလွန်လှပသော်လည်း ၎င်း၏အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆိပ်များ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

"အမြီးခုနစ်ချောင်း ကင်းခြေများပါလား"

ဘုန်းတော်ကြီးက ညည်းတွားသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး ပါးစပ်မှလည်း သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေ၏။

သူသည် လဲကျတော့မည့်အခြေအနေ ရှိသော်လည်း အရှုံးမပေးလိုသေးပေ။

သူက အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့ကို မော့ကြည့်ရင်း "မင်းက ဒီရှားပါးအဆိပ်ကို ကလေးရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ ဖွက်ထားပြီး ငါ့ကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ။”

“မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ငါ့အသက်ကို နှုတ်ယူဖို့ ကြံစည်နေတာမဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အခိုးအငွေ့ထဲရှိလူက အေးစက်စက်ရယ်မောကာ "ဟီး ဟီး ဟီး၊ ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါက မင်းလို ဖူကျစ်ထိပ်ပြောင်ကြီးကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလေ။ ငါသာ ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ထျန်းယင်ဂိုဏ်းပညာတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။”

“ကဲ အခု မြန်မြန်သာ မိစ္ဆာပုတီးစေ့ကို ငါ့ဆီပေးလိုက်စမ်းပါ။ အဲဒီအစား မင်းအသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အမြီးခုနစ်ချောင်း ကင်းခြေများရဲ့ ဖြေဆေးကို ငါပြန်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

ဖူကျစ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့နာမည်မှာ 'ကျစ်' (ဉာဏ်ပညာ) ဆိုတဲ့စာလုံး ပါနေတာကပဲ ရှက်စရာကောင်းလှပါပြီ။ မင်းက အဆိပ်သွေးအလံကို ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုတဲ့အသိကိုတောင် ငါလက်ခံနိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အမှောင်ပုတီးစေ့ကို မင်းဆီပေးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာထား ပိုမိုတည်ကြည်သွားကာ ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဒီလောကမှာ အယုတ်ညံ့ဆုံးအရာကို ငါက မင်းဆီပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မတွေးထားနဲ့"

အမှောင်ထုထဲရှိလူမှာ ဒေါသပုံထသွားပြီး ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ဗုဒ္ဓဆီသာ သွားပေတော့”

တစ္ဆေကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာပြီး လှည့်ကာ ဖူကျစ်ထံသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။

ဖူကျစ်က ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လေမတိုက်ဘဲနှင့်ပင် သူ၏သင်္ကန်းမှာ လေထဲတွင် လွင့်လူးသွား၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားလာသယောင် ရှိနေသည်။ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ခွန်အားများပြည့်ဝလာပြီး ကျောက်စိမ်းပုတီးကြိုးမှာ ပြတ်တောက်သွားကာ ကျောက်စိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။

ပုတီးစေ့များသည် ဖူကျစ်၏ရှေ့တွင် ပျံဝဲနေကြပြီး ခရမ်းရောင်ပုတီးစေ့တစ်လုံးတည်းသာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ဖူကျစ်က သူ၏လက်ကိုလှည့်ကာ ကျဆင်းလာသော ပုတီးစေ့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေကရားတံဆိပ်သင်္ကေတကို ဖန်တီးလိုက်၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်အလင်းများ လင်းလက်လာပြီး "ယန်း၊ မာ၊ နေ၊ ဘာ၊ မိ၊ မို" ဟု ပါးစပ်မှ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"စာလုံးခြောက်လုံး ဂါထာတော်"

ဖူကျစ်၏ပါးစပ်မှ "မို" ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များအားလုံး လင်းထိန်သွား၏။

တစ္ဆေကြီးမှာ အနီးသို့ရောက်လာသော်လည်း ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ လေဟာနယ်ထဲ၌ ရပ်တန့်အေးခဲသွားချေပြီ။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

အမြီးခုနစ်ချောင်း ကင်းခြေများသည် အပြင်းထန်ဆုံးအဆိပ်ဖြစ်ရာ နှစ်တစ်ရာကြာအောင် ဗုဒ္ဓကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံထားသူပင်လျှင် ခုခံကာကွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

"ဝုန်း"

ဖူကျစ်သည် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ပုတီးစေ့တစ်စေ့မှာ အပိုင်းပိုင်းကွဲထွက်သွားပြီး "ဗုဒ္ဓ" ဟူသော စာလုံးအဖြစ် ပုံပေါ်လာကာ တစ္ဆေကြီးအား ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လေတော့သည်။

တစ္ဆေကြီးမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်သွားပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းများလည်း နောက်ဆုတ်သွား၏။ အမှောင်ထုထဲရှိလူက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“မင်း… သောက်ထိပ်ပြောင်ကတုံး”

သူက တစ်စုံတစ်ရာလုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ ခုနစ်စေ့၊ ရှစ်စေ့ခန့်သည် 'ဗုဒ္ဓ' စာလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ္ဆေကြီးအား ထပ်မံဝင်တိုက်လေသည်။

ကိုးစေ့မြောက် ပုတီးစေ့ ဝင်တိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးငါးလုံး ပေါက်ကွဲသွားကာ တစ္ဆေကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖူကျစ်သည် သွေးများ ထပ်မံအန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ထိုသွေးများမှာ အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးဝဆီမှ "အာ" ဟူသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဖူကျစ်နှင့် ထိုသူတို့ နှစ်ဦးလုံး တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဖန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှောင်ဖန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေလေသည်။

အမြီးခုနစ်ချောင်း ကင်းခြေများသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှောင်ဖန်းထံသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ဖူကျစ်က လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ ပုတီးစေ့တစ်စေ့သည် ရှောင်ဖန်နှင့် ကင်းခြေများကြားသို့ ပျံသန်းသွား၏။

ကင်းခြေများက ပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားကို သိရှိသည့်အတွက် အထက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့ထဲသို့ ပြန်လည်ပျံတက်သွားလေသည်။

မီးခိုးငွေ့ထဲရှိလူက "ဟီးဟီး၊ မင်းက ထျန်းယင်ဂိုဏ်းရဲ့ သာဝကလေးပါးထဲမှာ တစ်ပါးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတာ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ပါပေတယ်။

ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် ငါ့ရဲ့ 'အဆိပ်သွေးဘုရင်' ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသေးတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အမြီးခုနစ်ချောင်း ကင်းခြေများရဲ့ အဆိပ်မိနေပြီဆိုတော့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ထင်သလဲ။”

“ကဲ... မိစ္ဆာပုတီးစေ့ကို ငါ့ဆီ မြန်မြန်သာ ပေးလိုက်တော့"

ဖူကျစ်၏ မျက်လုံးများမှ အနက်ရောင်သွေးများ စီးကျလာပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါသေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းလို မိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ရမယ်”

ပုတီးစေ့များအားလုံး လင်းထိန်လာကာ အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။ အမြီးခုနစ်ချောင်း ကင်းခြေများနောက်သို့ လိုက်သွားသော ပုတီးစေ့မှာလည်း အနောက်ဘက်သို့ရောက်သွားပြီး ထိုသူအား ချုံခိုတိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

"ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း"

အသံများနှင့်အတူ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ တောက်ပသွားပြီး အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့များအားလုံး ပြန့်ကျဲပျောက်ကွယ်သွား၏။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော လူတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူ၏ကျောပြင်တွင် ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားလေသည်။

ဖူကျစ် က "သခင်ကြီး၊ ခင်ဗျားက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဘာလို့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ထိပ်ပြောင်ကြီး၊ ဒီနေ့ မင်းကို ငါမဖြစ်မနေ သတ်ရလိမ့်မယ်"

သူသည် ကျောမှဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထိုဓားမှ နူးညံ့သောအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လင်းလက်နေသော်လည်း မျက်စိကို မစူးရှစေပေ။

"ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ" ဟု ဖူကျစ်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ထိုသူသည် ရှေ့သို့ ခြေခုနစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ဓားကို ကောင်းကင်သို့ ချိန်ရွယ်ကာ ဤသို့ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ၏ အမျက်ဒေါသ၊ နတ်မိုးကြိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလော့။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအားများ၊ ဤဓားဆီသို့ သက်ဆင်းလာလော့"

မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများ စုရုံးလာပြီး လျှပ်စီးများ စတင်လက်လာကာ ဧရာမမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုက အသံကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လာလေတော့သည်။

"နတ်မိုးကြိုးဓားပညာပါလား"

ဖူကျစ်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်းက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကပဲကိုး"