အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း (၇) ဂိုဏ်းဝင်ခြင်း
ကျန်းရှောင်ဖန်း နိုးလာသောအခါ ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။
လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်လာသော ဒီရေများကဲ့သို့ပင် သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့၏။
အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။
“မင်းနိုးလာပြီလား၊ ကောင်းတယ်”
တံခါးဝမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက် ဝင်လာလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော တပည့် စုန့်တာရန် ဖြစ်နေသည်ကို မှတ်မိသွား၏။
ရင်းနှီးသောသူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်နွေးထွေးသွားလေသည်။
“စီနီယာစုန့်”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါ်လိုက်၏။
စုန့်တာရန်သည် လူကောင်ကြီးမားသော်လည်း စိတ်နှလုံး နူးညံ့သူဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုကြည့်ရင်း သူ၏အကြည့်မှာ နူးညံ့သွားလေသည်။
သူသည် ခုတင်ဘေးသို့ လာကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းတူညီငယ်လေး၊ ဝမ်းနည်းမနေနဲ့တော့၊ အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေချည်းပဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လို မိသားစုလဲ”
စုန့်တာရန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ထျန်းပုယီက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။
နေ့လယ်က ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၏ ယွီချင်းခန်းမတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများအကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခအသေးအဖွဲများအကြောင်းကိုမူ ကျန်းရှောင်ဖန်း မည်သည့်အခါမျှ သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွား၏။
လယ်တောသားလေးတစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများသည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ တစ်နေ့တွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ထိုအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရသော တန်ဖိုးမှာမူ သူ မည်သို့မျှ မပေးဆပ်လိုသော အရာပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့ဆက်တွေးနေလည်း အပိုပဲဟု ယူဆလိုက်၏။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာစုန့်”
စုန့်တာ့ရန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆို၏။
“ကောင်းပြီ၊ ဂိုဏ်းတူညီငယ်လေး၊ မင်း တစ်နေ့နဲ့ တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်နေတာဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ မဟုတ်လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက မဆာသေးဟု ထင်သော်လည်း စုန့်တာရန် မေးလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ ဗိုက်က တဂွိဂွိ မြည်လာလေသည်။
“လာပါ၊ ဂိုဏ်းတူညီငယ်လေး၊ အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး၊ ပြီးမှ ငါတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း နည်းနည်းလေ့လာရမယ်”
“အဲဒီနောက်မှာ ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်၊ ပြီးတော့ တခြားစီနီယာတွေနဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့” စုန့်တာရန်က ရယ်မောလျက်ပြောလိုက်၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူရှိနေသော အခန်းမှာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှ တပည့်များ၏ အခန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ ကျယ်ဝန်းလှ၏။
စုန့်တာရန်က လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြလေသည်။
“တာ့ကျူးတောင်ထိပ်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ တခြားတောင်ထိပ်တွေနဲ့ မတူဘူး၊ ငါတို့ဆီမှာ လူနည်းတယ်၊ မင်းအပါအဝင်မှ အားလုံးပေါင်း ဆယ်ယောက်ပဲ ရှိတာ၊ ဒါကြောင့် အခန်းတွေက ပိုကျယ်တာပေါ့”
ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာသောအခါ အလားတူ ခြံဝင်းငယ်လေးကို တွေ့ရ၏။ ခြံပြင်သို့ ရောက်သောအခါ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ရှိသော်လည်း အိမ်ခြေ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသဖြင့် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ထက် များစွာ နည်းပါးလှသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် စုန့်တာရန်၏နောက်မှ လိုက်၍ မီးဖိုဆောင်သို့ သွားလေသည်။ စုန့်တာရန်၏ ပြောပြချက်အရ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်သည် ဘိုးဘေးချင်းရဲ့၏ လက်ထက်ကတည်းက စတင်တည်ရှိခဲ့ရာ ယခု ဆရာထျန်းပုယီလက်ထက်အထိ ခြောက်ဆက်မြောက် ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိရ၏။
အစဥ်အဆက် လူနည်းသော ထုံးစံအတိုင်း ရှိခဲ့လေသည်။ ယခုအခါတွင် အကြီးအကဲများအနေဖြင့် ဆရာထျန်းပုယီအပြင် ဆရာကတော် စုရုသာ ကျန်ရှိတော့၏။
၎င်းတို့နှစ်ဦးတွင် သမီးတစ်ဦး ရှိပြီး အမည်မှာ လင်းအာ ဖြစ်ကာ အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းထက် နှစ်နှစ်ကြီးသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အငယ်ဆုံး အစစ်အမှန် ဂိုဏ်းတူညီငယ်လေး ဖြစ်လာလေတော့သည်။
ထျန်းပုယီ၏ တပည့်များထဲတွင် စုန့်တာရန်မှာ အကြီးဆုံးစီနီယာ ဖြစ်ပြီး သူ၏နောက်တွင် ဝူတာယီ၊ ကျန့်တာ့လီ၊ ဟော်တာ့ကျစ်၊ လွီတာ့ရှင်းနှင့် တူပိရှုတို့ ရှိကြ၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက အစွမ်းကုန် မှတ်သားရန် ကြိုးစားရင်း ရွတ်လိုက်သည်။
“ဪ၊ စီနီယာတာယီ၊ စီနီယာတာ့လီ၊ စီနီယာတာ့ကျစ်၊ စီနီယာတာ့ရှင်း၊ စီနီယာတာ့ရှု...”
စုန့်တာရန်က ရယ်မောလိုက်၏။
“စီနီယာတူပိရှုပါကွာ”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးမှ နားလည်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဆဋ္ဌမစီနီယာကျမှ နာမည်က မတူရတာလဲ”
စုန့်တာရန်က ပြော၏။
“တကယ်တော့ သူက အရင်က တာ့ရှုးလို့ ခေါ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာမည်ကို ပြန်ရွတ်ကြည့်လိုက်ဦး”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက တိုးတိုးလေး ရွတ်ကြည့်သည်။
“တူတာ့ရှုး၊ တူတာ့ရှုး..ဦးလေးတူ...”
ထို့အခါမှ သဘောပေါက်သွားကာ ရယ်မောတော့သည်။
စုန့်တာ့ရန်လည်း လိုက်ရယ်၏။
“တကယ်တော့ ဆရာက အဲဒီကိစ္စကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကတော်ကတော့ အရမ်းအမြင်ကတ်နေတာ။”
“ခဏခဏခေါ်ရင်းနဲ့ ညီလေးတူက ဆရာ့ကို မလေးမစားလုပ်တယ်၊ သင်ခန်းစာပေးမှရမယ် ဆိုပြီး ပြောတော့တာပဲ။”
“ အဲဒီတော့ ညီလေးတူလည်း သေမလောက် လန့်သွားပြီး ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို နာမည်အသစ်ပေးဖို့ မြန်မြန်တောင်းဆိုရတော့တယ်။”
“နောက်ပိုင်း ဆရာကတော်က သူ့ကို 'တူပိရှု' လို့ နာမည်ပေးလိုက်တာပဲ။ အဲဒီနာမည်ကိုလည်း ထပ်ခေါ်ကြည့်ပါဦး”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက တိုးတိုးလေး ဆို၏။
“တူပိရှု တူပိရှု (လောင်းကစားလုပ်ရင် ရှုံးရမယ်)...”
ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် အူတက်မတတ် ရယ်မောလေတော့သည်။
စုန့်တာရန်သည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် ရည်ရွယ်၍ ရယ်မောအောင် လုပ်ခြင်း ဖြစ်ရာ ကျန်းရှောင်ဖန်း ပျော်ရွှင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူပါ ပြုံးလိုက်မိ၏။
“ဆဋ္ဌမညီလေးက ဒီကို မရောက်ခင်က လောင်းကစား သိပ်ဝါသနာပါတာ၊ နောက်တော့ ဆရာက သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာပေါ့”
“အခု သူ လောင်းကစား မလုပ်တော့ပေမဲ့ အပျော်တမ်းတော့ လောင်းကြေးထပ်တတ်သေးတယ်၊ ဆရာကတော်က အဲဒီနာမည်ပေးလိုက်တာဟာ သူ့ကို သတိပေးလိုက်တာပဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ပြုံးလိုက်မိသဖြင့် ဝမ်းနည်းရိပ်များ အတော်အတန် ပြေလျော့သွား၏။
စီနီယာအကိုကြီးမှာလည်း အလွန် ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်များလည်း တဖြည်းဖြည်း သက်သာသွားလေသည်။
မီးဖိုဆောင်တွင် စားသောက်ပြီးနောက် စုန့်တာရန်က ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တာ့ကျူးတောင်ထိပ်၏ ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။
ထိုအချိန်တွင် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်ရှိ လူအားလုံး ထိုခန်းမတွင် ရှိနေကြသည်။ အုတ်နီများ ခင်းကျင်းထားပြီး အုတ်နီမိုးကာ ကျောက်တိုင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထား၏။ ကြမ်းပြင်တွင် “ထိုက်ချိ” ပုံစံ ထွင်းထုထားပြီး အရာအားလုံးက ရိုးရှင်းလှပေသည်။
ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် ထိုင်နေကြ၏။ တစ်ယောက်မှာ ထျန်းပုယီဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ အသက် သုံးဆယ်ခန့်ရှိကာ တည်ငြိမ်ပြီး ကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် ရွှန်းလက်သော မျက်ဝန်းအစုံရှိသည့် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရပ်နေ၏။
တခြားသော တပည့်ငါးဦးမှာ အောက်တွင် တန်းစီရပ်နေကြသည်။ အရပ်အမောင်းနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အသီးသီး ရှိကြသော ထိုသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။
စုန့်တာရန်က ရှေ့သို့တက်ကာ အရိုအသေပြု၍ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဆရာ၊ ဆရာကတော်၊ တပည့်က ဂိုဏ်းတူညီငယ်လေးကို ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ”
ထျန်းပုယီက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ နှာမှုတ်လိုက်၏။ စုရုက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“တာ့ရန်၊ သူက တစ်နေ့နဲ့ တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်နေတာဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့၊ သူ့ကို အရင်ဆုံး တစ်ခုခု သွားကျွေးလိုက်ပါဦး”
“ဆရာကတော်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ တပည့် ခုနကပဲ ညီငယ်လေးကို မီးဖိုဆောင်ကို ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်”
စုရုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထျန်းပုယီကို ကြည့်ကာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ထျန်းပုယီက ထပ်မံ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဆို၏။
“စကြစို့”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ် စုန့်တာရန်က နောက်မှ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“ညီငယ်လေး၊ မြန်မြန် ဒူးထောက်ပြီး ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုလိုက်”
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်” နှင့် ဆယ်ကြိမ်မက ပြင်းထန်ကျယ်လောင်စွာ ဦးတိုက်လေတော့သည်။
“ဟားဟား”
မိန်းကလေးငယ် လင်းအာက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။ စုရုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ၊ ကိုးကြိမ်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြန်ထူးကာ ဦးတိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ နဖူးမှာ နီရဲနေသည်ကို မြင်ကြသောအခါ လူတိုင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။
သို့သော်လည်း ထျန်းပုယီ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အလွန်ပင် တုံးအလွန်းလှသည်ဟု ထင်မြင်နေမိ၏။
အနာဂတ်တွင် နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက်ကို သင်ကြားပေးရဦးမည်ဟု တွေးမိသောအခါ သူ၏ ခေါင်းကြီးမှာ ပို၍ပင် ကြီးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“ကဲ၊ ဒီလောက်ပါပဲ”
ထျန်းပုယီက စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွာနေပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဆို၏။
“တာ့ရန်၊ မင်းပဲ သူ့ကို အရင် စောင့်ရှောက်ထားလိုက်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေနဲ့ တာအိုကျင့်စဉ် အခြေခံတွေကို သင်ပေးလိုက်ဦး”
စုန့်တာရန်က “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသော်လည်း ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဆရာ၊ ညီငယ်လေးက ငယ်သေးတယ်ဆိုတော့ ဂိုဏ်းသားအသစ်တွေ လုပ်ရမယ့် တာဝန်က နည်းနည်းများ...”
ထျန်းပုယီက မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေ၏။
“လုပ်ရမှာပေါ့”
ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လှည့်မကြည့်ဘဲ နောက်ဘက်ဆောင်သို့ ဝင်သွားလေသည်။ တပည့်များအားလုံး ညီတူညာတူ ဦးညွှတ်ကာ ဆိုကြ၏။
“ဆရာ့ကို လိုက်ပို့ပါတယ်”
ထျန်းပုယီ ထွက်သွားပြီးနောက် မည်သူမျှ စကားမပြောရသေးမီ မိန်းကလေးငယ် လင်းအာသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းရှေ့သို့ ခုန်ပေါက်ရောက်ရှိလာကာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လေတော့သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသောအခါ ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း လှပလွန်းလှသည်။
မြက်ဘုရားကျောင်းရွာတွင် နေစဉ်က သူနှင့် သက်တူရွယ်တူ ထိုမျှလှသော မိန်းကလေးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလေသည်။
“ဟယ်”
လင်းအာသည် ရတနာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလေသည်။
“စီနီယာတို့ ကြည့်ကြပါဦး၊ သူက ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ရှက်နေတယ်”
ခန်းမအတွင်း ရယ်မောသံများ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားလေသည်။ စုရုက လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။
“လင်းအာ၊ မောင်ငယ်လေးကို မစပါနဲ့”
လင်းအာက မျက်နှာပြောင်ပြသော်လည်း မိခင်၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ငါ့ကို စီနီယာအမလို့ခေါ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားသော်လည်း လင်းအာ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် လှပသော ကိုယ်နေဟန်ထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြန်ထူးလိုက်မိ၏။
“စီနီယာအမ”
လင်းအာသည် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်တွင် အမြဲတမ်း အငယ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါ သူမထက်ငယ်သော ဂိုဏ်းတူမောင်ငယ်တစ်ဦး ရလာသဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။
သူမက ကျန်းရှောင်ဖန်းရှေ့တွင် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။
“လိမ္မာတယ်၊ မောင်ငယ်လေး၊ မင်း စီနီယာအမ ပြောတာကို နားထောင်ရမယ်နော်”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
စုရုက သူမ၏ သမီးကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်သွားကာ ဆို၏။
“ပေါက်ကရတွေ မပြောပါနဲ့တော့”
ထို့နောက် စုန့်တာရန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“တာ့ရန်၊ ညီငယ်လေးက ငယ်သေးတယ်၊ တာဝန်တွေက သူ့အတွက် ခက်ခဲမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ဦး”
စုန့်တာရန်က အရိုအသေပြု၍ “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ဆို၏။
အခန်း(၈) ဆရာသခင်နှင့်တွေဆုံခြင်း
ကျန်ရှိသော တပည့် ငါးဦးမှာမူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ရယ်မောနေကြသည်။
စုန့်တာရန်က ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုအချိန်တွင် စုရုသည် ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပုံမှာ အစောပိုင်းက ကျော့ရှင်းသော အမူအရာနှင့် များစွာ ကွာခြားလှ၏။
ထိုခဏ၌ပင် တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်အားလုံး ရယ်မောသံများရပ်တန့်သွားပြီး ဆွံ့အသွားကြလေသည်။
ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုခု ကျရောက်တော့မည်ကို ခံစားမိလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
စုရုက လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“မင်းတို့...”
“ဆရာကတော်”
စုန့်တာရန်က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
စုရုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေး၏။
“ဘာလဲ”
ကျန်ရှိသော တပည့် ငါးဦးကလည်း တစ်ပြိုင်တည်း အော်ပြောကြသည်။
“စီနီယာအကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ”
စုန့်တာရန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။
“ဆရာကတော်၊ ညီငယ်လေးက ခုမှ အသစ်ဝင်တာဆိုတော့ တပည့်က ဆရာ့အမိန့်အရ ဂိုဏ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ နေ့စဉ်တာဝန်တွေကို သင်ပေးရမှာပါ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အခု သွားရပါမယ်”
စုရုက ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလေသည်။
“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ သွားကြတော့”
“ဗျာ”
ကျန်ရှိသော တပည့် ငါးဦးမှာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
စုန့်တာရန်က ဟန်ဆောင်ရယ်မောကာ ရှေ့သို့တက်၍ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ချီလိုက်သည်။ မည်သူမျှ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချက်ချင်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ညီငယ်လေး၊ စီနီယာက မင်းကို နေရာ အရင်ရှာပေးမယ်၊ ပြီးမှ စည်းကမ်းတွေကို သင်ပေးတာပေါ့”
လင်းအာကလည်း ပြုံးရင်း နောက်မှ လိုက်လာ၏။ နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အရှက်မရှိတဲ့ စီနီယာအကိုကြီး”
“သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်”
……
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ‘ဘာဖြစ်လို့ စည်းကမ်းတွေ သင်ပေးတာကို သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်လို့ ခေါ်ရတာလဲ’ ဟု တွေးနေမိသည်။
သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် စုရု၏ အော်သံက ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း”
ခန်းမအတွင်း ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
စုရုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ၊ ငါ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို စမ်းသပ်ချင်တာနဲ့တင် အားလုံးက ကြောက်နေကြတယ်”
“နောက် ငါးနှစ်နေရင် အနှစ်ခြောက်ဆယ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ‘သိုင်းပြိုင်ပွဲ’ လာတော့မယ်”
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းတို့ ဆရာနဲ့ ငါ့ကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်သာ ထပ်ပြီး ကြိုးစားမှု မရှိရင် တခြားတောင်ထိပ်တွေရှေ့မှာ ငါတို့ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်၊ ကဲ၊ မင်းတို့ ငါးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း လာခဲ့ကြစမ်း...”
စုန့်တာရန်မှာ ပို၍ မြန်မြန် ပြေးလေတော့သည်။ ခန်းမထဲမှ ထွက်ကာ တောင်ကုန်းနောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွား၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှောက်လျက် ပါလာပြီး ဘေးဘက်မှ ချုံပုတ်များမှာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားလေသည်။
ထျန်းလင်းအာက ပယင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ရှိသော ပိုးကြိုးနီလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုကြိုးလေးမှာ နူးညံ့သော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
ဤအချိန်တွင် ထျန်းလင်းအာသည် ပိုးကြိုးနီပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်ဖြင့် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ပိုးကြိုးနီလေးက သူမကို လေထဲသို့ ပျံသန်းသယ်ဆောင်သွားပြီး စုန့်တာရန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွား၏။
လင်းအာ ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အားကျစိတ်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။
လင်းအာက သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ အလွန် ဂုဏ်ယူသွားပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဘေးတွင် ကပ်၍ ပျံသန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ တော်တယ် မဟုတ်လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ကာ ဆို၏။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ စီနီယာအမက တကယ် တော်တာပဲ၊ စီနီယာအမက အဝတ်နီကြီးပေါ်မှာ ရပ်ပြီး အရမ်းမြန်မြန် ပြေးနိုင်တာပဲ”
လင်းအာ ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ သူပြောသည့် အဝတ်နီဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ငတုံးလေး”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ် စုန့်တာရန်၏ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။
“ညီငယ်လေး၊ မင်း ပြောနေတာက ဆရာကတော် ငယ်ငယ်က ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ‘ဖီးနစ်ဝိညာဉ်’ လို့ ခေါ်တဲ့ နာမည်ကြီး မှော်လက်နက်ပဲ၊ အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်”
“ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ နာမည်ကျော်တဲ့ မှော်လက်နက်တွေထဲက တစ်ခုပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ် အဝတ်နီ ဖြစ်သွားရတာလဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ရှက်သွားပြီး လင်းအာကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို ရယ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရလေသည်။
ခဏမျှ ပြေးပြီးနောက် သုံးဦးသားမှာ တောင်ကုန်းနောက်ဘက်ရှိ လျှိုမြောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ စုန့်တာရန်က ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
လင်းအာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ လက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ခေါ်လိုက်ရာ ‘ဖီးနစ်ဝိညာဉ်’ ထဲတွင် ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် အလိုအလျောက် လိပ်သွားပြီး သူမ၏ ခါးတွင် လှပသော ခါးပတ်နီတစ်ခုအဖြစ် ပတ်လိုက်လေတော့သည်။
ဤတောင်စောင်းတွင် ဝါးပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အချို့မှာ ထူထပ်ကာ အချို့မှာ ပါးလွှာပြီး တစ်တောလုံး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေ၏။
သို့သော် သေချာကြည့်လျှင်မူ ထိုဝါးပင်များသည် ထူးခြားပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဝါးဆစ်များမှာ အနက်ရောင် ဖြစ်နေလေသည်။
စုန့်တာရန်က ဝါးတောကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းတူညီငယ်လေး၊ ငါတို့ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှာ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဂိုဏ်းသားအသစ်တွေဟာ နေ့တိုင်း ဒီမှာ ဝါးလာခုတ်ရမယ်”
“ မင်းက ငယ်သေးတာဆိုတော့ ပထမဆုံး သုံးလမှာ တစ်နေ့ကို တစ်ပင်ပဲ ခုတ်ရမယ်၊ အထူအပါးကတော့ မင်းစိတ်ကြိုက်ပဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အစောပိုင်းက တာဝန်အကြောင်း ပြောစဉ်ကလည်းကောင်း၊ စုရုက သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားစဉ်ကလည်းကောင်း ထိုတာဝန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ထင်းခုတ်ခြင်းနှင့်သာ တူနေသည်ကို တွေ့ရ၏။
သူသည် မြက်ဘုရားကျောင်းရွာတွင် ကြီးပြင်းခဲ့သော တောင်သူလေးဖြစ်ရာ လူကြီးများနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ထင်းခုတ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် လိုက်ဖူးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာအကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ထင်းခုတ်ဖူးပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့”
စုန့်တာရန်က တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆို၏။
“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြန်ကြမယ်၊ မင်းကို လမ်းမှတ်မိအောင် ငါ ပြပေးမယ်”
“နောက်ဆို မင်း တစ်ယောက်တည်း လာရမှာ၊ ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ငါ ဂိုဏ်းစည်းကမ်းတွေကို သင်ပေးမယ်”
လင်းအာက ရယ်မောလိုက်၏။
“စီနီယာကြီး၊ အခုနက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ကိစ္စအတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အတင်းပြေးလာတာလဲ၊ အခုကျမှ ဘာလို့ ဖြည်းဖြည်းပြန်တာလဲ၊ ကျွန်မ အမေက ရှင့်ကို ရိုက်မှာ ကြောက်လို့လား”
စုန့်တာရန်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုသာ ပြောလေသည်။
“ညီငယ်လေး၊ သေချာမှတ်ထား၊ ဂိုဏ်းရဲ့ ပထမဆုံးစည်းကမ်းက ဆရာကို ရိုသေရမယ်...”
အမှန်စင်စစ် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်၏ အကြီးအကဲ ထျန်းပုယီမှာ အပျင်းကြီးသူ ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို လိုချင်သော်လည်း သူ၏ တပည့်များကို ဆုံးမသင်ကြားရန် အမြဲတမ်း ပျင်းရိနေတတ်၏။
ယေဘုယျအားဖြင့် သူသည် တာအိုကျင့်စဉ် အခြေခံများကိုသာ သင်ကြားပေးပြီးနောက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တပည့်များကို ကိုယ့်ဖာသာ လေ့လာခိုင်းထားတတ်သည်။
သို့သော် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ စုရုမှာမူ အမြဲတမ်း တခြားသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ရှိပြီး မကြာခဏ တိုက်ခိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
သူမ ငယ်စဉ်က အလွန် နာမည်ကြီးခဲ့သော်လည်း ထျန်းပုယီနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ ဒေါသမှာ အတော်အတန် လျော့ပါးသွားသော်လည်း မကြာခဏ ပျင်းရိနေလေ့ရှိသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ တပည့်များမှာ အလွန် အသုံးမကျလှသဖြင့် အနှစ်ခြောက်ဆယ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော ‘သိုင်းပြိုင်ပွဲ’ တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှုံးနိုမ့်ခဲ့ကြလေသည်။
စုန့်တာရန် တစ်ဦးတည်းသာ တစ်ချီ အနိုင်ရခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသောသူများမှာ အားလုံး ရှုံးနိုမ့်ခဲ့ကြရာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။
စုရုသည် အမြဲတမ်း အနိုင်ရလိုသူ ဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ၏ခင်ပွန်း ထျန်းပုယီကိုယ်စား တပည့်များကို မကြာခဏ ‘သင်ကြား’ ပေးတတ်၏။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ပေါက်သော်လည်း စိတ်ကတော့ အလွန် ထက်မြက်လှသည်။
သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန် မြင့်မားလှသဖြင့် သတိမထားပါက တပည့်များကို အကြီးအကျယ် နာကျင်အောင် လုပ်တတ်လေသည်။
လူတိုင်းသည် ဝဖြိုးပြီး ပုပြတ်သော ဆရာထက် လှပသော ဆရာကတော်ကို ပို၍ ကြောက်ကြလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် မိုးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုဆဲဆဲ ဖြစ်ကာ လှပသော နေဝင်ဆည်းဆာက ကောင်းကင်ယံကို အရောင်ခြယ်ထား၏။
နေရောင်ခြည်သည် တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြလေသည်။
တောင်ထိပ်ရှိ အိမ်မှ ခွေးဟောင်သံများနှင့်အတူ အမျိုးသားအချို့၏ အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်ကာ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သတည်း။
ညစာစားချိန် ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်အတိ ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
တာ့ကျူးတောင်ထွတ်၏ နောက်ဘက် တစ်ခြမ်းလုံးမှာ ဝါးတောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
လူနေအိမ်များမှာ တောင်ရှေ့ဘက်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး အကြီးဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျင့်ဝတ်ခန်းမပင် ဖြစ်သည်။
ထျန်းပုယီတို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့် ၎င်းတို့၏ သမီးမှာ နောက်ဘက်ဆောင် တစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြ၏။ ကျင့်ဝတ်ခန်းမ၏ ဘေးတွင် တပည့်များ နေထိုင်သော ခြံဝင်း ရှိလေသည်။
လူနည်းသဖြင့် အိမ်ခြေအရေအတွက်မှာ လူဦးရေထက် ပိုများနေပြီး လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်း ရှိကြ၏။
အသစ်ရောက်ရှိလာသော ကျန်းရှောင်ဖန်းတွင်ပင် အခန်းတစ်ခန်း ရရှိလေသည်။
နေထိုင်မှု အခြေအနေကို နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်မှာ တခြားသော တောင်ထွတ်များထက် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။
ကျန်ရှိသော နေရာများမှာ ထိုက်ချိဂူ၊ မီးဖိုဆောင်နှင့် ထမင်းစားဆောင်တို့ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် တပည့်အားလုံး ထမင်းစားဆောင်တွင် စုဝေးနေကြသည်။
ချက်ပြုတ်ခြင်းကို တာဝန်ယူထားရသော ဆဋ္ဌမတပည့် တူပိဆူးသည် ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ ချပေးနေ၏။
အများစုမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဖြစ်ပြီး အသားဟင်းမှာမူ အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။
တပည့်များသည် စားပွဲရှည်၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် စီနီယာအစဉ်အလိုက် ထိုင်နေကြပြီး စုန့်တာရန်က အရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းက အဆုံးတွင် ထိုင်လေသည်။
စားပွဲ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကုလားထိုင်ကြီး တစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်ငယ် နှစ်လုံး ရှိနေပြီး ထိုနေရာမှာ ထျန်းပုယီ၏ မိသားစုအတွက် ပြင်ဆင်ထားပုံရ၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် တူပိဆူးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော လွတ်နေသည့် နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရ၏။
ခေတ္တအကြာတွင် တူပိဆူးသည် ဟင်းပွဲများ ချပေးပြီးစီးသွားသဖြင့် လက်ဆေးကာ နေရာသို့ ပြန်လာပြီး အခြားတပည့်များနှင့်အတူ ဆရာနှင့် ဆရာကတော်တို့ ရောက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။