အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း (၁၉) ပါရမီရှင် (၁)

တာ့ဟွမ်က အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သဖြင့် ရှောင်ဟွေးသည် လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်၏။ ခေတ္တမျှအကြာတွင် ၎င်းက တာ့ဟွမ်ကို ထပ်မံ ပုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တာ့ဟွမ်က တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ ၎င်း၏အရိုးကိုသာ အာရုံစိုက်နေ၏။

ရှောင်ဟွေးသည် ၎င်း၏လက်ကို တာ့ဟွမ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တာ့ဟွမ်၏ နူးညံ့ကာ တောက်ပနေသော အဝါရောင် အမွှေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။

တာ့ဟွမ်မှာလည်း ၎င်းကို သဘောကျနေဟန် တူပေသည်။ ၎င်းသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရန်လိုမှု မရှိတော့ပေ။

ရှောင်ဟွေး၏ သတ္တိမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာ၏။ ၎င်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တာ့ဟွမ်၏ အမွှေးများကြားတွင် သန်းရှာပေးနေတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တာ့ဟွမ်သည်လည်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရှောင်ဟွေးကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးလေသည်။

ခွေးနှင့် မျောက်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မှင်တက်သွားမိ၏။

မျောက်၏ ဉာဏ်ရည်ကို တွေးတောမိရင်း နောက်တစ်ခါတွင် အရိုးကို ပိုမို လုံခြုံသော နေရာတွင် ဝှက်ထားရမည်ဟု စဉ်းစားနေမိလေသည်။

သူစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်မှ လေခွဲသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

အနောက်ဘက်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ပျံသန်းလာလေသည်။ တာ့ဟွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းများကို ဟောင်နေတော့သည်။

ရှောင်ဟွေးက တာ့ဟွမ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်ရာ တာ့ဟွမ် တိတ်သွားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အဖြူရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုမှာ ကျင့်ဝတ်ခန်းမဆောင်၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အမျိုးသား နှစ်ဦး ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ဦးမှာ အရပ်ရှည်ကာ ချောမောပြီး အဖြူရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ပုကာ အသက် တစ်ဆယ့်ငါး၊ တစ်ဆယ့်ခြောက် နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း အသက်ရှူမှားသွားမိ၏။ ယခင်က မေ့လျော့နေခဲ့သော ဝမ်းနည်းမှုများမှာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြန်လည် နိုးထလာလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ အတိတ်မှ အထီးကျန်လှသော ပုံရိပ်လေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ကျင်းယွီလား။"

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏အသံမှာလည်း တုန်ရီနေလေသည်။

ထိုလူငယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ပါးစပ်မှ စကားများစွာ ပြောလိုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံး နှစ်လုံးသာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်ဖန်း။"

"တပည့် ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့သည် လုံရှို့တောင်ထွတ်ရှိ ဆရာဖြစ်သူ ချန်းစုန့်၏ ကိုယ်စား ထျန်းစီနီယာနှင့် စုစီနီယာတို့ကို လာရောက် ဂါရဝပြုအပ်ပါသည်။"

ကျင့်ဝတ်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့မှာ အဓိက ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြလေသည်။

အခြားတပည့်များမှာ ဘေးတွင် ရပ်နေကြပြီး အဖြူရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ အလယ်တွင် ရပ်ကာ ထျန်းပုယီကို နှုတ်ဆက်နေကြ၏။

ထိုနှစ်ဦးမှာ လင်းကျင်းယွီနှင့် ချီဟောင်တို့ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ၎င်းတို့ကို တန်းစီထားသော လူများ၏ အဆုံးမှ ကြည့်နေမိ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသဖြင့် အားလုံးမှာ ကြီးပြင်းလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားလေသည်။

လင်းကျင်းယွီက အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထျန်းပုယီသည် ချီဟောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းယွီထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုမိုမဲမှောင်သွားလေသည်။

ဤတပည့်နှစ်ဦးလုံး၏ အရည်အချင်းမှာ သူ၏တောင်ထွတ်ရှိ မည်သည့်တပည့်ထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်ကို သူသိပေသည်။

ချီဟောင်မှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သော်လည်း လူငယ်လေး လင်းကျင်းယွီမှာမူ ဓားကို အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံး ယွီချင်းအဆင့် လေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။

သူ ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ဤတိုးတက်မှုမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် ထိုသို့ စဉ်းစားမိသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထျန်းပုယီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ဆရာက မင်းတို့ကို ဘာအတွက် လွှတ်လိုက်တာလဲ။"

ချီဟောင်က ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ထျန်းစီနီယာကို တင်ပြအပ်ပါတယ်၊ ဆရာ့ကို တာအိုရွှမ် ဂိုဏ်းချုပ်က နောက်ထပ် နှစ်နှစ်အကြာမှာ ကျင်းပမယ့် သိုင်းပြိုင်ပွဲ' ကို စီစဉ်ဖို့ တာဝန်ပေးထားပါတယ်။”

“အစီအစဉ်အချို့ ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် ဆရာက ကျွန်တော်နဲ့ ဂျူနီယာလေးလင်းကို လာရောက် အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်တာပါ။"

ထျန်းပုယီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လင်းကျင်းယွီကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား။"

ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်သွားကြ၏။

လင်းကျင်းယွီသည် ရှေ့သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချီဟောင်က သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တားလိုက်လေသည်။

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာထျန်းက တကယ်ကို နောက်ပြောင်တတ်တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဝင်တွေဖြစ်သလို စီနီယာထျန်းကလည်း အလွန် လေးစားခံရတဲ့သူပါ။”

“ကျွန်တော်တို့ဆရာမှာ စော်ကားလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး။"

ထျန်းပုယီ၏ မျက်နှာမှာ နက်မှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုးတက်လာဟန် မရှိပေ။ စုရုကမူ ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူပြောတာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ သူက နောက်နေတာပါ။ ဟုတ်ပြီ၊ မင်းပြောတဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အစီအစဉ်က ဘာတဲ့လဲ။"

ချီဟောင်က လေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စီနီယာစုကို တင်ပြအပ်ပါတယ်၊ အပြောင်းအလဲက ဒီလိုပါ။ အရင်က သိုင်းပြိုင်ပွဲ' မှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုစီက လေးယောက်စီ စေလွှတ်ရပြီး အဓိကတောင်ထွတ်ဖြစ်တဲ့ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်က ရှစ်ယောက် စေလွှတ်ရပါတယ်။”

“စုစုပေါင်း လူသုံးဆယ့်နှစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ပြိုင်ဘက်တွေကို မဲနှိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ကာ အောင်နိုင်သူတွေက ရှေ့ဆက်ရပြီး စုစုပေါင်း ငါးကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်ရပါတယ်။”

“နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီအရှိဆုံး တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အကြီးအကဲတွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ပညာသင်ကြားခွင့် ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"

စုရုက ပြုံးကာ ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ပြိုင်ပွဲတုန်းက မင်းက အဲဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်ခဲ့တာကို ငါမှတ်မိသေးတယ်။ မင်းက နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့တာလေ။”

“အကယ်၍ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှာ ရှောင်ယီချိုင်သာ မရှိခဲ့ရင် မင်းက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ချန်ပီယံ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

ချီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက်ပင် ရှိနေ၏။

"စီနီယာစုက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ပြိုင်ပွဲတုန်းက စီနီယာရှောင်ယီချိုင်က ပါရမီရှိသလို ကျင့်စဉ်လည်း အလွန်နက်ရှိုင်းပါတယ်။”

“ကျွန်တော်က သူနဲ့ အလှမ်းဝေးပါသေးတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်အကြာမှာ ကျင်းပမယ့် သိုင်းပြိုင်ပွဲ' မှာတော့ ဆရာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ဆွေးနွေးပြီးနောက် စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။”

“အဲဒါကို စီနီယာ နှစ်ဦးကို လာရောက် အကြောင်းကြားတာပါ။"

ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မေးလိုက်ကြ၏။

"အဲဒါက ဘာလဲ။"

ချီဟောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာက သိုင်းပြိုင်ပွဲ' ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေကို ရှာဖွေပြီး ပညာသင်ကြားပေးဖို့လို့ ယူဆပါတယ်။”

“အခုအခါ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ တပည့်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။”

“ဒီပွဲက နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ကျင်းပတာ ဖြစ်ပေမယ့် တောင်ထိပ်တစ်ခုစီက လေးယောက်စီပဲ စေလွှတ်ရတာဟာ တကယ်တော့ အရမ်းနည်းလွန်းပါတယ်။”

“ဒါကြောင့် ဆရာက တောင်ထိပ်တစ်ခုစီက ကိုးယောက်စီ စေလွှတ်ဖို့နဲ့ အဓိကတောင်ထိပ်က လူအများဆုံး ဖြစ်တာကြောင့် ဆယ်ယောက် စေလွှတ်ဖို့ အကြံပြုထားပါတယ်။”

“စုစုပေါင်း လူခြောက်ဆယ့်လေးယောက် ဖြစ်လာမှာပါ။ အခြား အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်ပြီး မဲနှိုက်ရမှာဖြစ်သလို အဆင့် ခြောက်ဆင့် ရှိပါလိမ့်မယ်။”

“ဒီနည်းအားဖြင့် မတွေ့ရှိသေးတဲ့ ပါရမီရှင်တွေအတွက် နောင်တရစရာ မရှိတော့ပါဘူး။"

ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာလေသည်။

တာ့ကျူးတောင်ထိပ်တွင် တပည့်နည်းပါးလှသလို အရည်အချင်းမှာလည်း နိမ့်ကျလှ၏။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ ၎င်းတို့အတွက် အားသာချက်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ လူဦးရေ ပိုမိုများပြားပြီး ပါရမီရှိသော တပည့်များ ပိုမိုရှိသည့် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်နှင့် လုံရှို့တောင်ထိပ်တို့အတွက်သာ ပိုမို အကျိုးရှိပေသည်။

စုရုက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ ထျန်းပုယီသည် သူမ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ချန်းစုန့်တို့ကြား ဆွေးနွေးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ငြင်းခုံနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့မှာ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး။"

ချီဟောင်က ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ဆရာက လင်းစီနီယာလေးနဲ့ ထျန်းစီနီယာရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့ဟာ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ ဖြစ်တာကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောခွင့်ပြုဖို့ စီနီယာထျန်းကို တောင်းဆိုပါတယ်။"

ထျန်းပုယီမှာ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်၏။

"သွားကြ၊ သွားကြ။"

လင်းကျင်းယွီမှာ စောင့်နေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် လူကြီးသူမတစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေသဖြင့် စကားမပြောဝံ့ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ခွင့်ပြုချက် ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ကျန်းရှောင်ဖန်းထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

လင်းကျင်းယွီသည် သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ ရှောင်ဖန်း။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းလည်း အတူတူပါပဲ။ ဪ၊ ငါတို့ရွာရဲ့ အကြောင်း တစ်ခုခုများ သိရသေးလား။"

လင်းကျင်းယွီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ့ဆရာကို အကြိမ်ကြိမ် မေးကြည့်ဖူးပေမယ့် ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူး။ မင်းကော။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

"ငါလည်း အတူတူပါပဲ။"

လင်းကျင်းယွီက သူ၏လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လာ၊ အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေတ္တမျှ တွေဝေသွား၏။ သူသည် လှည့်၍ ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းပုယီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ စုရုကမူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားလေ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းယွီ၏ နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားလေသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဧည့်သည်အဖြစ် ချီဟောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

သူသည် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်မှ တပည့်တစ်ဦးချင်းစီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စုန့်တာ့ရန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ချီဟောင်က ဦးညွှတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက စုန့်တာ့ရန် စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ ပြိုင်ပွဲတုန်းက တွေ့ခဲ့ဖူးကြတယ် မဟုတ်လား။"

အခန်း (၂၀) ပါရမီရှင်(၂)

စုန့်တာ့ရန်ကလည်း အမြန်ပင် ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုချီက မှတ်ဉာဏ် တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ ဒီလူကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ။"

တပည့်များ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ထျန်းလင်းအာက သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိခင်ကို မေးလိုက်လေသည်။

"အမေ၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဒီလူကို တကယ် ရှုံးခဲ့တာလား။”

စုရုက ခေါင်းညိတ်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"အေး။ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက နှစ်ဆင့်အထိ တက်နိုင်ခဲ့လို့ ငါနဲ့ မင်းအဖေက သူ့အတွက် အရမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ကြတာ။”

“ဒါပေမဲ့ တတိယအဆင့်မှာ ပြိုင်ဘက်က ဒီလူ ဖြစ်နေတယ်လေ၊ တိုက်ပွဲက ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ပြီးသွားခဲ့တာ။"

ထျန်းလင်းအာက လျှာထုတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အဲဒီလူက အရမ်း အစွမ်းထက်တာပေါ့ ဟုတ်လား။"

စုရုက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းကို လှည့်၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ချီဟောင်ရဲ့ စွမ်းရည်က မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ အဲဒီနေ့က သူက ဘာလှည့်ကွက်မှတောင် မသုံးခဲ့ရဘူး။”

“အထူးသဖြင့် သူသန့်စင်ထားတဲ့ မှော်လက်နက် 'အေးစက်သောရေခဲ' က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီရှိတဲ့ ရေခဲကျောက်ဆောင်ကနေ ပြုလုပ်ထားတာဆိုတော့ အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။ “

“မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထျန်းပုယီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရဟန် ရှိကာ ခေါင်းကို လှည့်၍ စုရုကို ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြပြီး နှလုံးသားထဲမှ စကားလုံးများကို နားလည်လိုက်ကြလေသည်၊

အကယ်၍ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်တွင်သာ ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှိသော တပည့်တစ်ယောက် ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင်.....

ချီဟောင်သည် ကျင့်စဉ်တွင် အောင်မြင်မှု ရရှိထားရုံသာမက ဆရာများ၏ ယုံကြည်မှုကိုလည်း အပြည့်အဝ ရရှိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာဖူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိ၏။

ထို့အပြင် သူ၏ ပါးနပ်သော စကားပြောဆိုမှုများကြောင့် သူ့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော စုန့်တာ့ရန်ပင်လျှင် ရန်လိုမှု မရှိတော့ပေ။

ချီဟောင်သည် ပြက်လုံးတစ်ခုကို ပြောပြလိုက်ရာ အားလုံးက ရယ်မောကုန်ကြလေသည်။

ထို့နောက် ချီဟောင်၏ အကြည့်မှာ ထျန်းလင်းအာထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ ခါးရှိ "ဖီးနစ်ဝိညာဉ်" ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ကျော်ကြားလှတဲ့ ထျန်းလင်းအာ စီနီယာညီမလေးလား။"

ထျန်းလင်းအာက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှန်း ရှင်ဘယ်လိုသိလဲ။"

ချီဟောင်က ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာကာ ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာညီမလေးက အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက် နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ယွီချင်းအဆင့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုကတော့ အခြားသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်။”

“ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ အားလုံး သိကြတာပဲလေ။ ငါ ဒါကို အားကျနေတာ ကြာပါပြီ။”

“ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတော့လည်း ကျော်ကြားမှုနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။"

ထျန်းလင်းအာ မျက်နှာနီသွားပြီး စိတ်ဆိုးဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ရှင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ကျွန်မ တိုက်ခိုက်တာကိုမှ မမြင်ဖူးတာ။"

ချီဟောင် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"စီနီယာညီမလေးက ပန်းကလေးတစ်ပွင့်လို လှရုံတင်မကဘဲ အလွန်လည်း ပါးနပ်တာပဲ၊ ငါ့ကို စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်အဖြစ်တောင် အရှက်ရစေတယ်လေ။"

ထျန်းလင်းအာသည် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူမ၏ အလှအပကို ချီးမွမ်းသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူဘူး၊ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။"

ထျန်းပုယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ စုရုက ပြောလိုက်လေသည်။

"လင်းအာ၊ မလျှောက်ပြောနဲ့။"

ချီဟောင်က စုရုအား အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာစု၊ ဂျူနီယာညီမလေးအပေါ် စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော်ပဲ စကားလုံး သုံးနှုန်းတာ မှားသွားလို့ပါ။"

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထျန်းလင်းအာအား ပေးလိုက်လေသည်။

"စီနီယာညီမလေး၊ ဒီသေတ္တာထဲက 'ပုလဲ’ ကို ငါ့ဆရာ ချန်းစုန့်နဲ့အတူ မိစ္ဆာအချို့ကို သွားရောက် နှိမ်နင်းတုန်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရခဲ့တာပါ။”

“၎င်းဟာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ဝတ်ဆင်ထားရင် နွေရာသီရဲ့ အပူဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိစေပါတယ်။”

“ဒါ့အပြင် အမျိုးသမီးတွေအတွက် အသားအရေကို နူးညံ့စေတယ်လို့လည်း ကြားဖူးတယ်။”

“ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ အမှားအတွက် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒါကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးချင်ပါတယ်။"

ထျန်းလင်းအာ မျက်နှာ ထပ်မံ နီမြန်းသွားပြန်၏။ စုရုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ချီဟောင်၊ 'ဒီပုလဲ' ဆိုတာလည်း ရတနာတစ်ခုပါပဲ။ လင်းအာက အဲဒါကို မယူသင့်ပါဘူး။ မင်း ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ။"

ချီဟောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာစု မသိလို့ပါ၊ ဒီပုတီးစေ့က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးက ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသူဖြစ်လို့ ဒါကို အသုံးဝင်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။”

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင်လေးမို့ ဂျူနီယာညီမလေး ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထျန်းလင်းအာသည် ချီဟောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုသေတ္တာငယ်လေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုချီ။"

ချီဟောင် အလွန် ကျေနပ်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး။ ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နောင်မှာ အနာဂတ်က အလွန် တောက်နေပမှာပါ။”

“ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် မင်းလို အစွမ်းအစ ရှိတဲ့သူကတော့ လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်၊ ငါတောင် မင်းကို နောက်ဆုတ်ပေးရဦးမှာပဲ။"

ထျန်းပုယီသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်မိ၏။ ထျန်းလင်းအာက ပြောလိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်မကို မြှောက်ပင့်နေပြန်ပြီ။"

ချီဟောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါလည်း ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဆရာ့ဆီ ရောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က မင်းထက် အများကြီး နောက်ကျနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့..."

ထျန်းလင်းအာသည် ချီဟောင်၏ ချီးမွမ်းမှုကို ကြားရသဖြင့် အလွန် ကျေနပ်နေသော်လည်း "ဒါပေမဲ့" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သောအခါ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။"

ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့ပင်လျှင် ထို "ဒါပေမဲ့" က မည်သည်ကို ဆိုလိုသည်ကို သိရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ချီဟောင်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပါရမီချင်း နှိုင်းယှဉ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။"

ထျန်းလင်းအာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ။"

ချီဟောင်က ပြုံးလျက် ကျင့်ဝတ်ခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး လင်းကျင်းယွီပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သူ့ကို ဆရာက ခေါ်လာခဲ့တာ။”

“နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူရဲ့ အောင်မြင်မှုက အလွန် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှတယ်။ သူက ကျင့်စဉ်မှာ ပါရမီ အရမ်းရှိတာ။”

“ငါတို့ တောင်ထွတ်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ သူက သုံးနှစ်အတွင်းမှာတင် ယွီချင်းအဆင့် လေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ။”

“ ဒါဟာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဆရာက သူ့အတွက် အရမ်း ဂုဏ်ယူနေတာ”

“သူက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်မှာ တစ်ခါသာ ပေါ်တတ်တဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စီနီယာကြီးတွေနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။"

ထျန်းပုယီသည် သူထိုင်နေသော စန္ဒကူး ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာလည်း မည်းမှောင်နေ၏။

ချီဟောင် အံ့အားသင့်သွားကာ စုရုအား တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"စုစီနီယာ၊ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား။"

စုရုက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်မှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အား…။"

ထို့နောက် လူတစ်ယောက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကာ လူးလိမ့်သွား၏။ ထိုသူမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းပင် ဖြစ်သည်။

အားလုံး၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထျန်းလင်းအာသည် ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားကာ သူ့ကို ထူပေးပြီး မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ဖန်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ပြုတ်ကျသည့် အရှိန်မှာ မနည်းလှပေ။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ပြောနေမိ၏။

"ဘာ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် နေကောင်းပါတယ်။"

လင်းကျင်းယွီသည် ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာ၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ရှောင်ဖန်း၊ မင်း.. ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ၊ ငါ မတော်တဆ..."

ထျန်းလင်းအာသည် သူမ၏ စီနီယာလေးကို နှောင့်ယှက်သူမှာ ဤလူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရ၏။

ထို့အပြင် ချီဟောင်ကလည်း လင်းကျင်းယွီကို အလွန် ချီးမွမ်းနေသဖြင့် သူမသည် ရှုံးနိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို လူတွေကို လာနှောင့်ယှက်ဖို့ ခွင့်ပြုလို့လဲ။"

ထို့နောက် သူမ၏ လက်ညှိုးက သူ့ကို ထိုးပြလိုက်၏။ အနီရောင် အလင်းတန်းများ စတင် တောက်ပလာလေသည်။

ဖီးနစ်ဝိညာဉ်မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းကျင်းယွီထံသို့ လေခွဲသံနှင့်အတူ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

စုရုနှင့် ချီဟောင်တို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း။"

သို့သော် ဖီးနစ်ဝိညာဉ်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လင်းကျင်းယွီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

လင်းကျင်းယွီ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူသည် ထိတ်လန့်မသွားပေ။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရကြောင်း သိလိုက်၏။

သူသည် နောက်သို့ သုံးလှမ်းဆုတ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကောင်းကင်သို့ ထိုးပြပြီး ညာဘက်လက်ကို ဓားလက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ထွက်ပေါ်စမ်း။"

နဂါးဟိန်းသံကြီးမှာ ကျင့်ဝတ်ခန်းမဆောင်အတွင်း ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ လင်းကျင်းယွီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိမ်းရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

စိမ်းရောင်ဓားတစ်လက်မှာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဓား၏ အစွန်းမှာ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေ၏။

၎င်းသည် ဖီးနစ်ဝိညာဉ်ကို တားဆီးထားရုံသာမက ၎င်း၏ တောက်ပမှုကြောင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင် သန်းသွားတော့သည်။

ထျန်းပုယီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ချန်းစုန့်က တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ၊ သူက 'ကျန့်လုံဓား' ကိုတောင် ပေးလိုက်တယ်ပေါ့။"

ချီဟောင်သည် လင်းကျင်းယွီ ထိခိုက်မှု မရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ဘေးမှရပ်၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာက ပြောဖူးပါတယ်၊ စီနီယာညီလေးရဲ့ ပါရမီက အခြားသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်တာကြောင့် သူ့အတွက် အနာဂတ်က အလွန် တောက်ပမှာပါ။”

“ဒါကြောင့် သူ့ကို ထပ်မံ ကူညီပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ယူဆခဲ့တာပါ။"

ထျန်းပုယီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာလေသည်။

ဖီးနစ်ဝိညာဉ်နှင့် ကျန့်လုံဓား နှစ်ခုလုံးမှာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အသာမရနိုင်ဘဲ ရှိနေကြ၏။

ထျန်းလင်းအာသည် လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားလေသည်။

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကြက်ခြေခတ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဆန့်ထုတ်စမ်း။"

ဖီးနစ်ဝိညာဉ်သည် ထျန်းလင်းအာထံသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာလေသည်။ အနီရောင် တောက်ပမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။

အနီရောင် ပိုးစမှာ အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားလာကာ ကျန့်လုံဓား၏ စိမ်းရောင်အလင်းကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် ထိုပိုးစမှာ လင်းကျင်းယွီထံသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဝန်းရံထားလေသည်။

စုရုသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ အော်ပြောလိုက်၏။

"လင်းအာ၊ မရိုင်းစိုင်းနဲ့။"

သို့သော် အမ်ဘာရောင် ပိုးစမှာမူ လင်းကျင်းယွီကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်တော့သည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထျန်းလင်းအာပင်လျှင် ထိုပိုးစ အလွှာများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်နေမိ၏။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ဦးက ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဖီးနစ်ဝိညာဉ်က ကောလာဟလတွေအတိုင်း တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ။"

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီဟောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တိုက်ပွဲဆီသို့သာ အာရုံစိုက်နေပြီး ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ပြောနေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု လုံးဝ မရှိပေ။

ထျန်းလင်းအာ အောင်ပွဲရတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် အဝတ်စများ ဆုတ်ဖြဲသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

ပိုးစ အလွှာများကြားမှ အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိမ်းရောင်အလင်း မှိန်မှိန်လေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

"ဝူး…။"

ဒေါသထွက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုအပေါက်မှာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး စိမ်းရောင်အလင်းများ ပြန်လည် တောက်ပလာလေသည်။

၎င်းမှာ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လင်းကျင်းယွီသည် ပိုးစများကို ဖောက်ထွက်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထျန်းလင်းအာထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ထျန်းလင်းအာသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထားကာ တာအိုလက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်၏။

ပိုးစများ အားလုံး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် အထပ်ထပ်သော အကာအကွယ်များကို တည်ဆောက်လိုက်လေသည်။

လင်းကျင်းယွီ၏ ကျန့်လုံဓားမှာ အနီရောင် ပိုးစအလွှာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးဖောက်သွား၏။

သူ၏ အရှိန်မှာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာမူ လျော့ပါးမသွားပေ။ အရှုံးနှင့် အနိုင်မှာ နောက်ထပ် ခေတ္တမျှအတွင်း ဆုံးဖြတ်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"ချွမ်။"

အေးစက်သော လေထုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။ ကျန့်လုံဓားမှာ ပြန်လည် ကန်ထွက်သွားလေသည်။ လင်းကျင်းယွီ အံ့အားသင့်သွား၏။

သူနှင့် ထျန်းလင်းအာ၏ ကြားတွင် ရေခဲနံရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန့်လုံဓား၏ စွမ်းအားနှင့်ပင် ထိုရေခဲနံရံကို မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ချီဟောင်သည် သူ၏နောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လင်းကျင်းယွီကို နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ထျန်းလင်းအာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေ၏။ စုရုက သူမ၏နောက်သို့ လျှင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းပုယီ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မှော်လက်နက်နှစ်ခုလုံးမှာ ပိုင်ရှင်များ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်ကင်းသွားကြ၏။

၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုများ မှိန်ဖျော့သွားကာ ၎င်းတို့၏ သခင်များထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ကျင့်ဝတ်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။