အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း (၂၁) နတ်ဘုရားစွမ်းအား (၁)

ထျန်းပုယီသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လင်းကျင်းယွီအား အကဲခတ်လိုက်၏။

သူ၏မျက်နှာအရောင်မှာ အလွန်ပင်ဆိုးရွားနေလေသည်။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းတဲ့စွမ်းရည်ပဲ၊ ကောင်းတဲ့အဟုန်ပဲ။"

ချီဟောင်က လင်းကျင်းယွီအား တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ မြန်မြန်တောင်းပန်လိုက်ပါ။"

လင်းကျင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။

သူက တောင်းပန်စကားပြောလိုက်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်လေ၏။

"ရှောင်ဖန်း၊ ငါလွန်သွားတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်ပေမဲ့ ငါ့ခွန်အားကို ပြန်မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏သူငယ်ချင်းအတွက် အမှန်တကယ်စိုးရိမ်နေသော်လည်း ယခုလို ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ထျန်းပုယီက ပို၍ဒေါသထွက်သွားချေပြီ။ သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

ချီဟောင်သည် စိုးရိမ်လာမိ၏။ သူသည် လင်းကျင်းယွီနှင့် မတူပေ။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် နေလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်သည် အခြားတောင်ထိပ်ခြောက်ခုထက် အလွန်အားနည်းကြောင်း သူသိထားသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ တောင်ထိပ်သခင် ထျန်းပုယီနှင့် သူ၏ဇနီး စုရုတို့တွင် ယုံကြည်နိုင်လောက်ဖွယ်မရှိသော ခွန်အားများရှိကြပေ၏။

မည်သူကမျှ သူတို့ကို အထင်သေးဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ မာနကြီးသော သူ၏ဆရာချန်းစုန့်ပင်လျှင် သူတို့မထွက်ခွာမီက သတိပေးခဲ့ဖူး၏။

ထျန်းပုယီသည် ဒေါသကြီးသော်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားကြောင်း၊ ထို့ပြင် သူ၏ဇနီးသည်လည်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် ဉာဏ်ပညာကြီးမားမှုကြောင့် နာမည်ကြီးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တာအိုရွှမ်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဇနီးမောင်နှံကို လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ဆံရလေ၏။

လိုအပ်သည်မှလွဲ၍ သူ့ကို ဒေါသမထွက်စေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် လင်းကျင်းယွီက ဤအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ သိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူက မှတ်မိနေမည် မဟုတ်ချေ။

ထျန်းပုယီမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာလေ၏။ သူလှုပ်ရှားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် စုရုက သူ၏လက်ကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က အသက်လည်း ကြီးနေပြီကို၊ ဘာလို့ မျိုးဆက်သစ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ဖက်ပြီး ပြဿနာရှာနေရတာလဲ။"

ထျန်းပုယီသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်၏။ ချီဟောင်က လင်းကျင်းယွီ၏ရှေ့တွင် အမြန်ဝင်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးထျန်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆရာ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ဘာမှမသိနားမလည်တဲ့ လူငယ်လေးတွေနဲ့ အငြင်းပွားမနေပါနဲ့ခင်ဗျာ။"

လင်းကျင်းယွီက ဆရာဖြစ်သူအား ဒေါသထွက်စေခဲ့ကြောင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း သိလိုက်၏။

သူ၏အမြင်တွင် လင်းကျင်းယွီသည် မြက်ဘုရားကျောင်းရွာ၏ တစ်ဦးတည်းသော မိဘမဲ့လေးဖြစ်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထျန်းပုယီ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ အကုန်လုံးက တပည့်ရဲ့ အမှားတွေပါ။ ကျင်းယွီ၊ မဟုတ်ဘူး၊ စီနီယာအစ်ကိုလင်းက ဓားယူလာတာတွေ့လို့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။”

“အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လက်ရည်စမ်းရင်း တိုက်ခိုက်မိတာပါ၊ အားလုံးက တပည့်..."

ထျန်းပုယီသည် သူ၏ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားရပြီး ပေါက်ကွဲရန် နေရာမရှိဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချီဟောင်နှင့်တင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ ကျန်းရှောင်ဖန်းက ငတုံးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြောဆိုနေပြန်၏။ ဒေါသကို ဆက်၍မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ အသုံးမကျတဲ့ ငတုံး။"

ထို့နောက် သူသည် သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ထံသို့ အားပြင်းသောလေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ကြီးမားလှသော ခွန်အားကြီးက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး နံရံဆီသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

"ဝုန်း။"

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မာကျောခိုင်ခံ့သော နံရံနှင့် သွားရောက်ရိုက်မိပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ အများအပြား အန်ထွက်လာတော့၏။

ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

"အဖေ။"

ထျန်းလင်းအာသည် ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်သူဖြစ်၏။ သူမသည် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းအား မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်၏။

လင်းကျင်းယွီသည်လည်း တစ်ချိန်တည်းလိုလိုပင် ပြေးသွားလေ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သွေးများကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။

ဒဏ်ရာရခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်သာဆိုလျှင် ဤမျှ အထိဒေါသထွက်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ့အား ကူညီရန် ကြိုးစားရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

လင်းကျင်းယွီသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူလှည့်လိုက်ပြီး ထျန်းပုယီအား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဝတုတ်ကြီး၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ကျန့်လုံဓားသည် သူ့သခင်၏ ဆန္ဒကို နားလည်သွားသည့်အလား အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တစ်ဖန် တောက်ပလာခဲ့လေ၏။

ထျန်းပုယီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဝတုတ်ကြီး" ဟူသော စကားလုံးများကြောင့် သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ချီဟောင်က အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ သတိထား။"

လင်းကျင်းယွီက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်၏။ ထျန်းပုယီ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရ၏။

လင်းကျင်းယွီသည် ချက်ချင်းပင် ကျန့်လုံဓားကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ကာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဓားဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ အစိမ်းရောင်အလင်းဝန်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

ထျန်းပုယီသည် ထိုအားကောင်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ သဘောထားလေ၏။

သူသည် လင်းကျင်းယွီ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများအားလုံးကို သုံးပေခန့် နောက်ဆုတ်သွားစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

ထျန်းပုယီ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများမှာ လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်နှာနှင့် ထိလုနီးပါးဖြစ်နေ၏။

လင်းကျင်းယွီမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရ၏။

ဤအခြေအနေတွင်ပင် ကျန့်လုံဓားသည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေလျက် သူ၏သခင်ကို ကာကွယ်ပေးနေဆဲဖြစ်၏။

ထျန်းပုယီသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ညာဘက်လက်သည် ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး ဓားဝိညာဉ်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းဖြင့် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန့်လုံဓားကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ချီဟောင်သည် လင်းကျင်းယွီ၏ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးထျန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါ။"

ထျန်းပုယီသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်မသွားပေ။ ချီဟောင်မှ လင်းကျင်းယွီအား ကာကွယ်ပေးထားခြင်းကို သူ ခွင့်ပြုလိုက်၏။ သူသည် ကျန့်လုံဓားကို အကဲခတ်လေ့လာရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် အစိမ်းရောင် ဓားဝိညာဉ်များအားလုံးနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန့်လုံဓားမှာ ထျန်းပုယီ၏လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်ကာ အစိမ်းရောင်တောက်ပနေလေ၏။

ထျန်းပုယီက မျက်လုံးကိုမော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျန့်လုံဓားက ကိုးလွှာကောင်းကင် ရတနာဖြစ်ပေမဲ့ အနိုင်ယူလို့မရဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။"

ထို့နောက် သူ၏လက်ချောင်းများသည် ဓားရိုးကို ရုတ်တရက် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ကျန့်လုံဓားမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာကာ လင်းကျင်းယွီ၏ အလင်းထက် များစွာပို၍ တောက်ပနေ၏။ ချီဟောင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဦးလေးထျန်း......"

ထျန်းပုယီ၏မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

သူ၏ညာဘက်လက်က ကျန့်လုံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လင်းကျင်းယွီနှင့် ချီဟောင်တို့ရှိရာဆီသို့ အားပြင်းသော ခုတ်ပိုင်းမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး လူနှစ်ရပ်စာအမြင့်ရှိသော အစိမ်းရောင်အလင်းတိုင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။

ချီဟောင်သည် သွားကိုကြိတ်လိုက်၏။ သူ၏လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ဓားလက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ဤသည်ကား သူ၏ နာမည်ကျော် "ရေခဲဓား" ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထျန်းပုယီ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတိုင်သည် သူတို့ထံသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

ချီဟောင်က လင်းကျင်းယွီအား ကာကွယ်ပေးထားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်၏။

သူ၏ညာဘက်လက်က မတူညီသော ဓားမန္တန်အမှတ်အသားတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ "ရေခဲဓား" မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အလွှာခုနစ်ထပ်ရှိသော ရေခဲနံရံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဓားချီစွမ်းအင်သည် လင်းကျင်းယွီ၏ စွမ်းအင်နှင့်မတူဘဲ ရေခဲနံရံများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားလေ၏။ ၎င်းသည် ရေခဲနံရံများကို အပိုင်းအစပေါင်း သန်းချီ၍ ကြေမွသွားစေ၏။

အစိမ်းရောင် ဓားချီစွမ်းအင်မှာ အားနည်းသွားမည့် လက္ခဏာမပြဘဲ ဒေါသထွက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချီဟောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

ချီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သွားစရာလမ်းမရှိတော့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ခွန်အားအကုန်လုံးကို အသုံးပြုကာ အဖြူရောင်အလင်းဝန်းဖြင့် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုဖန်တီးရန် ရေခဲဓားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဝုန်း…"

အစိမ်းရောင် ဓားချီစွမ်းအင်သည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

၎င်းသည် ဒိုင်းကို ချက်ချင်း မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အဖြူရောင်အလင်းတန်းကို နောက်သို့ အလျင်အမြန် တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

ချီဟောင်က သူ၏ခွန်အားအကုန်လုံးကို အသုံးပြုကာ အစိမ်းရောင် ဓားချီစွမ်းအင်ကို တစ်ပေအကွာတွင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက်က ရန်လိုနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်နှင့် တူပေ၏။

ချီဟောင်က ဒိုင်းလွှားကို ဆက်လက်ထိန်းထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားပြင်းသော ခွန်အားကြောင့် သူ၏ခြေထောက်များမှာ ယိုင်လဲလာပြီး နောက်သို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ဤအပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်မှု စတင်ချိန်မှစ၍ ယခုအထိ ထျန်းပုယီသည် သူရှိနေသောနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ကျန့်လုံဓား၏ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းမှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာလေ၏။ ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့သည် ခန်းမအပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတွင် ကြီးမားသော ဓားသွားကြီးတစ်ခုဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ပေခန့်နက်သော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

အခန်း (၂၂) နတ်ဘုရားစွမ်းအား (၂)

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းက ချီဟောင်ကို နောက်ထပ် သုံးကိုက်ခန့် တွန်းထုတ်လိုက်၏။ အဖြူရောင်အလင်းဒိုင်းမှာ ချီဟောင်၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြောက်လက်မခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားလေသည်။ အခိုက်အတန့်အကြာတွင် ချီဟောင်သည် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရေခဲဓားမှာ ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံရပြီး လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားကာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့၏ မျက်နှာများမှာ လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေလေသည်။ သို့သော် ထိုအရေးကြီးသော အချိန်တွင် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချီဟောင်မှာ ချွေးများပြန်နေပြီး မလှုပ်ရဲတော့ချေ။

အတန်ကြာပြီးနောက် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းမရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ချွင်။"

ရေခဲဓားသည် သူတို့ရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာ၏။ ချီဟောင်သည် သူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်စုစည်းလိုက်၏။ သူက အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးထျန်းရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လင်းကျင်းယွီသည် သာမန်ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ရှိသော ထျန်းပုယီတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ခွန်အားများ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်နေဆဲပင်။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ခြင်းခန်းမထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခု ပစ်ချခံလိုက်ရ၏။ ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့မှာ အံ့ဩသွားကြသည်။

၎င်းမှာ ကျန့်လုံဓားပင်ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သူတို့၏ရှေ့တည့်တည့် ရေခဲဓား၏ဘေးတွင် ကျလာလေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားကြတော့။"

ထျန်းပုယီ၏အသံသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း အေးစက်မှုက ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ချီဟောင်က အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းယွီကို ဆွဲခေါ်သွား၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ဓားများကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

တပည့်များအားလုံး ထျန်းပုယီ၏ ဒေါသကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မည်သူမျှ အသံမထွက်ဝံ့ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထျန်းပုယီ သူ၏လျှို့ဝှက်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မိမိ၏ဒဏ်ရာကိုပင် မေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ဒဏ်ရာကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"အ့။"

ထျန်းပုယီသည် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အော်သံကို ကြားလိုက်သဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက နာကျင်မှုကို မနည်းအောင့်ခံထားရ၏။ ထျန်းပုယီသည် ဘာမျှမပြောချေ။

သူက တပည့်များအားလုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ လူတိုင်းသည် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး သူ၏မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်းမဆုံဝံ့ကြပေ။

ထျန်းပုယီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားကာ နောက်ဘက်ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။ စုရုက လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး အခု ထွက်သွားကြတော့။"

တပည့်များက တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။ ထျန်းလင်းအာသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တွဲကူပေးကာ တပည့်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လူတိုင်း ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် စုရုသည် နောက်ဘက်ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နောက်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထျန်းပုယီသည် စင်္ကြံတွင်ရပ်ကာ ခြံဝင်းထဲရှိ ဝါးပင်များကို ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

စုရုသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။"

ထျန်းပုယီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စောစောက လင်းအာနဲ့ လင်းကျင်းယွီတို့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ချီဟောင်က ကျန့်လုံဓားကို တားဖို့ ရေခဲနံရံတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်းမြင်တယ်မလား။"

စုရုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူက ရေခဲဓားကို ထုတ်မသုံးခဲ့ဘူးလေ။"

ထျန်းပုယီက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တောင်ထွတ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲမှာ ချီဟောင်က ရေခဲနံရံဖန်တီးဖို့ ရတနာရဲ့စွမ်းအင်ကို အားကိုးခဲ့ရတာ။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူ ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မတွေးမိခဲ့ဘူး။"

ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ စုရုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလို့ မင်းထင်လဲ။"

စုရုက ပြောလိုက်သည်။

"သူ မန္တန်ရွတ်တဲ့အချိန်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး စွမ်းအားအကုန် မသုံးထားသလိုပဲ။ အဲဒီတော့ သူက အနည်းဆုံး ယွီချင်းအဆင့် (၈) ကို ရောက်နေပြီပေါ့။"

ထျန်းပုယီသည် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားကာ စုရုက သူဆက်ပြောမည့်စကားကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။

"တာ့ကျူးတောင်ထွတ်မှာဆိုရင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး။"

ထျန်းပုယီသည် ဇနီးဖြစ်သူအား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဥယျာဉ်ထဲရှိ ဝါးပင်များကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်လေသည်။

ဆောင်းရာသီသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အစိမ်းရောင် အရွက်များသည် အဝါရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေကြချေပြီ။

ခဏအကြာတွင် သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အငယ်ဆုံးကောင်လေးကော ဘယ်လိုနေလဲ။"

စုရုက သူ့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သူ ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းနိုင်မှာလဲ။ ရှင့်လို ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကြောင့် သူ သွေးတွေအများကြီး အန်လိုက်ရတာကို။"

ထျန်းပုယီ၏ ဝတုတ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါသွားသော်လည်း ခေါင်းကိုမူ လှည့်မလာခဲ့ချေ။

"ဒီည သူ့ဆီကို ဆေးလုံးဝါတစ်လုံး ယူသွားပေးလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင် သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ငါတို့အားလုံးကို အငတ်မထားနဲ့လို့။"

စုရုသည် ဆက်လက်၍ ပြုံးနေခဲ့သည်။

ညရောက်လာပြီး ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မိုက်သွားလေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏အိပ်ဆောင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ပြန်လာခဲ့၏။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ဟွေးက အခန်းထဲသို့ ပထမဆုံး ပြေးဝင်သွားပြီး တာ့ဟွမ်က နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

မျောက်နှင့် ခွေးတို့သည် သူ၏အခန်းထဲတွင် ဆော့ကစားနေကြလေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ရင်ဘတ်မှာ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခေါင်းထဲတွင်မူ ထျန်းပုယီနှင့် အခြားသူများ၏ တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် မတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

"သက်ပြင်းချနေတော့ကော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။"

အပြင်ဘက်မှ ညင်သာသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့အားသွင့်သွားသည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုရုသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ညလေပြင်းက သူမ၏အဝတ်အစားများကို လွင့်ခါစေပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူနေပေ၏။ သူက အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကတော်။"

စုရုက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးပေါ် လက်တင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ထိုင်နေပါ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အမိန့်အတိုင်း ထိုင်လိုက်လေ၏။ စုရုက သူ၏မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့။ အရမ်းကြီး မထိခိုက်ဘူး။"

သူမသည် ပုလင်းဖြူတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ဆေးလုံးဝါတစ်လုံးကို လောင်းချလိုကာ ၎င်းကို ကျန်းရှောင်ဖန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ သောက်လိုက်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆေးလုံးကို ယူကာ မြိုချလိုက်လေသည်။

သူ၏အစာအိမ်ထဲမှနေ၍ နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ခြေလက်များဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ နာကျင်မှုမှာလည်း တခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်၏။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်၏။ သူက စုရုအား အလျင်အမြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာကတော်။"

စုရုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမသည် ပုလင်းကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး အခြားကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေစရာမလိုပါဘူး။ မင်းကို ဆေးလုံးဝါ ယူသွားပေးဖို့ ပြောတာ မင်းရဲ့ဆရာပါပဲ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဒေါသမထွက်တော့ဘူးလား။"

စုရုက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ကို လာကြည့်ခိုင်းတာဆိုတော့ မင်းကို ဒေါသမထွက်တော့တာ သေချာတာပေါ့။ မင်းကကော သူ့ကို ဒေါသထွက်နေလားတော့ ငါမသိဘူးလေ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆရာကတော်။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မဝံ့ရဲပါဘူး..."

စုရုသည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တားလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖန်း၊ ငါပြောတာကို နားထောင်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာကတော်။”

"ဒီနေ့ မင်းရဲ့ဆရာ မင်းကို ရိုက်လိုက်တာက သူ့အမှားပါ။ အဲဒါကို ငါ မြင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မင်းကို ရိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာ နောင်တရခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ဒေါသက သိပ်ဆိုးတာပဲ..."

သူမ၏ ညင်သာသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူက အပြိုင်အဆိုင်ကို နှစ်သက်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တယ်။ သူ နောင်တရနေရင်တောင်မှ အပြင်ထုတ်ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကိုမမုန်းပါနဲ့။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဆရာကတော်၊ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ဒေါသမထွက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အရမ်းတုံးအလွန်းလို့ ဆရာ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပါ။"

စုရုက သူ့ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းမောချလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ အလားအလာပေါ်မှာ မူတည်တယ်။”

“ကြိုးစားအားထုတ်မှုက အကျိုးကျေးဇူး ရှိမယ်ဆိုပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ တခြားသူတွေထက် နည်းနေဦးမှာပဲ။ မင်းရဲ့ဆရာက အဲဒါကို နားလည်ပါတယ်။ သူ စိုးရိမ်နေတာက အဲဒီကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆရာ စိုးရိမ်နေတာက ဘာများလဲဟင်။"

စုရုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ချီဟောင်လို လူမျိုးတွေကို ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ အခု ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်က တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာတယ်။”

“ မင်းဆရာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက မြင့်မားပေမဲ့ တပည့်တွေက စီနီယာတွေ၊ ဦးလေးတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို မကြာခဏ ခံရတတ်တယ်။ သူ့နှလုံးသားက ဒါတွေကို သည်းခံဖို့ အများကြီး ခက်ခဲနေတယ်။”

“တစ်နေ့နေ့မှာ သူ တမလွန်ကို ထွက်ခွာသွားရတဲ့အခါ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်က ဘယ်တော့မှ ပြန်နာလန်ထူနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း သူ စိုးရိမ်နေတယ်။”

“အဲဒီအခါကျရင် သူက တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မျက်နှာပြရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”

“ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကုန်လုံးက သူ့အပေါ်မှာပဲ ရှိနေတာ။ တကယ်တော့ ဒါက အရမ်းကို သနားစရာကောင်းပါတယ်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ထိုအခါမှ စုရုက သတိထားမိသွားပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"တကယ်ပါပဲ။ ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေလို့ကော ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ။"

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"စောစောနားတော့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာကတော်။ ဖြည်းဖြည်းကြွပါ။"

စုရုက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ထွက်သွားလေ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမနောက်မှ တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့လိုက်သည်။

စုရု၏ အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏စားပွဲဘေး ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်၌ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"စီနီယာအစ်မ။"