အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း (၂၃) လျို့ဝှက်သင်ကြားပေးခြင်း

ထိုမိန်းကလေးမှာ ထျန်းလင်းအာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဒဏ်ရာကို စိတ်ပူသဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မိခင်ပါ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ထျန်းလင်းအာသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပြီး စုရု ထွက်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းတစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

"နင့်ဘာသာ အဲဒီမှာ ဘာလုပ်ဖို့ ရပ်နေတာလဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး ဆင်ခြေတစ်ခုပေးရန် သူ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထျန်းလင်းအာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အကြောင်းမှာ တာ့ဟွမ် ရောက်လာပြီး ထျန်းလင်းအာ၏ ခြေထောက်ကို ဝင်တိုက်လိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထျန်းလင်းအာသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ တာ့ဟွမ်၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ တာ့ဟွမ်က သူမ၏လက်ကို ပြန်လျက်လေသည်။

"ကွိ…ကွိ"

ရှောင်ဟွေးသည် တာ့ဟွမ်၏ အနောက်သို့သွားကာ အမြီးကို ဆွဲလိုက်၏။ တာ့ဟွမ်ကို ထျန်းလင်းအာအနားမှ ဆွဲဖယ်ချင်နေသည့်ပုံပင်။

ရှောင်ဟွေးသည် ထျန်းလင်းအာ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသွားသောအခါ ခေါင်းမော့လာပြီး သွားဖြီးပြလေသည်။

ထျန်းလင်းအာက ဒေါသမထွက်ပေ။ သူမက ထိုမျောက်ကို မျက်နှာပြောင်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ရှောင်ဟွေး ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက ထျန်းလင်းအာမှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းနှင့် အဆင်ပြေခဲ့သည်။

တာ့ဟွမ်က ရှောင်ဟွေးအပေါ် ရန်လိုခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ထျန်းလင်းအာ အံ့ဩမိသွားလေသည်။

"ဘာဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ"

ထျန်းလင်းအာက ရှောင်ဟွေးနှင့် တာ့ဟွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းအား မေးလိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အရိုးအကြောင်း သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။ ထျန်းလင်းအာက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒီမျောက်မိုက်က အဲဒီလို လှည့်ကွက်မျိုး သုံးတတ်တယ်လို့တောင် မယုံနိုင်စရာပဲ"

ထို့နောက် သူမက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ့အဖေ နင့်ကို ရိုက်လိုက်တာ တစ်နေရာရာ နေမကောင်းဖြစ်သွားတာများ ရှိလား"

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး စီနီယာအမ"

ထျန်းလင်းအာက နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူမအဖေကိုအပြစ်တင်နေတော့သည်။

"အဖေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ စိတ်မပျော်တာနဲ့ နင့်အပေါ် ဒေါသလာပုံချနေတယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အရမ်းအ လို့ ဆရာ ဒေါသထွက်သွားတာပါ..."

ထျန်းလင်းအာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဆက်ပြောမည့်စကားကို မျိုချလိုက်ရသည်။ ထျန်းလင်းအာက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နင့်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အဲဒီလူနှစ်ယောက်မှာ အလားအလာကောင်းတွေ ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ..."

ထို့နောက် သူမက စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစကားသည် သူ့ကို ငတုံးဟု ပြောနေသလို ဖြစ်သွားမှန်း သူမ သတိထားမိသွားကာ စကားလမ်းကြောင်း ထပ်လွှဲလိုက်ပြန်သည်။

"ငါ့အမေက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာကတော်က ကျွန်တော့်ကို လာကြည့်တာပါ။ ပြီးတော့ 'ဆေးလုံးဝါ' နှစ်လုံး ပေးသွားတယ်။”

“အရမ်းထိရောက်တယ်၊ တစ်လုံးသောက်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားပြီ"

"ဆေးလုံးဝါ ဟုတ်လား"

ထျန်းလင်းအာ အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အဲဒါက ဘာလဲဟင်"

ထျန်းလင်းအာက ရှင်းပြလေသည်။

"အဲဒါ ငါ့အဖေရဲ့ ရတနာလေ။ မတူညီတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် နှစ်ဆယ့်သုံးမျိုးနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာလို့ အမေပြောတာ ကြားဖူးတယ်။”

“ဆေးစွမ်းက အရမ်းကောင်းတာ။ ငါတောင် အဲဒီဆေးကို သောက်ရလောက်တဲ့အထိ ကံမကောင်းခဲ့ဘူး"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။ ထျန်းလင်းအာက ဆက်ပြော၏။

"ငါ့အဖေက နင့်ကို သဘောကျသွားတာများလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုးလည်း မဟုတ်လောက်ဘူး"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကြောင့် နေမှာပါ။ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရနေတာကို မြင်တော့ မှော်ဆေးလုံး ပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဆရာက အရမ်းသဘောထား ကြီးမားတယ်"

ထျန်းလင်းအာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ့အဖေက သဘောထားကြီးတယ် ဟုတ်လား... ဟဲဟဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ နင့်ကို ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းမနေတော့ဘူး။ ဟင်... ဘာလို့ မိုးရွာတဲ့အသံ ကြားနေရတာလဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်း သေချာနားထောင်ကြည့်လိုက်၏။ အပြင်ဘက်တွင် တကယ်ပင် မိုးရွာနေခဲ့သည်။

ထျန်းလင်းအာသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြတင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

အေးစက်သော လေညင်းများက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အေးမြသော မိုးပေါက်ငယ်လေးများက မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

တိတ်ဆိတ် မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ယံတွင် ကောင်းကင်မှ မိုးရေစက်များ ကျဆင်းနေ၏။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဝါးရုံပင်များ၏ ဝေဝါးဝါး အရိပ်များမှလွဲ၍ နေရာတိုင်းမှာ မှောင်မိုက်နေလေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးပေါက်များ ရွာသွန်းနေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ထိုမြင်ကွင်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေ၏။

ဤညဉ့်ယံသည် လှပပြီး မိုးသံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟုပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုးပေါက်များ ဝါးရွက်များကို ထိမှန်သွားသည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို နားထောင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာပင်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံလေးတစ်ခုလိုပင်။

သူ၏ဘေးတွင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေ၏။ ဤအလှတရားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေလေသည်။ သူမက တစ်စုံတရာကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

တာ့ဟွမ်နှင့် ရှောင်ဟွေးတို့သည်လည်း ငြိမ်သက်သွားကြ၏။ တာ့ဟွမ်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေလေသည်။

ရှောင်ဟွေးက တာ့ဟွမ်၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တာ့ဟွမ်၏ အမွေးထူထူများကြားတွင် သန်းရှာပေးနေသည်။

ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်သည် တောင်လေအဝှေ့တွင် ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်သွားကာ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မိုးရွာနေတယ်"

ထျန်းလင်းအာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထျန်းလင်းအာသည် ညဉ့်ယံဆီသို့ အခိုက်အတန့်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် စားပွဲဆီသို့ လှည့်လာကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖန်း... ပြတင်းပေါက် ပိတ်လိုက်ပါလား။ အေးလာပြီ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထျန်းလင်းအာသည် စားပွဲဘေးတွင် ငေးမောစွာ ထိုင်နေ၏။

သူမက သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်ထင်နေကာ နူးညံ့သော မီးတောက်အစုံကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

"ပြောပါဦး... ဒီ ‘ပုလဲ' လေးက လှတယ်လို့ နင်ထင်လား"

ထျန်းလင်းအာ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသော ပုလဲငယ်လေးထံတွင် စူးစိုက်နေလေသည်။

သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်မှု မရှိပေ။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။

သူသည် သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းကာ သူမအနားသို့ သွားလိုက်သည်။ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေစေရန် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုထားရသည်။

ထျန်းလင်းအာသည် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများက အလွန်တောက်ပနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ အရိုင်းဆန်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားလေသည်။

သူမသည် သေတ္တာကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ဖန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းငုံ့သွားကာ တဒဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ် စီနီယာအမ"

ထျန်းလင်းအာက ပုံမှန်မဟုတ်သော ခံစားချက်ကိုရိပ်သော်လည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စကားဆိုလေ၏။

"ကောင်းပြီ... အခု အရမ်းမိုးချုပ်နေပြီ။ ငါ ပြန်တော့မယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ထျန်းလင်းအာသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်လာ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှ အလှတရားက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးသားကို နက်ရှိုင်းစွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"ငါ ဒါကို ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ၊ ဒီည ငါလာရတဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကိုတောင် မေ့နေခဲ့တယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ယင်းကို ယူကာ စာကြောင်းအနည်းငယ် ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ချီသန့်စင်ခြင်း မန္တန်ပဲ။ စီနီယာ... ဒါက..."

ထျန်းလင်းအာက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလေသည်။

"နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်နေရတာလဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ချက်ချင်းပင် အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"စီနီယာ... ဒါက အဆင့်သုံး မန္တန်လေ။ စီနီယာ..."

"ငါက ဘာဖြစ်လဲ"

ထျန်းလင်းအာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"နင့်ကို ပေးဖို့လေ၊ ဒါ သေချာတာပေါ့"

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့ဩသွားသည်။

"ဘာဗျ"

ထျန်းလင်းအာက ပြောလိုက်သည်။

"အဖေက နင့်ကို အမြဲတမ်း အထင်သေးတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒီနေ့ နင့်ကို သူ ရိုက်လိုက်တာက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။”

“ဟင်း... ကိုယ့်တပည့်ကိုယ်တောင် မသင်ပေးဘဲနဲ့ နင့်ကို ဆူပူနေသေးတယ်။ ငါ အဲဒါကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့ဘူး။”

“နင် ဒီမန္တန်ကိုသုံးပြီး တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ထားလိုက်။ တစ်နေ့ကျရင် တစ်ခုခု အောင်မြင်လာအောင်လုပ်ပြီး ငါ့အဖေကို ပြလိုက်စမ်းပါ။ ဒီနေ့လိုမျိုးတော့ အရှက်မကွဲစေနဲ့"

ကျန်းရှောင်ဖန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စီနီယာ... ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်သာ ဒါကိုသိသွားရင် စီနီယာအမကို ဆူကြလိမ့်မယ်"

ထျန်းလင်းအာက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ငါ့ကို ဆူလိမ့်မယ်လို့ နင်ပဲ ပြောတာလေ။ စကားနည်းနည်းပြောပြီး ငါ့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ပိတ်လှောင်ထားရုံပါပဲ။”

“အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ နင့်ကို တခြားသူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာ ခံရအောင် ငါ မကြည့်နေနိုင်ဘူး"

ကျန်းရှောင်ဖန်း တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားသည် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

သူသည် ထျန်းလင်းအာ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမအတွက် သူ သေသွားရမည်ဆိုလျှင်တောင် လုံးဝ နောင်တရမည်မဟုတ်ပေ။

"နင်လည်း ပိုပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ မှတ်ထားရမယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ဟိုလင်းကျင်းယွီဆိုတဲ့ အကောင်နဲ့ သရေကျနိုင်အောင် အခွင့်အရေးရှာပေါ့။”

“ဒါပေမဲ့ နင်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ချီဟောင်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မီလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးတောင်မတွေးနဲ့"

ထို့နောက် သူမက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အားလုံးကို လျှို့ဝှက်ထားနော်"

ထို့နောက် သူမက လှည့်ထွက်သွားကာ အမှောင်ထုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"နင်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ချီဟောင်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မီလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားလုံးတိုင်းက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်သွား၏။ လက်ထဲမှ စာရွက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

တောင်တန်းများနှင့် မိုးရေများ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မိုးရေထဲ လမ်းလျှောက်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသော ထိုလူငယ်လေးကို မည်သူကများ မြင်နိုင်ပါမည်နည်း။

မိုးလင်းချိန်၊ မိုးတိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာကာ ရေနွေးစတင်ကျိုလေသည်။

မီးဖိုထဲမှ တောက်ပသော မီးတောက်သည် မီးတောက်ပေါ်တွင် ကခုန်နေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ထင်ဟပ်နေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ပါးလွှာသော ထင်းစတစ်စကို မီးမွှေးတုတ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ထင်းများကို ထိုးမွှေနေခဲ့သည်။

"နင်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ချီဟောင်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မီလာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤစကားလုံးများကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အကြိမ်တစ်ထောင်မက ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့မိသည်။

ထိုသို့ ရေရွတ်တိုင်း သူ၏နှလုံးသားက ပို၍နာကျင်ရလေ၏။ သူ ကိုယ်တိုင် ငတုံးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေမှန်း သူသိသည်။

စီနီယာအမက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်း သဘောတူလက်ခံမည့် အမှန်တရားကိုသာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤကဲ့သို့ အရိုင်းဆန်သော မီးတောက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

အပြင်ဘက်မှ အစစ်အမှန် မီးတောက်က သူ၏လက်ကို လောင်ကျွမ်းသွားသည်အထိ သူ၏နှလုံးသားကို ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေခဲ့လေသည်။

"အ့"

ကျန်းရှောင်ဖန်း အော်လိုက်သည်။ သူ အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွား၏။ သူ သတိမထားမိလိုက်ချိန်တွင် ပါးလွှာသော ထင်းစကို မီးစွဲသွားပြီး သူ၏လက်ကို လောင်ကျွမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက လက်ကို မှုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ရေအိုးဆီသို့ သွားကာ သူ၏လက်ကို အေးမြသော ရေထဲသို့ နှစ်လိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ မီးမွှေးတုတ်တစ်ချောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"အွန်း... အွန်း... အွန်း..."

အပြင်ဘက်မှ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယင်းမှာ တာ့ဟွမ်၏အသံဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း မှတ်မိလိုက်သည်။

တာ့ဟွမ်၏ ပုံမှန် "ဝုတ် ဝုတ်" ဟူသော ဟောင်သံက "အွန်း အွန်း" ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောင်းသွားရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ တာ့ဟွမ်နှင့် ရှောင်ဟွေးတို့သည် အမည်းရောင် တုတ်တိုတစ်ချောင်းကို လုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တာ့ဟွမ်၏ ပါးစပ်က တုတ်၏ တစ်ဖက်စွန်းကို ကိုက်ထားပြီး ရှောင်ဟွေးက ၎င်း၏လက်များကို အသုံးပြုကာ အခြားတစ်ဖက်ကို ဆွဲယူနေသည်။

တာ့ဟွမ်က တုတ်တိုကို ကိုက်ထားသောကြောင့် ၎င်း၏အသံက "အွန်း အွန်း" ဟူသော ထူးဆန်းသည့်အသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၄) မှော်လက်နတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း (၁)

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုတုတ်တိုကို သူတို့ဆီမှ ယူလိုက်ပြီး တာ့ဟွမ်နှင့် ရှောင်ဟွေးတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်၏။

သူတို့ လွယ်လွယ်နှင့် ထွက်သွားမည် မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် သူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"သွားကြ သွားကြ... ဒီမှာ လာရှုပ်မနေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့နှစ်ကောင်အတွက် နေ့လယ်စာ ချက်မပေးဘဲ နေလိုက်မယ်"

တာ့ဟွမ်နှင့် ရှောင်ဟွေးတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ကောင်က ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အသံကျယ်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ကောင်က မျက်နှာပြောင်ပြလေ၏။

ထို့နောက် ရှောင်ဟွေးသည် တာ့ဟွမ်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကာ ထွက်သွားကြတော့သည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို သူ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ထိုတုတ်တိုမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ဝက်ခန့်က ရှေးဟောင်းတောင်ကြားတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် တုတ်တိုလေးဖြစ်ကြောင်း သူ သတိထားမိသွား၏။

ရှောင်ဟွေးက ယင်းကို အခန်းထဲရှိ တစ်နေရာရာမှ ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး တာ့ဟွမ်နှင့် ဆော့ကစားရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခေါင်းထဲသို့ အကြံတစ်ခု ဝင်လာလေသည်။

သူသည် မီးဖိုဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ အနက်ရောင်တုတ်ဖြင့် ထင်းများကို ထိုးမွှေလိုက်၏။

ထိုတုတ်ကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားမှန်း မသိရဘဲ မီးမစွဲသည့်အပြင် အပူလည်း မကူးပေ။

မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း တုတ်မှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဤတုတ်မှာ သူ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

သေဆုံးသွားသော ဟေးရှင်းလောင်ကျူအတွက်တော့ သနားစရာပင်။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်လက်နက်ဖြစ်သော "သွေးစုပ်ပုလဲ" ကို မီးမွှေးတုတ်အဖြစ် အသုံးပြုနေသည်ကိုသာ သူသိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာလျှင်တောင် ဒေါသထွက်ပြီး ထပ်သေသွားမည်သာ။

ထိုနေ့မွန်းတည့်ချိန်တွင် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်မှ တပည့်များအားလုံး ထမင်းစားခန်းအတွင်း၌ ထိုင်နေကြလေ၏။

ထျန်းပုယီက နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာခဲ့ပေသည်။ သူ၏အကြည့်တို့က ကျန်းရှောင်ဖန်းအပေါ်တွင် ခဏတာ ကျရောက်သွား၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါမှသာ ထျန်းပုယီက အကြည့်လွှဲသွားလေသည်။

"မနေ့က ဖြစ်သွားတဲ့ကိစ္စကို မင်းတို့အားလုံး မြင်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။"

ထျန်းပုယီက မေးလိုက်၏။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြစဉ် စုန့်တာ့ရန်က ဝင်ပြောလေသည်။

"ဟုတ်ပါရဲ့။ ဆရာက ဆရာ့ရဲ့အစွမ်းကို ထုတ်ပြပြီးတော့..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။"

ထျန်းပုယီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ တပည့်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြလေ၏။ ထျန်းပုယီက ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားဆက်သည်။

"မနေ့က အခြားတောင်ထိပ်က တပည့်တွေ ဘယ်လောက်အထိ ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားနေပြီလဲဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိသင့်တယ်။”

“လင်းကျင်းယွီကိုပဲ ကြည့်လေ။ သူက ဂိုဏ်းထဲရောက်တာ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ လာပြီး ရမ်းကားသွားတာတောင် မင်းတို့ မသိကြဘူးလား။"

လူတိုင်းမှာ နှုတ်ဆိတ်နေကြပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း တစ်ယောက်သာလျှင် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပေသည်။

ထျန်းပုယီက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလေ၏။

"သိုင်းပြိုင်ပွဲက ရောက်လာတော့မယ်။ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ ဒီနေ့ကစပြီး အားလုံး ကိုယ့်အခန်းထဲမှာကိုယ် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြ။”

“တကယ်လို့ ဘာတိုးတက်မှုမျိုးမှ မရှိရင် မင်းတို့အရည်ခွံကို ငါကိုယ်တိုင် ဆုတ်ပစ်မယ်။"

လူတိုင်း၏မျက်နှာထက်တွင် မလိုလားသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲချေ။ ထျန်းလင်းအာကသာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် မေးလာလေသည်။

"အဖေ၊ သမီးရော..."

"မင်းလည်း အတူတူပဲ။"

ထျန်းပုယီက တုံ့ဆိုင်းမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ပြောချလိုက်၏။

ထျန်းလင်းအာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

ထျန်းလင်းအာက လှည့်၍ စုရုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောမည့်စကားများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရပေတော့သည်။

ထျန်းပုယီ၏ အသံကြီးက ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

"ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ သတ္တမတပည့်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေ အားလုံး နောက်တစ်နှစ်ခွဲအတွင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်မသွားရဘူး။”

“အခန်းပိတ်ပြီး ကျင့်ကြံကြ၊ ကြားလား။"

.......

ထို့ကြောင့် အေးချမ်းလှသော တာ့ကျူးတောင်ထိပ်တွင် ယခင်က မကြုံဖူးသေးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက လွှမ်းခြုံသွားချေပြီ။

လွတ်လပ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်၊ ဆော့ကစားတတ်သော မျောက်တစ်ကောင်နှင့် ပျင်းရိဖွယ်ရာ စားဖိုမှူး တစ်ယောက်မှလွဲ၍ တပည့်များအားလုံး ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေကြလေသည်။

"ဝုတ်။ ဝုတ်။"

"ကွိ ကွိ"

......

ချင်းယွင်တောင်ရှိ တာ့ကျူးတောင်ထွတ်တစ်ခွင်တွင် ခွေးဟောင်သံနှင့် မျောက်အော်သံများ ရောယှက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုများကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မီးခဲမွှေသည့်တုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ခွေးမိုက်၊ မျောက်စုတ်။ မင်းတို့ သတ္တိရှိရင် မပြေးနဲ့လေ။"

ရှောင်ဟွေးက တာ့ဟွမ်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားလေသည်။ တာ့ဟွမ်ကလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မီအောင် မလိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှောင်ဟွေးတစ်ယောက် မျက်နှာပြောင်ကာ အရသာရှိသော အရိုးတစ်ချောင်းကို တာ့ဟွမ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်ကိုသာ ရပ်ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

တာ့ဟွမ်မှာမူ အလွန်ဝမ်းသာနေပုံရပြီး သွားများဖြင့် အရိုးကို ကိုက်ထားရခြင်းသာ မဟုတ်ပါက အလွန်အမင်း ရယ်မောမိသဖြင့် မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျသွားနိုင်လောက်ချေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေ၏။

သူသည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ်ကတည်းက မီးဖိုချောင်ကိစ္စများကို တာဝန်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ လူတိုင်းထင်မှတ်မထားလောက်အောင်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

တာ့ဟွမ်ပင်လျှင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အစားအစာများကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတတ်ပြီး အထူးသဖြင့် စွပ်ပြုတ်လုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော အရိုးများကို အလွန်ပင် မက်မောလှလေသည်။

သို့ရာတွင် စွပ်ပြုတ်မှာ လူများအတွက် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

တာ့ဟွမ်က အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အမြင့်မားဆုံးသော လေးစားမှုကို ရသင့်သော်လည်း ရပ်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ မစားရချေ။

ရှောင်ဟွေးနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင် ယခုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးက တာ့ကျူးတောင်ထိပ်၌ အလွန်အဖြစ်များလာပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းက အရိုးကို မည်မျှပင် ဝှက်ထားရန် ကြိုးစားစေကာမူ တာ့ဟွမ်၏ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းနှင့် ရှောင်ဟွေး၏ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုတို့ကြောင့် ဤအရိုးလုပွဲ၌ ကျန်းရှောင်ဖန်းကသာ အမြဲတမ်း အရေးနိမ့်ခဲ့ရပေသည်။

နှစ်နှစ်ဟူသော အချိန်ကာလက မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။ တိတိကျကျဆိုရလျှင် တစ်နှစ်နှင့် ခြောက်လပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါ သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ စီနီယာအစ်မ ထျန်းလင်းအာထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားနေချေပြီ။

ဤကာလအတွင်း ထျန်းပုယီ၏ အမိန့်ကြောင့် ခရီးထွက်နေသော တုပိရှုမှလွဲ၍ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များအားလုံး ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ရပြီး စားဖိုမှူးဖြစ်သော ကျန်းရှောင်ဖန်း တစ်ယောက်သာလျှင် အသက်သာဆုံး ဖြစ်နေလေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း မည်သူမျှ စောင့်ကြည့်မနေဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျင့်ကြံခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ မယုံကြည်နိုင်သော အရာမှာ စုန့်တာ့ရန် သင်ပေးခဲ့သော မန္တန်များအတိုင်း လိုက်နာကျင့်ကြံရင်း တစ်နှစ်မျှ အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် ယွီချင်းအဆင့်၏ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို သူ ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်မိသော်လည်း ထျန်းပုယီကိုမူ မမေးရဲချေ။

စုန့်တာ့ရန်နှင့် ထျန်းလင်းအာတို့ကလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် သူ့အတွက် အချိန်မပေးနိုင်ကြပေ။

တုပိရှုကလည်း ဤနေရာ၌ မရှိပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းက ထိုမေးခွန်းကို ရင်ထဲ၌သာ မြှုပ်နှံထားနိုင်ခဲ့လေ၏။ သို့သော် သူ့အတွက် ပို၍ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။

ထျန်းလင်းအာက တတိယအဆင့်အတွက် မန္တန်ကို သူ့အား လျှို့ဝှက်စွာ ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ယင်းမှာ ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

သို့သော် ညတိုင်း အိမ်ဝင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်မိသောအခါတိုင်း စာသားတစ်ကြောင်းကို သူ အမြဲတမ်း သတိရနေမိလေ၏။

'မင်းက စီနီယာအစ်ကိုချီကို ဘယ်တော့မှ မီမှာမဟုတ်ဘူး။'

ဆယ်ညခန့် ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင်ကား တတိယအဆင့်၏ မန္တန်ကို သူ စတင်ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

ထိုက်ချိရွှမ်ချင်တာအိုတွင် ယွီချင်းအဆင့်၏ ပထမ သုံးဆင့်မှာ မှော်ပညာရပ်များအားလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ပေသည်။

အခက်အခဲမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားလာ၏။ တတိယအဆင့်မှာ ပထမအဆင့် နှစ်ဆင့်နှင့် ကွဲပြားလေသည်။

ပထမအဆင့် နှစ်ဆင့်မှာ 'ချီ ဆွဲယူခြင်း' နှင့် 'ချီသန့်စင်ခြင်း' တို့ ဖြစ်ကြသည်။

တတိယအဆင့်၏ အဓိက သဘောတရားမှာမူ 'ချီ' ဖြစ်ပြီး ထိုက်ချိစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံရန် အဓိကထား အာရုံစိုက်လာရပေသည်။

မန္တန်စာသားများတွင် အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြထားလေ၏။

"ထိုက်ချိစွမ်းအင်၊ သုံးပါးပေါင်း၍ တစ်ပါးတည်းဖြစ်၏။ ချီ၊ ကြားနေ။ ယွမ်၊ အစပြုခြင်း၊ အချိန်ကာလ ဆယ့်နှစ်ပါးကို လိုက်နာလော့...”

“ယင်နှင့် ယန် ပေါင်းစပ်၍ စွမ်းအင်သည် ချီ တွင် အစပြုကာ အရာခပ်သိမ်း ဖြစ်လာ၏။"

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ဤအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံလာသောအခါ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ကွာခြားချက်များက ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော တပည့်များက ဤအဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် 'အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်း' အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားကြပေမည်။

ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းသော တပည့်များမှာမူ ဤအဆင့်တွင်သာ ထာဝရ ရပ်တန့်နေပြီး သူတို့၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံးကို ယင်းအပေါ်၌သာ အချိန်ဖြုန်းတီးသွားကြရပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ စီနီယာအစ်ကိုများထံမှ စကားများကို သူ များစွာ ကြားခဲ့ရ၏။

ထင်ရှားသည်မှာ စီနီယာအစ်ကိုများ အားလုံးက သူ့အား 'ညံ့ဖျင်းသော' အုပ်စုတွင်သာ ထည့်သွင်းထားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ရေနွေးကိုစတင် ကျိုချက်လေသည်။ မီးတောက်များက တစ်ဖန် ပြန်လည်တောက်ပလာ၏။

သူက သနားစရာကောင်းလှသော မီးခဲမွှေသည့်တုတ်ကို အသုံးပြုကာ ထင်းများကို ဟိုဒီ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

မီးတောက်များ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ အကြည့်တို့က မီးခဲမွှေသည့်တုတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အလွန်သဘာဝကျသော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေခြင်းပင်တည်း။

အဆိုပါ မီးခဲမွှေသည့်တုတ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝန်းသောပုလဲလုံးလေးမှလွဲ၍ နက်မှောင်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပေသည်။

အရှည်မှာလည်း တစ်ပေခန့်သာ ရှိ၏။ ထူးဆန်းသည်မှာ အနက်ရောင်မျက်နှာပြင်အောက်၌ သွေးကြောကဲ့သို့သော အနီရောင်မျဉ်းများကို မပီဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေ၏။ သွေးဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို မူးဝေအော့အန်ချင်လာစေသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ရှေးဟောင်းတောင်ကြားသို့ သွားခဲ့ရသည့် ခရီးစဉ်ကို သူ တဖြည်းဖြည်း မေ့ပျောက်လာခဲ့ပေပြီ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ရှေးဟောင်းတောင်ကြားအကြောင်းကို အိပ်မက်မက်ရာမှ ညသန်းခေါင်ယံ၌ လန့်နိုးလာတတ်လေသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူ အလွန်အထီးကျန်နေခဲ့ကြောင်း ခံစားခဲ့ရ၏။ အမည်မသိ သားရဲကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သေမင်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အကြိမ်တိုင်း၌ သူသည် မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဒေါသများကို ခံစားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် သွေးဆာနေခဲ့၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မြက်ဘုရားကျောင်းရွာမှ ဘုန်းတော်ကြီးဖူကျစ်ကိုပင် သူ သတိရမိလိုက်သေးသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အဘယ်ကြောင့် ယင်းကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ဤဗုဒ္ဓဘာသာ မန္တန်သည် လူတစ်ဦး၏ စိတ်ထဲမှ မကောင်းဆိုးဝါး အတွေးများကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပေးနိုင်လေသည်။

သူသည် ၎င်းကို ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အသုံးအများဆုံး အရာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူ၏စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာတတ်သော ထူးဆန်းသည့် အတွေးများကို ဖိနှိပ်ထားရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ခု လာမှန်လေ၏။ ယင်းမှာ ထင်းရှူးသီး တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်သွား၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မျောက်မိုက်၊ ငါ ဖမ်းမမိစေနဲ့နော်၊ မိရင်တော့... အို၊ ခင်ဗျားက... အာ။ ဆဋ္ဌမ စီနီယာအစ်ကို။"

ပခုံးပေါ်တွင် အိတ်တစ်လုံး လွယ်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသော လူတစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို ကျန်းရှောင်ဖန်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူကား တုပိရှုပင်။

တုပိရှုက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို သေချာစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလေ၏။

"ဝါး၊ နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားတာနဲ့တင် မင်းလိုကောင်လေးက ငါ့အရပ်လောက်တောင် မြင့်လာပါလား။"