အခန်း (၂၇-၂၈)
Vol. 3 Ch. 27-28
အခန်း (၂၇) တက်ရောက်ခြင်း (၂)
တာ့ကျူးတောင်ထိပ်၏ တပည့်များအနက် ဝူတာ့ရီ၊ ကျန်းတာ့လီနှင့် လုတာ့ရှင်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အဆင့်လေးသို့ မရောက်သေးသဖြင့် မှော်ရတနာကို အသုံးမပြုနိုင်ကြသေးပေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက စုန့်တာ့ရန်နှင့်အတူ လိုက်ပါရပြီး ကျန်သုံးယောက်မှာ ဟယ်တာ့ကျစ်၊ တုပိရှု ထျန်းလင်းအာတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါကြရ၏။
ထျန်းလင်းအာ၏ မှော်ရတနာမှာ ဖီးနစ်ဝိညာဉ် ဖြစ်လေသည်။ ဟယ်တာ့ကျစ်၏ မှော်ရတနာမှာ "ရှုခင်းပန်းချီစုတ်တံ" ဖြစ်ပြီး သူ၏ စာဂျပိုး စရိုက်လက္ခဏာနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။
သို့ရာတွင် အပြောင်မြောက်ဆုံးမှာ တုပိရှု၏ လောင်းကစား အံစာတုံး မှော်ရတနာပင် ဖြစ်၏။
၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ လက်ဖြာသွားကာ အံစာတုံးသည် ၎င်း၏ မူလအရွယ်အစားထက် ဆယ်ဆခန့် ကြီးမားလာပြီး လေထဲတွင် လည်ပတ်နေလေသည်။
အကယ်၍ ဤလောကရှိ လောင်းကစားပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရပါက အနိုင်ရရှိသူမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။
ပဉ္စမအစ်ကို လုတာ့ရှင်းက တုပိရှု၏ အံစာတုံးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
"ဆဋ္ဌမအစ်ကို... အဲဒီအရာကြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျမလာဘူး မဟုတ်လား။"
တုပိရှုက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြန်ပြော၏။
"ပဉ္စမအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား။ အကယ်လို့ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာရင် အစ်ကိုနိုင်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်..."
လုတာ့ရှင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလောင်းကြေးကို ငါ နိုင်ပါ့မလား။"
တုပိရှုသည် လန့်ဖြတ်သွား၏။
"အို... ဟုတ်သားပဲ။"
စုန့်တာ့ရန်သည် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။
"ရှောင်ဖန်း... မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"
ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ရှောင်ဟွေးက အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ရှောင်ဟွေးက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် ၎င်းကိုယ်၎င်း ပြန်လည် လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့သြသွား၏။
"မင်းလည်း လိုက်ချင်လို့လား။"
ရှောင်ဟွေးက သွားဖြီးပြလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စုန့်တာ့ရန်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
စုန့်တာ့ရန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
"ဆရာတောင် တာ့ဟွမ်ကို ခေါ်သွားသေးတာပဲ။ ငါတို့လည်း ရှောင်ဟွေးကို ခေါ်သွားကြတာပေါ့။"
ကျန်းရှောင်ဖန်း ဝမ်းသာသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ရှောင်ဟွေးမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေတော့သည်။
စုန့်တာ့ရန်က အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့လည်း သွားကြရအောင်။ နောက်ကျနေရင် ဆရာ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်။"
သူတို့က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး သူတို့၏ မှော်ရတနာများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ထျန်းလင်းအာက မထွက်ခွာမီ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို မှာကြားလိုက်၏။
"ဂရုစိုက်နော်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို သေချာဖက်ထား။"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သိပါပြီ စီနီယာအစ်မ။"
ထျန်းလင်းအာက ပြုံးလိုက်၏။ သူမ၏ လက်က ညွှန်ပြလိုက်သည်နှင့် ဖီးနစ်ဝိညာဉ်မှာ မြင့်တက်လာပြီး သူမကို ကောင်းကင်ယံသို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။
စုန့်တာ့ရန်က သူ၏ မှော်ရတနာဖြစ်သော "ကျားဆယ်ကောင်" ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူသည် တာ့ကျူးတောင်ထွတ်၏ အကြီးဆုံးတပည့် ဖြစ်လေသည်။
သူ၏ ဂျူနီယာအစ်ကိုများက မတူညီသော မှော်ရတနာများကို ဖန်တီးခဲ့ကြသော်လည်း သူကမူ ဓားတစ်လက်ကိုသာ ဖန်တီးခဲ့ပေသည်။
"ကျားဆယ်ကောင်" မှာ တစ်လက်လုံး အဝါရောင်ရှိပြီး အရှည် လေးပေနှင့် အကျယ် နှစ်လက်မ ရှိလေသည်။ ၎င်းသည် သာမန်ဓားတစ်လက်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးမား၏။
ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ မှော်ရတနာတစ်ခု၏ စွမ်းအားကို အရွယ်အစားဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထျန်းလင်းအာ၏ ဖီးနစ်ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် စီးနင်းဖူးသော အတွေ့အကြုံ ရှိလေသည်။
ထို့ကြောင့် စုန့်တာ့ရန်က သူ့ကို "ကျားဆယ်ကောင်" ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သောအခါ သူ အံ့သြမသွားခဲ့ပေ။
သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ဟွေးက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလေသည်။
စုန့်တာ့ရန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။
"ဂျူနီယာညီလေး... ငါတို့ သွားကြမယ်။"
ထို့နောက် သူ၏ ညာလက်က ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။
"ကျားဆယ်ကောင်" သည် ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သုံးပေခန့် မြင့်တက်သွား၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် စုန့်တာ့ရန်၏ ကျောပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။
ဓားသွားသည် ခုနစ်ဆယ်ဒီဂရီခန့် ထောင့်ချိုးအနေအထားဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာ၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အောက်သို့ ပြုတ်မကျစေရန် စုန့်တာ့ရန်ကို အားပြုထားရလေသည်။ ထို့နောက် "ကျားဆယ်ကောင်" သည် ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် စုန့်တာ့ရန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။ သူ စိုးရိမ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်မထားချင်ခဲ့ပေ။
တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ကြီးမှာ သူနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ အရှေ့ရှိ အရာအားလုံး အဖြူရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။
သူသည် ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ချေ။
တိမ်တိုက်များက သူ့ကို ဝန်းရံထားလေသည်။ လေက သူ၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေ၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုလည်း ဖြစ်သလို စိတ်လှုပ်ရှားမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ကောင်းကင်ယံနှင့် တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပျံသန်းရခြင်း... အိပ်မက်တစ်ခု တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။
တိမ်ပင်လယ်အတွင်း အတန်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များ တည်ငြိမ်စပြုလာချိန်တွင် နောက်ထပ် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေလေသည်။
"ကျားဆယ်ကောင်" သည် သူတို့ကို တိမ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်းပင်။
နက်ရှိုင်းသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ပြာကြီးမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်ပြီး အဆုံးအစမဲ့နေ၏။
သူတို့ တိမ်တိုက်များထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ တိမ်တိုက်များမှာ ရေမှုန်ရေမွှားများကဲ့သို့ သူတို့အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ရှည်လျားပါးလျသော တိမ်လမ်းကြောင်းများကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။
ပင်လယ်တွင်းရှိ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပါးလျသော တိမ်လမ်းကြောင်းများမှာ တိမ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကြပေသည်။
တိမ်တိုက်များအထက် ကိုက်သုံးရာအကွာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် စုန့်တာ့ရန်သည် ဓားကို ပြန့်ပြူးစွာ ထားလိုက်လေသည်။ သူတို့သည် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြ၏။
တောင်ထိပ်ကြီးမှာ ခံ့ညားထည်ဝါစွာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေလေသည်။ တောင်ထွတ်ပေါ်မှ ခေါင်းလောင်းထိုးသံများ ပဲ့တင်ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာ လှေကားထစ်တစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။
တောင်ထွတ်အနီးရှိ မရေမတွက်နိုင်သော အရောင်အသွေးစုံလင်သည့် အလင်းတန်းများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။
ထုံထျန်းတောင်ထိပ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ အလင်းတန်းများ ပိုမိုသိပ်သည်းလာလေလေ ဖြစ်၏။
ထိုအရာများမှာ တပည့်များ၏ မှော်ရတနာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း သိလိုက်လေသည်။
ဒြပ်စင်ငါးပါးကြောင့် ၎င်းတို့သည် မတူညီသော အရောင်အသွေးများဖြင့် အလွန်ပင် လှပနေကြပေသည်။
ကျောက်စရစ်မိုးများ ရွာကျနေသကဲ့သို့ အလင်းတန်းများမှာ တောင်ထွတ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်သွားကြ၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် စုန့်တာ့ရန်တို့သည်လည်း "ကျားဆယ်ကောင်" ဖြင့် မကြာမီပင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းမြစ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။
စုန့်တာ့ရန်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့သည် ကြီးမားသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ဟွေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွား၏။
၎င်းသည် ကွင်းပြင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ခုန်ပေါက်နေလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက ၎င်းကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ သူသည် ဖြူလွှလွှ ကျောက်စိမ်းခြံစည်းရိုးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
ဤနေရာသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။ ဤနေရာမှာ ချင်းယွင်ရှုခင်းခြောက်ခုအနက်မှ "တိမ်ပင်လယ်" ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလေသည်။
သူ ဤနေရာကို မမြင်တွေ့ရသည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အပြောင်းအလဲမျှမရှိဘဲ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေ၏။ လှပနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။
ယနေ့မှာမူ သာမန်အချိန်များထက် လူအနည်းငယ် ပို၍ စည်ကားနေပေသည်။
ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် လူများ အလွန်ပင် စည်ကားနေ၏။ တောင်ထွတ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲသို့ တက်ရောက်မည့် တပည့်များမှာ ဤနေရာတွင် ယာယီတည်းခိုနေကြပုံရလေသည်။
ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် လူရာဂဏန်းအနည်းငယ်ခန့် ရှိပေမည်။ လူအများစုမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။
အများစုမှာ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များ ဖြစ်ကြလေသည်။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် လူငယ်တပည့်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။
ကွင်းပြင်ထဲတွင် လူရာဂဏန်းအနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
စုန့်တာ့ရန်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရှာဖွေနေစဉ် ရုတ်တရက် တက်ကြွသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ။"
ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် စုန့်တာ့ရန်တို့သည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းမှာ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်၏ တပည့်များထံမှ ဖြစ်လေသည်။
သူတို့သည် အလယ်ရှိ မီးဖိုတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ရပ်နေကြပေသည်။ ထျန်းလင်းအာက သူတို့ကို လက်လှမ်းပြနေလေသည်။
စုန့်တာ့ရန်က အသံပြုလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့်အတူ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားတောင်ထွတ်များမှ တပည့်များမှာလည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရပ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေသည်။ သူတို့အားလုံး ပြိုင်ပွဲကြီးကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြပုံရပေသည်။
ဟယ်တာ့ကျစ်က ပထမဆုံး စတင်မေးမြန်းလိုက်၏။
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ခရီးစဉ်က အဆင်ပြေရဲ့လား။"
စုန့်တာ့ရန်က ပြုံးလိုက်လေသည်။
"ဒီကိုလာတာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ ဘာဖြစ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။"
ထျန်းလင်းအာက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။
"ရှောင်ဖန်း... လမ်းတစ်လျှောက်က ရှုခင်းတွေ လှရဲ့လား။"
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ကောင်းကင်ယံရှိ တောင်ထိပ်၏ ခံ့ညားထည်ဝါလှသော ရှုခင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"အရမ်းလှတာပဲ။"
ထျန်းလင်းအာက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
"ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ပိုပြီး ကြိုးစားနော်။ မင်း မှော်ရတနာကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ပျံသန်းဖို့ သင်ယူပြီးသွားရင် ကောင်းကင်ပေါ်ကို သွားပြီး မင်း ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်လို့ရပြီလေ။"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
စုန့်တာ့ရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဟယ်တာ့ကျစ်ကို မေးလိုက်၏။
"စတုတ္ထညီလေး... ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်တို့ရော ဘယ်မှာလဲ။"
ဟယ်တာ့ကျစ်က ပြန်ဖြေလေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်တို့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တယ်။”
“ပြီးတော့ ပင်မတောင်ထိပ်က အစ်ကိုကြီးက ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို ချင်းယွင်ခန်းမဆီ ခေါ်သွားတယ်။”
“သူတို့ပြောတာတော့ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုက ဆရာသခင်တွေရဲ့ အစည်းအဝေးတဲ့။ ပြိုင်ပွဲရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တချို့ကို ဆွေးနွေးကြဖို့ပေါ့။”
“ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီမှာနေပြီး သူ့ကို စောင့်နေဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။"
စုန့်တာ့ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးများကို သူ့အနားသို့ စုဝေးရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
"အခြားတောင်ထိပ်တွေက မျက်နှာသစ်တော်တော်များများကို ငါ မြင်နေရတယ်။ မင်းတို့က ဒီကို စောစောရောက်နှင့်တာဆိုတော့ သတင်းတစ်ခုခုရခဲ့လား။"
ဟယ်တာ့ကျစ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ အခြားတောင်ထိပ်တွေက လူသစ်တွေ အများကြီး စုဆောင်းထားပုံပဲ။"
ဒုတိယအစ်ကို ဝူတာ့ရီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။
"လူသစ်တွေ အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် ငါတို့ စင်မြင့်ပေါ်တက်တဲ့အခါ ယခင်ကတည်းက ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဖို့က ပိုများပါတယ်ကွာ။ သူတို့ကမှ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေလေ။"
စုန့်တာ့ရန်က ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
"ဒုတိယညီလေး... အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က လုံရှို့တောင်ထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့ လူငယ်တပည့်လေး လင်းကျင်းယွီကို မင်း မှတ်မိသေးလား။"
ဝူတာ့ရီ လန့်ဖြတ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။
သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ကြည့်နေကြပြီး မည်သူကမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟကြပေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ဝမ်းသာမှု၊ လေးစားအားကျမှုနှင့် မနာလိုဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေပေသည်။
"အမှိုက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။"
တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ထိုသူမှာ ထျန်းလင်းအာ ဖြစ်လေသည်။
သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပန်းရောင်သန်းလာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"သူ ပြိုင်ပွဲကို မလာရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အကယ်လို့ သူ လာခဲ့ရင်တော့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ငါနဲ့ တွေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူက အနိုင်ရသူဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါတို့ မြင်ရမှာပေါ့။"
တာ့ကျူးတောင်ထိပ်၏ တပည့်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
တုပိရှုက ဉာဏ်ကောင်းသူပီပီ အလျင်အမြန်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဂျူနီယာညီမလေး ပြောတာ မှန်တယ်။ အကယ်လို့ တကယ်သာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဟဲဟဲ... အစ်ကိုတို့ရေ... ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ လောင်းကြေးထပ်ကြရအောင်။"
"ထွက်သွားစမ်း။"
ပဉ္စမအစ်ကို လုတာ့ရှင်းက သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။
စုန့်တာ့ရန်က ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်၏။
"စီနီယာအစ်ကို စုန့်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။"
စုန့်တာ့ရန်မှာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားချေတော့သည်။
(ဘာသာပြန်သူ၏ မှတ်စု - ဤအခန်းမှစ၍ သွေးစုပ်ပုလဲက ကျန်းရှောင်ဖန်းအပေါ် သက်ရောက်မည့် အကျိုးဆက်များကို ကြိုတင်အရိပ်အမြွက်ပြသထားပြီး ထျန်းလင်းအာနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း စတင်ဝေးကွာလာမည် ဖြစ်သည်။ သွေးစုပ်ပုလဲက ကျန်းရှောင်ဖန်းအပေါ် သက်ရောက်နေသော မတည်ငြိမ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များက သူ၏ အနာဂတ်အပေါ် ကြီးမားစွာ အကျိုးသက်ရောက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထျန်းလင်းအာက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ပိုမိုကြိုးစားရန်နှင့် သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းနိုင်ရန် ပြောကြားလိုက်ခြင်းက သူမအနေဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့်အတူ သွားလာရသည်ကို စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့စပြုလာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။)
အခန်း (၂၈) တွေ့ဆုံခြင်း
စုန့်တာ့ရန်မှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။ ထိုခေါ်သံသည် သူ၏နားထဲတွင် နတ်တေးသံအလား ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သူ သတိဝင်လာချိန်တွင် လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတပည့် ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ခန့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။
သူတို့၏ဝတ်စုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မိန်းကလေးများကိုသာ လက်ခံသည့် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။
အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးက ၎င်းတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေ၏။
သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ခိုတွဲနေလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ထိုဂိုဏ်းတူအစ်မများသည် မည်သည့်တောင်ထိပ်မှဖြစ်ကြောင်း မေးချင်နေသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝူတာ့ယီ၊ ကျန့်တာ့လီနှင့် ဟယ်တာ့ကျစ်တို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် မရိုးသားသော အပြုံးများ အသီးသီး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
ထို့နောက် စုန့်တာ့ရန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် အူကြောင်ကြောင်အပြုံးနှင့် ကြောင်တောင်တောင်အမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြန်၏။
ပြောစရာစကားရှာမရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထိုမိန်းမပျိုသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်လေတော့သည်။
ဟယ်တာ့ကျစ်နှင့် အခြားသူများက ပြဇာတ်ကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော်လည်း စုန့်တာ့ရန်ကမူ ငတုံးတစ်ယောက်အလား ရပ်နေဆဲဖြစ်၏။
တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များသာမက ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များပင် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေကြလေပြီ။
ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ မျက်နှာအနည်းငယ် ရဲတက်သွားပြီး ငြင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့်"
စုန့်တာ့ရန်မှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးပေ။ ဟယ်တာ့ကျစ်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။
"ဟားဟား ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ်မင်။ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရတာ နှစ်တွေအတော်ကြာပြီပဲ။ နေကောင်းရဲ့လား"
ဝမ်မင်က သူ့ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှင်က ဟယ်တာ့ကျစ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဟယ် မဟုတ်လား"
ဟယ်တာ့ကျစ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်..ကျွန်တော်ပါပဲ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ်က မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က တစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ဖူးတာကို ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိနေသေးတယ်"
ဝမ်မင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဟယ်က ပြီးခဲ့တဲ့ပြိုင်ပွဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ပြိုင်ဘက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တုန်းက အံ့မခန်းစွမ်းရည်တွေကို ပြသခဲ့တာပဲလေ။ သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့"
ဟယ်တာ့ကျစ်၏ မျက်နှာ နီရဲသွား၏။ ယခင် တောင်ထွတ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲ၏ ပထမအကျော့တွင် မုဆိုးမတောင်ထွတ်မှ အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။
သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပေသည်။ သို့ရာတွင် သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို မပြောပါနဲ့တော့။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးတို့ကို ဘယ်တော့မှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါနဲ့ ပြိုင်ပွဲအပြီးမှာလေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားအကြောင်းကို ခဏခဏ တွေးနေခဲ့တာဗျ"
ဝမ်မင်၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမက စုန့်တာ့ရန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။
သူမနောက်ရှိ ဂိုဏ်းတူညီမများမှာ ရယ်မောနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စုန့်တာ့ရန်သည် သတ္တိရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ရှက်တတ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေချေပြီ။
သူက ကမန်းကတမ်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ရပါဘူး။ ငါက ဘယ်တုန်းက ခဏခဏ..."
"ဘာပြောတယ်။"
စုန့်တာ့ရန် စကားမဆုံးမီ ဝမ်မင်၏နောက်မှ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။
"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ်ကို မလွမ်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"
စုန့်တာ့ရန်က ဝမ်မင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်မင်ကလည်း သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေ၏။ သူက ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်လေသည်။
"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို လွမ်းခဲ့ပါတယ်..."
"ဟား"
တာ့ကျူးတောင်ထိပ်နှင့် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များအားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြ၏။
အထူးသဖြင့် ဝမ်မင်နောက်မှ မိန်းကလေးများမှာ အကျယ်ဆုံး ရယ်မောလိုက်ကြရာ အခြားတောင်ထိပ်မှ တပည့်များကပင် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြလေသည်။
ဟယ်တာ့ကျစ်သည် ရယ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ကျူးတောင်ထွတ်မှ မိန်းကလေးများကို ပြောလိုက်၏။
"ဂိုဏ်းတူအစ်မတို့ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ်ကို မလွမ်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏခဏ တွေးနေတာလောက်တင် မကဘူးဗျ"
"ဒါဆို ဘယ်လိုမျိုးလဲ"
ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ဘက်မှ တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
ဟယ်တာ့ကျစ်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။
"သူက ဆယ့်ငါးမိနစ်ကို တစ်ခါလောက် သူမအကြောင်းကို တွေးပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်ကို တစ်ခါ နာမည်ကို ရေရွတ်နေတာလေ။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ခဏခဏ တွေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူက ပြောတာပါ"
အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ စုန့်တာ့ရန်က ဟယ်တာ့ကျစ်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်၏။
သူ ဝမ်မင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ ဒေါသမထွက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
"ဂိုဏ်းတူညီမဝမ် သူတို့က နောက်နေကြတာပါ။ သူတို့ပြောတာကို နား နားမထောင်နဲ့"
ဝမ်မင်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ရယ်မောလွန်းသဖြင့် လဲကျမတတ် ဖြစ်နေသော သူမ၏ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ပြန်လှည့်လာပြီး မေးလိုက်၏။
"ရှင့်ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ"
စုန့်တာ့ရန်က "ငါ ငါ ငါ..." ဟု ဆက်တိုက်ပြောနေသော်လည်း စကားကို အဆုံးသတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သူ၏မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အခြားမိန်းကလေးများက ထပ်မံရယ်မောကြပြန်၏။ ဝမ်မင်က ခေါင်းခါမ်းလျက် သူ့ကို ကြည့်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
သူမသည် ထျန်းလင်းအာထံသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ညီမလေးက လင်းအာလား"
ထျန်းလင်းအာက အံ့ဩသွား၏။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ် ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
ဝမ်မင်က ပြုံးလိုက်သည်။
"ညီမလေးက ဒေါ်လေးစုနဲ့အတူ ဆရာမကို လာတွေ့ဖို့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို မကြာခဏ လာတတ်တယ်လေ။”
“အစ်မတို့က ညီမလေးကို သိပြီးသားပါ။ မတွေ့ရတာ နှစ်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ ပိုပြီးတောင် လှလာပါလား"
ထျန်းလင်းအာက ဝမ်မင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
"ကျွန်မက ဂိုဏ်းတူအစ်မဝမ်ရဲ့ အလှကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ"
ထို့နောက် သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက အစ်မကို စွဲလမ်းနေတာလေ"
ဝမ်မင်က စုန့်တာ့ရန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။ စုန့်တာ့ရန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အူကြောင်ကြောင်အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာလေသည်။
သူမက ခေါင်းခါမ်းလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ညီမလေးရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက တကယ့်သစ်တုံးခေါင်းပဲ"
ထျန်းလင်းအာက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။ ဝမ်မင်က ထျန်းလင်းအာကို ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
မိန်းကလေးများထံမှ ရယ်သံများ မကြာခဏ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ယခုအခါတွင် သူတို့အားလုံးက စုန့်တာ့ရန်နှင့် အခြားသူများကို လျစ်လျူရှုထားကြလေသည်။
စုန့်တာ့ရန်မှာ ဝမ်မင်နှင့် စကားပြောချင်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိသောကြောင့် တစ်နေရာတည်းတွင်သာ မတ်တတ်ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းပင်လျှင် ခေါင်းခါမ်းလိုက်မိပေသည်။တုပိရှုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
"ဟင် လူတွေအများကြီး ရောက်လာကြပြီပဲ"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူသုံးဆယ်ခန့် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။
လူတိုင်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ လူတိုင်းက မာနကြီးပြီး ရုပ်ရည်ချောမောပုံရသည်။ ထိပ်ဆုံးမှလူမှာ ချီဟောင် ဖြစ်လေသည်။
ချီဟောင်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ ထိုနာမည်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ရေရွတ်နေမိသည်။
စတုတ္ထဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဟယ်တာ့ကျစ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"လုံရှို့တောင်ထိပ်က ဒီလောက်များပြားတဲ့ အရေအတွက်ရှိမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ"
ချီဟောင်ကလည်း တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များကို မြင်သွား၏။ သူက သူတို့ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာလေသည်။
အခြားသူများကလည်း နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့် ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်"
စုန့်တာ့ရန်က ရိုင်းပျစွာ မဆက်ဆံလိုပေ။ သူက အရိုအသေပြန်ပေးလိုက်၏။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီ ခင်ဗျားလည်း ရောက်လာတာပဲ။ နေပါဦး ခင်ဗျားက ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ဦးမှာလား"
ချီဟောင်က ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က မလာချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်လို့ ပြောပြီးတော့ ဝင်ပြိုင်ဖို့ အမိန့်ပေးတာနဲ့ နေရာတစ်နေရာ ယူလိုက်ရတာပါ"
စုန့်တာ့ရန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် အောင်ပွဲက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ"
ချီဟောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့်က ကျွန်တော့်ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ"
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးများက ချီဟောင်နောက်မှ တပည့်များကြားထဲတွင် လိုက်လံရှာဖွေနေ၏။
တစ်ခဏအကြာတွင် သူ့ကို လိုက်ရှာနေသော လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့ ဆုံတွေ့သွားကြလေသည်။
သူတို့သည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး အချင်းချင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ ပြောစရာစကားများ ထောင်သောင်းချီ ရှိနေသော်လည်း ရုတ်တရက် ဘာမှထွက်မလာနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြပေသည်။
ခဏအကြာတွင် လင်းကျင်းယွီက မေးလိုက်၏။
"ရှောင်ဖန်း မင်းလည်း ဒီပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်တာလား"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ဆရာက ငါ့အပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သူက ငါ့ကို လိုက်လာခွင့်ပြုတာလေ။ မင်းကကော"
လင်းကျင်းယွီက ပြောလိုက်၏။
"ငါလည်း ဒီပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်တာပဲ။ ဟွန့် မင်းရဲ့ လူပုဆရာက ဘာများ သိပ်ပြီး ကြီးကျယ်နေလို့လဲ။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ မင်းဆီ လာတုန်းက မင်းရဲ့ဆရာက မင်းကို အဲဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခဲ့တာ..."
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ကမန်းကတမ်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး သူက ပုံမှန်ဆိုရင် အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီနေ့က သူ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလို့ပါ"
လင်းကျင်းယွီသည် သူ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားပြီး ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းအရာဖြင့် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။
သူက အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
" ငါ မင်းကို မတွေ့ရတဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အရပ်တွေ အများကြီး ရှည်လာပါလား"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလဲ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ကြီးပြင်းခွင့်ရှိပြီး ငါက မကြီးပြင်းရတော့ဘူးလား"
လင်းကျင်းယွီက ရယ်မောလိုက်၏။
အနီးအနားတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ မရှိသကဲ့သို့ အခြားလူများကလည်း သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးသောကြောင့် သူတို့ ဆန္ဒရှိသည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီဟောင်က မိန်းကလေးများကို နှုတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။
လင်းကျင်းယွီက အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်ဖန်း"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတင်းပြုံးပြကာ ပြောလိုက်၏။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"
သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ချီဟောင်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ချီဟောင်သည် ထျန်းလင်းအာနှင့် ဝမ်မင်တို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေလေပြီ။ သူက ထျန်းလင်းအာကို အရင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းတူညီမထျန်း ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးလား"
ထျန်းလင်းအာသည် ဝမ်မင်အပါအဝင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အခြားအမျိုးသမီးတပည့်များနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်၏။
ရုတ်တရက် သူမရှေ့တွင် ချီဟောင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး အသံမှာ အလွန်တိုးဝင်သွားလေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ မင်္ဂလာပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီ"
ထျန်းလင်းအာ၏ ပန်းနုရောင် မျက်နှာလေးနှင့် ရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းများ၊ ဤလှပသော မျက်နှာလေးက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်လာချိန်၌ သူ၏နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။
"ရှောင်ဖန်း ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက် ဖြူလျော့နေတာလဲ"
လင်းကျင်းယွီမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။
"မင်း နေမကောင်းဘူးလား"
"မ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"
ကျန်းရှောင်ဖန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေတော့သည်။