အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း (၂၉) မဲနိုက်ခြင်း (၁)

ဝမ်မင်သည် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွား၏။ သူမက လုရွှယ်ချီ၏ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ကာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားလည်လိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် ချီဟောင်ကို တည့်တိုးပင် မေးလိုက်၏။

"ချီစီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ရှင်က ဘာလို့ ဂျူနီယာညီမလေးကိုပဲ သိရတာလဲ။”

“ဒါဆို ကျွန်မတို့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်က စီနီယာညီမလေးတွေက ရှင့်အတွက် မှတ်မိလောက်တဲ့အထိ တန်ဖိုးမရှိလို့လား"

ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမအနောက်ရှိ မိန်းကလေးအားလုံးကပါ ဝိုင်းအုံမေးခွန်းထုတ်လာကြလေသည်။ ချီဟောင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဝမ်စီနီယာမမက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဗျာ၊ ကျွန်တော်က ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်က စီနီယာမမတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရိုင်းပြဝံ့ပါ့မလဲ"

ဝမ်မင်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ချီစီနီယာအစ်ကိုကြီးက သိုင်းပြိုင်ပွဲကို ထပ်ဝင်ပြိုင်တယ်ဆိုတော့ အနိုင်ရဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားတာ သေချာနေပြီပေါ့"

ချီဟောင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကာ ဆိုလေသည်။

"အရင်ပြိုင်ပွဲတုန်းက ဝမ်စီနီယာမမက သုံးပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရှောင်စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်။”

“အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကြာ ကျင့်ကြံလာခဲ့တာရယ်၊ ဆရာမကြီး ရွှေယွဲ့ရဲ့ ဂရုတစိုက် သင်ကြားပေးမှုရယ်နဲ့ဆိုရင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ရဲ့ အတော်ဆုံးတပည့်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့အတူ စီနီယာမမကလည်း ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ ဗိုလ်လုပွဲနေရာကို ရယူချင်နေပုံရတယ်"

ဝမ်မင်က ပြုံးလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်မက စီနီယာအစ်ကိုချီကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်ဝံ့ပါ့မလဲ။”

“ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ရဲ့ အတော်ဆုံးတပည့်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ ကျွန်မက အဲဒီအတွက် တကယ်ကို မသင့်တော်ပါဘူး"

ချီဟောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"ဝမ်စီနီယာမမက အရမ်းနှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ..."

ဝမ်မင်က ပြုံးလိုက်၏။

"မဟုတ်ရပါဘူး။ ဆရာမကြီး ရွှေယွဲ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ။”

“ကျွန်မရဲ့ အလားအလာက အရမ်းထိုင်းမှိုင်းလွန်းတော့ ဆရာမကြီးဆီက လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေကို မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပါဘူး။”

“ကျွန်မတို့ တောင်ထွတ်မှာ အခြား ပါရမီရှင် စီနီယာညီမလေးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုချီတော့ သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ချီဟောင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ခိုတွဲနေဆဲဖြစ်လေသည်။

"ဒါဆို ပိုတောင်ကောင်းသေးတာပေါ့။ ဝမ်စီနီယာမမကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒီလူက တောက်ပတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။”

“သူ့ကို တွေ့ရဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေပါမယ်"

ဝမ်မင်က ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမသည် လင်းအာကို ဘေးဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ လေချွန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံသည် မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေပေသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသား ရာဂဏန်းခန့်သည် သူတို့အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး ယခုအခါ အနီရောင်ဓားတစ်လက်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ကြေညာလိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးတို့၊ တောင်ထွတ်အသီးသီးက ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေက အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပါပြီ။”

“သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေ အားလုံး ယွီချင်းခန်းမကို ကြွရောက်ပေးကြပါ"

ရာဂဏန်းခန့်ရှိသော ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများကြားတွင် တစ်ခဏမျှ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အချို့သောလူများသည် ထွက်လာကြပြီး ကွင်းပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကြ၏။

ကျင့်ကြံမှုမြင့်မားသော တပည့်များသည် ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားကြလိမ့်မည်ဟု ကျန်းရှောင်ဖန်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံမပေါ်ဘဲ အားလုံးက ခြေလျင်သာ လျှောက်သွားကြပေသည်။

သူသည် လင်းကျင်းယွီနှင့်အတူ လျှောက်သွား၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လုရွှယ်ချီသည် ဝမ်မင် အပါအဝင် အခြားသော ရှောင်ကျူးတောင်ထွတ်မှ တပည့်များနှင့်အတူ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန့်တာ့ရန်နှင့် အခြား တာ့ကျူးတောင်ထိပ် တပည့်များက သူတို့အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

လုံရှို့တောင်ထိပ်မှ လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ ထွက်လာကြသော်လည်း သူတို့သည် အခြားလမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်သွားကြ၏။

သူတို့သည် အခြားတောင်ထွတ်များမှ တပည့်များကို နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ချီဟောင်သည် တပည့်များ၏ အမည်များကို အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ အားလုံးက သူ့ကို ပြုံးပြကြပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးချီက မိတ်ဆွေဖွဲ့တဲ့နေရာမှာ အရမ်းတော်တယ်၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း မြင့်မားပြီး ဆရာကြီး ချန်းစုန့်ရဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကိုလည်း အပြည့်အဝရထားတယ်။ လူတိုင်းက သူ့ကို လေးစားကြတာပဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းတစ်ယောက် ချီဟောင်ကို ဆက်တိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် လင်းကျင်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ကွင်းပြင်၏ အဆုံးတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ရှုခင်းခြောက်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော 'သက်တံတံတား' ရှိလေသည်။

လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့ ကယ်တင်ခံရပြီးနောက် ဤနေရာကို ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခု ဤနေရာသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်အစဉ်၌ ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ ရောယှက်နေပေသည်။

ထူးကဲလှသော လက်ရာဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် တံတားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရာ တံတားဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ စီးဆင်းနေသော ရေကြည်များက သက်တံ၏ အရောင်ခုနစ်မျိုးကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရပေသည်။

လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က မသိနားမလည်သော ကလေးငယ်များသည် ယခုအခါ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ။

သူတို့သည် လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။ လင်းကျင်းယွီက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီပဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တိတ်ဆိတ်လျက် ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ထိုနေ့ကအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သက်တံတံတားပေါ်သို့ မြင့်သည်ထက်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ တိမ်တိုက်များသည် သူတို့အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားကြလေသည်။

ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ပြာကြီးက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေပေသည်။

"မင်းတို့က ဘာလို့ အဲဒီအပေါ်ကို ပျံမသွားကြတာလဲ"

ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်ဖန်းက မေးလိုက်၏။

လင်းကျင်းယွီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"တပည့်တွေက ယွီချင်းခန်းမအနီးမှာ ပျံသန်းခွင့် တားမြစ်ခံထားရတာကို မင်း မသိဘူးလား။”

“ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လေးစားမှုပြသတဲ့အနေနဲ့ ယွီချင်းခန်းမလို နေရာမျိုးမှာ ခြေလျင်ပဲ လျှောက်ရမယ်လို့ ချီစီနီယာအစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။”

“ပြီးတော့ ဘိုးဘေးချင်းယွင်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တုန်းက ကာကွယ်ရေးအတွက် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှာ 'ကျူးရှန်း ဓားအစီအရင်' လို့ခေါ်တဲ့ အလွန်စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ အစီအရင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားခဲ့တယ်။”

“ထုံထျန်းတောင်ထိပ်အပေါ်ကို ပျံသန်းဖို့ ရဲတင်းတဲ့ ဘယ်သူမဆို 'ကျူးရှန်း ဓားအစီအရင်' ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့ဩသွားလေသည်။

"အဲဒါကြောင့် ကျွမ်းကျင်တဲ့ တပည့်တွေတောင် ဒီမှာ မပျံသန်းကြတာကိုး။ အဲဒီ 'ကျူးရှန်း ဓားအစီအရင်' က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းအားကြီးသလား"

လင်းကျင်းယွီက သူ၏ရှေ့ရှိ တောင်ထွတ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း မမြင်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက စွမ်းအားကြီးရမယ်။”

“ငါ ကြားဖူးသလောက်တော့ 'ကျူးရှန်း ဓားအစီအရင်' ကို ဘိုးဘေးချင်းယွင်က လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်တစ်ထောင်က ဘိုးဘေးချင်းရဲ့က အဲဒီအစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တယ်တဲ့။”

“အဲဒါကြောင့် ချင်းယွင်တောင်ကို ဘယ်သူမှ လာပြီး ဒုက္ခပေးဝံ့တဲ့သူ မရှိတာပေါ့"

ကျန်းရှောင်ဖန်းကလည်း ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်ထိပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အံ့သြစရာပဲ"

သူတို့ စကားပြောဆိုရင်း အခြားလူများနှင့်အတူ သက်တံတံတားကို ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ကြ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုလူများကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

လူခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။ အများစုမှာ အမျိုးသားများဖြစ်ပြီး ဆယ့်သုံးယောက်ခန့်မှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြ၏။

အမျိုးသမီးအများစုမှာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၏ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပေသည်။

သို့သော် အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ အားလုံးသည် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေကြလေသည်။

အမျိုးသားများသည် တည်ကြည်ခန့်ညားကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် လှပကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြပေသည်။

မည်သူပင် မြင်တွေ့ပါစေ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် ထိုက်တန်သော ဆက်ခံသူများနှင့် တောက်ပသော အနာဂတ်ရှိသည်ဟု ဆိုကြပေလိမ့်မည်။

သက်တံတံတားကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်သော 'ရေချီလင်' ၏ ရေကန်ရှိလေသည်။

လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်ကနှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှေးဟောင်းသားရဲ 'လင်ဇွင်း' သည် ရေကန်ထဲ၌ ပုန်းကွယ်မနေဘဲ ရေကန်ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေပေပြီ။

သို့ရာတွင် ၎င်း၏ ပျင်းရိလေးတွဲနေသော အသွင်အပြင်မှာမူ လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်ကနှင့် မည်သို့မျှ ကွာခြားမှု မရှိပေ။

ချင်းယွင်တပည့်များ သက်တံတံတားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ဧရာမသားရဲကြီးကို အရိုအသေပေးကြပြီးနောက် ယွီချင်းခန်းမ၏ လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့သည် သူတို့အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။ လင်းကျင်းယွီက ကျန်းရှောင်ဖန်းအား တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ခဲ့တုန်းက အကြောင်း မင်း မှတ်မိသေးလား"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မှတ်မိတာပေါ့။ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ရေတွေ ရွှဲသွားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သိပ်ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီ ဧရာမသားရဲကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ သေမလောက် လန့်သွားခဲ့တာ"

လင်းကျင်းယွီက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါ့၊ မြက်ဘုရားကျောင်းရွာမှာ ရှိနေတုန်းက ငါတို့ ဘယ်တုန်းကများ အဲဒီလိုမျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့လို့လဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးဆုံးတိရစ္ဆာန်က ချင်းယွင်တောင်က ဝက်ဝံလို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရုတ်တရက် အသံထွက်ရယ်မောလိုက်လေသည်။ လူတိုင်းက လှည့်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်လာကြ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားလေသည်။ လင်းကျင်းယွီလည်း အံ့ဩသွားပေသည်။

သူက နှစ်ချက်မျှ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။

အခြားလူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြပြီးနောက် ဆက်လျှောက်သွားကြ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။

သူက လင်းကျင်းယွီဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့သည် သက်တံတံတားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ အစိမ်းရောင်ရေကန်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

သူတို့သည် ရေချီလင်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေသည်။ သို့သော် ရေချီလင်မှာ အစကတည်းက အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ တုံ့ပြန်မှု မပြုချေ။

ဟောက်သံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေပေသည်။ ချင်းယွင်လူငယ်နှစ်ဦး ၎င်းအား အရိုအသေပေးခဲ့သည်ကို ၎င်း လုံးဝ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့သည် ရေချီလင်ထံမှ တုံ့ပြန်မှုကို မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

သူတို့သည် လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျင်းယွီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် မင်း တာ့ကျူးတောင်ထွတ်ကို အရမ်းအလျင်စလို ရောက်လာခဲ့တာလေ။”

“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတွက် ဂုဏ်ပြုစကားပြောဖို့ ငါ အချိန်မရခဲ့ဘူး"

လင်းကျင်းယွီက ပြုံးလိုက်၏။

"ဆရာကြီး ချန်းစုန့်နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေအားလုံးရဲ့ သင်ကြားပေးမှုတွေကြောင့်ပါ။"

ထို့နောက် သူ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကာ အသံမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာလေသည်။

"တကယ်တော့ ငါ ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ပထမနှစ်အနည်းငယ်မှာ မြက်ဘုရားကျောင်းရွာက သွေးထန်းနေတဲ့ အလောင်းတွေကို အမြဲ ပြန်တွေးမိတယ်။”

“အဲဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအတွက် တစ်နေ့နေ့ကျရင် လက်စားချေနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း ပိုကြိုးစားဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ တွန်းအားပေးခဲ့တာ"

အခန်း (၃၀) မဲနိုက်ခြင်း (၂)

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားလေသည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ လင်းကျင်းယွီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

လင်းကျင်းယွီက သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကဲပါ၊ အတိတ်အကြောင်းတွေကို မပြောကြရအောင်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကရော ဘယ်လိုနေလဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ မင်းလောက် မထက်မြက်ခဲ့ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။”

“တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှာ နေခဲ့ရတဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေက ငါ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့ကြတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ ငါက အရမ်းတုံးအပြီး တိုးတက်မှု အရမ်းနှေးကွေးလွန်းတယ်။ သူတို့ကို ငါ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေခဲ့မိတယ်"

လင်းကျင်းယွီက နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း မတုံးအပါဘူး။ မင်းရဲ့ အရပ်ပုပုဆရာက မင်းကို အခက်တွေ့အောင် တမင်သက်သက် လုပ်နေပြီး ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အစစ်အမှန် ဂါထာမန္တန်တွေကို မသင်ပေးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါတော့ ထင်တယ်"

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ပဋိပက္ခကြောင့် လင်းကျင်းယွီသည် ထျန်းပုယီကို ယခုထက်တိုင် မုန်းတီးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း မသိခဲ့ပေ။ သူက ပြုံးလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ့ဆရာက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ထားပါတော့၊ ငါ့အကြောင်း မပြောကြရအောင်။ မင်းရဲ့ မှော်လက်နက်က 'ကျန့်လုံဓား' ပဲလား"

လင်းကျင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီ နတ်ဓားက လုံရှို့တောင်ထိပ်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာပဲ။ ဆရာက ငါ့ကို ဒီဓား လွှဲပေးခဲ့တာ။”

“ဓားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားအပြင် အမြဲတမ်း အားကောင်းတယ်။ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ ငါ့ကို အများကြီး အထောက်အကူပြုတယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အားကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ထိုခံစားချက်က ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့"

လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို ပြန်မေးလိုက်၏။

"မင်းရော ရှောင်ဖန်း၊ မင်းမှာရော မှော်လက်နက် ရှိနေပြီလား"

ကျန်းရှောင်ဖန်း လန့်ဖျပ်သွားလေသည်။ သူက ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ကာ အနက်ရောင် 'မီးမွှေးတုတ်' ကို စမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တစ်ခု တစိမ့်စိမ့် တက်လာပေသည်။

"မရှိသေးပါဘူး"

သူက တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မှော်လက်နက်သုံးနိုင်လောက်တဲ့အထိ မမြင့်မားသေးဘူးလေ"

လင်းကျင်းယွီသည် ထိုစကားအပေါ် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြချေ၊ သူသည် ဤအဖြေကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သူက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ရှောင်ဖန်းရယ်။ မင်း ကြိုးစားသရွေ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်မှာပါ။ ငါတို့က ငယ်ပါသေးတယ်၊ အခုဟာက လေ့လာသင်ယူဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွား၏။

ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ခင်မင်ရင်းနှီးသော စကားလုံးများကို နားထောင်နေရသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် သာယာကျေနပ်မှုကိုမျှ မခံစားရချေ။

'လေ့လာသင်ယူဖို့...'

လူတိုင်းက သူ့ကို ဤနေရာသို့ လေ့လာသင်ယူရန် လာသည်ဟု ထင်နေကြသည်။”

“ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မီးစတစ်ခု တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ခဏအကြာတွင် ငြိမ်းသတ်သွားလေသည်။

သူ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို အပြစ်တင်ရန် အကြံအစည်ပင် မရှိတော့ချေ။

အကြောင်းမှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ပြောခဲ့သည့်စကားများကို သူကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူမိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲမှ အဖြေတစ်ခုကို တုံ့ပြန်လိုက်သည့်အလား အဝတ်အစားများကြားရှိ 'မီးမွှေးတုတ်' သည်လည်း တုံ့ပြန်လာလေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ပခုံးဆီသို့ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု တက်လာပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းခံစားချက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထိုအေးမြမှုက အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိပေသည်။ လင်းကျင်းယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ထိုပြောင်းလဲမှုကို သတိမထားမိကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း စိတ်သက်သာရာရသွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု သူတို့အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသာမက ကျင့်ကြံမှုမြင့်မားသော လင်းကျင်းယွီပင်လျှင် သူတို့၏ နားများအတွင်း တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူတို့၏ နားများမှာ အူသွားကြလေသည်။ ချင်းယွင်တပည့်များကလည်း လှည့်ကြည့်ကာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို စစ်ဆေးလိုက်ကြ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ မြင့်မြတ်သော နေရာတွင် ဤမျှ ထူးဆန်းသော ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ တွေဝေသွားကြလေသည်။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြပေသည်။

စိမ်းလဲ့သော ရေကန်အနီး၌ အိပ်မောကျနေသော ရေချီလင်သည် ရုတ်တရက် နိုးလာလေ၏။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်၏။

၎င်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိသော မုန်းတီးမှုများ တောက်လောင်နေပြီး ကျောပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များမှာလည်း ထောင်ထနေပေသည်။

ကြီးမားသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ရှည်လျားလှသော အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြလျက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဝင် တပည့်များပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရေချီလင်သည် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ပေ၏။ ပြာလွင်နေသော ကောင်းကင်ယံသည် ချက်ချင်းဆိုသလို မှောင်မိုက်သွား၏။

၎င်းက ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ပေါ်လေပြေသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထုံထျန်းတောင်ထွတ် တစ်ခုလုံးသို့ တိုက်ခတ်လေ၏။

ရေကန်အတွင်းရှိ ရေများသည်လည်း ပြောင်းလဲသွား၏။

ယခင်က မှန်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်သည် ယခုအခါ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေ၏။

ထိုဝဲဂယက်ထဲမှ ကြီးမားသော ရေတိုင်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွား၏။ ၎င်းသည် သုံးကိုက်ခန့် အထူရှိပြီး ဝေဟင်၌ ဝဲလည်နေပေ၏။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အမိန့်ကို ရရှိလိုက်သည့်အလား ထိုရေတိုင်ကြီးသည် ရေချီလင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျဆင်းလာလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလှသော ချီဟောင် အပါအဝင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားအားလုံးမှာ တည်ငြိမ်မှု မရှိနိုင်ကြတော့ပေ။ အချို့ဆိုလျှင် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကာ တုန်ရင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

ရေချီလင်သည် ဘိုးဘေးချင်းရဲ့၏ အလွန်အားကိုးရသော လက်ရုံးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရုံမျှမက ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ယခုအခါ ပေါ်လွင်လာချေပြီ။

သတ္တု၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီးနှင့် မြေဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါးအနက် ရေချီလင်သည် ရေဓာတ်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲအားလုံးတို့၏ ဒဏ္ဍာရီပင် ဖြစ်ပေ၏။

မည်သည့် အကူအညီမျှ မပါဘဲ ဤမျှကြီးမားသော ရေတိုင်ကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ၎င်းအတွက် ခဲယဉ်းသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် အစွမ်းထက် လက်နက်များ၏ အကူအညီဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေ၏။

ချင်းယွင်တပည့်များသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရေချီလင်၏ ဒေါသကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး မှင်တက်နေကြ၏။

ရေချီလင်သည် တောက်လျှောက် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သေကြေပျက်စီးသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေလေ၏။

ရေတိုင်ကြီးသည်လည်း ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာ၏။ ထို့နောက် ထိုရေတိုင်ကြီးသည် ချင်းယွင်တပည့်များဆီသို့ ဦးတည်ကာ ရိုက်ခတ်လိုက်လေတော့၏။

ထိုသို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ဝိညာဉ်သခင်ကြီး… ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လျှော့တော်မူပါ…”

စိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော သူတစ်ဦးသည် တပည့်များနှင့် ရေချီလင်အကြားသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

ထိုသူမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် တာအိုရွှမ် သခင်ကြီးပင် ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း သူသည် မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး ရေချီလင် ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးပေ။

သို့သော် အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရပေ၏။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တပည့်များသည် ဂိုဏ်း၏ အတော်ဆုံး တပည့်များ မဟုတ်ပါလော။

ရေတိုင်ကြီးအတွင်း၌ ရေချီလင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သားရဲပေါင်းစုံ၏ အရိပ်များကို မြင်တွေ့နေရ၏။

ထိုသားရဲတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ရေချီလင်က စုပ်ယူထားပြီး ပြန်လည်ဝင်စားခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ရေချီလင်သည် ထိုဝိညာဉ်များကို ရေတိုင်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ထားလေ၏။

တာအိုရွှမ် သခင်ကြီး၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားဖြင့်ပင် ဤရေတိုင်ကြီးကို ခုခံရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

မိမိရှေ့ရှိ ရေတိုင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း တာအိုရွှမ်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ နတ်ဘုရား…” သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ လျင်မြန်သော်လည်း ညင်သာသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဓားလက်ချောင်းပုံစံ ဖော်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထိုက်ချိစက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်၏။

ထိုထိုက်ချိစက်ဝိုင်းမှာ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာ၏။

ထို့နောက် တာအိုရွှမ်သည် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ထိုထိုက်ချိစက်ဝိုင်းကို သူ၏ စိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကျောပြင်တွင် ကပ်လိုက်လေ၏။

ထိုဝတ်ရုံမှာ ဝေဟင်သို့ လွင့်ပျက်သွားပြီး ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာကာ တပည့်များကို အကာအကွယ် ပေးလိုက်တော့၏။

ရေတိုင်ကြီးသည် ကြီးမားသွားသော စိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်၏။ ရေတိုင်အတွင်းရှိ သားရဲများသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေကြ၏။

ထိုပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် စိမ်းရောင်ဝတ်ရုံမှာ နောက်သို့ ကိုက်အနည်းငယ်ခန့် ဆုတ်သွားရလေ၏။

လှေကားထစ်များပေါ်ရှိ ချင်းယွင်တပည့်ငယ်များသည် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသော တပည့်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

အကယ်၍ တာအိုရွှမ် သခင်ကြီးသာ ကူညီ၍ ခုခံမပေးခဲ့ပါက သူတို့ မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို မတွေးရဲစရာပင်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာလည်း လဲကျသွား၏။ လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို ကူညီချင်သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မတ်တတ်မရပ်နိုင်ဘဲ အခြားတစ်ဖက်သို့ လဲကျသွားလေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အားပြုရန် လက်ကို လှမ်းလိုက်၏။

ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို လွှတ်လိုက်သည့် ခဏ၌ သူခံစားနေရသော အေးစိမ့်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုမူ သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ဝေဟင်၌မူ တာအိုရွှမ် သခင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး အသင့်ပြင်ထား၏။

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် လူအများအပြား ရောက်ရှိလာကြ၏။

ထိုသူတို့မှာ ချန်းစုန့်၊ ထျန်းပုယီ၊ စုရုနှင့် အခြားသော အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များပင် ဖြစ်ကြလေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်သခင်များအားလုံး ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်၏။ ဤအခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရပါက မည်သူမဆို ကြောက်ရွံ့သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရေချီလင်မှာမူ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲများ၏ ရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဒေါသများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာ၏။

ရေတိုင်ကြီးမှာလည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသဖြင့် ရေအိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေ၏။

ရေချီလင်မှာ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော အကြီးအကဲများအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထား၏။

၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချင်းယွင်တပည့်များကြားထဲတွင် ရှာဖွေနေပေ၏။ ၎င်း၏ နှာခေါင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အနံ့ခံနေသော်လည်း မည်သည့် အနံ့မျှ မရရှိပေ။

ဤထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် လက်လျှော့လိုက်လေ၏။

ရေချီလင်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ နောက်သို့လှည့်၍ ပြန်လည် အိပ်စက်လိုက်တော့၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် ဟောက်သံများပင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။