အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း (၄၇) ကိုယ့်ကိုကိုယ်လေးစားခြင်း (၂)

ရှောင်ဟွေးမှာ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိသွားသည်နှင့် ၎င်းက ကျန်းရှောင်ဖန်းထံသို့ ပြန်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ရှောင်ဟွေးထံသို့ လျှောက်လာနေသော လူတစ်ဦးထံသို့ သွားရောက်လေတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ခါး၌ ပိုးသားအနီရောင်ပတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေ၏။

သူမမှာ ထျန်းလင်းအာပင် ဖြစ်သည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ပွက်ပွက်ဆူနေသော သွေးများ အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထျန်းလင်းအာ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ ချောမောသော လူရွယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ချီဟောင် မဟုတ်ပါလော။

ထျန်းလင်းအာလည်း အံ့ဩသွားလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်ဟွေးက ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့်သာ ကပ်နေတတ်၏။

ယနေ့တွင်မူ ၎င်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမထံသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမက ထိုဉာဏ်ကောင်းသော မျောက်လေးကို သဘောကျလှသည်။ သူမက ရှောင်ဟွေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖန်း... နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မည်သည့်အမူအရာမှ မပြပေ။ သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတာပါ"

ချီဟောင်က ကျန်းရှူရှူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ လက်သီးဆုပ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကျန်း... ငါတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ"

ကျန်းရှူရှူကလည်း အရိုအသေ ပြန်ပေးလိုက်ရင်း ဆို၏။

"စီနီယာအကိုချီ... မင်္ဂလာပါ"

ထျန်းလင်းအာက သူတို့ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားလေသည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်က သိနေကြတာလား"

ချီဟောင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကျန်းက ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်က ဦးလေးကျန်းရဲ့ အချစ်တော်သားလေ။ သူ့မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်သင်ကြားမှုတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အရမ်းမြင့်မားတယ်။”

“သူက သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ သတိထားရမယ့် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ပဲ”

ကျန်းရှူရှူက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"စီနီယာအကိုချီရဲ့ နာမည်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှပါတယ်။ ခင်ဗျားက တပည့်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲလေ။ ကျွန်တော်က ဘာများ လုပ်ရဲမှာလဲ"

ချီဟောင်က အသံထွက် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဂျူနီယာညီလေးကျန်းက ငါ့ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ။ ငါက ဒီဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ မတန်ပါဘူး"

ထျန်းလင်းအာက ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမက သူ့အနီးသို့ သွားကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဖန်း ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... မနက်ဖြန် စီနီယာ့ပြိုင်ဘက်က လုရွှယ်ချီဖြစ်တာကို သိတယ်မလား။ သတိထားရမယ်နော်"

ထျန်းလင်းအာက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ချီဟောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ချီဟောင်ကလည်း ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုပေ။

ထျန်းလင်းအာက သူ့ကို အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်။ ချီဟောင်က ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်မားသလို သဘောလည်းကောင်းတယ်။ သူက ပြိုင်ပွဲအတွင်း ငါ သတိထားရမယ့် အချက်အလက်တချို့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အထူးတလည် ခေါ်ထုတ်လာတာလေ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အချိန်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာ... မနက်ဖြန် ကျွန်တော်လည်း ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်က စီနီယာအကိုဖုန်ချန်းနဲ့ ပြိုင်ပွဲရှိတယ်။ စီနီယာအမကို လာအားမပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဂရုစိုက်ပါနော်"

ထျန်းလင်းအာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ရှောင်ဖန်းရယ်၊ အဖေနဲ့အမေ ငါ့ကို လာကြည့်ကြမှာပဲ။ ပြီးတော့..."

သူမက ချီဟောင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။

"စီနီယာအကိုချီလည်း ငါ့ပြိုင်ပွဲကို လာကြည့်မှာတဲ့။ သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေနဲ့ဆိုရင် ငါ ရှုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချီဟောင်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ အဲဒါကိုတော့ ကတိမပေးရဲဘူးနော်"

ထျန်းလင်းအာက လှည့်ကြည့်ကာ ချီဟောင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း နောက်တော့ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရယ်မောလိုက်လေတော့၏။

ပန်းနုရောင်သန်းနေသော သူမ၏ ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေလေးမှာ တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ မှိုင်းညှို့သွားသည်ကို ကျန်းရှူရှူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူက ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ကျန်းရှူရှူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းကိုပင် မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ညနက်ချိန်တွင် အေးစက်သော လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ တွဲလောင်းခိုနေလေသည်။

တိမ်ပင်လယ်ပြင်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ အေးစက်သော လရောင်အောက်တွင် အထီးကျန်ဆန်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့လေသည်။

သူသည် သက်တန့်တံတားပေါ်မှ လျှောက်လာကာ စိမ်းပြာရောင်ရေကန်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ ရေပြင်မှာ မှန်ပြင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေလေသည်။

ရေထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည့်အလား ကြယ်ကလေးများ၏ အရိပ်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေသည်။

သာယာလှပသော ညတစ်ည၏ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ရှုချင်စဖွယ်ကောင်းလှ၏။

သို့သော် ထိုလူက ယင်းကို သတိပြုမိပုံ မပေါ်ပေ။ သူက ရေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်လာ၏။

အလွန်နာကျင်နေသည့်အလား သူ၏လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ထို့နောက် သူက သက်တန့်တံတားအနီးရှိ မှောင်မိုက်သော တောအုပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ထိုနေရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

လရောင်က ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူက မှောင်မိုက်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေပြီး အခြားသူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေရင်း သူ၏ကိုယ်ပိုင် နာကျင်မှုကို တောင့်ခံထားရုံသာရှိတော့သည်။

ထိုစဥ် အဝေးတစ်နေရာမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် သူက တောအုပ်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်နေလိုက်၏။

"ဒီလောက် နောက်ကျနေမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ငါတို့ကို ဘာအတွက် ခေါ်ရတာလဲ"

အသံနှင့်အတူ လူခြောက်ယောက် ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့မှာ တောင်ထိပ်ခြောက်ခု၏ အကြီးအကဲများဖြစ်ကြ၏။

ထျန်းပုယီလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ ယခုလေးတင် စကားပြောလိုက်သူမှာ ရှန်ကျန်းလျန် ပင်ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော ချန်းစုန့်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ရေချီလင်အပေါ်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ပညာရပ်ကို သုံးခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ သူ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမှာ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ငါတို့ကို လာဆွေးနွေးဖို့ ခေါ်တာပဲဖြစ်ရမယ်"

ရေချီလင်ဆိုသည်မှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်လေသည်။

ယင်းမှာ အလွန်အရေးကြီးလှ၏။ မည်သူကမျှ ထပ်မံစကားမဆိုတော့ပေ။ ထို့နောက် သူတို့လည်း အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ သူက ရေကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရေကန်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေလေသည်။ ရေချီလင်သည် အိပ်မောကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းမော့ကာ အေးစက်သော လမင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။ ပြန်သွားရန် စီစဉ်နေစဉ်တွင် သူ၏အဝတ်ထဲမှ မီးသွေးတုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှူရှူ ပြောခဲ့သည်များက သူ့ကို တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထျန်းလင်းအာနှင့် ချီဟောင်တို့ အတူရပ်နေသည်မှလွဲ၍ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အခြားမည်သည့်အတွေးမျှ မရှိတော့ပေ။

သူ၏နှလုံးသားမှာ အမြဲတမ်း အပ်ဖြင့် အထိုးခံရသလို ဖြစ်နေတတ်၏။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏နှလုံးသားမှာ ထုံကျဉ်နေလေပြီ။

အရာအားလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်များပါ လွင့်စင်သွားသည့်အလားပင်။

သူက အနက်ရောင်တုတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

အစိမ်းရောင်မျက်နှာပြင်အောက်တွင် သွေးကြောများနှင့်တူသော အနီရောင်ကြိုးမျှင်သေးသေးလေးများက တုတ်တိုတစ်လျှောက်သာမက ပုလဲလုံးပေါ်အထိပါ ပျံ့နှံ့နေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပေသည်။

အဲဒါက ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျန်းရှူရှူ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အနက်ရောင်တုတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်သော တွန်းအားတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

သို့သော် ချီဟောင်နှင့် ထျန်းလင်းအာတို့က သူ့ကို ပိုမိုပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ပေးခဲ့လေသည်။ မိစ္ဆာလက်နတ်ဟုခေါ်သော အရာကို သူ ဆက်လက်၍ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

"ဟမ့်..."

သူက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မိစ္ဆာလက်နတ်ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဲဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ရတနာပဲလေ။ ငါက ဒီလိုအရာမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သင့်တော်မှာလဲ။ ငါနဲ့ဆိုတော့ အဲဒါက အရုပ်ဆိုးတဲ့ မီးသွေးတုတ်လေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

မီးသွေးတုတ်ထံမှ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည့်အလားပင်။

"မှော်ရတနာ... မှော်ရတနာတဲ့လား"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက သွားကြိတ်လိုက်လေသည်။

"ငါက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ မှော်ရတနာကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"

ထို့နောက် သူ၏အသံမှာ ဆို့နင့်သွား၏။ အေးစက်သော စွမ်းအင်ကလည်း သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် အံ့ဩသွားပုံရလေသည်။ အအေးဓာတ်မှာ ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း ယင်းကို ခံစားမိသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။ ယင်းမှာ သူ့ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော တောင်လေပြည်မျှသာဖြစ်ကြောင်း ဟန်ဆောင်လိုက်၏။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကာ မီးသွေးတုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့ ရှေးဟောင်းတောင်ကြားသို့ သွားခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေတော့သည်။ ယင်းမှာ ယခင်ဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလားပင်။

မီးသွေးတုတ်၏ သွေးကြောများမှာ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လင်းထိန်လာ၏။ ၎င်းက တုံ့ပြန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ယနေ့ ကျန်းရှူရှူ ပြောခဲ့သည်များကို သူ အမှတ်ရသွား၏။ ထိန်းချုပ်မရသော တွန်းအားတစ်ခုက သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။

သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် အအေးဓာတ်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း သူ အအေးဒဏ်ကို မခံစားရတော့ပေ။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

ယင်းမှာ ငရဲပြည်တွင် အော်ဟစ်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ အဆုံးမဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့်အတူ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် မြင့်တက်လာလေသည်။

ဖြူဖွေးသော အရိုးများ၊ အသားနှင့် သွေးများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ သွေးနံ့များပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေလေ၏။ ထို့နောက် သူ၏အသက်ရှူနှုန်းကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။

သူ၏လက်များကို ပြန့်ကားထားလိုက်၏။ သူ၏လက်ချောင်းများက မန္တန်အမှတ်အသားတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် မီးသွေးတုတ်မှာ သူ၏လက်ဖဝါးမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့များနှင့် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတို့နှင့်အတူ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေ၏။

မီးသွေးတုတ်၏ ရှေ့တွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သစ်ပင်တစ်ပင်မှာ ရုတ်တရက် လုံးဝ ညှိုးနွမ်းသွားလေသည်။

အရွက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျသွားကာ ၎င်း၏အသက်ကို စွမ်းအားတစ်ခုခုက နုတ်ယူသွားသည့်အလားပင်။

မီးသွေးတုတ်နှင့် မည်မျှနီးကပ်စွာ ရှိနေသည်ကို ကျန်းရှောင်ဖန်း ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

မီးသွေးတုတ်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသော်လည်း သူ ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရဆဲပင်။ ရင်းနှီးနေသော အအေးဓာတ်မှာ ယခင်က ဤမျှ မပြင်းထန်ဖူးပေ။

ထူးဆန်းသော သွေးသားစွမ်းအင်တစ်ခုကို မီးသွေးတုတ်က စုပ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၄၈) ကိုယ့်ကိုကိုယ်လေးစားခြင်း (၃)

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ၏နောက်ကျောမှ တိုးညှင်းသော လေတိုးသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရေကန်ထဲရှိ ရေများမှာ ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်မနေတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်စုံတစ်ခုက ထူးဆန်းနေလေသည်။

ထို့နောက် သူ ဆက်မတွေးတော့ဘဲ အမြန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ သက်တန့်တံတားကို ဖြတ်၍ ပြေးလာခဲ့၏။ သူ ခေါင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

တိမ်ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏နောက်၌ မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိတော့သည်ကို ခံစားရပြီးမှသာ သူ ရပ်တန့်ကာ အမောတကော အသက်ရှူလေတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အနက်ရောင် မီးသွေးတုတ်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်၏။ ယခုအခါ မီးသွေးတုတ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကာ သူ၏လက်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေလေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း သိုင်းပြိုင်ပွဲသည် တတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

တပည့်ဆယ့်ခြောက်ဦးအတွက် စင်မြင့်ရှစ်ခုက အတိအကျလုံလောက်ကာ ပြိုင်ပွဲကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စတင်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ခန် စင်မြင့်တွင် နေရာချထားပြီး စုန့်တာ့ရန်ကို လီ စင်မြင့်တွင် နေရာချထား၏။ လုရွှယ်ချီနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့၏ ပြိုင်ပွဲအတွက်မူ အကြီးဆုံးစင်မြင့်ဖြစ်သော ချန် တွင် နေရာချထားလေသည်။

သုံးရက်သာ တွေ့ဆုံရသေးသော ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ သူငယ်ချင်း ကျန်းရှူရှူ၏ အဆိုအရ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အဘိုးကြီးများသည် စင်မြင့်နေရာချထားရေးတွင် အခက်အခဲ တွေ့နေကြသည်ဟု ဆို၏။

သို့သော် အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ လုရွှယ်ချီနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့၏ ပြိုင်ပွဲက လူအများကို အများဆုံး ဆွဲဆောင်ထားနိုင်လေသည်။

လုရွှယ်ချီနှင့် သူမ၏ ထျန်းယာဓားက ပြိုင်ပွဲဝင်တိုင်း စင်မြင့်ပတ်လည်တွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသား ရာချီ၍ စုရုံးရောက်ရှိနေတတ်၏။

တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ ထျန်းလင်းအာမှာလည်း သူမ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ပညာထက်မြက်မှုကြောင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် နာမည်ကြီးလေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်များစွာကို အနိုင်ယူခဲ့၏။ သူမသည် လူငယ်တပည့်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်သူလည်း ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့တွင် အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်အမျိုးသမီးတပည့် နှစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်ကြမည်ဖြစ်ရာ အကြီးအကဲများက သူတို့အတွက် ဝမ်းနည်းကောင်း ဝမ်းနည်းနိုင်သော်လည်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများကမူ ချန် စင်မြင့်ကို သံမဏိပုံးတစ်ပုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းရံထားကြလေပြီ။

စုန့်တာ့ရန်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့သည် ထျန်းပုယီ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကြ၏။ ထျန်းပုယီက စုန့်တာ့ရန်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ယနေ့ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်က ပင်မတောင်ထွတ်က ချန်ကျန့် ပဲ။ သူက အလွန်ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံလာတာ ကြာပြီ။ ကာကွယ်ရေးမှော်ပညာမှာ အလွန်သန်မာပြီး မင်းရဲ့ ကျီဟူဓား နဲ့ ပြောင်းပြန်ပဲ။ မင်း သတိထားဖို့ လိုတယ်"

စုန့်တာ့ရန်က ရိုသေစွာဖြင့် ဆို၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဤအမည်ကို ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ခန့်က သူနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ခန်းမသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သူမှာ ချန်ကျန့် ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိသွား၏။

ယင်းကို တွေးမိသည်နှင့် လင်းကျင်းယွီကိုပါ သတိရသွားလေတော့သည်။

ယမန်နေ့က သူ၏သူငယ်ချင်း ဒုတိယအဆင့်ကို အနိုင်ရရှိသွားကြောင်းနှင့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ခံရကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ထျန်းပုယီက ကျန်းရှောင်ဖန်းဘက်သို့ လှည့်လာ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေလေသည်။ ထျန်းပုယီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ပြောလေသည်။

"သတ္တမ... မင်းလည်း သတိထားဖို့ လိုတယ်။ မင်း ရှုံးသွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင်သာ ဂရုစိုက်ပါ"

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွား၏။ သူ မည်သို့ ခံစားနေရသည်ကို မည်သူကမျှ မမြင်နိုင်ဘဲ သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

စုန့်တာ့ရန်က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထျန်းပုယီကို ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... အခု အချိန်မစောတော့ဘူး၊ ဂျူနီယာညီလေးနဲ့ ကျွန်တော် သွားသင့်ပြီ"

ထျန်းပုယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ စုရုက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ကြနော်"

စုန့်တာ့ရန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့်အတူ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ယနေ့ ဤရှောင်ဂျူနီယာညီလေးမှာ ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် ပုံမှန်နေ့ရက်များနှင့်မတူဘဲ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖန်း... ဒီနေ့ ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့လား"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက စုန့်တာ့ရန်ကို ကြည့်ကာ အားတင်းပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

စုန့်တာ့ရန်က ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

"အရမ်းကြီး မတွေးပါနဲ့။ ပြီးတော့ နိုင်ခြင်းရှုံးခြင်းအတွက်လည်း စိုးရိမ်မနေနဲ့။ ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်က ဂုဏ်သတင်းကို တကယ်ဂရုစိုက်ပေမဲ့ သူတို့ မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဖြေလိုက်လေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ သူတို့က ငါ့အပေါ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတာပဲ၊ သေချာပေါက် ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးဟု တွေးတောနေခဲ့၏။

စုန့်တာ့ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့၏။ စုန့်တာ့ရန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖန်း... ငါတို့ သွားရမယ့်လမ်းကြောင်းက မတူဘူးလေ။ မင်းအတွက် ကံကောင်းပါစေ။ မင်း ထပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျန်းရှောင်ဖန်း တုံ့ပြန်သည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူက ရယ်မောကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

ခန် စင်မြင့်အောက်တွင် ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်မှ တပည့်အများစု ရောက်ရှိနေကြလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက စီနီယာအကိုကြီးကောင်းနှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် အရေးပါသော တောင်ထိပ်တစ်ခုဖြစ်၏။ ရှောင်ကျူးတောင်ထွတ်နှင့် လုံရှို့တောင်ထွတ်တို့ပြီးလျှင် တပည့်အင်အား နှစ်ရာကျော်ရှိလေသည်။

ကျန်းရှူရှူထံမှ တစ်ခုခုကို ကြားထားပုံရပေသည်။ လူတိုင်းက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပြုံးပြကြလေ၏။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုကြင်နာတတ်သော အပြုံးများအားလုံးက သူ့ကို အထင်သေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်ဟု ကျန်းရှောင်ဖန်း ထင်မှတ်မိလေသည်။

သူက စင်မြင့်ပေါ်သို့ အမူအရာကင်းမဲ့စွာ လျှောက်တက်သွား၏။ လူတိုင်းက သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရှူရှူမှာ ထိုနေရာ၌ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြိုင်ပွဲရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူ၏ကိုယ်ပိုင်တောင်ထိပ်မှ စီနီယာအကိုကြီးကိုသာ အားပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အထီးကျန်မှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လူအများအပြား၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူ့တွင် သူငယ်ချင်းဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

ဘာကြောင့်လဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာကြောင့် သူက အမြဲတမ်း လူတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုတောင် မတွေ့နိုင်ရတာလဲ။

ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ နှလုံးသားက တိတ်ဆိတ်စွာ အော်ဟစ်နေလေသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်၏။

နူးညံသောလေညင်းက သူ၏မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"ဒေါင်..."

အနီးအဝေးမှ ခေါင်းလောင်းသံများက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ပေါ်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာသည်။ သူ၏စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာသော အတွေးမှာ... စီနီယာထျန်းလင်းအာရဲ့ ပြိုင်ပွဲ စတင်လောက်ပြီပဲ။ သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရစေရဘူး... ဟူ၍ပင်။

ထို့နောက် သူ၏နှလုံးသားမှာ ဝမ်းနည်းသွားကာ တွေးလိုက်မိလေသည်။

"သူ ထိခိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မထိခိုက်သည်ဖြစ်စေ မင်းက ဂရုစိုက်ခွင့်ရှိလို့လား။ ဆရာနဲ့ ဆရာကတော် ရှိနေတာကို မပြောနဲ့ဦး။”

“ချီဟောင်ကတောင် သူ့ပြိုင်ဘက်ကို အမြန်အဆုံးသတ်ပြီးတာနဲ့ အဲဒီကို သွားမယ်လို့ ပြောထားတာလေ။ ဟားဟား... ပြိုင်ဘက်ကို အမြန်အဆုံးသတ်မယ်တဲ့။”

“တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ... တကယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိတာပဲ... ပြိုင်ဘက်ကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားပြီး..."

သူ တွေးတောနေစဉ် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြောင်း သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ပြိုင်ဘက်က တတိယအကြိမ်မြောက် ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကျန်း"

ကျန်းရှောင်ဖန်း ရုတ်တရက် အသိဝင်လာ၏။ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်မှ စီနီယာအကိုကြီးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် လူကောင်ကြီးမားသော်လည်း မျက်နှာထားကတော့ ကြင်နာတတ်ပုံပေါ်သည်။ သူက ကျန်းရှောင်ဖန်း နေ့ခင်းအိပ်မက် မက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မျက်နှာပူထူသွားလေသည်။ စင်အောက်ရှိ လူများကလည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဖုန်ချန်းက အရိုအသေပေးကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါက ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထိပ်က တပည့် ဖုန်ချန်းပါ။ ကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းညွှန်မှုပေးပါဦး"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အမြန် ပြောလိုက်၏။

"တာ့ကျူးတောင်ထိပ်က တပည့် ကျန်းရှောင်ဖန်းပါ။ စီနီယာအကိုဖုန် ကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်"

သူတို့ အချင်းချင်း နှုတ်ခွန်းဆက်ပြီးနောက် ဖုန်ချန်းက ပြုံးကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်၍ တိုးညှင်းစွာ ပြောလေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကျန်း... ဂျူနီယာညီလေးက မင်းအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပြီးပြီ။ ငါ..."

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအကိုကြီးဖုန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားမှာရှိသမျှ စွမ်းအားအကုန်လုံးကို သုံးပေးပါ"

ဖုန်ချန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ သူ၏ညာလက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေ၏။

မီးလောင်နေသည့်အလား အနီရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။

"ဒီ ဝူဂိုဓားက နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ မီးတောက်ကြေးနီနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာ။ ဂျူနီယာညီလေး... လာခဲ့ပါ"

ဖုန်ချန်းမှာ လေးနက်သွားလေပြီ။ သူသည် အဆင့်တူ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလားပင်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အပူရှိန်ကို အဝေးမှပင် ခံစားနေရ၏။ ဤမီးတောက်မှာ အလွန်အားကောင်းပြီး ပြင်းထန်လှကာ ချူယွီဟုန်၏ ရှောက်ယန်ဓားမှ နူးညံ့သော နွေးထွေးမှုမျိုးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာ၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေလေသည်။

သို့သော် သူက သွားကြိတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် မီးသွေးတုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေတော့သည်။

စင်အောက်မှ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးသားမှာ အပ်ဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ နာကျင်သွားလေသည်။

ဖုန်ချန်းက မရယ်မောပေ။ သူက အမည်းရောင် မီးသွေးတုတ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... လာခဲ့ပါ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဤပြိုင်ဘက်ကို

ကြည့်လိုက်၏။ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များနောက်ကွယ်တွင် သူသည် ရှေးဟောင်းမီးနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေလေသည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များကြောင့် လေထုထဲတွင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ သူ၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရတော့ချေ။

ရုပ်ဆိုးသော မီးသွေးတုတ်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရုပ်ဆိုးပြီး အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း ၎င်းသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်ကာ တားဆီး၍မရနိုင်သော မီးတောက်များကို ရင်ဆိုင်နေ၏။ ၎င်းနှင့် ၎င်း၏ပိုင်ရှင်မှာ နောက်ဆုတ်မည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြပေ။

လူတစ်ယောက်၊ တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် တစ်လောကလုံးကို ရင်ဆိုင်နေလေတော့သည်။

ရယ်မောသံများ ရပ်တန့်သွားကာ သူတို့အားလုံး အသက်အောင့်ထားမိကြလေသည်။

မီးလုံးကြီးမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာလေသည်။ မည်သည့်အရာက ၎င်းကို ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေသနည်းကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဖုန့်ဟွေ့တောင်ထွတ်မှ တပည့်များပင် အပူရှိန်ကို ခံစားနေရ၏။ ကျင့်ကြံခြင်း နိမ့်ပါးသော တပည့်များဆိုလျှင် နောက်သို့ပင် ဆုတ်သွားကြလေသည်။

စီနီယာအကိုကြီးကောင်း ကဲ့သို့သော ကျန်းရှူရှူ၏ သူငယ်ချင်းများ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ဖုန်ချန်းက သူ့ကို လျှော့မပေးတော့မည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နေရလေသည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနေလေပြီ။

မီးနဂါးမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာကာ စင်မြင့်၏ နေရာအများစုကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်များပင် မီးလောင်ကျွမ်းမည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ သူသည် အပူပေးထားသော မီးဖိုထဲတွင် ရောက်နေသည့်အလားပင်။

ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့ပေ။

သူ၏မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရား ရှိနေသော်လည်း ဒေါသများလည်း ရှိနေလေသည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲမှ မီးတောက်များက မျက်လုံးများထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလားပင်။

လေတိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ မီးနဂါးကြီးမှာ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ တစ်လောကလုံးကို မျိုချသွားလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်က အချိန်ကို အေးခဲသွားစေသည့်အလားပင်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် မီးသွေးတုတ်တို့သည် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

မီးလောင်ကျွမ်းသံများကို အဝေးမှပင် ကြားနေရလေ၏။

စင်အောက်တွင်မူ စီနီယာအကိုကြီးကောင်း နှင့် အခြားသူများက အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ"