ကျစ်လင် နတ်သမီး

...

မသေမျိုးခုံရုံး၊ တောင်တံခါးအင်ပါရီယာမြင်းဌာန

စွမ်းအားကြီးစစ်သည်တော်များ၏လမ်းပြမှုအောက်တွင် နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီကဲ့သို့ တိမ်တိုက်များကြားမှဖြတ်သန်းပျံသန်းလာသော သန်စွမ်းပြီးခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြင်းဖြူအုပ်စုကြီးက မြင်းစောင်းများဆီသို့လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

မသေမျိုးမြင်းများအပြင်၊ ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသော သားရဲအမျိုးမျိုးကလည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစာခွက်များဆီသို့ ပြန်သွားကြ၏။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ တစ်ချိန်ကကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးကြီးများဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သို့မဟုတ် ကျက်သရေရှိသောအသွင်အပြင်များအောက်တွင် သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မဆန့်ကျင်ဝံ့ကြပေ။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် သူ၏ ဒု-ကြီးကြပ်ရေးမှူးတို့က မသေမျိုးမှတ်တမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ဤအရာရှိကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးနေစဉ် သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဟန်ဆောင်ဖန်တီးထားသော နွေးထွေးမှုများပြည့်နှက်နေသည်။

"အရာရှိမင်း... ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိ၊ မရှိ ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး။"

"..."

ချင်းဟွာသခင်မက သေမျိုးလောကရှိ နန်းတော်များထက်ပင် ပိုမိုခမ်းနားသောမြင်းစောင်းများတစ်လျှောက်ဖြည်းညှင်းစွာလမ်းလျှောက်သွားရင်း ခွေခွေလေးဝပ်နေကြသော လိမ္မာရေးခြားသည့် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမရှေ့ရှိ နတ်ဆိုးများထဲတွင် အချို့မှာ ဟုန်ကျယ် တစ်ဝက်ခန့်ကိုပင် တစ်ကောင်တည်းနှင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့် စွမ်းအားများရှိကြသည်။

သို့သော် သူမ၏လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့ကသူမ၏မျက်လုံးကိုပင် တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ကြတော့ပေ။

သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

မြင်းစောင်းများတွင် လွတ်နေသောနေရာတစ်ခုရှိတိုင်း သူမဘေးရှိလူနှစ်ဦးက ထိုစီးတော်ယာဉ်များ ဘယ်ရောက်နေသည်ကို တစ်ချက်လေးမှပင် ကြည့်စရာမလိုဘဲ အစီရင်ခံနိုင်ကြသည်။

ချင်းဟွာ တစ်ယောက် ဤအရာများနှင့် အသားကျလာချိန်တွင် ရုတ်တရက်ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်၏။

ဤနေရာမှာ အသေအချာပင်လွတ်နေသည်ဖြစ်သော်လည်း ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် သူ၏ဒု-ကြီးကြပ်ရေးမှူးတို့က ၎င်းကို မမြင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမကိုလျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ ယခုမှတက်လှမ်းလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူမက သခင်ဖြစ်သူ၏ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုကို ရရှိထား၏။

ချင်းဟွာသခင်မက ပေါ့ဆ၍မရနိုင်သောကြောင့် ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာလွတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ဒီတစ်ကောင်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဘာလို့မပြောပြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

သူမဘေးရှိ လူနှစ်ဦး၏မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကာလည်ပင်းအစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာစကားပြောရန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။

သူတို့က ချင်းဟွာကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရာရှိ၏အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

"..."

ချင်းဟွာက ယခင်က ဤကဲ့သို့သော တာဝန်များကို မထမ်းဆောင်ဖူးသော်လည်း သူမက အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦးမဟုတ်သဖြင့် သူမစကားမှားသွားကြောင်းကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ဟန်ဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏အနောက်ဘက်မှ ချိုမြိန်ပြီးနွေးထွေးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အရာရှိမင်းကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ကျွန်မ ဒီမှာ ရှိပါတယ်။"

ထိုအခါ ချင်းဟွာက ဖြည်းညှင်းစွာလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ခရမ်းရောင်ပန်းပွင့်များဖြင့်အလှဆင်ထားကာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သောဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ပန်းချီကားထဲမှ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးကဲ့သို့ အလွန်လှပပြီးခေါင်းမှခြေဖျားအထိ အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ၊ စမ်းရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သောမျက်လုံးများဖြင့် သနားကြင်နာဖွယ်ကောင်းအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်လေ၏။

သူမက သိမ်မွေ့စွာပြုံးလိုက်ပြီး ချင်းဟွာသခင်မကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏သွယ်လျပြီး ဖြူစင်သောလက်ချောင်းများကြားတွင် မသေမျိုးအမိန့်စာတစ်ခုကို ညင်သာစွာ ကိုင်ဆောင်ထားပါသည်။

သူမအတွက် မသေမျိုးမြင်းတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ပေးနေသော စွမ်းအားကြီးစစ်သည်တော်ပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွား၏။

ဒီမြင်းတွေရဲ့ ကံကြမ္မာအရာရှိကို ဒီနေရာလွတ်က ဘယ်လိုဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမပြောပြထားကြဘူးများလား။

သို့သော် ချင်းဟွာ၏နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများကိုပင် တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို လူအုပ်ထဲမှမည်သူကမျှ မသိကြပေ။

အမျိုးသမီး၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် သူမ၏ စကားများအရ သူမက ထိုအမျိုးသမီးမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ဘယ်ကလာသည်ကို... ထိုအမျိုးသမီးအား သူမအသိပေး၍ မဖြစ်ပေ။

ချင်းဟွာ၏မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲက တစ်ခဏမျှသာဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး အခြားသူများ သတိထားမိရန် အလွန်သိမ်မွေ့လွန်းလှသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများမှာမူ တစ်ခဏအတွင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။

သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ ချင်းဟွာထံသို့ သူမဆန္ဒအလျောက်ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့်ခေါင်းကိုမော့ကာ မြင့်မားလှသော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏အသံမှာ ချိုမြိန်နေဆဲပင်။

"ရှင်က ကျစ်လင်ကို သိနေပုံရတယ်၊ ရှင်တို့က သေမျိုးလောကမှာသူငယ်ချင်းတွေများလား။"

သူမ၏စကားလုံးများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ဤအမျိုးသမီးအပေါ် ချင်းဟွာသခင်မ၏ သတိထားမှုမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူမက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်ပြီး သူမယုံကြည်ရသော တစ်ဦးတည်းသောသူကို ခေါ်ယူနေစဉ် သူမ၏စိတ်ကို တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားစေလိုက်၏။

"..."

ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်က မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏အကြည့်များမှာ များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။

၎င်းက အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်စွာနှိမ့်ချလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးကို နောက်တစ်ကြိမ်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ငါ သိချင်နေတာက... ဒီနေရာက မင်းနေရာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ကျစ်လင် နတ်သမီး၏မျက်လုံးများမှာ ခဏတာ တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းကိုညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သို့သော် သူမက ယခုလေးတင် ခံစားလိုက်ရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုစဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏အတွေးများမှာ ရုတ်တရက် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်က ၎င်း၏လက်ကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြင်းစောင်းတံခါးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဆွဲဖွင့်လိုက်ကာ အမျိုးသမီးကို အပေါ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း မည်သည့် ခံစားချက်မျှမပါဝင်သော အသံဖြင့် "အဲဒီလိုဆိုမှတော့... ဝင်လေ" ဟု ပြောလိုက်၏။

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကိုကြက်သေ သေသွားစေခဲ့သည်။

ဒီ အသစ်ခန့်အပ်ခံရတဲ့ မြင်းတွေရဲ့ကံကြမ္မာ က ကျစ်လင်နတ်သမီးကို အင်ပါရီယာမြင်းစောင်းထဲ ဝင်ခိုင်းရဲတယ်ပေါ့။

ကျစ်လင်ကိုယ်တိုင် အပါအဝင်ပင်။ သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတင်းအကြပ်ပြုံးပြကာ "ကျွန်မက ခွန်အားကြီးမားတဲ့ စစ်သူကြီး ချင်းလွမ်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ တရားဝင်တာဝန်တွေအတွက် ထွက်ခွာရမှာပါ။ လက်ရေးအမိန့်စာကို ခဏနေရင် ရှင့်ဆီပို့ပေးပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

သူမသည် လုံလောက်အောင်ပါးနပ်ခဲ့ပြီး ဤလူအပေါ် လုံလောက်သောမျက်နှာသာပေးခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်က လွတ်နေသော မြင်းစောင်းကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး "ဒါဆို အဲဒီစာ ရောက်လာမှပဲ ငါတို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့တံဆိပ်တုံးမှ အလင်းရောင်များဖြာထွက်လာပြီး ကြီးမားလှသောစွမ်းအားများက ထိုအမျိုးသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"ရှင်..."

ကျစ်လင်က အလိုအလျောက်ပင် ဤမမြင်ရသော စွမ်းအားမှ ရုန်းထွက်ရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကာ သူမ၏အရှိန်အဝါများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မသေမျိုးစွမ်းအားဧရာမလက်ကြီးက သူမကိုဆွဲကိုင်ကာ မြင်းစောင်းထဲသို့ ပစ်သွင်းခြင်းကို ခံလိုက်တော့သည်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကျသွားပြီး သူမ၏တင့်တယ်လှပသော ဂါဝန်ရှည်ကြီးက ယခုအခါအနည်းငယ်တုန်ယင်နေသော သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားကာ သူမ၏လက်ဖဝါးများမှာ မြေကြီးထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ စိုက်ဝင်နေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာကတည်းက သူမသည် ဤကဲ့သို့သောရှက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဖြစ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ဘန်း

ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှမပြဘဲ တံခါးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး နောက်အခန်းသို့ဆက်သွားခဲ့၏။

မသိနားမလည်မှုကြောင့် ဤမသေမျိုးရာထူးကို ဆုံးရှုံးရမည်ဆိုလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူကို ဟုန်ကျယ်ဘက်သို့ အာရုံလှည့်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် သူ၏ဒု-ကြီးကြပ်ရေးမှူးတို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအသစ်ခန့်အပ်ခံရသော အရာရှိက အမှန်တကယ်ပင် စည်းကမ်းအတိုင်းလုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျစ်လင် နတ်သမီးလေ..

ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်က လှည့်ထွက်သွားမည်ပြုစဉ်မှာပင် ကျစ်လင်က မတ်တတ်ရပ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထိုခမ်းနားထည်ဝါသောကျောပြင်ဆီသို့ ညင်သာစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ ယခင်က တုန်ယင်နေသော သူမ၏လက်များမှာ ယခုအခါ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် ကျစ်လင်ရဲ့လုပ်ရပ်က မသင့်တော်ပါဘူး။အခုကစပြီး တရားဝင်တာဝန်တွေနဲ့ ထွက်ခွာတဲ့အခါတိုင်း ကျစ်လင်က လက်ရေးအမိန့်စာကို အရင်ဆုံး သေချာပေါက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပြစ်မှုအတွက်ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူမ၏စကတ်ကို ဆွဲဆန့်အောင်လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ခြံထဲရှိ အခြားသောကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲများကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်ချလိုက်ကာ ဒူးများကိုပိုက်ထားပြီး သူမ၏ခါးရှိ ဘူးသီးခြောက်လေး အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။

သူမသည် အလွန်သနားစရာကောင်းပုံရပြီး မြင့်မြတ်သော စစ်သူကြီးချင်းလွမ် လာခေါ်မည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်၏ခြေလှမ်းများမှာ ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း ဘာမှမကြားရသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့၏။

ထိုရွှေရောင်မျက်လုံးများထဲတွင်သာ သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒများက ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ရှန်းယီ အမြဲတစေခံစားနေရသည်မှာ... အကယ်၍ သူကသာတစ်ဖက်လူကို အမြန်ဆုံး မဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ပါက သတ်ဖြတ်ခံရမည့်သူမှာ သူနှင့် ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်လုံး ဖြစ်သွားလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။

ထို့အပြင် သူ့အတွက်ကျန်ရှိနေသော အချိန်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုမိုတိုတောင်းနေနိုင်လေ၏။