အခန်း (၇၂၅-၇၂၆)

အခန်း (၇၂၅) ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ

လီယက မြစ်ဘေးရှိ အဘိုးအိုကို ကြည့်၍ မျက်လုံးမှေးကာ မေးလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲ... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးကလည်း လိုက်ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေ၏။ ဤအဘိုးအိုတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော အငွေ့အသက် ရှိနေပြီး သူ၏ ဆရာ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှင်းနေသည်မှာ သူက သာမန် မဟုတ်ချေ။

အဘိုးအိုက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လီယဘက်သို့ လှည့်လာရာ အရေတွန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန် ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေပြီး ကျောချမ်းသွားစေသည်။

"ငါက အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါးလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား..." အဘိုးအိုက လီယကို စိုက်ကြည့်၍ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီယက မျက်ခုံးပင့်၍ ပြောလိုက်၏။ "နိဗ္ဗာနကို ရောက်တဲ့သူတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမတလို့ ခေါ်လို့ရတာပဲ... ဒီလောကကြီးမှာ အမတတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... ဘာလို့ မယုံရမှာလဲ..."

အမတနတ်ဘုရားများတဲ့လား။

သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြိုးကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားကာ အဘိုးအိုကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်လိုက်၏။

သူက မိသားစု ပျက်စီးခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသဖြင့် သူ၏ သတိက အလွန် မြင့်မားနေသည်။

"ငါက မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင်ကို အုပ်စိုးတဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်က ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်ပဲ... မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ရှိတဲ့ အရာအားလုံးက ငါ့အတွက်တော့ ငါ့လက်ဝါးလောက်တောင် မကြီးမားဘူး..."

အဘိုးအိုက စကားပြောရင်း သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက လက်ဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

ထိုကဲ့သို့ မောက်မာသော စကားများကြောင့် လီယ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည်လည်း သတိထားလိုက်ပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် ပြင်ထားလိုက်၏။

"နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာ တစ်လျှောက်လုံး ငါက မင်းကို ကူညီဖို့ လူတွေကို အကြိမ်ကြိမ် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး တာအို နည်းစနစ်တွေကို သင်ပေးခဲ့တယ်... သေချာတာပေါ့... မင်းရဲ့ ဒီနေ့ အောင်မြင်မှုတွေက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အားကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ အခြား ကျေးဇူးရှင်တွေရဲ့ အကူအညီကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အမတနတ်ဘုရားတွေက မင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က လီယကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားကြ၏။ လီယက သူ့ကို ရှင်းပြမရနိုင်အောင်ပင် ယုံကြည်သွားတော့သည်။

လီယက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်... ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လို့လဲ... ကျွန်တော့်ဘက်က ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လိုလို့လား..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က မေးလိုက်၏။ "တကယ်လို့ ငါက မင်းကို အမတအဆင့် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်ဆိုရင် မင်း ယူမလား..."

"ဘာစည်းကမ်းချက်တွေ ရှိလဲ..."

"အမတအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ပြီးတာနဲ့ ချန်ထျန်းက မင်းကို တာဝန်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကိုပဲ ပေးအပ်လိမ့်မယ်... ငါ့အတွက် မင်း ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်၏ စကားများကြောင့် လီယမှာ ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

လီယက ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်ကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်တော့မည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းကို ရွေးချယ်ရတာက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆရာသခင်ဓားအရှင် ကြောင့်ပဲ... ဆရာသခင်ဓားအရှင်က ကောင်းကင်နန်းတော်နဲ့ အမတနတ်ဘုရားတွေ အပေါ် နားလည်မှု လွဲနေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... တကယ်လို့ ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခ မရှိဘူးဆိုရင် ရန်သူတွေ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်း မရှိဘူးလို့ ငါ မြင်တယ်... မင်းက အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်နန်းတော် အကြောင်းကို နားလည်လာပြီ ဆိုရင် ကောင်းကင်နန်းတော်နဲ့ ဆရာသခင်ဓားအရှင်တို့ ကြားမှာ တံတားတစ်စင်း တည်ဆောက်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

"အနာဂတ်မှာ မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင်ကို တိုက်ခတ်သွားမယ့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်လာလိမ့်မယ်... ငါတို့ အတူတကွ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့မျှော်လင့်တယ်"

ကုအန်အကြောင်း သူ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လီယ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုက ပြေလျော့သွား၏။ ယင်းက အမှန်ဖြစ်ပုံရသည်။ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးသော်လည်း အမတနတ်ဘုရားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟုတော့ အမှန်တကယ် မထင်ထားချေ။

ကောင်းကင်နန်းတော်က ဘယ်နေရာမှာ ရှိသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းအကြောင်းကို ကြားရုံနှင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော အင်အားစု တစ်ခုအဖြစ် သူ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်၏။

လီယက မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ သူ့ကို တိုက်ရိုက် သွားမချဉ်းကပ်တာလဲ... သူ့ကို ရှာမတွေ့လို့လား..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပြောလိုက်၏။ "သူ့ဘေးမှာ အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး ရှိနေပြီးသားပါ... အချိန်တန်လာရင် သူ့ကို ပြောပြလိမ့်မယ်... မင်းကို လာရှာရတာက ငါ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားစေဖို့ သက်သက်ပါပဲ"

လီယက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျားဆီ မလာခင် ကျွန်တော် သူ့ကို အရင် စကားပြောကြည့်လို့ ရမလား..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က သူ့ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ "သေချာတာပေါ့... ပြဿနာ မရှိပါဘူး... အရင်ဆုံး မင်းကို ကောင်းကင်နန်းတော်ဆီ သွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပါရစေ..."

စကားပြောအပြီးတွင် သူက သူ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လီယနှင့် သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးကို သိမ်းယူသွားပြီး သူတို့ သုံးယောက်စလုံး မြက်ခင်းပြင်မှ အတူတကွ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အဝေးရှိ ထိုက်ချန်း တိုက်ကြီးတွင် ကုအန်က သူ လုပ်နေသည့် အရာများကို မရပ်တန့်ဘဲ ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ဆက်လက် ခူးဆွတ်နေ၏။

သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင်က သူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသည်။ နှစ်ပေါင်း ငါးသိန်းကြာပြီးနောက် သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက လွတ်ငြိမ်းရာအမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ အာကာပြင်တာအိုအမတအဆင့် ပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကုအန် ယုံကြည်ထားသည်။

ဤကဲ့သို့ တိုးတက်မှုက ချဲ့ကားပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကင်နန်းတော်မှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်၏။

ယခု သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကုအန်က မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် ပုံရိပ်ငယ်လေး တစ်ခု၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းမနေတော့ဘဲ သူ၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သွင်ဖြင့် ရင်ဆိုင်တော့သည်။

သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင် က တာအို ကလေးငယ် တစ်ဦးကဲ့သို့ ကုအန်၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ သံသယများကို မေးမြန်းနေ၏။ ကုအန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နားထောင်ပြီး မေးခွန်းတိုင်းကို ဖြေကြားပေးသည်။

ကုအန်က ရင့်မှည့်နေသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ခူးဆွတ်ပြီးနောက် သူတော်စင် ရွှမ်မြှောင်က မျိုးစေ့များကို စတင် ကြဲချတော့၏။

ကုအန်က ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ခြံစည်းရိုး တံတိုင်းရှေ့ရှိ ကျောက်ရုပ်တုများ တန်းစီနေသည့် နေရာသို့ ကျရောက်နေ၏။ ထိုကျောက်ရုပ်တုများ အားလုံးမှာ သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင် ဖန်တီးထားသော ဆရာသခင် ဓားအရှင် နတ်ဘုရား ရုပ်တုများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကုအန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီကျောက်ရုပ်တုတွေကို ဖန်တီးနေရတာလဲ... ငါက ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကို မလိုအပ်သလို လူတွေက ငါ့ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေဖို့လည်း မလိုအပ်ပါဘူး..."

ဤသည်က အမှန်တရားပင်။ ယနေ့တိုင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက လူအများ၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု သို့မဟုတ် လောကီ ကုသိုလ်များ အပေါ် မှီခိုနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

"သူတို့ မှတ်မိသင့်ပါတယ်... ခင်ဗျားက ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကို မလိုအပ်ပေမဲ့ လောကကြီးက ခင်ဗျားကို မေ့မသွားသင့်ဘူး... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အတွေးပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောကကြီးက ခင်ဗျားအတွက် သိပ်အရေးမကြီးဘူး ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေလို့ပဲ... တကယ်လို့ ဘယ်သူကမှ ခင်ဗျားကို မမှတ်မိတော့ဘူး ဆိုရင် ခင်ဗျားက ဒီနေရာမှာ ဆက်နေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ဘူးလေ..."

သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင် က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မြင့်မားလာလေလေ၊ ကုအန် အပေါ် ပို၍ ကြည်ညိုလေးစားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သူ့လို တာအိုနှလုံးသား မျိုးနှင့်ပင် အပြင်ဘက် စကြဝဠာနှင့် အခြား မဟာကမ္ဘာများကို တောင့်တနေမိဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကုအန်ကတော့ ဤနေရာတွင် ရသေ့တစ်ပါးလို နေထိုင်နိုင်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကုအန်က တိုက်ရိုက် မတုံ့ပြန်ဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးက အမတအဖြစ် တက်လှမ်းတော့မယ်..."

"ဆွေမျိုး ဟုတ်လား... လီယကို ပြောတာလား..." ရွှမ်မြှောင် ကျိန်းရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

ကုအန်နှင့် လီယ တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို သူ သိထားပြီး ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က လီယ၏ ကံကောင်းမှုကို သူ အံ့ဩခဲ့ရသည်။

သူတို့က လီ မျိုးရိုး တူညီကြသော်လည်း သူနှင့် လီယမှာ သူစိမ်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ကုအန်၏ အကူအညီသာ မပါလျှင် သူရော လီယပါ အမတများ ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"သူ့ကို ဖြားယောင်းနေတဲ့ အမတနတ်ဘုရားတွေ ရှိတယ်... သူ့ကို အမတ ဖြစ်လာအောင် ဖြောင်းဖျနေကြတယ်... ငါ့ကို ဆွဲသွင်းဖို့အတွက်လို့ ဆိုရမှာပေါ့..." ကုအန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက လီယထံတွင် စူးစိုက်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင်က ကုအန်၏ စကားများတွင် ပါဝင်သော သွယ်ဝိုက်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကြားလိုက်ရပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက အကြံအစည် တစ်ခု ဆိုမှတော့ ခင်ဗျား ဝင်စွက်ဖက်မလို့လား..."

ကုအန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "လီယကို ကောင်းကင်နန်းတော် အကြောင်း အရင် မြင်ပါစေဦး... သူ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ဖို့ လိုတယ်... တစ်ဖက်လူရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူ့အတွက်ကတော့ ဘဝမှာ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲလေ..."

ဤစကားများက သူတော်စင် ရွှမ်မြှောင်ကို အလွန် ရိုသေလေးစားသွားစေ၏။ ကုအန်၏ သဘောထား ကြီးမြတ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နန်းတော် အမတများ၏ အကြံအစည်များက အရေးမပါတော့ချေ။

ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင်က အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး... စီနီယာကို ကောင်းကင်နန်းတော် တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်တာမှ ပိုကောင်းဦးမယ်...

သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင် ကက ကုအန်ကို ကြည့်၍ သူ့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

...

တိမ်ပင်လယ် အထက်တွင် ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်၊ လီယ နှင့် သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးတို့က လေဟာပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးက တိမ်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားသည်။ သူက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အပေါ်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ဖမ်းစားခံလိုက်ရ၏။

သူ၏ အကြည့်တစ်လျှောက် ကောင်းကင်ယံက တောက်ပသော အပြာရောင် ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံ၏ ထိပ်တွင် အဆုံးမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကောင်းကင်ယံက စကြဝဠာနှင့် အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွား၏။

လီယကလည်း အပေါ်ဘက်ရှိ ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာတွင် တစ်ရက် ကျင့်ကြံခြင်းက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာတွင် လပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ညီမျှနိုင်ပေသည်။

ဒါက ကောင်းကင်နန်းတော်လား...

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ပြောလိုက်၏။ "ဒါက ကောင်းကင်နန်းတော် မဟုတ်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ရုံးတော်ဆီကို သွားတဲ့ လမ်းပဲ... ကောင်းကင်ရုံးတော်က ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးရဲ့ အထက်မှာ ရှိတယ်... စကြဝဠာကို ဖြတ်သန်းသွားရုံနဲ့ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ ကို တက်လှမ်းရမယ်... ကောင်းကင်နန်းတော်မှာ အမတနတ်ဘုရား တိုင်းက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ ကို မတက်လှမ်းနိုင်ကြဘူး... ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား ဆိုရင် သူ့တစ်သက်မှာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ ပေါ်ကို တစ်ခါမှ ခြေမချဖူးဘူး..."

အခန်း (၇၂၆) ကောင်းကင် ဘုန်းတန်ခိုး

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များလား

လီယက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင် ပြောသော ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များကို ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း မည်သည့် အရပ်မျက်နှာသို့ ကြည့်ကြည့် မတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးကလည်း ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များကို လိုက်ရှာနေ၏။

ကောင်းကင်ယံက အဆုံးအစမရှိဘဲ စကြဝဠာက ခမ်းနားထည်ဝါကာ ၎င်း၏ အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ တိမ်ပင်လယ်ကလည်း အလွန် ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် သူတို့မှာ ဖုန်မှုန့်လေး တစ်မှုန့်ကဲ့သို့ အရေးမပါကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် လီယက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်တွေက ဘယ်မှာလဲ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကင်ကြီး ကြည့်ဖို့ သက်သက် ခေါ်လာတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အမတ လက္ခဏာတွေကို မင်း မြင်တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါက ချွင်းချက်အနေနဲ့ လုပ်ပေးမယ်... ကောင်းကင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးတောင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း မရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို မင်း မြင်တွေ့ရတော့မယ်..."

ထိုစကားများကြောင့် လီယနှင့် သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးမှာ ပို၍ပင် မျှော်လင့်လာကြ၏။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို မ,ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ကာ လီယနှင့် သူ၏ တပည့်တို့ နားမလည်နိုင်သော မှော်ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုတော့သည်။

လီယနှင့် သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

တိမ်ပင်လယ်က လှိုင်းထန်နေမှုကို ရပ်တန့်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံနှင့် ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကြီးက တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ လီယနှင့် သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးက ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီး တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရပြီး ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်စဉ်က ခံစားရသော ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကိုပင် ပြန်လည် သတိရလာစေ၏။

လီယက ပို၍ သိသာစွာ ခံစားနေရသည်။ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးတွင်မှ ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဖိအားမျိုး မပါဝင်ခဲ့ဖူးချေ။

ရုတ်တရက် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး လီယနှင့် အခြားတစ်ယောက် အပေါ်သို့ လင်းထိန်သွားရာ သူတို့က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။

စကြဝဠာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး ရုတ်ခြည်း ကြီးမားလာကာ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးကို နေရာယူတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လီယနှင့် လူငယ်လေး ထပ်မံ တွေးတောရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းက ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင် တောင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုင်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှည်လျားပြီး အမြင့်ကိုတော့ မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်ချေ။

သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

လီယပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားပြီး အထိတ်တလန့် မော့ကြည့်ကာ ဤရွှေတောင်ကြီးက မည်မျှအထိ မြင့်မားမည်ကို အလိုအလျောက် ခန့်မှန်းကြည့်မိလိုက်သည်။

ပေတစ်သန်းလောက် မြင့်မားပုံရ၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာတွင်သာ ထားရှိမည် ဆိုပါက ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံမှပင် မြင်တွေ့နိုင်လောက်သည်။

သို့သော်လည်း သူက ဤမျှ ဧရာမ တောင်ကြီး တစ်ခုကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တစ်ခဏမျှ မေ့သွားစေပြီး အရှေ့ရှိ ရွှေတောင်ကြီးကို ငေးမောကြည့်နေမိ၏။

ရွှေတောင်ကြီးက တောက်ပနေပြီး မည်သည့် အသီးအနှံ သစ်ပင်မျှ မရှိဘဲ သူတို့ ရှေ့ရှိ ကောင်းကင်နံရံကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ၎င်းကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းက ကြီးမားလာပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အဆုံးသတ် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ပေတစ်သန်း မြင့်မားသော ရွှေတောင်ကြီးကို ရိုသေလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်တွေက..."

လီယက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်ထံသို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် နောက်ထပ် ကျယ်ပြန့်သော ကောင်းကင်ဖိအားကြီး တစ်ခု ထပ်မံ ကျဆင်းလာသဖြင့် သူက လန့်ဖျပ်ပြီး အပေါ်သို့ ထပ်မံ မော့ကြည့်လိုက်ရသည်။

သူ ဆက်လက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက သူ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်သော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်၏။

စကြဝဠာ၏ ထိပ်မှ ပေတစ်သန်း မြင့်မားသော ရွှေတောင်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး တစ်ခုပေါ် တစ်ခု ထပ်နေကာ ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး တိမ်ပင်လယ်များက အရည်ပျော်နေသော လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ လှိုင်းထန်နေကာ သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးက ကောင်းကင်ယံကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မရပ်မနား တုန်ယင်နေ၏။ လီယမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော်လည်း များစွာတော့ မကွာခြားချေ။

ရွှေတောင်ကြီးများ တစ်ခုပေါ် တစ်ခု ထပ်၍ ဆက်တိုက် မြင့်တက်သွားကာ စကြဝဠာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဦးတည်သွားသော ရွှေရောင် ကောင်းကင် လှေကား တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်၏။ လှေကားထစ် တစ်ခုစီတိုင်းက ပေတစ်သန်း မြင့်မားပြီး တားဆီး၍ မရနိုင်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကာ မွန်မြတ်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ဤကမ္ဘာရှိ မငြိမ်မသက်မှုများက နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လီယနှင့် သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးကို အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မိုင်သန်းပေါင်းများစွာ အကွာမှ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမျှ အကွာအဝေးမှ ကြည့်လျှင်တောင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များက လီယနှင့် သူ၏ တပည့်တို့၏ မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားထားဆဲ ဖြစ်၏။

ဤနေရာမှ ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များက ဤကမ္ဘာ၏ နယ်နိမိတ်များကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး စကြဝဠာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဦးတည်နေပုံ ရကာ အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်ချေ။ လီယနှင့် လူငယ်လေးက ဤလှေကားထစ်များ အတိုင်း လမ်းလျှောက်သွားရုံနှင့် မဟာတာအို၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

ထိုခံစားချက်က အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။

"ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်တွေက မြင့်မားရုံတင် မဟုတ်ဘူး... လှေကားထစ် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ကြီးမားလှတဲ့ ကောင်းကင်ဖိအားတွေ ပါဝင်နေတယ်... ပထမဆုံး လှေကားထစ်ကို ခြေချနိုင်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ရွှေအမတ တာအိုအသီး အဆင့်ကို ရောက်ရှိရမယ်... အဲဒီအဆင့်က မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေသေးတယ်... အမတအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ပြီးတဲ့ သူတွေမှသာ ဒါကို ခြေချနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည့် လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

ဤသည်က ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များကို သူ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း မြင်ရတိုင်း သူ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ချေ။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ ရှိနေခြင်းက သာမန် လူသားများနှင့် အမတများ အကြား ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်သော ကွာဟချက်ကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင် ကဲ့သို့သော သူပင်လျှင် ကောင်းကင်တာအို အပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ် ခံစားနေရ၏။

လီယက ပြန်မပြောဘဲ အံ့အားသင့်မှု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ၏ လှေကားထစ် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော မဟာတာအို၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်နေကြောင်း သူ ခံစားနေရပြီး ဒူးထောက်၍ ဦးချ ကန်တော့လိုစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တုန်ယင်နေသော လူငယ်လေးက ကောင်းကင်ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တိမ်ပင်လယ်ထဲတွင် ဒူးထောက်သွားပြီး မျက်လုံးများက ဗလာကျင်းနေ၏။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က လှည့်၍ လီယကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "အခု မင်း ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲ... သူ့ကို သွားရှာဦးမှာလား... တကယ်လို့ ငါက မင်းနဲ့ သူတို့ ကြားမှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ မကူညီနိုင်ရင်တောင် အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာတာက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အခွင့်အရေးပဲ... အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာမှသာ မင်းက စစ်မှန်တဲ့ ထာဝရ အသက်ကို ရရှိမှာ... ကောင်းကင်စည်းမျဉ်းတွေ ရှိနေလို့ ငါတောင်မှ မင်းကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီယက အလိုအလျောက် သဘောတူချင်သွားသော်လည်း စကားပြောလိုက်စဉ် သူ၏ ရင်ထဲရှိ ဆန္ဒကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရ၏။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်နန်းတော် တည်ရှိကြောင်းကို သူ ယုံကြည်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အပေါ် သက်ရောက်နေသော ကောင်းကင်တာအို၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူက ၎င်းကို သံသယ မဝင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ကုအန်နှင့် ပတ်သက်လာပါက သူ သတိထားရပေမည်။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်၏ စကားများက အမတအရှင်သည် သူ ကုအန်နှင့် ဆက်သွယ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟုသာ သူ့ကို ခံစားရစေ၏။

သူ့ကနေတစ်ဆင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ တကယ်ပဲ ဟုတ်ရဲ့လား...

လီယက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က သူ့ကို အရင် ရှာချင်သေးတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ရိုးသားမှုကို သူသိအောင် ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး ပြောပြပေးပါ့မယ်..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ရန်သူ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ၏ စကားများတွင် လွတ်လမ်း ချန်ထားခဲ့၏။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးက ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

လီယက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိပြီး သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးကို ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်နှင့် အကွာအဝေး တစ်ခု ခြားလိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယ၏ အမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ အေးခဲသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရကာ ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သာမန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးကလည်း သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှ နိုးထလာပြီး ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အမတအရှင်၏ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားတော့၏။

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က လီယကို စိုက်ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သာမန်လူသား... ငါက မင်းကို ဒီလောက် ရိုးသားမှုနဲ့ ဆက်ဆံနေတာတောင် ဘာလို့ ငါ့ကို မယုံရသေးတာလဲ..."

လီယ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများက ဖမ်းဆုပ်ထားသော်လည်း သူ၏ စကားများက နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားက ကုအန်ကို ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဆိုရင် ဘာလို့ သည်လို လှည့်ကွက်တွေကို သုံးနေရတာလဲ..."

ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါက မင်းကို မလိမ်ခဲ့ဘူး... သူ့ကို အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် သိမ်းသွင်းချင်တာ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက ငြင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်နန်းတော်က သူ့ကို ဖယ်ရှားရုံပဲ ရှိတော့တယ်... ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို ဘယ်သူမှ မငြင်းဆန်နိုင်ဘူး... တကယ်လို့ မင်း နားမလည်ရင် ဒီနေ့ မင်း နားလည်အောင် လုပ်ပေးမယ်..."

ဘုန်း

သူ၏ အငွေ့အသက်က ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများက မီးလောင်ပြာကျသွားကာ အသားများက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲ လွင့်စဉ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ ပုံရိပ်က မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သွင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် အလင်းတန်းများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်က အိုမင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမို တည်ကြည်လေးနက်နေကာ နတ်သားရဲ ပုံရိပ်နှစ်ခုကလည်း သူ၏ ခေါင်းနောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယှက်နွယ်နေကြ၏။

အဝါရောင် ဝတ်ရုံက လွင့်ဝဲနေပြီး ကောင်းကင်အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေကာ ထွက်ပေါ်လာသော ဟွမ်ဖုန်း အမတအရှင်၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သွင်က ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။