အခန်း (၈၃-၈၄)
Vol. 9 Ch. 83-84
အခန်း (၈၃) ဓားလက်ခံရရှိခြင်း
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်နှင့် လျံကျန့်တို့သည် နက်နဲသားရဲကြီးပေါ်မှနေ၍ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
တုကျဲ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာ လွန်ပူဖြင့် ထိုးထားသကဲ့သို့ ဒဏ်ရာများစွာမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ထိုသွေးစက်များသည် အအေးဓာတ်ကြောင့် ခဲသွားသည့်အခါ ထူးဆန်းလှသော မိစ္ဆာဆန်သည့် အလှတရားတစ်မျိုးကို ဆောင်နေပြီး တုကျဲ၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။
ရန်ကျိချန်း၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲနဂါးဓားအတွင်း၌ ငွေရောင်ရေခဲမျှင်တန်းကလေးတစ်ခု လှုပ်ရှားနေပြီး နဂါးတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါမှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်နေ၏။
ရေခဲနဂါးဓားသည် လေထုကို ခွင်း၍ ဝေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း အေးစက်စက် အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းတန်းများသည် တုကျဲ၏ လည်ပင်းနှင့် နှလုံးသားရှိရာ အသက်သွေးကြောများကိုသာ ဦးတည်နေပေသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာများကိုသာ ထိမှန်သွားပါက တုကျဲအနေဖြင့် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့ချေ။
ရန်ကျိချန်းသည် တုကျဲအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ကရုဏာထားခြင်း မရှိဘဲ ဤနေရာတွင်ပင် အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
ဖုန်းခိုင်သည်လည်း ထို့အတူပင်။ သူ၏ ဓားချက်တိုင်းမှာ ကျောက်ချန်း၏ အသက်ကို နုတ်ယူရန်သာ ရည်ရွယ်နေတော့သည်။
သားရဲကြီးပေါ်မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများအတွင်းမှ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းတွေကြားက ရန်ပွဲတွေက ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေပြီလား”
သူမသည် အမှောင်အသူရာခန်းမအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အနည်းငယ် သိထားသူ ဖြစ်၏။
လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းများ၏ အစွမ်းအစများ တိုးတက်စေရန်အတွက် အမှောင်အသူရာခန်းမသည် ၎င်းတို့အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ခွင့်ပြုထားပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသည့်အထိ ဖြစ်ပွားသော ပဋိပက္ခများကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားလေ့ရှိသည်။
အကြောင်းမှာ ထိုသို့သော ပဋိပက္ခများမှတစ်ဆင့်သာ ရက်စက်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျင့်သားရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ အမှောင်အသူရာခန်းမအတွက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြင့်မားသော လူသစ်များကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
သို့သော် ယခုအခါ လက်အောက်ခံအဖွဲ့များ၏ ရန်ပွဲမှာ တစ်ဖက်ဖက်က သေမှ ပြတ်မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသည်က အမှောင်အသူရာခန်းမက အမှန်တကယ် မြင်လိုသော မြင်ကွင်းလော။
“သခင်မလေး... လက်အောက်ခံ အဖွဲ့တွေကြားက တိုက်ပွဲတိုင်းက ဒီလောက် မပြင်းထန်ပါဘူး။ အဖွဲ့အစည်း အများစုကတော့ ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အခြေအနေမှာပဲ ရှိနေကြပြီး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်တာမျိုး မရှိကြပါဘူး” လျံကျန့်သည် သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောကြောင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ မြူတိမ်ဆောင်ကတော့ နည်းနည်း ထူးခြားတယ်...”
သူသည် သူမကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြလိုက်၏။
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “နင်ပြောတာသာ မှန်ရင် ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ မြူတိမ်ဆောင်ကြားက ရန်ငြိုးက အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါဆို ခန်းမက ဘာလို့ ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ လူမလွှတ်ခဲ့တာလဲ”
လျန်ကျုံးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆို၏။ “...ရေခဲပြင်နန်းတော်က ပထမ နန်းတော်သခင်နဲ့ ပိုပြီး နီးစပ်တယ်၊ တုကျဲရဲ့ အဖေ တုရှိရှင်းကတော့ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်ရဲ့ လက်အောက်က တပ်မှူး တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါ။ သခင်မလေး သိတဲ့အတိုင်း ပထမ နန်းတော်သခင်နဲ့ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်ကြားက ဆက်ဆံရေးက... သိပ်ပြီး မပြေလည်ဘူးလေ”
“နားလည်ပြီ” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က အံ့သြသွားပုံရကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။ “ဟူး... ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား ပဋိပက္ခဆိုတာ ရှိနေတာပဲကိုး”
“သခင်မလေး... ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပါသင့်သလား” လျန်ကျုံးက တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း လမ်းညွှန်ချက် တောင်းခံလိုက်သည်။
“ခေတ္တ စောင့်ကြည့်ကြဦးစို့”
“နားလည်ပါပြီ”
“အစ်ကိုတု၊ အစ်မကျောက်”
ချင်လဲ့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်တိုဒေါသထွက်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးတွင် လျှပ်စီးတန်းများ ရစ်ပတ်နေပြီး လက်ထဲရှိ သစ်သားရုပ်ထုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဟိန်းဟောက်လျက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။
“ချင်လဲ့”
“ချင်လဲ့ ရောက်လာပြီ”
“ကောင်လေး... မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”
တိုက်ပွဲအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ သူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်စီတွင် မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။
အပြတ်အသတ် အသာစီး ရနေသော ရန်ကျိချန်းမှာ မသိစိတ်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က အာတိတ်တောင်တန်းတွင် ချင်လဲ့သည် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများကို ခေါ်ယူခဲ့ပြီး သူ့ကို အလွန်ပင် အရှက်ရစေခဲ့သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။
ဖုန်းခိုင်နှင့် ရန်ချင်းဆုန်းတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ဆိုးဝါးလှသော အမူအရာများဖြင့် တုန်ရီသွားကြသည်။
လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ကုန်သွယ်ရေးလမ်းနှင့် တောင်ဘက်မြို့ကြားရှိ ကျောက်တံတားပေါ်တွင် ကောင်းကင်မှ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးတန်းများ ကျရောက်လာပြီး သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ သူတို့ ပြန်လည် နာလန်ထူရန်အတွက် တစ်လခွဲခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။
သူတို့အတွက် ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များမှာ မနေ့တစ်နေ့ကကဲ့သို့ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထို့အတူပင် သူ့ကို အရိုးထဲက နာကျည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်အားတက်ကြွသွားကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြင့်တက်သွား၏။ ချင်လဲ့ ရောက်လာခြင်းက သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
“ချင်လဲ့၊ ကျောက်ချန်းကို သွားကူပြီး ဖုန်းခိုင်ကို နှိမ်နင်းလိုက်စမ်း။ ငါ... ငါ ဒါကို တောင့်ခံနိုင်သေးတယ်” တုကျဲက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူ့စကား နားမယောင်နဲ့၊ တုကျဲကို သွားကူလိုက်။ သူ အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီ” တစ်ချိန်လုံး ရှောင်တိမ်းနေရသော ကျောက်ချန်းက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။
“ရွှစ်...”
သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းခိုင်၏ ဓားချက်က သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် ဒဏ်ရာတစ်ခု တိုးစေလိုက်ပြန်သည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။
ထိုမြင်ကွင်းက ချင်လဲ့ကို တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ အံကို ကြိတ်ကာ ပြေးဝင်သွားစေတော့သည်။ “ဖုန်းခိုင်၊ မင်းကို ငါ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပစ်မယ်”
သစ်သားရုပ်ထုအတွင်းရှိ လျှပ်စီးတန်းများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်နေ၏။ အပြာနုရောင် လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများမှာ ရေကူးနေသော မြွေကလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပေါက်ကွဲသံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။
ချင်ရှန်း၏ ရုပ်ထုခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်ပင်တိုင်းမှာ လျှပ်စီးတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။
၎င်းတို့ အားလုံးသည် ဖုန်းခိုင်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။
ကျောက်ချန်းကို အကျပ်ကိုင်နေသော ဖုန်းခိုင်သည် သူ့ထံသို့ လျှပ်စီးတန်းများ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ချန်းအပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများမှာ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားတော့သည်။
“ဟယ်... ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာတဲ့ ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ မြူတိမ်ဆောင်မှာ ဒီလိုလူ ရှိတယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး”
“ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်နဲ့ ရန်ချင်းဆုန်း... သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက သူ့ကို ကြောက်နေကြပုံပဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
“သခင်လေး နာနော့... သခင်မလေး ဒီချင်လဲ့ ဆိုတဲ့လူကို သိလား”
ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများသည် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အသစ်ရောက်လာသော ချင်လဲ့အား အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချင်လဲ့၏ နောက်ခံကို သိရှိရန်အတွက် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။
“ငါ မသိဘူး” နာနော့သည် ကျောက်တိုင်ကို မှီထားရင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။ “ကြည့်ရတာတော့ မြူတိမ်ဆောင်ကပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့အကြောင်း ဘာမှ မကြားဖူးဘူးဆိုတော့ သူက သိပ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့လူ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အရေးကြီးရင် ငါ ကြားဖူးမှာပေါ့”
“အင်း... သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ကြည့်ရင် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ သခင်မလေး နာနော့ မသိတာ မဆန်းပါဘူး”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒီလို ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်က လူတစ်ယောက်က သခင်မလေး နာနော့ရဲ့ မျက်စိထဲ ဘယ်ဝင်ပါ့မလဲ”
“……”
မိန်းကလေးတစ်စုမှာ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နာနော့၏ အကြည့်မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ နက်နဲသားရဲကြီးပေါ်မှ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်နှင့် လျံကျန့်တို့ထံသို့ ကျရောက်သွား၏။
သူမသည် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်နှင့် လျံကျန့်တို့ကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ အကြောင်းမှာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် အကြည့်ကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့ချေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲကို လှောင်ပြောင်ဝေဖန်ခြင်းလည်း မပြုတော့ပေ။
“အရင်တစ်ခါကတော့ ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်လို့ မင်း လွတ်သွားတာ။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း အဲဒီလောက် ကံကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဖုန်းခိုင်သည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်တွင် နေသာနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားပုံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ထို့နောက် သူ၏ ငွေရောင်ဓားမှ အလင်းတန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ တိုက်ကွက်များမှာ မိုးဖွဲဖွဲ ရွာကျလာသကဲ့သို့ ချင်လဲ့နှင့် ကျောက်ချန်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာတော့သည်။
ချင်လဲ့နှင့် ကျောက်ချန်း၏ မျက်စိထဲတွင်မူ သူတို့၏ ဘေးတွင် ငွေရောင်မိုးစက်များ ရွာကျနေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့နေရပြီး ထိုမိုးစက်တိုင်းမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပေသည်။ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆလိုက်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာများကို ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ချင်လဲ့၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားရုပ်ထုမှ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော ကာကွယ်မှု နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
ရစ်ပတ်နေသော လျှပ်စီးတန်းများသည် ထူထဲကျစ်လျစ်သော အကာအကွယ်တံတိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်တန်း ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် မိုးကြိုးများ ချက်ချင်း ထိမှန်ကာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ အသာစီးမရလျှင်ပင် ဖုန်းခိုင်နှင့် ရင်ဘောင်တန်း တိုက်ခိုက်နိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် တုကျဲကတော့ ထိုမျှ ကံမကောင်းခဲ့ချေ...
“ရွှစ်...”
ရေခဲနဂါးဓား၏ ဓားသွားသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးမှ အသားစတစ်စကို လှီးဖြတ်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပါက ထိုဓားချက်သည် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။
အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ၏ လည်ပင်းသွေးကြောပြတ်ကာ တုကျဲတစ်ယောက် ဤနေရာမှာပင် ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။
တုကျဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ အနီရောင် ဓားရှည်ကြီးပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက်ကို ရေခဲနဂါးဓားက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။
“ထန်...”
ဖိအားဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သော ဓားရှည်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်မျှပင် မရှိတော့ချေ။
“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တောင် ပျက်စီးသွားပြီ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ဆက်တိုက်မှာလဲ” ရန်ကျိချန်း၏ အမူအရာမှာ မှောင်မှောက်ပြီး အေးစက်နေ၏။ “ဒီဓားရှည်က မင်းနဲ့ သိပ်မကိုက်ညီလှပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သုံးလို့ရသေးတာပေါ့။ အခုတော့ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ”
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အမှောင်အသူရာခန်းမမှ လူများ ရှိနေမလားဆိုသည်ကို သိရှိရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်တောအတွင်း၌ အမှောင်အသူရာခန်းမမှ မည်သူမျှ ရှိမနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအစား သူသည် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ အလှတရားကြောင့် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒီမှာ အမှောင်အသူရာခန်းမက ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မင်း ဒီနေရာမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်... တုကျဲ”
“ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်။ လာခဲ့စမ်း” တုကျဲ၏ စိတ်ထဲတွင် သေဖို့အသင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
“ချင်လဲ့၊ တုကျဲကို သွားကူပါဦး။ သူ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး” ကျောက်ချန်းသည် သူတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။ သူမသည် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူမ၏ အသံတွင် ငိုသံစွက်နေ၏။ “တုကျဲ၊ မိုက်မဲမနေနဲ့။ နင် အသက်ရှင်အောင် နေရမယ်။ နင့်အသက်ကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံနဲ့”
“သခင်မလေး နာနော့... ဒါ မဟုတ်သေးဘူးနော်။ သူ... သူတို့ တကယ်ကြီး သတ်တော့မှာ”
“သူတို့တွေ ရူးကုန်ကြပြီ။ ဒါက တကယ့် အသေအလဲ တိုက်ပွဲပဲ၊ သာမန် ပဋိပက္ခ မဟုတ်တော့ဘူး”
“အမှောင်အသူရာခန်းမက ဒါကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားတာလေ”
“ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သခင်မလေး နာနော့... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ ပြောပါဦး”
မူလက ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများသည် ဘေးမှနေ၍ ပြုံးပျော်လျက် ပွဲကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် မြူတိမ်ဆောင်မှ လူများမှာ သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရန်ကျိချန်းနှင့် ဖုန်းခိုင်တို့မှာလည်း လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို အထင်အရှား ပြသနေကြပြီ မဟုတ်လော။
ဤတိုက်ပွဲမှာ သူတို့ မူလက ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ စိတ်ကူးထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မအော်ကြနဲ့၊ အားလုံး မအော်ကြနဲ့၊ ပြီးတော့ ဝင်လည်း မပါနဲ့။ အားလုံး စိတ်အေးအေးထားပြီး ဘာမှ မလုပ်ကြနဲ့” နာနော့၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ အပေါင်းအဖော်များကို ငြိမ်ငြိမ်နေရန်နှင့် ဝင်မပါရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်လိုက်တော့သည်။
သူမသည် ဤအချိန်မှာ ကလေးကလား လုပ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် မလိုအပ်ဘဲ နားလည်မှုလွဲသွားပါက သူတို့ပါ ထိုပြဿနာအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုတု၊ မျှော်လင့်ချက် မပျက်ပါနဲ့။ အသက်ကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့၊ ဒါက မထိုက်တန်ဘူး”
“အစ်ကိုတု၊ အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ပါ၊ ခဏလောက်ပဲ သည်းခံပါဦး၊ ဒါတွေက အစ်ကို ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေလေ။ နောက်တစ်ခါ... နောက်တစ်ခါ ဝိညာဉ်လက်နက် ရတဲ့အခါကျရင် အစ်ကို သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေနိုင်မှာပါ”
“ဇွတ်မလုပ်ပါနဲ့”
ခန်းကျီ၊ ချူဖုန်း၊ ဟန်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အားလုံးမှာ ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ရူးသွပ်နေသူများကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေကြ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့ ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာအသစ်များကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တုကျဲရှိရာသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေကြတော့သည်။
“ဝိညာဉ်လက်နက်လား။ ဝိညာဉ်လက်နက်၊ ငါ ယူလာတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ”
ဒေါသကြောင့် သွေးတိုးနေပြီး တုကျဲရှိရာသို့ အသက်စွန့်၍ ပြေးဝင်ရန် ပြင်နေသော ချင်လဲ့သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ သူ ဤနေရာသို့ လာခဲ့ရသည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းကို ပြန်လည် သတိရသွားတော့သည်။
သူသည် တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းထံသို့ ဝိညာဉ်လက်နက်များ လာပို့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး လျံကျန့်ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်ကာ သူ ဟစ်အော်နိုင်သမျှ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဦးလေးကျန့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဝတ်နဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပစ်ပေးပါ။ မြန်မြန် ပစ်ပေးပါ”
သူနှင့် လျံကျန့်၏ အကွာအဝေးမှာ ပေသုံးရာပင် မပြည့်သော်လည်း တုကျဲ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရနေပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် သူ အသတ်ခံရနိုင်ပေသည်။
ထိုပစ္စည်းများကို သွားယူရန်အတွက် သူ ပြန်ပြေးရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။
သို့သော် လျံကျန့်သာ လိုလားမည်ဆိုပါက ပေသုံးရာဆိုသော အကွာအဝေးမှာ လုံးဝ ပြဿနာ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် စိတ်ရင်းဖြင့် တောင်းပန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုထင်လဲ သခင်မလေး” လျံကျန့်က ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ယနေ့တိုင် သူသည် ထိုအဝတ်ထုပ်အတွင်း၌ မည်သည်များ ပါသည်ကို မသိရှိသေးသဖြင့် ချင်လဲ့၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေမှုကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။
“သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူမသည်လည်း ထိုအဝတ်ထုပ်အတွင်း၌ မည်သည်များ ပါသည်ကို မသိသလို တုကျဲ အသတ်ခံရတော့မည့် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချင်လဲ့က အဘယ်ကြောင့် ထိုပစ္စည်းများကို သတိရနေကြောင်း သူမလည်း အတူတူပင် သိချင်နေမိသည်။
ထိုအရာက မည်သည်များ ဖြစ်မည်နည်း။
သူမ မြင်ချင်သည်။
ထို့ကြောင့် လျံကျန့်က အမိန့်ကို နာခံလိုက်၏။
လျံကျန့်သည် လက်ကို ဆန့်ကာ အဝတ်ထုပ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အသာအယာ ဝှေ့ယမ်း ပစ်လိုက်ရာ ထိုအဝတ်ထုပ်မှာ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပေသုံးရာ အကွာအဝေးကို နှစ်စက္ကန့်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် လေတိုက်သကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ချင်လဲ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်သွား၏။
သူ့လက်ထဲသို့ ကွက်တိ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုအဝတ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ လှပဆန်းသစ်သော ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်လက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဓားရှည်တစ်လက်နှင့် နဂါးရိုးကျာပွတ်တို့ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့မှာ တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့ထံမှ သူ ယူခဲ့သော အပြစ်အနာအဆာပါသည့် ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်တော့သည်။
“အစ်မကျောက်... ဒီနဂါးရိုးကျာပွတ်ကို ယူလိုက်။ ကျွန်တော် ဒီဓားကို အစ်ကိုကြီးတုဆီ သွားပေးမယ်”
ချင်လဲ့သည် နဂါးရိုးကျာပွတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ကျောက်ချန်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် သူမ၏ မြွေကဲ့သို့ လှပလှသော ခါးတွင် ကျာပွတ်ကို ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှိန်အကုန် မြှင့်၍ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ချင်လဲ့၊ အလကားပဲ။ အဲဒီဓားက အနာအဆာ ပါတယ်လေ။ အဲဒါက ဝိညာဉ်လက်နက်တောင် မဟုတ်ဘူး၊ အခု ပြတ်သွားတဲ့ ဓားကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး” ကျောက်ချန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။
သို့သော် သူမ ထိုမျှသာ အော်ဟစ်နိုင်ပြီးနောက် ဖုန်းခိုင်၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ ချင်လဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမအပေါ် ကျရောက်လာသော ဖိအားများမှာ အဆမတန် မြင့်တက်လာပြီး သူမသည် လုံးဝကို အရှုံးပေးနေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“အစ်ကိုတု။ ကျွန်တော် အစ်ကို့အတွက် ဓားအသစ် ယူလာပေးတယ်”
ချင်လဲ့သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကာ သွေးစက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တုကျဲရှိရာသို့ ထိုဓားရှည်ကို အဝေးမှနေ၍ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုသွေးစက်များမှာ ရေခဲရိုက်ခံထားရသော သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ကြည်လင်ပြောင်လက်ကာ မိစ္ဆာဆန်စွာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တုကျဲ၏ ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများအား ဖော်ပြနေသည့် ရက်စက်လှသော ပြယုဒ်များသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။
“ဒါ ဆရာကြီးလုက မင်းအတွက် ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ ဓားလား” ရန်ကျိချန်းသည် ဓားရှည်ကြီး ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ တုကျဲကို ဓားလက်မခံနိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ တကယ်တော့ သူသည် သူ၏ တိုက်ကွက်များကိုပင် နှေးကွေးစေခဲ့ပြီး တုကျဲကို ထိုဓားအား ဖမ်းယူခွင့် ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ “မအောင်မြင်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ကမှ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ ကွက်တိပဲကွ။ အဲဒီ အနာအဆာပါတဲ့ လက်နက်နဲ့အတူတူပဲ သေလိုက်စမ်း”
ဓားမဲ့နေသော တုကျဲသည် လုံးဝ မရှိသည်ထက်စာလျှင် တစ်ခုခု ရှိနေခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးကာ လက်ကို ဆန့်၍ ထိုဓားအား ဖမ်းယူလိုက်တော့သည်။
ဓားသည် သူ၏ လက်တွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သွေးများမှာ ထိုဓားနှင့် ဆက်သွယ်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုး သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်လာတော့သည်။
ထိုဓားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၊ သူ့လက်မောင်း၏ အဆက်အစပ်တစ်ခု၊ သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။
၎င်းသည် လက်နက်တစ်လက်၊ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်၊ လက်မောင်းတစ်ဖက်နှင့် သွေးသားခန္ဓာကိုယ်တို့မှာ တစ်သားတည်း ကျသွားသည့် မဖြစ်နိုင်သော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် တုကျဲသည် အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသော ဝိညာဉ်လက်နက် ပေါင်းများစွာကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မြင့်မြတ်လှသော ခံစားချက်မျိုးအား တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။
အံ့သြမှင်တက်နေစဉ်မှာပင် သူသည် မြူတိမ်ကျင့်စဉ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ကာ ထိုစွမ်းအင်များကို ဓားရှည်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တုကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
အခန်း (၈၄) ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို မစွန့်ပယ်သေးဘူး
နာနော့ နှင့် ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် လွန်စွာ လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူတို့အနက် အချို့မှာ တုကျဲ၏ အခြေအနေကို ဆက်၍ပင် မကြည့်ရက်တော့ချေ။
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ဗရပွဖြစ်ကာ အင်အားကုန်ခန်းနေသော တုကျဲမှာ ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပုံ ရပေသည်။ သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင်မူ တုကျဲသည် ရန်ကျိချန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော သူ၏ ဓားဟောင်းကြီးကဲ့သို့ပင် အဆုံးသတ်သွားတော့မည်ဟု ထင်မြင်နေကြ၏။
အသူရာနက်နဲသားရဲကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှဲ့ကျင့်ရွှမ် နှင့် လျံကျန့်တို့သည်လည်း အဝေးမှနေ၍ တုကျဲနှင့် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ခန်းကျီ၊ ဟန်ဖုန်း၊ ချူဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အားလုံးမှာ သူတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားကြသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ တုကျဲရှိရာသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်လာကြသည်။
သူတို့သည် တုကျဲကို တားဆီးရန်နှင့် ရန်ကျိချန်းအား အသက်စွန့်၍ မတိုက်ခိုက်ရန်၊ မိုက်မဲသော အပြုအမူများ မလုပ်ရန် ဖျောင်းဖျလိုကြခြင်း ဖြစ်၏။
ကျောက်ချန်းမှာမူ ဖုန်းခိုင်၏ တိုက်စစ်များအောက်တွင် အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရလောက်အောင် အကျပ်ရိုက်နေသဖြင့် အော်ဟစ်သတိပေးရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ချေ။
“အသက်ရှင်အောင် နေပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သေမသွားပါနဲ့”
သူမသည် စိတ်ထဲမှသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆုတောင်းနေမိပြီး တုကျဲတစ်ယောက် စိတ်အေးအေးထားကာ အဆင်အခြင်မဲ့စွာ ပြေးမဝင်ရန်သာ မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ချင်လဲ့ထံမှ ဓားအသစ်ကို လက်ခံရရှိထားသော တုကျဲ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလှသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
ဓားရှည်၏ တောက်ပသော မျက်နှာပြင်ထက်မှ ထူးဆန်းလှသော ကြယ်စင်အလင်းတန်းလေးများ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း မှော်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုကြယ်စင်ကလေးတိုင်းမှာ လှပစွာ လင်းလက်နေပြီး ဂလက်ဆီတစ်ခုအတွင်းရှိ မြူတိမ်တိုက်ကြီး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ စနစ်တကျ ရွေ့လျားနေကြသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသော အလှတရားတစ်မျိုးကို ဆောင်နေပေသည်။
တုကျဲသည် ထိုဓားကို ကိုင်ဆွဲလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ရီလာ၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပူနွေးသော မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ “ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို မစွန့်ပယ်သေးဘူး။ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို မစွန့်ပယ်သေးဘူးဟေ့”
လူတိုင်း၏ အကြည့်နှင့် အာရုံစိုက်မှုများမှာ တုကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်နေသည်အား မြင်ရသောအခါ မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြချေ။
သို့သော် ၎င်းမှာ ခေတ္တမျှသာ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
တုကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလာတော့သည်။
ထူးဆန်းလှသော မြူတိမ်တိုက် အလင်းတန်းကြီးတစ်တန်းသည် ဓားသွားပေါ်မှ ပျံတက်လာ၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသော ဂလက်ဆီတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထိုအလင်းတန်းကြီးအတွင်း၌ သေးငယ်သော ကြယ်စင်လေးများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လျက် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကြသည်။ ၎င်း၏အတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“အုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”
တုကျဲ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သွေးခဲစိုင်လေးများမှာ အေးစက်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားကြသည်။ ထိုသွေးစက်များသည် သွေးမြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တုကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှတစ်ဆင့် ချောင်းငယ်လေးများကဲ့သို့ စီးကျသွားတော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် တုကျဲ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်!
“ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို မစွန့်ပယ်သေးဘူး”
တုကျဲသည် သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ ရန်ကျိချန်းအား ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
ဓားသည် ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းလှသော မြူတိမ်တိုက် အလင်းတန်းမှာ တောက်ပသော အလင်းလုံးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်လာကာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး လိမ့်ဆင်းလာသကဲ့သို့ ရန်ကျိချန်းရှိရာသို့ လည်ပတ်လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။
ရန်ကျိချန်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တုကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူ နားမလည်သော်လည်း လက်ရှိ တုကျဲထံမှ ရရှိနေသော ခံစားချက်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှကြောင်း သိရှိနေပေသည်။
တောက်ပသော ငွေရောင် ရေခဲမျှင်တန်းများသည် ရေခဲနဂါးဓားထံမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရှေ့မှ လေထုမှာ အေးစက်လှသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထိုရေခဲမျှင်တန်းများသည် လေထုအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားစေပုံ ရပေသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ အလင်းလုံးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော မြူတိမ်တိုက် အလင်းတန်းကြီး၊ ထိုထူးဆန်းလှသော လည်ပတ်နေသည့် မြူတိမ်စုကြီးသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ကြိတ်ဆုံတစ်ဆုံကဲ့သို့ပင် ငွေရောင်ရေခဲမျှင်တန်း အားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားအောင် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်တော့သည်။
ငွေရောင် ရေခဲမျှင်တန်းတိုင်းမှာ ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရ၏။
“ဝူး...”
မြင့်မြတ်ပြီး စင်ကြယ်လှသော အဖြူရောင် ကြယ်စင်အလင်းတန်းများမှာ မြူတိမ်စုကြီးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာကာ ပျက်စီးသွားသော ရေခဲမျှင်တန်းများကို ထိုးဖောက်၍ ရန်ကျိချန်း၏ ရင်ဘတ်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“ဖောက်...”
ရန်ကျိချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်မအရွယ်အစားရှိသော သွေးပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။
ရန်ကျိချန်းသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ သွေးပေါက်ကြီးကို အံ့သြမှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကိုပင် သတိမပြုမိလိုက်ပုံရသလို နာကျင်မှုကိုလည်း ခံစားရပုံ မရသေးချေ။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ ပါးစပ်မှ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းလှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုသည်က တုကျဲက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကျောက်တောအတွင်း၌ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က တုကျဲကို သူ အလိုရှိသလို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အမြဲတမ်းပင် မဟုတ်လော။
တုကျဲမှာမူ တစ်ဖက်သတ် ခုခံနေခဲ့ရရုံသာ ရှိပြီး ရန်ကျိချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခုမျှပင် မထားခဲ့နိုင်ခဲ့ချေ။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ တုကျဲ သေခါနီးအချိန်သို့ ရောက်မှသာ ထိုသည်က အတိတ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ကြီး၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်လား မသိသော်လည်း တုကျဲ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မြူတိမ်ကျင့်စဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပုံ ရပေသည်။
ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တုကျဲက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ချက် ထားခဲ့နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် အော်ဟစ်သွားစေသည့် ဒဏ်ရာမျိုးပင် ဖြစ်တော့သည်။
“ချင်လဲ့”
တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တုကျဲသည် အခွင့်ကောင်းယူ၍ အပြတ်မရှင်းသေးဘဲ နောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခက်ထန်လှသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် သူ၏နောက်က လူတစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခံစားချက်များကြောင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိုသူရှိရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ကြရတော့သည်။
ချင်လဲ့မှာ မည်သို့ ပြောရမှန်း မသိဘဲ တုကျဲကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအား လေးနက်စွာ ညိတ်ပြလိုက်ကာ အံကို ကြိတ်ပြီး လက်သီးအား ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် လေထဲတွင် အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်။ ညီလေး။ ဟားဟား...” တုကျဲက သဘောပေါက်သွားကာ ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဟ၍ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ “ဒီကောင်စုတ်ကို ငါ သေအောင် ရိုက်သတ်ပြမယ်”
သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ကြယ်စင်အလင်းတန်းများ ပါဝင်သော သက်တံတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပလာကာ ရန်ကျိချန်းအား နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။
ဓားရှည် ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ မြူတိမ်တိုက် အလင်းတန်းကြီးများမှာ ဓားသွားအတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုမြူတိမ် အလင်းတန်းများမှာ အလင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တုကျဲ၏ စေခိုင်းမှုအောက်တွင် ရှိနေကြ၏။
ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းလုံးများမှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ မြူတိမ်အနှစ်သာရများနှင့် လည်ပတ်နေသော ကြယ်စင်များ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရန်ကျိချန်းကို ဝိုင်းရံထားကာ အဆုံးမရှိ ပတ်ချာလည်နေကြတော့သည်။
ရေခဲနဂါးဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငွေရောင် ရေခဲမျှင်တန်းမှာ အလင်းလုံးတစ်လုံးနှင့် ထိမှန်သည့်အခါတိုင်း ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားရ၏။
ရေခဲနဂါးဓားမှာ လုံးဝကို အနှိမ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ”
“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ခုနလေးတင် တုကျဲက သေခါနီး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ”
“ငါ နားမလည်ဘူး၊ လုံးဝ နားမလည်တော့ဘူး။ ဒါက တကယ်ကို မူမမှန်တာပဲ၊ တစ်ခုလုံးကိုက မူမမှန်တာ”
ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများ၏ မျက်လုံးများမှာ တုကျဲနှင့် ရန်ကျိချန်းတို့၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ပို၍ ကျယ်လာကြသည်။ တုကျဲသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အစွမ်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ ရန်ကျိချန်းအား အကျပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအသစ်များကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထားခဲ့သည်အား သူတို့ မြင်တွေ့နေရ၏။
သူတို့မှာ မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို လုံးဝ စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။
“အဖြေက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်”
နာနော့၏ လှပသော မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်ပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ ရန်ကျိချန်း သို့မဟုတ် တုကျဲထံသို့ မဟုတ်ဘဲ...
သူမသည် ချင်လဲ့ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီ ဓားရှည်အသစ်က တုကျဲနဲ့ တကယ့်ကို အံကိုက်ဖြစ်နေတာပဲ။ အဲဒီဓားက သူရဲ့ မြူတိမ်ကျင့်စဉ်မှာရှိတဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်တာပဲ။ အဲဒီဓားရဲ့ အဆင့်က ရေခဲနဂါးဓားထက် သေချာပေါက် သာလွန်ရမယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း တုကျဲရဲ့ အစွမ်းက ချက်ချင်းဆိုသလို အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားရတာပေါ့” နာနော့က ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟင်၊ ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တုကျဲရဲ့ ဓားအသစ်က သွန်းလုပ်တုန်းက ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နိုင်ပါ့မလား”
“ဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်း ဟုတ်လား” နာနော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံဖြင့် ဆို၏။ “အဲဒီဓားရဲ့ အဆင့်က ငါ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ပေတံနဲ့ အဆင့်တူနေတာ သေချာတယ်။ တကယ်လို့ ဒီလောက် အဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ကိုမှ အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်းလို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင် နင်တို့ သုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကတော့ သံတိုသံစတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။
ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ တုကျဲနှင့် ရန်ကျိချန်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှတစ်ဆင့် ချင်လဲ့ထံသို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
“သခင်မလေး” အသူရာနက်နဲသားရဲကြီးပေါ်မှ လျံကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တုကျဲလက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီးကို ကြည့်ရင်း တောက်ပလာပြီး ဆို၏။ “အဲဒီ ဝိညာဉ်လက်နက်က တုကျဲရဲ့ အစွမ်းကို အဆမတန် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာပဲ။ သူ့အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးပေးထားသလိုပဲ၊ သူရဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင်ကို သီးသန့် သွန်းလုပ်ထားတာ။ အရည်အသွေးကလည်း ပိုပြီး မြင့်မားတယ်။ အဲဒီ ရေခဲဓားထက် အစွမ်းထက်တာ သေချာတယ်”
“အင်း” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်မှာလည်း အံ့သြသွားကာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
“အစ်ကိုတု၊ အစ်ကိုတု၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဟင်... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ အစ်ကိုတု ရူးသွားတာလား”
“သူက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တာလား။ ကောင်းကင်ကြီးရေ၊ ငါ မျက်စိမှားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“……”
ခန်းကျီ၊ ဟန်ဖုန်းနှင့် ချူဖုန်းတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျောက်ချန်းမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဓားတစ်ချက်က သူမ၏ သားရေ ရင်ဖုံးအကာကို ဖြတ်သွားသဖြင့် သားရေစတစ်စ ပျံထွက်သွားကာ သူမ၏ ဖြူဖွေးလှသော ရင်သားအစွန်းလေး ပေါ်ထွက်သွားတော့သည်။
ဖုန်းခိုင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး လုံးဝ မမြင်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ သံရိုင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်လျက် သူမ၏ အသက်ကို နုတ်ယူရန် ဓားဖြင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။
“ချင်လဲ့... ဒီကို လာမကူနဲ့။ မြန်မြန်သွားပြီး ကျောက်ချန်းကို ကူလိုက်” တုကျဲက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ရန်ကျိချန်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး အလင်းလုံးကြီးများဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကာ သူ၏ ဓားရှည်မှာလည်း အခါအားလျော်စွာ အလင်းလုံးသစ်များကို ထုတ်လုပ်ပေးနေ၏။
ချင်လဲ့သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ ကျောက်ချန်းရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွား၏။
ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်း ပြေးမသွားသေးဘဲ ကျောက်ချန်းကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကျောက်၊ အစ်မရဲ့ ခါးမှာ ပတ်ထားတဲ့ နဂါးရိုးကျာပွတ် အသစ်ကို စမ်းသုံးကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဖြစ်နိုင်ရင်... အစ်မ အဲဒါကို သဘောကျသွားလိမ့်မယ်”
ယခင်က သူသည် ထိုဓားရှည်က တုကျဲနှင့် အမှန်တကယ် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်မဖြစ်ကို မသေချာခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ တုကျဲကို ဓားပေးလိုက်သည့် အချိန်တွင်လည်း တုကျဲ အန္တရာယ်ရှိလာပါက ချက်ချင်း ဝင်ကူရန်အတွက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေခဲ့ရသည်မှာ သူ ပြုပြင်ထားသော ဝိညာဉ်အစီရင်သည် ဝိညာဉ်လက်နက်၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်မပေးနိုင်ဘဲ တုကျဲ၏ အခြေအနေအား ပို၍ ဆိုးရွားသွားစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်၏။
အကြောင်းမှာ သူသည် ဤကိစ္စတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ တုကျဲ၏ ရလဒ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ ပြုပြင်ထားသော ဝိညာဉ်အစီရင်ကြောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်၏ အစွမ်းမှာ... မဆိုးလှကြောင်း သူ သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် နဂါးရိုးကျာပွတ်သည်လည်း ညံ့ဖျင်းမည် မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ချန်းကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက ထိုသို့ လှမ်းအော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
“ကျောက်ချန်း၊ ချင်လဲ့ ပြောတာကို နားထောင်လိုက်” တုကျဲကလည်း အားလပ်နေသော အချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။
“ငါ့ရဲ့ နဂါးရိုးကျာပွတ် အသစ်...”
ကျောက်ချန်းသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ထပ်မံ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ချင်လဲ့ သူမ၏ ခါးတွင် ပတ်ပေးထားသော နဂါးရိုးကျာပွတ်ကို ဆွဲထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
သူမ၏ လက်က ၎င်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ချန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုများဖြင့် တောက်ပသွား၏။ သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤနဂါးရိုးကျာပွတ်အသစ်သည် သူမအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမအတွက်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ ကျာပွတ်ဟောင်းကြီးကို ချက်ချင်းပင် လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရလောက်အောင်ပင် ထိုခံစားချက်က ပြင်းထန်လှ၏။
သူမသည် ခါးမှ နဂါးရိုးကျာပွတ်အသစ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကျာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်းသည် ပျံသန်းနေသော လေနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။
“ဝူး... ဝူး”
ကျာပွတ်သည် လေနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ထူထဲလှသော လေတံတိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လိမ်ယှက်နေသော လေနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထိုလေနဂါးသည် ကျောက်ချန်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ စိတ်အမိန့်အတိုင်း ကွက်တိ လှုပ်ရှားနေ၏။ ၎င်းသည် သူမ ကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
နဂါးရိုးကျာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားစဉ်တွင် သူမသည် အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏လက်ကို ကူညီဆုပ်ကိုင်ပေးထားသကဲ့သို့ ထူးခြားလှသော ခံစားချက်အား ရရှိနေ၏။ ဤခံစားချက်မှာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူမအတွက် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
“ဒါ... ဒါဟာ ငါ တစ်ချိန်လုံး အိပ်မက်မက်ခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ”
ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာပင် အနည်းငယ် တုန်ရီလာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားတော့သည်။
“ဝူး... ဝူး... ဝူး”
ပေအနည်းငယ်မျှ ရှည်လျားပြီး လိမ္မာပါးနပ်စွာ လိမ်ယှက်နေသော လေနဂါးကြီးမှာ ကျောက်ချန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရစ်ပတ်နေပြီး ဖုန်းခိုင်ရှိရာသို့ နည်းမျိုးစုံဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
ဖုန်းခိုင်မှာမူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထု၏ ခုခံမှုမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားနိုင်သော နယ်ပယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာတော့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပို၍ ပို၍ ထိန်းချုပ်ခံလာရပြီး ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ၏ ဖိအားပေးမှုကို ခံနေရသဖြင့် သူ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးမှာ နေရခက်လှပေသည်။
“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ”
ထက်မြက်လှသော လေဓားတစ်ချက်သည် နဂါးရိုးကျာပွတ်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာကာ လေထုအတွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော လေတိုးသံကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် ဖုန်းခိုင်၏ ဝမ်းဗိုက်အား ပွတ်တိုက်သွားတော့သည်။
“ဗျစ်...”
ဖုန်းခိုင်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာရှည်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“ဖုန်းခိုင်၊ ငရဲကို သွားလိုက်စမ်း”
ယခင်က အကျပ်ရိုက်နေပြီး ဒဏ်ရာများဖြင့် လဲပြိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော ကျောက်ချန်းသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် လုံးဝခြားနားသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော ဇွဲလုံ့လများနှင့် အင်အားများ လျှံထွက်လာတော့သည်။