အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း (၉၉) မိုးကောင်းကင် ပျက်သုဉ်းခြင်း

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး၏ အထက်ကောင်းကင်နှင့် အောက်မြေပြင်တို့မှာ ကျယ်ပြောလှသော မီးပင်လယ်ကြီးအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေတော့၏။ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ လိပ်တက်လာသော အပူရှိန်ကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်ရှိ လူများမှာပင် အင်္ကျီများ ရွှဲရွှဲစိုအောင် ချွေးပြန်နေကြရသည်။

လူတိုင်းသည် တည်ငြိမ်လေးနက်သော မျက်နှာများဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းရှိရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း အစွန်းရောက် ရှစ်မျက်နှာ မီးဝင်္ကပါက ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲကို အပြီးတိုင် သုတ်သင်ကာ ဤဘေးအန္တရာယ်ကြီးအား အဆုံးသတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု တိတ်ဆိတ်စွာ မျှော်လင့်နေကြ၏။

အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ချီ... ချီ... ချီ" တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှနေ၍ ထူးဆန်းသည့် အသံတစ်သံနှင့်အတူ သိပ်သည်းလှသော အငြိုးအတေး အငွေ့အသက်များမှာ ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်သို့ စတင် ပြန့်လွင့်လာတော့၏။

“မီးဝင်္ကပါရဲ့ စွမ်းအားဟာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲကို သန့်စင်ပေးရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ အငြိုးအတေး ခံစားချက်တွေကိုပါ သန့်စင်ပစ်နိုင်တယ်” လျန်ကျန့်က လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို အမုန်းတရား အငွေ့အသက်တွေကို ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ ကာကွယ်ရေးအလွှာတစ်ခုလို့ ယူဆလို့ ရပါတယ်။ အဲဒီအရာတွေကို အငွေ့ပျံသွားအောင် လုပ်ပြီးရင်တောင်မှ အားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားဖို့အတွက် အချိန်တစ်ခု လိုပါသေးတယ်။ အားလုံးပဲ သတိထားကြပါ၊ မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ယုတ်မာတဲ့ အတွေးတွေ မဝင်ပါစေနဲ့။ ဒါမှသာ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်”

လူအုပ်ကြီးမှာ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း မကောင်းသော အတွေးများ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် ကာကွယ်ထားကြတော့သည်။

“ချင်လဲ့ကော အဆင်ပြေရဲ့လား” လျန်ကျန့်သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်တစ်ချက် တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သော ချင်လဲ့အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်သွားရတာလဲ၊ တကယ့်ကိုပဲ...”

သူက တိုက်ရိုက် မပြောသော်လည်း လူတိုင်းက သူသည် ချင်လဲ့ကို အနည်းငယ် အပြစ်တင်နေကြောင်း နားလည်ကြပေသည်။ အမှောင်အသူရာခန်းမမှ စစ်သည်များမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ တိုးညှင်းစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြ၏။

ဤမျှ အရေးကြီးလှသော အချိန်တွင် ချင်လဲ့မှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ဆွဲချနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ရုံသာမက နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား ထူးဆန်းသော မေ့မြောမှုထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ရာ ၎င်းမှာ လူတိုင်းကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပုံရပေသည်။

“တော်သေးတာက ကောင်းယွီ ရှိနေလို့ပဲ” အမှောင်အသူရာခန်းမမှ စစ်သည်တစ်ဦးက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှင့် ဝေးရာသို့ လှမ်းသွားနေသော ကောင်းယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ သူသာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲကနေ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ထွက်မလာခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ စီမံကိန်း အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အများကြီး ပိုများမှာပဲ”

အမှောင်အသူရာခန်းမမှ လူအားလုံးက ထိုစကားကို ထောက်ခံသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ ကောင်းယွီ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာများကြောင့် ဤခရီးစဉ်မှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားရသည်ဟု သူတို့အားလုံးက ထင်မြင်နေကြသည်။

ကောင်းယွီမှာမူ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မှောင်မည်းသော မျက်နှာဖြင့် လူစုနှင့် ဝေးရာတွင်သာ နေပေသည်။

သူသည် ချင်လဲ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

မည်သူမျှ သူ၏ အတွေးများအား ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိသလို သူ အဘယ်ကြောင့် ချင်လဲ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရသည်ကိုလည်း နားမလည်ကြပေ။ သူတို့အားလုံးက ကောင်းယွီမှာ ထူးဆန်းသောလူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် ခက်ခဲသောသူဖြစ်သည်ဟုသာ မှတ်ယူထားကြတော့သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအကြားမှနေ၍ အငြိုးအတေး အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မှာ ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး မကောင်းသော အတွေးများ ကင်းစင်နေသူများပင်လျှင် ထိုအမုန်းတရား အငွေ့အသက်များ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ နေရထိုင်ရ ခက်ခဲကာ စိတ်တိုလွယ်လာကြ၏။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အငွေ့အသက်များအား တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လျက် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ထိုအရာအား တွန်းလှန်နေကြတော့သည်။

နာနော့၊ တုကျဲနှင့် ရှုံ့ပါးတို့မှာ မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားကြပြီး မိမိတို့၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ ရန်လိုသော ခံစားချက်များကို သန့်စင်နေကြ၏။ သူတို့မှာ စကားတစ်လုံးမျှပင် မဆိုကြပေ။

သို့သော်လည်း ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်နှင့် သူတို့၏ လူများမှာမူ အေးစက်သော မျက်နှာများဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ရံဖန်ရံခါတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးနေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုတ်မာသော အလင်းတန်းများ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး ရန်ကျိချန်းနှင့် ဖုန်းခိုင်တို့၏ မျက်နှာများမှာပင် မှောင်မည်းလာတော့၏...။

အမှောင်အသူရာခန်းမမှ လူများမှာမူ ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လူများကို သတိမထားမိကြပေ။ သူတို့သည် တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းကိုသာ ကြည့်ရင်း ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲမှာ ဤမီးများကြောင့် သေဆုံးပါ့မလားဟု စိုးရိမ်နေကြ၏။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေကာ လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ရန်ချန်းဆုန်းသည် ရုတ်တရက်ပင် ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ အနီးဆုံးရှိ ကြက်သွေးရောင် ကျောက်တိုင်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

သူ ရှေ့က ဦးဆောင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခု၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ကြက်သွေးရောင် ကျောက်တိုင်ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

သူတို့သည် မီးလျှံများက သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်သလို မိမိတို့၏ အသက်ကိုလည်း မနှမြောကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ရှိသမျှ ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ အစွန်းရောက် ရှစ်မျက်နှာ မီးဝင်္ကပါ၏ ကျောက်တိုင်များကို တိုက်ခိုက်နေကြတော့၏။

ဤကြက်သွေးရောင် ကျောက်တိုင်များကို မူလကတည်းက ကျောက်တောအတွင်းရှိ ကျောက်တုံးများမှ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ အစကတည်းက အလွန်အမင်း ခိုင်ခံ့လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ မီးလောင်ကျွမ်းခံထားရသဖြင့် ကျောက်တုံးများမှာ ပိုမို ကြွပ်ဆတ်နေခဲ့ရာ ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်နှင့် အခြားလူများ၏ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျောက်တိုင်နှစ်တိုင်၌ အက်ကြောင်းများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကျောက်တိုင်နှစ်တိုင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးအလင်းတန်းများမှာလည်း အလိုအလျောက် အားနည်းသွားတော့၏။

ကောင်းကင်ယံကို ပိတ်ဆို့ထားသော အတားအဆီးမှာလည်း တစ်နေရာရာတွင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားသည့်အလား အင်မတန် အားနည်းသွားပေသည်။

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများမှာ ရုတ်တရက်ပင် ကြမ်းတမ်းလာပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ပိုမို အစွမ်းထက်သော စိတ်အာရုံလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ရန်ကျိချန်းနှင့် အခြားလူများကို အခိုင်အမာ ထိန်းချုပ်လိုက်တော့၏။

ထို့ကြောင့် ရန်ကျိချန်းနှင့် အခြားလူများ၏ ကျောက်တိုင်များအပေါ် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ ရူးသွပ်လာတော့သည်။

“တောက်၊ မဖြစ်ဘူး” လျန်ကျန့်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အပြာရောင်လမင်းကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ကာ ရန်ကျိချန်းနှင့် သူ၏ လူများအား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

ရှဲ့ကျင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌လည်း ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူမသည် ချိုင့်ဝှမ်းအထက် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ မငြိမ်မသက် လွင့်စင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အစွန်းရောက် ရှစ်မျက်နှာ မီးဝင်္ကပါ၏ စုစည်းထားသော သန့်စင်စွမ်းအားများမှာ ထပ်မံ၍ လျော့နည်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ပေသည်။

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ အော်ဟစ်သံများအတွင်းမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်ကလေးတစ်ခုကို သူမ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရ၏။

“ဦးလေးလျန်... သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းတွေကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တော့” သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ရန်ကျိချန်းနှင့် ဖုန်းခိုင်တို့ထံသို့ ပြေးဝင်နေသော လျန်ကျန့်ပင်လျှင် သူမ၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး လေထဲမှာပင် ခေါင်းအား လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ “သခင်မလေး... ဆိုလိုတာက”

“အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပေသည်။ “ဦးလေး သူတို့ကို သတိပေးခဲ့ပြီးသား၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ကာကွယ်ထားပြီး မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အကြံပေးချက်ကို နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အစကတည်းက သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ သစ္စာဖောက်လိုတဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေလို့သာ အခုလို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ရန်လိုမှုနဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်တွေဟာ ကျွန်မတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်”

ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ “အဲဒီလူဟာ ဦးလေး ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”

“သခင်မလေး... သေချာရဲ့လား” လျန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“သတ်ပစ်လိုက်” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

လျန်ကျန့်သည် တစ်ချက် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ သူ၏ အပြာရောင်လမင်းကိုသာ ပျံသန်းစေလိုက်တော့သည်။

လခြမ်းကွေးသဏ္ဌာန် အလင်းတန်းကြီးမှာ ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများအကြားသို့ ကျရောက်သွားတော့၏။ ထိုလခြမ်းကွေးကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီးနောက် သွေးများ ပန်းထွက်သွားကာ ခေါင်းများမှာလည်း ပြတ်တောက် လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

ရန်ကျိချန်းနှင့် သူ၏ လူများမှာ ရူးသွပ်နေစဉ်မှာပင် ခေါင်းဖြတ် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သွေးများမှာ သူတို့ ရှေ့မှ ကျောက်တိုင်များပေါ်သို့ ပန်းထွက်ကုန်ကြတော့၏။

နာနော့၊ ရှုံ့ပါး၊ တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် အခြားလူများသည် ဤအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြပြီး ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်လိုက်သည်အား မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာလည်း မူမမှန် ဖြစ်လာကြတော့သည်။

“ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှာ ဟာကွက်တစ်ကွက် ပေါ်သွားပြီး ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်အာရုံက ရန်ကျိချန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ လူတွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်၏ အသံမှာ အေးစက်နေပေသည်။ “သူတို့ဟာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ တကယ်လို့ သူတို့သာ အသက်ရှင်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့အပေါ် ရန်လိုတိုက်ခိုက်လာမှာ ဖြစ်ပြီး ငါတို့ကို ပိုမို အခက်တွေ့စေလိမ့်မယ်”

ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။ “တကယ်လို့ နင်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရမယ်ဆိုရင် နင်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာဟာလည်း သူတို့လိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြရ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံကို အမြန်ဆုံး ကာကွယ်လိုက်ကြပြီး မကောင်းသော ခံစားချက်များ၏ လွှမ်းမိုးခြင်း မခံရစေရန် သန့်စင်နေကြတော့သည်။

“သခင်မလေး... ဒါကို ပြန်ပြင်လို့ ရပါ့မလား” လျန်ကျန့်က လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်”

“အင်း” လျန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာနေပြီး အင်မတန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ရှဲ့ကျင်ရွှမ်နှင့် လျန်ကျန့်တို့မှာ အသေအချာ နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပိုမို၍ ဆိုးရွားလာတော့၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ကျရှုံးသွားပြီ။ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ကြတော့။ ဒီဝိညာဉ်စုပ်သားရဲကို ငါတို့ချည်းပဲ မနှိမ်နင်းနိုင်တော့ဘူး”

“နားလည်ပါပြီ” လျန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများတွင် ထင်ရှားလှသော ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ အဆင့်တက်လှမ်းတာကို တားဆီးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လူတိုင်း ဒီကျောက်တောထဲကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်ခွာကြတော့၊ သူ အဆင့်တက်လှမ်းနေတုန်းမှာပဲ ထွက်သွားကြစမ်း။ ပြီးတော့ မင်းတို့ လွတ်မြောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မင်းတို့ မြို့အသီးသီးကို အမြန်ဆုံး ပြန်သွားပြီး ဒီသတင်းကို လူကြီးတွေကို အသိပေးကြ။ သူတို့အနေနဲ့ မြို့ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူကြီး၊ လူငယ်၊ မိန်းမ၊ ယောက်ျား အားလုံးကို အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းပေးရမယ်”

“ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်လာမှာမို့လို့လဲဟင်” ရေလဂိုဏ်းမှ စာကလေးမကလေးက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် မေးလိုက်၏။

“ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ အောင်အောင်မြင်မြင် အဆင့်တက်လှမ်းသွားပြီဆိုရင် သူ့ကို တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ သူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သူက ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအတွက် သူဟာ အနီးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ မြို့တွေကို အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ ရေခဲကျောက်မြို့တော်၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့တော်နဲ့ ရေလမြို့တော်တွေဟာ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီမြို့သုံးမြို့ဟာ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်” လျန်ကျန့်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ငါတို့ အခုချက်ချင်း အမှောင်အသူရာခန်းမကို ပြန်သွားပြီး ခန်းမကနေ အခြား ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းဖို့ လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အချိန်မီ ရောက်ပါ့မလားဆိုတာတော့ မသေချာဘူး။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေကတော့ ငါတို့လူတွေ ရောက်လာချိန်မှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲက အဆင့်တက်လှမ်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်နေပြီး အဲဒီမြို့သုံးမြို့ထဲက တစ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေပြီ ဆိုရင်တော့... အကျိုးဆက်တွေက...”

သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း လူတိုင်းသည် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများနှင့် အသက်ပေါင်းများစွာ သေကျေပျက်စီးမည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြတော့၏။

“အခု အခြေအနေမှာတော့ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲကို တားဆီးဖို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ပါပဲ။ ငါတို့ လမ်းဖွင့်ပေးမယ်၊ ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ အုပ်စုတွေက ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အားလုံးပဲ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာကြ” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်နေကြစဉ်မှာပင် လူတိုင်းသည် အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ကျောက်တောအတွင်းမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်ကာ မိမိတို့မြို့များထံသို့ ဤဆိုးရွားလှသော သတင်းကို ယူဆောင်သွားရန် အသင့်ဖြစ်နေကြတော့၏။

ရှဲ့ကျင်ရွှမ်နှင့် လျန်ကျန့်တို့သည်လည်း သူတို့၏ နက်နဲသားရဲများပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး အမှောင်အသူရာခန်းမမှ စစ်သည်များကိုလည်း ကျန်ရှိနေသော လူအားလုံးကို သူတို့၏ ယူနီကွန်မြင်းများပေါ်တွင် တင်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့၏။

“ချင်လဲ့ကို အရင်ဆုံး မြင်းပေါ်တင်ရအောင်” ကျောက်ချန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်လဲ့ကို မြင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်ရန်အတွက် သူ၏ ပုခုံးအား လှမ်းကိုင်လိုက်တော့၏။

“ဂျိန်း... ဒလိန်း... ဒိန်း”

သူမ၏ လက်များက ချင်လဲ့၏ ပုခုံးကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ရုတ်တရက်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသော မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်လာတော့၏။ ထို့နောက် အပြာရောင် မြွေကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုမှာ ချင်လဲ့၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

“အား...” ကျောက်ချန်းမှာ အံ့သြတကြီးနှင့် အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။

လူတိုင်းသည် သူမ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမနှင့် သူမ ဘေးရှိ ချင်လဲ့ထံသို့ နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ...

“ဖြန်း... ဖျစ်... ဖျစ်”

အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများသည် နွယ်ပင်များ သို့မဟုတ် ထက်မြက်သော မြွေများကဲ့သို့ပင် ရှိနေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ထိုးထွက်လာကြပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ထားကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ အင်မတန်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

“ဂျိန်း... အုန်း”

နားစည်များကို ကွဲအက်သွားစေမည့်အလား ပြင်းထန်လှသော မိုးခြိမ်းသံများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ အဆက်မပြတ် ဟိန်းထွက်နေတော့၏။

ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ မူလက နေရောင်ခြည်များ တောက်ပနေခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ရုတ်တရက်ပင် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်ကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လေးလံလှသော ဖိအားတစ်ခုမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို တိတ်တဆိတ် လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

“ကောင်းကင်... ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားပြီ” ခန်းကျိက ခေါင်းကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ထစ်... ထစ်... အုန်း”

နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်တန်းမှာ ကောင်းကင်ယံ ကိုးထပ်၏ တိမ်တိုက်များအကြားမှနေ၍ ကောင်းကင်ကြီးကို ခွဲထွက်မည့်အလား ပစ်ချလိုက်တော့၏။ ထိုလျှပ်စီးနှင့်အတူ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့်အလား ပြင်းထန်လှသော မိုးခြိမ်းသံကြီးလည်း ပါဝင်လာပေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးခြိမ်းသံနှင့် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေသော လျှပ်စီးတန်းကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်ခါသွားစေပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အံ့သြထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

“စောစောလေးတင်ကပဲ နေက ပူနေတာကို ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျလာရတာလဲ” ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအဖွဲ့မှ ရှုံ့ပါးက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာတော့ မိုးကြီးတော့မှာပဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ ရာသီဥတုပါလား...”

“ထစ်... ဂျိန်း... ဒလိန်း”

ကြမ်းတမ်းလှသော မိုးခြိမ်းသံများမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး လူတိုင်းကို တုန်ယင်သွားစေလောက်အောင်ပင် ကျယ်လောင်လှပေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ချိတ်ဆက်ထားသော တိုင်ကြီးများကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော လျှပ်စီးတန်းများစွာမှာလည်း ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

သိပ်သည်းလှပြီး ရှည်လျားလှသော လျှပ်စီးတန်းကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်ဘုရားများ ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံကြိုးများကဲ့သို့ပင် ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေကြပြီး ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ခြောက်လှန့်နေတော့သည်။

“သခင်မလေး... ဒါ... ဒါက...” လျန်ကျန့်မှာ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။

သူသည် ချင်လဲ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

“အင်း... သူကပဲ ဒီမိုးသက်မုန်တိုင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာပဲ။ ကြည့်ရတာတော့... ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အပြည့်အဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပေသည်။ သူမသည် ချင်လဲ့ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့... တကယ်လို့ ဒီမိုးသက်မုန်တိုင်းရဲ့ စွမ်းအားကိုသာ အစွန်းရောက် ရှစ်မျက်နှာ မီးဝင်္ကပါထဲကို ထည့်သွင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲကို သန့်စင်ပစ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှ ခက်ခဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟုတ်တာပေါ့” လျန်ကျန့်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချင်လဲ့၏ အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ချင်လဲ့... ငါပြောတာ ကြားရလား။ တကယ်လို့ မင်း လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ မိုးကြိုးတွေကို ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဆွဲသွင်းပေးပါဦး”

“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဝင်သွားမယ်”

မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ချင်လဲ့မှာ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့၏။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်စီးတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်နေပေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စစ်မြွေကလေးများ ကူးခတ်နေသည့်အလား ရှိနေတော့၏။

လူအုပ်ကြီး၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများအကြားတွင် သူသည် ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ ရှိရာ ချိုင့်ဝှမ်းရှိရာသို့ ရုတ်တရက် ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။ လျှပ်စီးတန်းများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း ပိုမို၍ ရူးသွပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး သူ လျှောက်လှမ်းသွားသော နောက်သို့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် လိုက်ပါသွားတော့၏။

၎င်းမှာ သူ၏ အရိပ်တစ်ခု ကဲ့သို့ပင်။

အခန်း (၁၀၀) ကောင်းကင်တုန်ဟည်း မိုးကြိုးစွမ်းအား

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ အစွန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးတန်းကြီးများသည် ရူးသွပ်နေသော နဂါးကြီးများအလား တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေမည့် မိုးခြိမ်းသံများလည်း နောက်ကွယ်မှ ပါလာပေသည်။ ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ လျှပ်စီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ ပြည့်နှက်နေသော ငရဲဘုံတစ်ဘုံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

နက်နဲသားရဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှဲ့ကျင်ရွှမ်သည် နက်မှောင်သော အကြေးခွံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ မူလက သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး အခြေအနေများ မဟန်တော့ကြောင်း အမှောင်အသူရာခန်းမသို့ သတင်းပို့ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ယံ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်သည့်အခါ လူအုပ်ကြီးအား ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်တော့၏။

နာနော့၊ ရှုံ့ပါး၊ တုကျဲနှင့် အခြားလူများ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်အသား ပေါ်နေပေသည်။ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လာရသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ဘဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချင်လဲ့မှာ တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးအားလုံးမှာလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေကြတော့၏။

“ချင်လဲ့၊ ဒါ ချင်လဲ့ပဲ” နာနော့က ပထမဆုံး သတိဝင်လာသူပီပီ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အံ့သြဝမ်းသာမှု အလင်းတန်းများ တောက်ပလာတော့၏။

တုကျဲနှင့် ရှုံ့ပါးတို့၏ အမူအရာများမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များနှင့် အမှောင်အသူရာခန်းမမှ စစ်သည်များ၏ အကြည့်များမှာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားနေသော ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စုပြုံ ကျရောက်နေကြတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများမှာ ချင်လဲ့အပေါ်တွင် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိဘဲ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူတို့၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ ကောင်းကင်မိုးကြိုးများမှာ ချိုင့်ဝှမ်းအထက်တွင် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ စုစည်းလာကြ၏။ ပျံသန်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေသော လျှပ်စီးတန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပစ်ချလိုက်ရာ ငွေရောင်သံကြိုးကြီးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာတော့သည်။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေမည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာလည်း ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ကောင်းယွီလား” ကျောက်ချန်းက သူမ၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး လှပသော မျက်နှာတွင် မရေရာမှုများဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ “နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းယွီ၏ တုန်ခါနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မှောင်မှောက်ပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများအတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မငြိမ်မသက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် အပြင်ဘက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်နေပေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုမို၍ တင်းမာလာတော့၏။

“အပြင်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်တွေ ရှိနေတယ်နော်” တုကျဲက ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် အလျင်အမြန် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။ “မင်းသာ ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်တွေကြားထဲ ရောက်သွားရင် အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ အနောက်ကို ထပ်မဆုတ်နဲ့တော့”

ကောင်းယွီမှာမူ တုကျဲ၏ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အဝေးသို့သာ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာနေပေသည်။

သူသည် သူ၏ ဘီလူးမျက်နှာလက်စွပ် အတွင်းရှိ မဟာမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီး၏ အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်နေမှုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏...။

စောစောက ပေါ်လာခဲ့သော မဟာမိစ္ဆာရိပ်သွင်ကြီးက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ချင်လဲ့နှင့် အဝေးဆုံးတွင် နေရန်နှင့် ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမဟာမိစ္ဆာရိပ်သွင်ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံ ကိုးထပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ဆင်းသက်လာသော မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများကို အစွန်းကုန် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှင့် ကြမ်းတမ်းလှသော လျှပ်စီးများမှာ ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ဓာတ်မတည့်ရာပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာက မိစ္ဆာကြီးကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့အောင် ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“အုန်း...”

ကောင်းကင်မိုးကြိုးမှာ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေပြီး ကောင်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ပင်ကိုကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်သွားစေတော့၏။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ငရဲကိုးထပ် ဝိညာဉ်လွင့်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ သာမန်လူများနှင့် မတူတော့ကြောင်း သူ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေမိ၍ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မိုးကြိုး အပစ်ခံရပါက သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးသည် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် တစ္ဆေ သရဲ အားလုံး၏ ရန်သူတော်ပင် ဖြစ်ပြီး မကောင်းမှုကို သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်...။

“အခုမှ ငါ နားလည်တော့တယ်” ကောင်းယွီက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ထူးဆန်းကာ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်သော အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငရဲကိုးထပ် ဝိညာဉ်လွင့်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားပြီး ဘီလူးမျက်နှာလက်စွပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ငါဟာလည်း အဲဒီ မဟာမိစ္ဆာရိပ်သွင်နဲ့ ဘာမှ မထူးပါလား... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒါကို ကြောက်နေရတာပဲ”

တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့၏ တားဆီးမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ကောင်းယွီသည် လူတိုင်း၏ အံ့သြသော အကြည့်များအကြားတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ကောင်းယွီ ထွက်ခွာသွားသော အရပ်မျက်နှာမှ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ တုကျဲက ဆဲရေးလိုက်ပြီး ကူညီရန် သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ကျောက်ချန်းက တားလိုက်၏။

“မသွားနဲ့” ကျောက်ချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အပြင်မှာ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ အနည်းဆုံး ဆယ်ကောင်ရှိပြီး အဆင့်တစ် ကောင်ရေ သုံးရာလောက် ရှိနေတာ။ ငါတို့သာ သူတို့ရဲ့ ဝိုင်းရံတာ ခံလိုက်ရရင် လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပဲ။ ကောင်းယွီက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အရိပ်ကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့သူဆိုတော့ သူ့ဘာသာသူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိမှာပါ။ အသေခံဖို့ အပြင်ကို မသွားပါနဲ့”

တုကျဲ ရပ်လိုက်၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

“သခင်မလေး” လျန်ကျန့်က အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျင်ရွှမ်သည် နက်နဲသားရဲပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ အချက်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်၏။

အင်မတန် ထင်ရှားလှသော စိတ်အာရုံလှိုင်းတစ်လှိုင်းမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းရှိရာဘက်သို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှာတော့...

ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင်သော အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ဝန်းရံလျက် သူသည် မီးပင်လယ်ကြီးအတွင်း လျှောက်လှမ်းနေပေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်တွင် ရူးသွပ်နေသော မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများကို ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာစမ်း”

သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်းကျင့်စဉ်အား စတင် အသက်သွင်းလိုက်တော့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များ၊ အရိုးများ၊ ကြွက်သားများ၊ သွေးကြောများနှင့် အသားမျှင်များအတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားကြပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ရောနှောလျက် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို လှိုင်းတံပိုးများ ထစေတော့သည်။

မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးစွမ်းအားများ လုံးဝ ကင်းစင်သွားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော သံလိုက်တုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်မလာသေးသော မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးအားလုံးကို ဆွဲဆောင်နေသည့် သံလိုက်တုံးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းကင်မိုးကြိုးခန္ဓာ။ ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ ပထမဆုံး အဆင့်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ခန္ဓာကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက်ဆိုရင်... ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ မိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စီးတွေရဲ့ အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်အပုတ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ လိုတာကိုး”

ချင်လဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်သံ ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူသည် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

“ထစ်... ထစ်... ဂျိန်း”

တိမ်တိုက်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှနေ၍ လျှပ်စီးတန်းများ တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်လဲ့၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် စုစည်းသွားကြတော့သည်။ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်းတို့သည် အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး မီးပင်လယ်အတွင်းရှိ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်လိုက်တော့၏။

“ဖျစ်... ဖျစ်... ဖြန်း”

လျှပ်စီးတန်းများ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ မှိုသဏ္ဌာန် အနက်ရောင် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများမှာ ထူထပ်သော မီးခိုးများကို စတင် ထုတ်လွှတ်လာတော့၏။

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ တစ်စသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ချက်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် လွင့်စင်သွားသော မီးခိုးများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် အပိုင်းအစ အားလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြတော့၏။

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ ကိုယ်တိုင်မှာလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ချင်လဲ့၏ အနားသို့ တိုးကပ်ရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲပေ။

“ဒုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”

ချင်လဲ့ ဘေးရှိ ကျောက်တိုင်များမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားကြတော့၏။ ကျောက်တုံးများမှာ လေထဲတွင် လွင့်စင်နေပြီး မီးပွင့်များမှာလည်း ပန်းထွက်နေပေသည်။ အစွန်းရောက် ရှစ်မျက်နှာ မီးဝင်္ကပါမှာလည်း ထပ်မံ၍ ပျက်စီးသွားရပြန်၏။

“ဒါ... ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီကောင်လေးကြောင့် ဖြစ်တာလား” ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင် ရှုံ့ပါးက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဖြူဖျော့ပြီး ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တိမ်တိုက်တွေထဲကနေ ကျလာတဲ့ ဒီမိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စီးတွေဟာ ကောင်းကင်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပြီး ကမ္ဘာမြေကို သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ လောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ မကောင်းမှု အားလုံးကိုလည်း သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရတာလဲ”

ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအဖွဲ့မှ လူအားလုံးမှာ တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်ရင်း အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်နေကြတော့၏။

ကောင်းကင်ယံတွင် လူတစ်ကိုယ်စာမျှ ထူထပ်သော လျှပ်စီးတန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေပေသည်။ ကြည့်လိုက်ရသည်မှာ ရှည်လျားလှသော လျှပ်စစ်နဂါး ရာပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေကြသည့်အလားပင်။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေမည့် မိုးခြိမ်းသံမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် တုန်ဟည်းနေပြီး ဤကျောက်တောအတွင်းရှိ ကျောက်တိုင်များစွာကိုလည်း ပေါက်ကွဲသွားစေတော့၏။

“ဝုန်း... ဝေါ... ဝေါ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများမှာ ပြိုလဲသွားကြပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးမှာလည်း အက်ကွဲသွားတော့၏။ မိုးကြိုးထိမှန်ပြီးနောက် ကျောက်တိုင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကောင်းကင်ဘုန်းတန်ခိုးကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ဖြူဖျော့ကုန်ကြတော့၏။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာလည်း မငြိမ်မသက် တုန်ယင်နေကြရသည်။

“ဒါက ချင်လဲ့ကြောင့်လား။ အိုး... ဘုရားရေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို မိုးကြိုးတွေနဲ့ ပြည့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ” ထိုအချိန်တွင် ရေလဂိုဏ်းမှ စာကလေးမလေးမှာ တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကလေး တုန်ယင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “သူက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလို အသွင်အပြင်၊ ဒီလို လှုပ်ရှားမှုတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ဒါဟာ စောစောက ကောင်းယွီ ဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အရိပ်ထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းသေးတယ်”

“ငါက ကောင်းယွီဟာ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလှပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီလူကကျတော့ ပိုပြီးတော့တောင် မဖြစ်နိုင်တာတွေကို လုပ်ပြနိုင်ပါလား။ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီးတော့ ထူးဆန်းနေကြတာပဲ” နာနော့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေပေသည်။ သူမသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ချင်လဲ့နှင့် ကောင်းယွီကို လုံးဝ ရန်မစရန်နှင့် မြူတိမ်ဆောင်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ထားရှိရန် စိတ်ထဲကနေ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။ သို့မဟုတ်ပါက ဤထူးဆန်းသော လူသားမိစ္ဆာနှစ်ယောက်၏ အငြိုးထားခြင်းကို ခံရလျှင် သူမအတွက် ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

“သခင်မလေး... အစွန်းရောက် ရှစ်မျက်နှာ မီးဝင်္ကပါက ပြိုလဲတော့မယ်” လျန်ကျန့်က မျက်နှာပျက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျင်ရွှမ်မှာမူ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်ကလေး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

“ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်မိုးကြိုးက ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲကို သတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် မီးထက် ပိုပြီး ထိရောက်တယ်။ ချင်လဲ့သာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ အနားမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲဟာ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တော်တော်လေး ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်”

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ချင်လဲ့မှာ ရုတ်တရက် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်၏။

သူသည် ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ ရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပေသည်။

သူ လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ မိုးခြိမ်းသံများမှာ သူ့ဘေးတွင် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေပြီး လျှပ်စီးတန်းများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်နေကြတော့၏။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မမြဲဘဲ ယိမ်းထိုးနေပေသည်။ မိုးကြိုး သို့မဟုတ် လျှပ်စီး ထိမှန်တိုင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားရသဖြင့် သူသည် ခက်ခဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပုံရပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လဲကျမသွားသလို သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူသည် ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ အနားသို့ ဆက်လက် ချဉ်းကပ်နေပေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင်တော့ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ နေထိုင်ရာ အေးစက်သော စိမ့်စမ်းရေတွင်း၏ နှုတ်ခမ်းဝ ရှိနေပေသည်။

“ဝေါင်း...”

အဆင့်တက်လှမ်းရန် လက်တစ်ကမ်းအလို ရောက်နေသော ဝိညာဉ်ဝါးမြိုသားရဲမှာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေတော့၏။ ၎င်းသည် ချင်လဲ့ကို ခြောက်လှန့်ကာ အန္တရာယ်ကြားမှ ဆုတ်ခွာသွားစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်လဲ့က ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

“ဖြန်း... ဖျစ်... ဝုန်း”

လက်မောင်းတစ်လုံးစာမျှ ထူထပ်သော လျှပ်စီးတန်းနှစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုသားရဲ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပစ်ချလိုက်တော့၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖုအပိမ့်များမှ မီးခိုးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အသက်စွမ်းအားလှိုင်းများ မြင့်တက်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း နွမ်းလျနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းသည် အေးစက်သော စိမ့်စမ်းရေတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် မဝံ့ရဲသည့်အလား ဆက်လက်၍ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်နေပေသည်။ ၎င်းသည် ရန်ကျိချန်းနှင့် ဖုန်းခိုင်တို့ကဲ့သို့ လူများကို ပိုမို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် ယုတ်မာသော စိတ်အာရုံ တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ ဆက်လက် ပြုလုပ်နေတော့၏။ ၎င်းသည် ချင်လဲ့၏ ဝိညာဉ်ကိုပါ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အေးစက်လှသော စိတ်အာရုံတစ်ခုမှာ စူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပင် ချင်လဲ့၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

ဤလှိုင်းမှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ စိတ်အာရုံနှင့် အသိစိတ် အစိတ်အပိုင်း အများစုကို စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ချင်လဲ့သာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပါက သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား ချင်လဲ့၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုအကြားတွင် ဝှက်ကွယ်နေသော ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့မှာ တတိယမျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

“ဝုန်း...”

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ချင်လဲ့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်းပုတီးစေ့မှာ အနက်ရောင် မျက်သူငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ဦးခေါင်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း ခေတ္တမျှ တောက်ပသွားဟန် ရှိပေသည်...။

“ဂျိန်း... ဒိန်း... ဖြန်း”

ကောင်းကင်မိုးကြိုး ဆယ်စင်းမှာ လက်တစ်ဖက်က ဆွဲချလိုက်သည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းသားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ မိုးကြိုးကြောင့် သားရဲကြီးမှာ တူးခြစ်သွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖုအပိမ့်များမှလည်း ပြည်များနှင့် သွေးများ စီးထွက်လာတော့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသော အနံ့ဆိုးကြီးနှင့် အဆိပ်ငွေ့များမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်နှက်သွားတော့၏။

ဖားပြုတ်သဏ္ဌာန် တစ္ဆေတစ်ကောင်မှာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး ထိုတစ္ဆေ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီးအနားရှိ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ အားလုံးမှာ အိမ်ပြန်လာသော စာကလေးများကဲ့သို့ ၎င်းထံသို့ အသည်းအသန် ပျံဝင်သွားကြတော့သည်။

ထိုအရာသည် ဝိညာဉ်ဝါးမြိုသားရဲ၏ ပင်မဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖားပြုတ်သဏ္ဌာန် တစ္ဆေ၏ မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးများမှာ ချင်လဲ့ကို အဝေးမှ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ၎င်းသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကဲ့စားရန်အတွက် ချင်လဲ့ကို ၎င်း၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ မှတ်ထားရန် ကြိုးစားနေပုံရပေသည်။

“မကောင်းဘူး။ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲက အဆင့်တက်ဖို့ကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေပြီ” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူမ၏ အောက်ရှိ နက်နဲသားရဲမှာ ရုတ်တရက် ပျံထွက်သွားတော့၏။

မီးခိုးတိုင်ကြီးတစ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် နက်နဲသားရဲသည် သူမကို တင်ဆောင်ကာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် ပိုမို ရှည်လျားလှသော တံစဉ်ကြီးမှာလည်း သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်၏။

ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများမှာ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော နက်မှောင်သော အကြေးခွံဝတ်စုံပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ထိုအလင်းတန်းများမှာ အနှစ်သာရအလွှာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ထူးဆန်းစွာပင် သူမကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မီးခိုးရောင် အလင်းလွှာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ထိုအလင်းလွှာမှာ ပြင်းထန်သော မီးလျှံများကို တွန်းလှန်ပေးနေသဖြင့် သူမသည် သူမ၏ စွမ်းအားကို ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲအပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး အသုံးပြုနိုင်ပြီး ချင်လဲ့ကို ကူညီကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စေတော့သည်။

“တကယ်လို့ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ ပင်မဝိညာဉ်သာ လွတ်မြောက်သွားမယ်ဆိုရင် သူ့အနေနဲ့ အခြား ဝိညာဉ်ခန္ဓာတစ်ခုခုမှာ ကပ်တွယ်နိုင်သရွေ့တော့ ပြန်လည် နာလန်ထူလာနိုင်မှာပဲ။ အနောက်ပိုင်းစစ်မြေပြင်က လာတဲ့ ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ သားရဲမျိုးဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အသားမျှင်တွေအပေါ်မှာ သိပ်ပြီး အားမကိုးဘူး။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သာ အစွမ်းထက်နေသရွေ့တော့ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရှာနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ပင်မဝိညာဉ်ကို သုတ်သင်ပစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ နောင်မှာ ပြဿနာတွေ အဆုံးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”

ရှဲ့ကျင်ရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူမ၏ လက်ထဲရှိ တံစဉ်ကြီးကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။ ထိုတံစဉ်ကြီးမှာ ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်ပတ်နေသော သက်တန့်တစ်စင်းအလား ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ပင်မဝိညာဉ်ဆီသို့ အင်မတန် ထက်မြက်လှသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုများကို အောင့်အည်းခံရင်း ချင်လဲ့မှာ ယိမ်းထိုးလျက် ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲဆီသို့ ဆက်လက် ချဉ်းကပ်နေပေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုအကြားရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်းပုတီးစေ့မှာ စပါးတစ်စေ့ခန့်မျှ သေးငယ်သွား၏။ ၎င်းမှာ သေးငယ်လှသော မှဲ့ကလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ရှိနေပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

မှဲ့ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်းပုတီးစေ့မှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရှိရာသို့ ဦးတည်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အပိုင် ဖမ်းဆီးထားသည့်အလားပင် ရှိနေပေသည်...။

မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတန်းများစွာမှာ ထပ်မံ၍ ဆင်းသက်လာပြန်ပြီး ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ယုတ်မာလှသော ဝိညာဉ်ကို ထိမှန်လိုက်တော့၏။ ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ပင်မဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသော ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ အားလုံးမှာ မီးခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ညှိုးနွမ်းသွားတော့၏။

၎င်း၏ ပင်မဝိညာဉ်မှာ အင်မတန် အသည်းအသန် ဖြစ်လာပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာနိုင်ရန်အတွက် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေတော့၏။

သို့သော်လည်း ၎င်း၏ ပင်မဝိညာဉ်မှာ ရွှံ့နွံထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ပိတ်မိနေသည့်အလားပင်။ ၎င်းက ပိုမို ရုန်းကန်လေ ပိုမို၍ ခိုင်မာစွာ ပိတ်မိနေလေ ဖြစ်နေတော့၏။ ၎င်းအနေနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျင်ရွှမ်၏ သက်တန့်ကဲ့သို့သော တံစဉ်ကြီးမှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲ၏ ပင်မဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်လိုက်တော့၏။

မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲမှာ တံစဉ်ဖြင့် အတိုက်ခံရပြီးနောက်တွင် ရုတ်တရက်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ ၎င်းမှာ ရုတ်တရက် ကိုယ်ပျောက်သွားသည့်အလားပင်။

“ဒါ... ဒါက...” ရှဲ့ကျင်ရွှမ်၏ မျက်သူငယ်များ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားတော့၏။ သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ထွက်ခဲ့စမ်း”

ကောင်းကင်တွင် ပျံဝဲနေသော တံစဉ်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီးနောက် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမထံသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာတော့၏။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရှဲ့ကျင်ရွှမ်သည် ၎င်းကို သွားရောက် ဖမ်းယူရန် မဝံ့ရဲဘဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နားများကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အပြင်းအထန် တွန်းလှန်နေတော့၏...။

တံစဉ်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လက်မောင်းတစ်လုံးစာမျှသာ ကျန်တော့ကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ခိုင်မာစွာ ဆင်းသက်လာတော့၏။ သူမ၏ လက်က တံစဉ်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ လှပလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကလေးမှာ ရုတ်တရက်ပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာ၏။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုသားရဲနှင့် တူလှသော ဝေဝါးလှသည့် ဖားပြုတ်သဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။