အခန်း (၃၀၉-၃၁၀)

အခန်း ၃၀၉ - ယောက်ျားလုတာ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်သူက မလုပ်နိုင်လို့လဲ။

မိစ္ဆာကမ္ဘာ၊ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်။

ယန်ဟော်တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် သောင်းနှင့်ချီသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များက မြို့တော်သို့ အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေ၏။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ နန်းတွင်း မောင်းမဆောင်ရှိ ဝိညာဉ်တစ်ရာ စမ်းရေကန်ဘေးတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့သော အသားအရေရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ ခါးပန်းကြိုးကို ဖြုတ်ချလိုက်ရာ သူမ၏ အပြာနုရောင် ဂါဝန်က လျော့ရဲသွားခဲ့ပေသည်။

ပိုးသားဂါဝန်က အမျိုးသမီး၏ နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့သော ပခုံးများပေါ်မှ လျှောကျသွားပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ခြေကျင်းဝတ်များဆီသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

ချွတ်ချထားသော ဂါဝန်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အမျိုးသမီးက သူမ၏ ချောမွေ့နူးညံ့သော ခြေဖဝါးအကွေးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ချက်ထားသော ထမင်းစေ့များအလား ထင်ရှားပြီး ပြည့်ဖြိုးသော သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများက ရေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကာ သိမ်မွေ့သော လှိုင်းဂယက်လေးများကို ဖန်တီးလိုက်ပေသည်။

ဝိညာဉ်တစ်ရာ စမ်းရေက အမျိုးသမီး၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများ၊ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း၊ ခါးနှင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်တို့ကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

"ဟူး..." အမျိုးသမီးက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ကာ စမ်းရေကို သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျော်ဝင်သွားစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်ပေသည်။

အမျိုးသမီး၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှည်လျားသော အမြီးကိုးချောင်းက စမ်းရေထဲတွင် ပိုးသားများအလား လျှောဆင်းသွားပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး..."

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် အစေခံမလေး တစ်ဦးက စမ်းရေကန်စပ်သို့ လျှောက်လာပြီး အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

အမျိုးသမီးက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဆွဲဆောင်မှု မျိုးစုံကို ပေးစွမ်းနိုင်သော သူမ၏ မြေခွေးမျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး ကင်းကွာနေသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေ၏။

"ပြောစမ်း။" အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မ၏ အသံက စမ်းရေပေါက်သံလေးများအလား ကြည်လင်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

"ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ အရှင်သခင်ရဲ့ ညီမ သခင်မလေး ဘိုင်လျိုချင်း ရောက်ရှိနေပါတယ်။" အစေခံမလေးက ပြောလိုက်လေ၏။

"ပင်လယ်လေးစင်းက ငါတို့ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်နဲ့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။"

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက စမ်းရေထဲရှိ သစ်သားပြားပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော အရက်အိုးကို သူမ၏ အမွှေးပွပွ အမြီးရှည်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲယူလိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်လေ၏။

အရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် လျှောကျသွားပြီး အဆီတောင်တန်းနှင့် နှင်းပင်လယ် ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် စမ်းရေထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ အဲဒီ သခင်မလေး ဘိုင်လျိုချင်းက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။" အစေခံမလေးက မှန်ကန်စွာ လျှောက်တင်လိုက်လေ၏။

"အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတစ်ခု ဟုတ်လား။"

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက သူမ၏ မျက်မှောင်များကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရေပက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ စမ်းရေများက သူမ၏ ကျက်သရေရှိလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

အမျိုးသမီးက သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အမြီးကိုးချောင်းကို ခါလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေစက်များကို ဖယ်ရှားရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့ကို အဝတ်ဝတ်ပေး။" အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက သူမ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။"

အစေခံမလေးက အရှင်မင်းကြီးကို သန့်ရှင်းသော ဂါဝန်တစ်ခု လဲလှယ်ရန် ကူညီပေးဖို့ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကြာပြီးနောက် အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ချင်းကိုလည်း နန်းတွင်း အစေခံမလေး တစ်ဦးက ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်၏ တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ သာယာသော မွှေးရနံ့လေပြေလေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာခဲ့လေ၏။ ရှောင်ချင်းက သူမ၏ အရှေ့ရှိ အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပေသည်။

အမျိုးသမီးက ဖုံအိနေသော ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင် မှီလျောင်းနေပြီး တောင်တန်းများအလား နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဂါဝန်ပါးလေး တစ်ထည်က ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့လေ၏။

ကွဲဟနေသော စကတ်အောက်တွင် သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့သော ရှည်လျားသည့် ခြေတံများက ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ခြေတံများကို ချိတ်ထားပြီး နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ အသားအရေပေါ်သို့ ဖြာကျနေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ အသားအရေက အလွန်တရာ နူးညံ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခုကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ပေသည်။

"တကယ်ပဲ မိစ္ဆာကမ္ဘာမှာ နံပါတ်တစ် အလှပဆုံး မိန်းမပျိုပဲ။"

ရှောင်ချင်းက ဤအမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ဤအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သက်သက်ဖြစ်စေ၊ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် သက်သက်ဖြစ်စေ ရှောင်ချင်း၏ အမြင်တွင် သူမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အစ်မဖြစ်သူထက် အနည်းငယ်မျှ မလျော့နည်းခဲ့ချေ။

သူမ၏ မြေခွေးမျက်လုံးများနှင့် သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အမြီးကိုးချောင်းကပင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

"ပင်လယ်လေးစင်းက ဘိုင်လျိုချင်း အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်။" ရှောင်ချင်းက အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

ဤလောကတွင် ရှောင်ချင်းကို အရိုအသေပေးလာအောင် လုပ်နိုင်သော နိုင်ငံကြီးများ၏ အုပ်စိုးရှင် သိပ်မများလှချေ။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက သေချာပေါက် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

"သခင်မလေး ရှောင်ချင်း၊ ဒီလောက်အထိ အလေးအနက်ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး။" အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပေသည်။ "ပင်လယ်လေးစင်းက ငါတို့ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်နဲ့ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်လို အရောင်းအဝယ် ကိစ္စမျိုးလဲ။"

"ဒီစာက ကျွန်မရဲ့ အစ်မက အရှင်မင်းကြီးကို ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ စာပါ။" ရှောင်ချင်းက စာကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ "အရှင်မင်းကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါ။"

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက သူမ၏ လက်ချောင်းကို ခေါက်လိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင် စာအိတ်က သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

စာအိတ်ကို ဖွင့်ကာ စာ၏ ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မ၏ မြေခွေးမျက်လုံးများက အကြိမ်အနည်းငယ် လျင်မြန်စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်နေဆဲဖြစ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။ "မြောက်ပိုင်းပင်လယ်က လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သစ္စာဖောက်တာကို ခံခဲ့ရပြီး သခင်မလေးဘိုင်က လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ ငါ တစ်ခါက ကြားဖူးတယ်။ ဘာလဲ။ ဒီတစ်ခေါက်လည်း ပင်လယ်လေးစင်းက အနန္တဓမ္မလောက ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးဦးမလို့လား။"

စာအိတ်က အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မ၏ လက်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျသွားပြီး စာအိတ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့ပေသည်။

စာအိတ်က မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပါရမီက သာမန်ထက် ထူးကဲပြီး သာမန် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာသွေးဆက်နွယ်မှုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပါဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးက အကြီးအကဲ ကျူဟွမ်ရဲ့ မြေးလည်း ဖြစ်ပြီး ကလေးဘဝကတည်းက သူ့ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ခံယူခဲ့ရသူပါ။

ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်က အခုဆိုရင် ပိုမို အင်အားကြီးမားလာနေပြီး မိစ္ဆာကမ္ဘာမှာ အကြီးမားဆုံး တိုင်းပြည်တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။

အခု အရှင်မင်းကြီးက ယန်ဟော်တိုင်းပြည်ကိုပါ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ။

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမွေအနှစ်၊ သွေးဆက်နွယ်မှု၊ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက မိစ္ဆာကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို တကယ်ပဲ ပေါင်းစည်းနိုင်ကောင်း ပေါင်းစည်းနိုင်ပြီး အနန္တဓမ္မလောကကို ကျူးကျော်ဖို့ မဟာမိစ္ဆာကြီး သောင်းနဲ့ချီကို ဦးဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။

ကျွန်မရဲ့ အစ်မက ဒါကို လေးလေးနက်နက် ယုံကြည်ပါတယ်။"

ရှောင်ချင်းက သူမ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို အရင် ချီးမွမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"အနန္တဓမ္မလောကနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အစ်မက သဘာဝကျကျပဲ ဘာသံယောဇဉ်မှ မရှိပါဘူး။

တကယ်လို့ အနန္တဓမ္မလောက ပျောက်ကွယ်သွားမယ်ဆိုရင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါစေပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ ကမ္ဘာနှစ်ခု စစ်ဖြစ်တာကို ကျွန်မရဲ့ အစ်မက ဆန္ဒမရှိသေးဘူး။

ကျွန်မရဲ့ အစ်မမှာ သူမ လုပ်စရာရှိတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေပြီး အနန္တဓမ္မလောကကို အချိန်ကာလ တစ်ခုအထိ တည်ငြိမ်မှု ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်။

တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက ၃ နှစ်အတွင်းမှာ အနန္တဓမ္မလောကကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားမယ်ဆိုရင် ပင်လယ်လေးစင်းက သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်မရဲ့ အစ်မကို သူမရဲ့ အခက်အခဲတွေ ဖြေရှင်းရာမှာ ကူညီပေးမှာပါ။

ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ပင်လယ်လေးစင်းကလည်း မိစ္ဆာကမ္ဘာနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပဋိပက္ခတွေထဲ မပါဝင်ချင်ပါဘူး။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် အနန္တဓမ္မလောကကို အသာစီး ရသွားစေမှာမို့လို့ပါ။"

"ဒါကြောင့်..." ရှောင်ချင်းက အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။ "...အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လည် စဉ်းစားပေးပါ။"

ရှောင်ချင်း၏ စကားသံ အဆုံးတွင် နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေ၏။ လူတိုင်းက ငြိမ်သက်နေကြပြီး အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မ၏ အမြီးများသာ လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေခဲ့ပေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက ဖုံအိနေသော ဆိုဖာပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ခြေဖဝါးများက အနည်းငယ် အေးစက်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ နင်းချလိုက်လေ၏။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူမ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော၊ နူးညံ့သည့် ခြေဖဝါးလေးက မြေကြီးပေါ်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုး ခြေရာလေးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ပေသည်။

"ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ အရှင်သခင်က ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ကောလာဟလတွေအရ ဒီယောက်ျားက ပင်လယ်လေးစင်း အရှင်သခင်ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ရုံသာမက ဂုဏ်ကျဆင်းသွားတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် သူတော်စင် တစ်ပါးတောင် ဖြစ်သေးတယ်တဲ့။ ဒီယောက်ျားရဲ့ နာမည်က ရှောင်မိုလို့ ခေါ်တယ်။"

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက ရှောင်ချင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ပြီးတော့ ငါ ရှာနေတဲ့သူကလည်း သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက နာမည်က ရှောင်မို လို့ ခေါ်တယ်။

ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ အရှင်သခင်က အခုလက်ရှိ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှာရှိတဲ့ ကျိုးနိုင်ငံလို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်။

ငါ ရှာနေတဲ့သူကလည်း ကျိုးနိုင်ငံမှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါ တွက်ချက်ရရှိထားတယ်။

ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။

သခင်မလေး ရှောင်ချင်း၊ ငါ ရှာနေတဲ့သူနဲ့ ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ အရှင်သခင် ရှာနေတဲ့သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

ရှောင်ချင်း။ "....."

"သခင်မလေး ရှောင်ချင်း၊ မင်း ပြန်လို့ ရပါပြီ။"

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက သူမ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"တကယ်လို့ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမရဲ့ လူကို ရှာမယ်၊ ငါက ငါ့လူကို ရှာမယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အဲဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့ရင်တော့..."

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက အေးစက်သော ရယ်မောသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

"ယောက်ျားလုတာ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်သူက မလုပ်နိုင်လို့လဲ။"

အခန်း ၃၁၀ - အရှင်မင်းကြီး၊ စောစောလာခဲ့ပါ၊ ကျွန်မကို အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့

နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင် အတွင်း၌ ရှောင်မိုက ဝန်ကြီးများ တင်သွင်းထားသော လျှောက်တင်လွှာများနှင့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံမှ အကြောင်းပြန်စာကို ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ရှောင်မိုက အောက်သို့ ချထားလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ကာ ဝေ့ရွှန်းအား ပြောလိုက်ပေသည်။ "ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနကို သူတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရက်အတိုင်း ဆက်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်။ ၇လရဲ့ အစပိုင်းလောက်မှာ မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ယန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သမီးတော်နဲ့ ချင်ယန်မင်းသမီးတို့ကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။" ဝေ့ရွှန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ လျင်မြန်စွာ မှတ်သားလိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ဆင့်ဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

"နေဦး။" ရှောင်မိုက ဝေ့ရွှန်းကို တားလိုက်ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိသေးလို့ပါလဲ။" ဝေ့ရွှန်းက အရိုအသေပေးလျက် မေးလိုက်လေ၏။

"ကိုယ်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒီနေ့က ကဗျာမီးပုံးပွဲတော် မဟုတ်လား။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်ပေသည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။" ဝေ့ရွှန်းက ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်လေ၏။ "ဒီည မြို့တော်မှာ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်း အနီရောင် မီးပုံးတွေ ချိတ်ဆွဲကြမှာဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အများအပြားမှာလည်း ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲတွေ ကျင်းပကြမှာပါ။ တကယ်ကို စည်ကားမှာပါ။"

"အင်း။" ရှောင်မိုက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တွေးတောနေသည့်အလား ပုံပေါက်နေခဲ့ပေသည်။

"ကိုယ်တော်လည်း အလုပ်မရှိတာနဲ့ သွားပြင်ဆင်လိုက်ချေ။ ဒီည ကိုယ်တော် နန်းတော်အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်တယ်။" ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ ဝေ့ရွှန်းကို ပြောလိုက်လေ၏။

ဝေ့ရွှန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ပေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ဒီည အပြင်ထွက်မလို့လား။"

နေ့ခင်းဘက်ဆိုလျှင်တော့ ဝေ့ရွှန်းက သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မိမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ညဘက်ကြီး အပြင်ထွက်ခြင်းက အနည်းငယ် အန္တရာယ် များလွန်းမနေဘူးလား။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ကဗျာမီးပုံးပွဲတော် ဆိုတာက ညဘက်မှ စည်ကားတာလေ။ ကိုယ်တော်က ညဘက် အပြင်မထွက်ရင် နေ့ခင်းဘက် အပြင်ထွက်ရမှာလား။" ရှောင်မိုက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေသည်။ "ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ကိုယ်တော် အပန်းဖြေဖို့ ညဘက် အပြင်မထွက်ရတာ တော်တော် ကြာနေပြီ။ ဧကရာဇ် သက်တော်စောင့် အနည်းငယ်ကိုပဲ ကိုယ်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ခိုင်းလိုက်။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝေ့ရွှန်းက သူ့ကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျချင်သေးသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ ထပ်ပြီး မပြောရဲတော့ချေ။

သို့သော်လည်း တစ်ဖန်ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ကျိုးနိုင်ငံ၏ မြို့တော်က အလွန်တရာ ဘေးကင်းလုံခြုံလှပေသည်။ ညဘက်ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ဧကရာဇ် သက်တော်စောင့်များ လိုက်ပါလာမည်ဆိုပါက အရှင်မင်းကြီးအတွက် မလိုလားအပ်သော အရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသင့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး..." ဝေ့ရွှန်း၏ မျက်လုံးများက ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့သွားခဲ့လေ၏။ "ကျွန်တော်မျိုးတို့ ချင်ယန်မင်းသမီးကိုပါ အတူတူ သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်သင့်သလား။"

"ဟဲဟဲ။" ရှောင်မိုက ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ “ ကိုယ်တော့်ကို သေလောက်အောင် ခေါင်းကိုက်စေချင်နေတာလား။ တကယ်လို့ ကိုယ်တော်က ချင်ယန်မင်းသမီးကို ဖိတ်ခေါ်မယ်ဆိုရင် ယန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သမီးတော်ကိုပါ ဖိတ်ခေါ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဝေ့ရွှန်းမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ပါးစပ်ကို နှစ်ချက်တိတိ ရိုက်ချလိုက်လေ၏။ "ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီအစေခံအိုကြီးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလို့ပါ..."

အရှင်မင်းကြီး ပြောသည့်အတိုင်းပင် ချင်ယန်မင်းသမီးကို ဖိတ်ကြားမည်ဆိုလျှင် ယန်မျိုးနွယ်စု၏ သမီးတော်ကိုလည်း ဖိတ်ကြားရမည်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက မျက်နှာလိုက်ရာ ကျသွားပေလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ အကယ်၍ မောင်းမမိဿံ နှစ်ဦးစလုံးကသာ အရှင်မင်းကြီး အပြင်ထွက်ရာတွင် အတူတကွ လိုက်ပါလာမည်ဆိုပါက လေထုက ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်...

"သွား ပြင်ဆင်ချေ။ မှတ်ထား၊ အရမ်းကြီး အုတ်အော်သောင်းနင်း မလုပ်နဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကိုယ်တော် ရုပ်ဖျက်ပြီး အပြင်ထွက်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ။" ရှောင်မိုက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။"

ဝေ့ရွှန်းက နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဝေ့ရွှန်း၏ ယခုလေးတင် ပြောလိုက်သော စကားများက ရှောင်မိုကို သတိပေးလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

သူက ယန်မျိုးနွယ်စု၏ သမီးတော်နှင့် ချင်ယန်မင်းသမီးတို့ကို အတူတကွ မဖိတ်ခေါ်နိုင်သည်ကတော့ သေချာလှသော်လည်း ကျန်းရိုကိုကော သူ ဖိတ်ခေါ်သင့်သလား။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူ တကယ်ပဲ ဖိတ်ကြားမှု တစ်ခု ပြုလုပ်သင့်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် နတ်မိမယ်ကျန်းက ဓားသိုင်းထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေပြီး ကဗျာမီးပုံးပွဲတော်ကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိသော်လည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤရက်များအတွင်း အတူတကွ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံခဲ့ကြသောကြောင့် နတ်မိမယ်ကျန်းကို သူငယ်ချင်း တစ်ဝက်ခန့်ဟု သတ်မှတ်၍ ရနိုင်လေ၏။

ကဗျာမီးပုံးပွဲတော်က အရေးကြီးသော ပွဲတော်ရက် တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ယင်းက သေချာပေါက် စည်ကားလှပေသည်။ သူမကို အတူတကွ သွားရန် ခေါ်ဆိုခြင်းက သင့်လျော်သော ယဉ်ကျေးမှု ထုံးစံကို လိုက်နာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ ရထားလုံးကို နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်ဆီသို့ မောင်းနှင်စေလိုက်ပေသည်။

နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှောင်မိုက တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေ၏။

မကြာမီ ခြံဝင်းအတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ "ဝင်ခဲ့။"

ရှောင်မိုက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။ "နတ်မိမယ်ကျန်းက အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေပုံပဲ။"

ကျန်းရိုက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ကျွန်မတို့ ကျင့်ကြံသူတွေ လုပ်ရမယ့်အလုပ်က ကျင့်ကြံဖို့ပဲလေ။ အဲဒါကလွဲရင် တခြား ဘာလုပ်စရာ ရှိလို့လဲ။"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပါရမီက ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးလည်း ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံဖို့ အားထုတ်သင့်တယ်။"

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ အရှင်မင်းကြီးက ကျိုးနိုင်ငံရဲ့ အုပ်စိုးရှင် မဖြစ်ချင်တော့ဘူးဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးကို ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ကျွန်မ ထောက်ခံပေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ မဟာတာအိုပေါ်ကို တကယ်တမ်း လျှောက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။"

"ဒါကတော့... နောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

အကယ်၍ ရှောင်မိုတွင်သာ ဘဝတစ်ရာကျမ်း မရှိခဲ့လျှင် သူက ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ရန် စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားမိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူက ဘဝတစ်ရာကျမ်းမှနေ၍ အရင်းအမြစ်များကို ရယူနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ကနဦးဟင်းလင်းပြင် လူသားဧကရာဇ်အရိုးကို ရရှိပြီးနောက် သူက တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံနိုင်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

ယခုအခါ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အမှတ်အသားက ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အထောက်အကူပြုရာ အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ သွားရောက်ခြင်းက တန်ဖိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မိုက ငြင်းဆန်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းရိုက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်မိုကို ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီနေ့ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား။"

"ထွေထွေထူးထူးတော့ မရှိပါဘူး။" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ "ဒီနေ့က ကဗျာမီးပုံးပွဲတော်လေ၊ မီးပုံးပွဲတော် ဒါမှမဟုတ် ဘုရားပွဲတော်တွေနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဒီည အရမ်းကို စည်ကားမှာ။ နတ်မိမယ်ကျန်း သွားကြည့်ချင်မလားလို့ လာမေးတာပါ၊ ကိုယ်တော်တို့ မဟာကျိုးရဲ့ ဒေသဓလေ့ထုံးစံတွေကို ခံစားကြည့်လို့ ရတာပေါ့။"

"ကျွန်မ ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူး။" ကျန်းရိုက ခံစားချက်မဲ့စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ၊ နတ်မိမယ်ကို လာနှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။" ရှောင်မိုက ဆက်လက် ဖိအားမပေးတော့ချေ။ ကျန်းရို၏ ငြင်းဆန်မှုက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အတွင်းတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီည သွားမလို့လား။"

ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရိုက မေးလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်။ နန်းတွင်းထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေရတာက မလွှဲမရှောင်သာ ပျင်းစရာကောင်းလာတာမို့လို့ ကိုယ်တော် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ။"

ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မို၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောနေသည့်အလား ပုံပေါက်နေခဲ့လေ၏။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းရိုက ခေါင်းမော့လာပြီး မေးလိုက်ပေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ညဘက် ခရီးထွက်မလို့လား။ ကိုယ့်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် မစိုးရိမ်ဘူးလား။"

"ကိုယ်တော့်မှာ အတူလိုက်ပါမယ့် သက်တော်စောင့်တွေ ရှိပါတယ်။"

"ရှင်တို့ ကျိုးနိုင်ငံက သက်တော်စောင့်တွေက ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေလို အားနည်းတယ်။"

ကျန်းရိုက မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီည အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်မယ့်အချိန်ကျရင် ကျွန်မကို ဝင်ခေါ်သွားလိုက်ပါ။"

"နတ်မိမယ်ကျန်းရဲ့ ဆိုလိုရင်းက..." ရှောင်မို အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။

"အထင်မလွဲပါနဲ့။"

ကျန်းရိုက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မက ရှင်တို့ ကျိုးနိုင်ငံရဲ့ ကဗျာမီးပုံးပွဲတော်ကို တကယ် သွားချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်လေ။ အရှင်မင်းကြီး နားလည်ရဲ့လား။"

"....."

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် သူမက တကယ်တမ်း သွားချင်နေသော်လည်း ထုတ်ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဤဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်က ဤကဲ့သို့ ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်သော စရိုက်လေး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမ၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရှောင်မိုက သူမကို မသိမသာလေး စနောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ "နတ်မိမယ်ကို ဒုက္ခပေးစရာ တကယ်ပဲ မလိုပါဘူး။ အဲဒီ ဧကရာဇ် သက်တော်စောင့်တွေက နတ်မိမယ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပေမဲ့ ကိုယ်တော့်ရဲ့ လုံခြုံရေးကိုတော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသေးတယ်။ နတ်မိမယ် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူလိုက်ပါ။"

ထိုသို့ပြောရင်း ရှောင်မိုက နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်ထဲမှ ထွက်သွားမည့်ဟန် ဆောင်လိုက်လေ၏။

သို့သော် ရှောင်မို ခြေနှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် ဓားရှည်တစ်လက်က သူ၏ အရှေ့ရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ ချလွမ် ခနဲ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ကလေးက ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားလေ၏။ "ညဘက်ရောက်ဖို့ အချိန် နည်းနည်း လိုပါသေးတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်မ အားနေတာမို့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ ဓားသိုင်း ထပ်ပြီး ကျင့်ကြံပါရစေ။"

"....."

ရှောင်မိုက တုန်ရီသွားပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် သူမနှင့် ဓားရေးယှဉ်ခဲ့စဉ်က လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ဓားချီများက သူ၏ အရိုးများထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ သူ့ကို တစ်ရက်လုံးလုံး ခုတင်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို သတိရသွားခဲ့လေ၏။

"နတ်မိမယ်က ကိုယ်တော်နဲ့အတူ လိုက်ပါပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်တော် ပိုပြီး စိတ်အေးရမယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။" သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ပြောလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မို အရှုံးပေးလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မကို သွားဖို့ ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေမှတော့ ကျွန်မက သဘောတူလိုက်ပါ့မယ်။"

သူမက ဓားရှည်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားရာ သူမ၏ အသံက နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော် တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ စောစောလာခဲ့ပါ၊ ကျွန်မကို အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့။"