အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း။ ၅၃

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုယွမ်သည် နက်မှောင်လိပ်ချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်းမရရှိခဲ့သော်လည်း လှည့်လည်သွားလာသော မြွေခြေလှမ်းနှင့် မိုးမခပွင့် ဓားသိုင်းတို့ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤခရီးမှာ အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ဘူးဟု ခံစားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သိုလှောင်ရုံဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကုယွမ်က နက်မှောင်ကျားလက်သီးကိုပေး၍ လှည့်လည်သွားလာသော မြွေခြေလှမ်းနှင့် လဲလှယ်ယူခြင်းကို အဘိုးအိုချန်အား မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် လှည့်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏နားထဲသို့ အိုမင်းသော အသံတစ်သံ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"ကောင်လေး... မင်း တကယ်လို့ နက်မှောင်လိပ်ချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ညကျရင် ငါ့ဆီလာခဲ့။ ဂေါင်လျူလမ်းကြားမှာ ငါစောင့်နေမယ်"

ကုယွမ်သည် ခေါင်းကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုချန်မှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှေးစိကာ အိပ်ငိုက်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ သူသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့သည့်အလားပင်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ အဘိုးအိုချန်၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ကုယွမ်တစ်ယောက် အားဟွမ်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုရဲသည်။

သူသည် ဘေးရှိ ရှရှုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးမှာ ဘာမှမသိရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ထိုအသံကို သူတစ်ဦးတည်းသာ ကြားခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကုယွမ်သည် အဘိုးအိုချန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရှရှုရွှယ်က နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းက ကုယွမ်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တတိယသခင်မလေး... တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လားဗျ"

ရှရှုရွှယ်က အရာတစ်ခုကို ကုယွမ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်ရာ သူဖမ်းယူလိုက်သည့်အခါ ၎င်းမှာ ကြေးသော့အဆုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ကုယွမ် နားမလည်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှရှုရွှယ်က တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"စောစောက ပေးခဲ့တဲ့ ကျားသစ်သန္ဓေ ခြင်ဆီဆေးကြောခြင်းဆေးလုံးက မင်း ငါ့ကို ကူညီခဲ့လို့ ငါ့အဖေက ပေးတဲ့ဆုပါ။ အခု ဒီသော့တွေကတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှု လက်ဆောင်ပေါ့။ ဒါက ချန်ကုန်းလမ်းကြား အဆုံးမှာရှိတဲ့ အခုလောလောဆယ် ဘယ်သူမှ မနေတဲ့ အိမ်ဝင်းရဲ့ သော့တွေပဲ"

"မင်း မြို့ထဲမှာ နေစရာနေရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအိမ်ဝင်းကို မင်းအတွက် ခေတ္တငှားပေးထားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သခင်မလေး"

ကုယွမ်သည် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသော်လည်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ကုရွာနှင့် မြို့ကို ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားလာနေရသည်မှာ တကယ်ပင် အဆင်မပြေလှပေ။ ဤကဲ့သို့ နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခုရှိခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေစေမည်မှာ အမှန်ပင်။

"ဒါ့အပြင် ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် သတိပေးပါရစေ"

ရှရှုရွှယ်က ခေတ္တရပ်ကာ လေးနက်စွာ ဆက်ပြောသည်။

"မကြာသေးခင်က ချင်ကျိုးတစ်ဝိုက်မှာ မငြိမ်မသက်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ အချို့နေရာတွေမှာ မိစ္ဆာတွေတင်မကဘဲ လူတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ရှိနေတယ်။ အဝေးကြီးကို ထည့်မပြောနဲ့ဦး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတင် ငါတို့ ပိုင်လျန်ခရိုင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်"

"ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုဝင် ၂၆ ယောက်စလုံးက ရက်ရက်စက်စက်နဲ့ သွေးအေးစွာ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ပုခက်ထဲက ကလေးငယ်လေးတွေကိုတောင် မချန်ခဲ့ဘူး။ အစိုးရက စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်တော့ ဒါက အနည်းဆုံး အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်တယ်လို့ သိရတယ်။ အခုထိတော့ သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းလည်း သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ပြဿနာရှာနေတာလား"

ကုယွမ်သည် ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

မိသားစုတစ်စုလုံးကို အသတ်ခံရရုံတင်မကဘဲ နို့စို့ကလေးတွေကိုတောင် မချန်ဘူးဆိုတော့... ဒါဟာ ဘယ်လိုတောင် ရူးသွပ်ရက်စက်တဲ့လူမျိုးရဲ့ လက်ချက်ပါလိမ့်။

ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ လူမဆန်သော လုပ်ရပ်များအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသလို တစ်ဖက်

တွင်လည်း ကုယွမ်သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"တကယ်လို့ ဒါက ချင်ကျိုးလို နေရာကြီးမှာ ဖြစ်တာဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ အဲဒီလို နေရာမျိုးမှာဆိုရင် ကိစ္စကြီးကြီးမားမားတွေကို ဖြေရှင်းပေးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ရှိနေတာပဲဟာ။ ငါ့လို သိုင်းဆရာအဆင့်လေးက စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုက ကိုယ့်အိမ်နီးချင်း ပိုင်လျန်ခရိုင်ထဲမှာ ဖြစ်နေတာ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်တော့မှာလဲ"

ကုယွမ်ကို သတိပေးပြီးနောက် ရှရှုရွှယ်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စောစောက အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ရှမင်ယန်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့ပြီး လော့ရှန်းနှင့် အဘိုးမိုတို့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ရှမင်ယန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း ကျောခိုင်းထားသည်။

"အဖေ..."

ရှရှုရွှယ်က ရိုသေစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ကုယွမ်ကို သတိပေးခဲ့ပြီးပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သတိပေးခဲ့ပါပြီ"

"ကောင်းပြီ။ အဲဒီကောင်လေးက အလားအလာရှိပုံပဲ။ မင်းအနေနဲ့ သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး မင်းဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းအတွက် အားကိုးရတဲ့ လက်ရုံးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ရှမင်ယန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။

"အဖေ... ကျွန်မအထင်တော့ ကုယွမ်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်နဲ့သူ နေတတ်တဲ့သူပါ။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ခိုင်းစေမှုကို အလွယ်တကူ လက်ခံမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး"

ရှရှုရွှယ်က ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်"

"သူက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ချင်တာလား ဘာလားဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်း သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးဆိုတာလည်း ငါနားလည်ပါတယ်"

ရှမင်ယန်က ဘာမှမဖြစ်သလိုပင်။

"ဒါတွေက အဓိက မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှာ ရှိနေသရွေ့ ပြီးတော့ သူက အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်ရမှာပဲ"

ရှရှုရွှယ် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သူက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဒီကောင်လေးရဲ့ ကိစ္စက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စမို့လို့ မင်း အရမ်းစိတ်ပူမနေပါနဲ့။ ဒါထက် ရှုရွှယ်... မင်းရဲ့ ပါရမီက အလယ်အလတ်အဆင့်ပဲ ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ထူးခြားတယ်။ မင်းက ဝိညာဉ်ပန်းတွေနဲ့ ရှားပါးဆေးပင်တွေကို ဗီဇအရ နီးစပ်မှုရှိတယ်။ အဘိုးမိုက မင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ။ မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှိနေနိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ပြောတယ်"

"မကြာခင်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းသာ ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဆေးဘုရင်တောင်ကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်တဲ့အထိ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ ဒါဟာ မင်းအတွက် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အလမ်းပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ အရယူရမယ် နားလည်လား"

ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏လေသံမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ ရှရှုရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားကာ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ အဖေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီအိမ်ဝင်းက မဆိုးဘူးပဲ..."

ကုယွမ်သည် ချန်ကုန်းလမ်းကြားရှိ အိမ်ဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေမိသည်။

၎င်းမှာ အဆောင်နှစ်ဆင့်ပါသော အိမ်ဝင်းငယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အိပ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ မြင်းဇောင်း၊ ထင်းဂိုဒေါင်မှအစ အိမ်သာအဆုံး အစုံအလင် ပါရှိသည်။ လောလောဆယ် လူမနေသော်လည်း အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပြောင်စင်နေ၏။ နောက်ဖေးတွင် ပန်းပင်၊ အပင်အချို့ရှိပြီး ရေကန်ငယ်တစ်ခု တူးထားကာ ရွှေငါးများ ကူးခတ်နေကြသည်။ အခန်းများအတွင်း၌လည်း ကုတင်မှအစ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများအထိ သေသပ်လှပစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။ ခြုံငုံကြည့်လျှင် ဤအိမ်ဝင်းမှာ အတော်ပင်ကောင်းမွန်ပြီး လူတစ်ဒါဇင်ကျော် နေထိုင်လျှင်ပင် ကျဉ်းကျပ်ခြင်းမရှိနိုင်ပေ။

မြို့ထဲရှိ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများကို ကုယွမ် အတော်အတန် သိရှိထားသည်။ ဤကဲ့သို့ နေရာကောင်းပြီး အပြင်အဆင် ပြည့်စုံသော အိမ်တစ်လုံးမှာ ငွေတုံးတစ်ထောင်ကျော် တန်ဖိုးရှိနိုင်ရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူနိုင်မည့် အခြေအနေမဟုတ်ပေ။

"ငါ့ကို အိမ်ဝင်းတစ်ခု ပေးရုံတင်မကဘူး။ မကြာခင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေအကြောင်း သတိပေးပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ပါ ပြောသွားတယ်ဆိုတော့..."

ကုယွမ်က တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေတာဆိုတော့ တတိယသခင်မလေးက ငါ့ကိုများ စိတ်ဝင်စားနေတာလား"

လူ့ဘဝရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု အကြီးစား သုံးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ သူမ ငါ့ကို ကြိုက်နေတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။

အမှန်တော့ ကုယွမ်က နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်သုံးသပ်

တတ်သော ကုယွမ်သည် ရှရှုရွှယ် သူ့အပေါ် စွဲလန်းသွားလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု မယူဆပေ။

အဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ သူ၏ အလားအလာကောင်းများကို မြင်တွေ့သွားသဖြင့် တစ်ဖက်လူက သဘောကောင်းပြကာ ရင်းနှီးမှုရယူရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချက်ကို ကုယွမ် ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

အချိန်စောသေးသဖြင့် ကုယွမ်သည် သူ၏အဖော် သုံးကောင်လုံးကို အိမ်ဝင်းထဲသို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်သစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အနီးအနားတွင် လူစိမ်းများမရှိသဖြင့် ထိုသုံးကောင်မှာ စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားတော့သည်။

အားဝူ၏ ဗီဇအရ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ကာ မှောင်ရိပ်ခိုသော ထောင့်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေပြီး သူ၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာစွမ်းအင် အစအနများကြောင့် ပုန်းအောင်းနေသော ပိုးမွှားများနှင့် ကြွက်များပင် ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဝဖြိုးနေသော ကြွက်အချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်မြည်ရင်း အိမ်ဝင်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြသည်။

၎င်းမှာ ပါးစပ်ကြီးအတွက်တော့ အခွင့်အရေးကောင်းပင်။ သူသည် ထိုကြွက်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အားရပါးရ ဝါးမြိုနေတော့သည်။ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အစာအဖုအထစ်များမှာ သူ၏လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် လက်ညှိုးခန့်သာရှိသော ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ဆင်းသွားသည်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းကာ အလယ်တွင် ဖောင်းကြွနေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သေးသွယ်နေသော ပုံစံမျိုးပင်။

အခန်း။ ၅၄

အားဟွမ်သည် ရုပ်ဆိုးလှသော ၎င်း၏ဝမ်းကွဲကြွက်များကို အမျိုးအနွယ်တူဟု လုံးဝမသတ်မှတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ၎င်းတို့ကို လှည့်၍ပင်မကြည့်ဘဲ တံခါးဝတွင် ထိုင်လျက် သံတုံးတစ်တုံးကိုသာ အရသာရှိရှိ ကိုက်စားနေပြီး ကုယွမ်အတွက် တံခါးစောင့်ပေးသည့် တာဝန်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ထမ်းဆောင်နေတော့သည်။

ကုယွမ်သည် စိတ်ကိုစုစည်းကာ သူ၏ အရည်အချင်းပြကွက်ကို ခေါ်ယူကြည့်ရှုလိုက်သည်။

[သားရဲထိန်းသိမ်းသူ: ကုယွမ်]

[အခြေအနေ: ပုံမှန်]

[သားရဲအဖော်များ: သံမဏိသွားကြွက်(ရတနာရှာကြွက်ကလေးအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၈၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်)၊ သံကျောကင်းခြေများ(ငွေကျောကင်းခြေများအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၅၆၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်)၊ ပါးစပ်ကြီးမြွေ(မျိုချဂဠုန်မြွေအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၁၀၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်)]

[ယဉ်ပါးအောင်လုပ်နိုင်သော သားရဲအရေအတွက်: ၀]

[ကျင့်ကြံမှုအဆင့်: မွေးရာပါသိုင်းဆရာ (အကြောသန့်စင်ခြင်းအဆင့်)]

[တာအိုအနှစ်သာရ: ၁၂၅၀]

တာအိုအနှစ်သာရနှင့် ပတ်သက်လျှင် ကုယွမ်သည် တစ်ထောင်နှစ်ရာကျော်အထိ စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအမှတ်များသည် သံကျောကင်းခြေများအတွက် မလုံလောက်သေးသော်လည်း သံမဏိသွားကြွက် အားဟွမ်သို့မဟုတ် ပါးစပ်ကြီးမြွေကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပေးရန်အတွက်မူ အပိုပင် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ကုယွမ်သည် အဖော်သတ္တဝါ သုံးကောင်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဖွင့်၍ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[သံမဏိသွားကြွက် (အပြာရောင်အဆင့်)]

[ဖော်ပြချက်: ရွှေနှင့် သံထည်ပစ္စည်းများကို စားသုံးရသည်ကို နှစ်သက်သည့် ထူးခြားသော ကြွက်မျိုးစိတ်။ သံထည်များကို နှစ်ရှည်လများ ကိုက်စားခဲ့ခြင်းကြောင့် "သံမဏိအရိုး" ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သာမန်ကြွက်များထက် ပိုမိုကြီးမားသန်မာကာ ရန်လိုတိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းထန်သည်။ သာမန်သတ္တဝါအဆင့်မှ မကျော်လွန်သေးသော်လည်း အသိဉာဏ်အတော်အတန် ရှိသည်။ "ရတနာရှာကြွက်ကလေး" အဖြစ် ပြောင်းလဲရန်အတွက် အရွယ်ရောက်ပြီးသားဖြစ်ရန်နှင့် တာအိုအနှစ်သာရ ၈၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်]

[အဆင့်: ကြီးထွားဆဲအဆင့် (၆၃%)]

[သံကျောကင်းခြေများ (အနီရောင်အဆင့်)]

[ဖော်ပြချက်: သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ကျောပြင်နှင့် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ခြေထောက်များရှိသည့် ရှားပါးမိစ္ဆာပိုးကောင်။ တောတောင်အတွင်းရှိ အဆိပ်ငွေ့များနှင့် အဆိပ်ရှိသတ္တဝါများကို စားသုံးပြီး မိစ္ဆာအဆိပ်ငွေ့များကို စုဆောင်းနိုင်သည်။ "အရိုးစားမြှား" ဟူသော မွေးရာပါအစွမ်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ၎င်းက ရွှေနှင့် သံကိုပါ အရည်ပျော်စေနိုင်သည်။ လက်ရှိတွင် အခြေခံအသိဉာဏ်အချို့ရှိသည့် ကြီးထွားဆဲအဆင့်၌သာ ရှိသေးသည်။ "ငွေကျောကင်းခြေများ" ဖြစ်ရန် တာအိုအနှစ်သာရ ၅၆၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်]

[အဆင့်: ကြီးထွားဆဲအဆင့် (၃၉%)]

[ပါးစပ်ကြီးမြွေ (အပြာရောင်အဆင့်)]

[ဖော်ပြချက်: အဆိပ်မရှိသော်လည်း ထူးခြားသည့် မြွေအမျိုးအစား။ ကိုယ်ထည်သွယ်လျသော်လည်း အလွန်ပျော့ပျောင်းပြီး ခွန်အားကြီးမားကာ ကြမ်းတမ်းသည့် စရိုက်ရှိသည်။ သားကောင်ကို ရစ်ပတ်ချေမှုန်းပြီး တစ်ကောင်လုံး မျိုချနိုင်သည်။ အစားအလွန်ကြူးခြင်းကြောင့် တစ်ခါတရံ အစားအသောက်လွန်၍ သေဆုံးတတ်သည်။ "မျိုချဂဠုန်မြွေ" ဖြစ်ရန် တာအိုအနှစ်သာရ ၁၀၀၀ မှတ် လိုအပ်သည်]

[အဆင့်: ကြီးထွားဆဲအဆင့် (၅၇%)]

၎င်းတို့ သုံးကောင်အနက် အားဝူသည် ကြီးထွားမှု အနှေးကွေးဆုံး ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ မတတ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။

ကုယွမ်သည် ၎င်းအား ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ထားသည်မှာ တစ်လကျော်မျှသာ ရှိသေးသလို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက်လည်း အချိန်အလုံအလောက် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းအပြင် အားဝူသည် သံကျောကင်းခြေများဖြစ်ရာ အနှစ်သာရအားဖြင့် "မိစ္ဆာ" အဆင့်ဝင် အဖိုးတန်မျိုးစိတ်ဖြစ်သဖြင့် ကြီးထွားမှု နှေးကွေးခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

အားဟွမ်နှင့် ပါးစပ်ကြီးမြွေတို့နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ အားဟွမ်မှာ ကုယွမ်၏ ပထမဆုံးအဖော်ဖြစ်ပြီး ကြီးထွားမှုမြန်ဆန်သည့်အပြင် အသိဉာဏ်လည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်ရာ ကုယွမ်က အထူးဂရုစိုက်၍ သံထည်ပစ္စည်းများကို မုန့်အဖြစ် ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်သော အပြောင်းအလဲများ မရှိခဲ့လျှင် အားဟွမ် အရွယ်ရောက်သည်နှင့် ကုယွမ်က တာအိုအနှစ်သာရမှတ်များကို အသုံးပြု၍ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပေးမည် ဖြစ်သည်။

ပါးစပ်ကြီးမြွေမှာလည်း ကြီးထွားမှုနှုန်း မဆိုးလှပေ။ ကိုယ်ထည်မှာ သေးသွယ်သော်လည်း အစားစားနိုင်မှုမှာ အံ့မခန်းပင်။ လက်ညှိုးခန့်သာရှိသော ကိုယ်ထည်ဖြင့် ကြက်၊ ဘဲ ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို တစ်ကောင်လုံး မျိုချနိုင်ပြီး တစ်ရက်အတွင်း အကုန်အစင် အစာခြေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လိုအပ်သည့် တာအိုအနှစ်သာရမှတ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပါးစပ်ကြီးမြွေသည် အားဟွမ်ထက်ပင် ပါရမီပို၍ ကြီးမားနိုင်ကြောင်း ကုယွမ် ခန့်မှန်းမိသည်။

ထို့ကြောင့် ပါးစပ်ကြီးသည် ကုယွမ်အတွက် ဒုတိယမြောက် အရန်အင်အားပင်။

သို့သော် ယခုလောလောဆယ်တွင်မူ သူ့ကိုယ်သူ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံးပင်။ ကုယွမ်သည် ရှရှုရွှယ် ပေးအပ်ထားသော ကျားသစ်သန္ဓေ ခြင်ဆီဥသန့်စင်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပုလင်းအဖုံးကိုဖွင့်၍ အနည်းငယ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ၎င်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

ကုယွမ်တွင် အဆိပ်တစ်ရာမတိုးခြင်းပါရမီ ရှိနေသလို ရှရှုရွှယ်အနေဖြင့်လည်း သူ့ကို အဆိပ်

ခတ်ရန် အကြောင်းမရှိသော်လည်း ကုယွမ်ကမူ အစစအရာရာ သတိကြီးစွာ ထားရှိသည်။ သူ့အသက်သည် သူ့အပိုင်ဖြစ်ရာ ဂရုစိုက်ခြင်းက ဘယ်သောအခါမျှ အပိုမဖြစ်နိုင်ချေ။

ဝိညာဉ်ဆေးလုံးသည် ပါးစပ်အတွင်းရှိ တံတွေးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အေးမြသော အရည်များအဖြစ် အရည်ပျော်သွားပြီး ကုယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မျိုချလိုက်သည်။ ဆေးလုံးတစ်လုံးလုံး လုံးဝအရည်ပျော်၍ အစာအိမ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ ခေတ္တမျှ ငုံထားပြီးနောက် နွေးထွေးသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ သိမ်မွေ့သော စီးကြောင်းများအဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ ကြွက်သားများအတွင်း၌ ပိုးကောင်လေးများ ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ ထုံကျဉ်ယားယံသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီစွမ်းအင်များမှာလည်း လှုံ့ဆော်ခံရသကဲ့သို့ ဆူပွက်လာတော့သည်။ ကုယွမ်သည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ချထားလိုက်ပြီး ရွှေမြွေစွမ်းအင်မျိုကျမ်းထဲတွင် ပါရှိသော လက်သီးကွက်များကို အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ စတင်လေ့ကျင့်သည်။

ဝူး... ဝူး...

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် အနည်းငယ် နှေးကွေးပြီး ထူးဆန်းနေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။ လေထုမှာပင် ပျစ်ခဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး လက်သီးချက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားကြောင့် လေတိုးသံများမှာလည်း တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရိုက်ခတ်မှုမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ မာကျောသော မြေပြင်မှာပင် လက်သီးလေကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ ထစပြုလာကာ အခိုးအငွေ့များ ဝေနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုယွမ်သည် အသက်ရှူခြင်းအတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ သွေးချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ကာ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို အစာခြေဖျက်စုပ်ယူမှု မြန်ဆန်စေရန် ထိန်းကျောင်းလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ခြင်ဆီဥသန့်စင်ဆေးလုံး၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပြီး ကုယွမ်၏ အဓိကအကြောများမှာ ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းလာသည်။

လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေခဲ့သော အကြောသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အထူးအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် စတင်တိုးတက်လာတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကုယွမ်သည် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်နားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အရေပြားနှင့် အသားစိုင်များမှာ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေပြီး အငွေ့များ ထွက်နေသည်။ ပြင်ပအပူချိန်ထက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာ အဆမတန် မြင့်တက်နေခြင်းကြောင့် လူကိုယ်တိုင်က အဖြူရောင်အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင်။

"နောက်ဆုံးတော့ အကြောသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ အထူးအောင်မြင်မှု ရခဲ့ပြီပဲ..."

ကုယွမ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အထူးပင် ပေါ့ပါးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမိုသွက်လက်မြန်ဆန်လာကာ ခွန်အားနှင့် လျင်မြန်မှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အရေပြားသန့်စင်ခြင်းပြီးနောက် ယခု အကြောသန့်စင်ခြင်းတွင်ပါ အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုတောင့်တင်းခိုင်မာလာတော့သည်။

သိုင်းဆရာတစ်ဦး၏ အဓိက အဆင့်သုံးဆင့်အနက် နှစ်ဆင့်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကုယွမ်သည် ယခုအခါ အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သိုင်းပညာကို စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့ချိန်မှ ယခုအထိသည် တစ်လခန့်မျှသာ ရှိသေးခြင်းပင်။ အခြားသူများအတွက်ဆိုလျှင် ဤအချိန်အတွင်း အရေပြားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ အစပျိုးမှုကိုပင် ရောက်ရှိရန် ခဲယဉ်းသည်။

ကုယွမ်ကဲ့သို့သော အချိန်တိုအတွင်း ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းကိုသာ လူအများ သိရှိသွားပါက တကယ့်ကို ဂယက်ရိုက်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ လက်ရှိ ကုယွမ်၏ စွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် လောကအလယ်တွင် ဓားတစ်လက်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာရင်း လူငယ်စစ်သည်တော် ကုဟူသော ဘွဲ့နာမည်ဖြင့် ပါရမီရှင်လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားနိုင်သည်။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် ကုယွမ်သည် အသစ်ရရှိထားသော မြွေလွင့်ခြေလှမ်းကျမ်းကို ထုတ်ယူ၍ လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးသိုင်းပညာမျိုးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် သိုင်းကျမ်း၏ အနှစ်သာရကို ဦးစွာနားလည်ရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်းနောက် လှုပ်ရှားမှုများကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်မှသာ အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်ခြင်းပင်။ သို့သော် ကုယွမ်အတွက်မူ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသွားခဲ့ပုံရသည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာသားတိုင်းကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုကာ ပါဝင်သော ပုံဖော်ချက်များကိုလည်း လေ့လာလိုက်သည်။ ဤစာအုပ်ငယ်လေးကို ဖတ်ရှုပြီးသွားချိန်တွင် ကုယွမ်သည် အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်သည် တောတောင်အတွင်း၌ ရစ်ပတ်တွားသွားနေပြီး သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် အခြားအတားအဆီးများကို ကျွမ်းကျင်သွက်လက်စွာဖြင့် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းသွားနေသည့် ပုံရိပ်ပင်။

"ဒါကိုး..."

ကုယွမ်သည် ထိုနားလည်မှုကို တိတ်တဆိတ် အရသာခံရင်း စိတ်နှစ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာအုပ်ကို ချထားကာ ခြေလှမ်းများကို ပြောင်းလဲလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုတွင် သွက်လက်မှုနှင့် ချောမွေ့မှုတို့ ပေါင်းစပ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော မိစ္ဆာမြွေကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။