အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း ၁၂၉ ကျင်းနက်ကြီးထဲမှ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများ

"ဝေါလီ၊ မင်းကို အားကိုးရမယ်နော်"

နောက်ထပ် ရထားဒင်္ဂါးများ သုံးစွဲရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ဝေါလီက ၎င်း၏ စက်ယန္တရားလက်တံကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရဲချီယန်ကို ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရထားတွဲအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ပြန်လည်အသုံးပြုရေး ကိရိယာ၏ အဖွင့်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် အပျက်အစီးများ အတွင်းသို့ ထွက်ခွာသွားကာ မြင်ကွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"အဲ့ဒီဘက်ကိုလား..."

ဝေါလီ ပျောက်ကွယ်သွားသော လားရာကို ရဲချီယန်က မှတ်သားထားလိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝေါလီက နတ်ဆိုး ကတ်ပြား ကို ၎င်းဘာသာ ယူဆောင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုရှိနေတတ်ပြီး ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခု ရစ်ပတ်ထားလေ့ရှိပေသည်။

ဖွင့်လှစ်ရန် သော့မရှိပါက သူသည် ဘုရားစူး ကတ်ပြား ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်၏။

ဤသို့ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရဲချီယန်က အပြင်သို့ထွက်ကာ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

မြေပြင်မှာ လိမ္မော်နီရောင် သန်းနေပေ၏။

ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် အပြင်ဘက်ရှိ လေထုမှာပင် ပုံပျက်နေသယောင် ရှိနေတော့သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤမျှ ပူပြင်းလှသော အပူချိန်၌ ထို ရေခဲသွေးကြောပုတီးစေ့ သာ မရှိပါက အပြင်ထွက်၍ စူးစမ်းလေ့လာရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှပေမည်။

"ဟင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံး အပြင်ထွက်ကြည့်ရအောင်"

သူက ရေခဲသွေးကြောပုတီးစေ့ ကို ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် သီကုံးကာ သူ၏လည်ပင်းတွင် လည်ဆွဲတစ်ခုကဲ့သို့ မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ထားလိုက်လေ၏။

စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရထားတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း တံခါးဖွင့်သည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပေသည်။

ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာလေတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ပူရုံသာ ပူနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့်အတူ ပါလာသော အပူရှိန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

စဉ်းစားကြည့်ပါလေ။

၅၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ရှိသော လေပြင်းက လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်လာပါက အနည်းငယ်မျှ အေးမြမှုကို မပေးစွမ်းနိုင်ဘဲ လူကို ပို၍ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်စေမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဒင်

တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုက သူ၏နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားလေ၏။

လွင့်မျောကြယ် သန့်စင်သော အမှတ်အသား က သူ၏ရှေ့တွင် အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပေသည်။

ထိုလောင်မြိုက်နေသော လေပြင်းများမှာ သုံးမီတာအကွာတွင် တားဆီးခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ယင်းကြောင့် အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပြီး ရေခဲသွေးကြောပုတီးစေ့ ၏ အာနိသင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဤနေရာတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သွားချေပြီ။

"ဟူး... အခုမှပဲ တော်တော့တယ်၊ ကဲ... တာဝန်က ဘယ်မှာလဲ"

အတိတ်က အတွေ့အကြုံများအရ တာဝန် ပလက်ဖောင်း မှ ပေးအပ်သော တာဝန်မှာ ရထား နှင့် သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် ရှိနေတတ်ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားတွင် ဖြူဖွေးနေသော အရိုးစုတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဒါများလား။

ရဲချီယန်က ထိုအရိုးစုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်နက်တပ်ဆင်မှု နေရာလွတ် ထဲမှ လရိပ်ဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဓားဖျားဖြင့် အသာအယာ တို့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဂျောက်——

ထိုအရိုးစုမှာ ခဏချင်းမှာပင် အမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ထိုအမှုန့်များမှာ ၎င်းတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေသည့်အလား ရဲချီယန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြေးဝင်လာရန် ကြိုးစားသော်လည်း လွင့်မျောကြယ် သန့်စင်သော အမှတ်အသား က တားဆီးထားဆဲပင်။

"ဒါက ဘာလဲ"

အရိုးစု ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ၎င်း၏အောက်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက် ရှိနေပေသည်။

ထိုကျိုးပဲ့နေသော ဓားမှာ ကျူရှင်းထူ သူ့အား ပေးခဲ့ပြီး ဤဘူတာသို့ ဝင်ရောက်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော ကျိုးပဲ့နေသည့် ဓားတိုလေးနှင့် အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများ ဆင်တူနေပေသည်။

သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဓားတိုလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ကျီးကန်းနတ်ဆိုး ကို ဆင့်ခေါ်၍ ထိုကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ထိတွေ့ခိုင်းလိုက်လေ၏။

ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်မလာဘဲ ကျီးကန်းနတ်ဆိုး က ထိုဓားတိုကို ကောက်ယူကာ ရဲချီယန်ထံသို့ ပြန်လာခဲ့ပေသည်။

"အရမ်းပူတာပဲ..."

၎င်းကို အေးမြသွားစေရန် ရေခဲသွေးကြောပုတီးစေ့ ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ရဲချီယန်က သူ၏လက်ထဲရှိ အခြားတစ်ဝက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လေ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ၎င်းတို့မှာ အတိအကျ ကွက်တိ ဖြစ်နေပေသည်။

ဝူး——

ဓားတိုနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ ပုစဉ်းရင်ကွဲ ကဲ့သို့သော တိုးညှင်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဓားသွား၏ ရှေ့တွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

"လမ်းညွှန်ပေးတာလား"

သူ ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးဘဲ ရထား ဆီသို့ အရင်ဆုံး ပြန်သွားလိုက်ပေသည်။

သူ့ရထား၏ ရထားတွဲများအတွင်း၌ အလွန်အသုံးဝင်သော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မမေ့ပါနှင့်။

သဲပုံစံငယ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

မြေပုံ တစ်ခုပေါ့။

ဤဘူတာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သဲပုံစံငယ် ပေါ်တွင် မြေပုံအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ထိုအထဲရှိ အဆက်မပြတ် လက်နေသော အလင်းစက်ကလေးမှာ ဓားတိုလေး ညွှန်ပြနေသော လားရာနှင့် အတိအကျ တူညီနေပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤဓားက သူ့ကို ထိုအန္တရာယ်ရှိသော ပစ်မှတ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည်လား။

တာဝန်က ထိုပစ်မှတ်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့လား။

သေချာပေါက်တော့ မဟုတ်နိုင်ချေ။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤဘူတာမှာ တာဝန် ပလက်ဖောင်း မဟုတ်ဘဲ အမဲလိုက် ပလက်ဖောင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် သဲပုံစံငယ် ၏ အကြောင်းအရာများကို အလွတ်မှတ်သားနေရန် မလိုကြောင်း သိရှိလိုက်ပေသည်။

ထိုအစား အတုအယောင် စောင့်ကြည့်မျက်နှာပြင် ၏ မြင်ကွင်းကို ဤနေရာသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ရာ စနစ်၏ အလင်းမျက်နှာပြင် မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ သဲပုံစံငယ် ၏ အကြောင်းအရာများကို မြင်တွေ့နိုင်သွားလေတော့သည်။

ကျီးကန်းနတ်ဆိုး က ရှေ့မှ လမ်းရှင်းပေးကာ သူသည် လမ်းသရဲကို ဆင့်ခေါ်၍ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပေသည်။

ဤအလင်းစက်ကလေး၏ လားရာအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာရာ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားမှာ အဆုံးအစမရှိသော လွင်တီးခေါင်ပြင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေပေသည်။

မည်မျှကြာအောင် ရှေ့သို့ သွားခဲ့ရမှန်း မသိရဘဲ လုံးဝ တူညီလွန်းလှသော ဤလမ်းမကြီးမှာ လူကို လမ်းမှားသွားစေရန် အလွယ်တကူ ဖြစ်စေနိုင်ပေ၏။

ယင်းက အချိန် မည်မျှအထိ အမှန်တကယ် ကုန်လွန်သွားသည်ကိုပင် မသိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေပုံရပေသည်။

သို့သော် သူ့အတွက်တော့ ယင်းက ကိစ္စမရှိချေ။

အစပိုင်းတွင် သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့မိသော အိတ်ဆောင်နာရီမှာ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို ပြသနေပေပြီ။

【၁၄ : ၁၀ : ၃၁】

မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ ဆယ်မိနစ်။

"ဟူး... တစ်နာရီကျော်ပဲ ရှိသေးတာလား။ ငါ့မှာတော့ တော်တော်လေး အကြာကြီး လမ်းလျှောက်နေရသလို ခံစားနေရတာ... တော်တော်လည်း ဝေးတာပဲ"

ယင်းက ခြေကျင်လျှောက်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ လမ်းသရဲ က အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းသို့ မရောက်ရှိသေးသော်ငြားလည်း လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ခြင်းထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လှပေသည်။

အတုအယောင် စောင့်ကြည့်မျက်နှာပြင် ၏ စောင့်ကြည့်မှု အလင်းမျက်နှာပြင် အရ သဲပုံစံငယ် ပေါ်ရှိ အလင်းစက်ကလေး ညွှန်ပြနေသော အန္တရာယ်ရှိ ယူနစ်မှာ လုံးဝ ရွေ့လျားခြင်း မရှိချေ။

"ဒီနေရာမှာပဲလား။ တော်တော် မှောင်နေတာပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့၌ လွင်တီးခေါင်ပြင်နှင့် ကွဲပြားသော အရာတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ပုံပျက်နေသော လေထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက မြေပြင်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကျရောက်သွားသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာပုံရသော နက်ရှိုင်းသည့် ကျင်းကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာလေတော့သည်။

နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီး၏ အစွန်းတွင် ရပ်ကာ သူသည် အောက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်၏။

အတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို သူ မမြင်ရချေ။ မှိန်ဖျော့၍ လွင့်မျောနေသော မြူထုတစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။

"ငါ အောက်ဆင်းရမယ့်ပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး အတွင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ရဲချီယန်က နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · မာနတရား ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်း၏ ဒုတိယမြောက် စွမ်းရည်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ အမြင်အာရုံကို အသက်သွင်းလိုက်လေ၏။

ပြီးခဲ့သည့် ဘူတာတွင် ဤစွမ်းရည်မှာ ရထား ကို ဖောက်ထွင်း၍ အတွင်းပိုင်းမြင်ကွင်းကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့ဖူးပေသည်။

ဤမြူထုကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုနိုင်မည်လား။

သူသည် မြင်ကွင်းကို အသက်သွင်းကာ မြူထုကို ဖောက်ထွင်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

ရဲချီယန်သည် အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများပင်တည်း။ နေရာအနှံ့မှာ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းတို့မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံနေပြီး ၎င်းတို့၏ ကျန်ရှိနေသော မျက်နှာများမှာ နာကျင်မှု ခံစားနေရသည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ထို့ပြင် ဤမြူထုများ ရှိနေလျှင်ပင် နေ၏ လောင်မြိုက်သော လေပြင်းများ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

လောင်မြိုက်နေသော လေပြင်းများကြောင့် ထိုပုပ်ပွနေသော အလောင်းများ၏ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်သားမြေပြင်မှာ အပူရှိန်များ ပိုမို စုပုံလာနေလေတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ သံပြားပူပေါ်တွင် နင်းလျှောက်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ ခြေထောက်မှ ကျန်ရှိနေသော အရေပြားများမှာ ကွာကျနေပေသည်။

အမြင်အာရုံက ရှေ့သို့ ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူသားနှင့်တူသည့် သက်ရှိတစ်ဦးမှာ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများ၏ အထက်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေရင်း...ဟင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေတာလား။

ဟင်...

ပုပ်ပွနေတဲ့ အလောင်းတွေက အသက်ရှူနိုင်လို့လား။

လူတစ်ယောက်လား။

ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ပုပ်ပွနေတဲ့ အလောင်းတွေကြားမှာ ရှိနေရတာလဲ။

အောက်ဆင်းရမလား။

သဲပုံစံငယ် ပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော အန္တရာယ်ရှိ ယူနစ်မှာ သေချာပေါက် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုသူပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခုနက နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · မာနတရား မရှိဘဲ ဇွတ်တိုးဝင်သွားခဲ့ပါက ဤပုပ်ပွနေသော အလောင်းအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရရန်မှာ အလွန် သေချာလှပေသည်။

အောက်ဘက်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်၊ သို့သော် သူသာ အောက်သို့ မဆင်းပါက ဤဘူတာ၏ တာဝန်မှာ ဤနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေပေလိမ့်မည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ရဲချီယန်က စင်ကြယ်သော သန့်စင်ခြင်း ကျောက်တုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

စင်ကြယ်သော သန့်စင်ခြင်း ကျောက်တုံး မှာ အဆင့် ၄ သာ ရှိသော်ငြားလည်း အဆင့်မြင့် ဘူတာများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ၎င်း၏ အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဘိုးဘေး ကဲ့သို့ပင် အဆင့်နိမ့် သန့်စင်သော အလင်းရောင်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော ဒုတိယမြောက် တစ်ဦးကို ယခုအချိန်အထိ သူ မတွေ့ရှိခဲ့ဖူးသေးချေ။

ဘူတာ၏ အဆင့်က အဆင့်နိမ့် ပစ္စည်းများကို လုံးဝ အသုံးမဝင်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ချေ။

သူက လမ်းသရဲ ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျီးကန်းနတ်ဆိုး ကို အရင်ဆုံးတွန်းအားပေးကာ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်စေလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း ၁၃၀ ခင်ဗျား... က... ဘယ်သူ... လဲ

ဂါး...

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက ကျင်းနက်ကြီးထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်။

ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများအားလုံးက ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသွားကာ လောင်ကျွမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို တရွတ်တိုက်ဆွဲလျက် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးထံသို့ ပြေးဝင်လာကြလေတော့သည်။

ငရဲမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ခံထားရသော နတ်ဆိုးများအလား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြပေသည်။

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကလည်း ညှာတာခြင်း မရှိဘဲ အနက်ရောင် အမွေးအတောင် မုန်တိုင်းတစ်ခုဖြင့် ထိုအလောင်းများကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေ၏။

ရဲချီယန်က ကျင်းနက်ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်နေရင်း နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · မာနတရား မှတစ်ဆင့် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူသားနှင့်တူသည့် သက်ရှိကို အကဲခတ်နေပေသည်။

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက အလောင်းများကို အမြောက်အမြား သတ်ဖြတ်နေသော်လည်း ထိုသူက သူ၏ နေရာမှ မဖယ်ရှားဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရ၏။

ဂလောင်... စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျင်းအထက်တွင် ရပ်နေသော ရဲချီယန်ပင် ထိုအသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုအသံကြောင့် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများမှာ ကျီးကန်းနတ်ဆိုးထံသို့ ပြေးဝင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်၏ ဘေးသို့ တစ်လှမ်းချင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်က မြင့်မားသော ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

၎င်းက အနက်ရောင် ဓားတစ်လက်ဖြင့် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကို ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။

ဒါက စစ်ကြေညာတာလား။ မဟုတ်ချေ။

သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်က ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ညွှန်ပြကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောနေပုံရပေသည်။

ဤနေရာမှနေ၍ ရဲချီယန် မကြားနိုင်ချေ။

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကလည်း စကားမပြောနိုင်ပေ။

သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်က စကားပြောပြီးနောက် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ကျီးကန်းက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ထူးဆန်းသွားပုံရ၏။

"ဟင်... ဒါက တကယ်ကြီး လူတစ်ယောက်များလား"

ရဲချီယန်က လက်ဖျစ်တီးလိုက်ရာ ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက ဟိန်းဟောက်၍ အပေါ်သို့ ပျံတက်လာပေသည်။

၎င်း၏ ခြေသည်းများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ရဲချီယန်ကိုယ်တိုင် ကျင်းနက်ကြီးထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်လေ၏။

မြူထုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သောအခါ အောက်ဘက်ရှိ အပူချိန်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သိပ်တော့ မထူးလှချေ။ ၅၀ ဒီဂရီမှ ၄၀ ဒီဂရီဝန်းကျင်လောက် ဖြစ်ရပေမည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အတော်လေး အေးမြနေပေပြီ။

ရဲချီယန်က သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်၏။ ၎င်းက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူက ဆိုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ခုနက ပြောလိုက်တာကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြောပါဦး"

"ဂါး..." ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများမှာ ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှ တန့်သွားကြလေ၏။

သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်က အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား သူ၏ဓားဖြင့် မြေကြီးကို ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ခုနက အသံမျိုး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

"ပြန်သွားကြစမ်း" သံချပ်ကာအောက်မှ လူသားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အက်ကွဲရှရှ အသံနက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဒါက တကယ်ကြီး လူသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ။ ဒီဘူတာရဲ့ တာဝန်က ဒီလူကြောင့်များလား။

ထိုအမျိုးသားက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး တော်တော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရ၏။ သူက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အကူအညီမဲ့သော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဆင့်ခေါ်ခံရတဲ့ သက်ရှိတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကိုး။ ငါလည်း ဒီလောက်အကြာကြီး စကားပြောနေတာကို ဘာလို့ ပြန်မပြောတာလဲလို့ တွေးနေတာ။ ပြီးတော့ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲလို့လည်း သိချင်နေခဲ့တာ၊ မျိုးနွယ်စု ပြောင်းလဲတာမျိုး ရှိရင်တောင် ဒီလိုမျိုးနွယ်ကတော့ မရှိနိုင်ဘူးလေ"

ရထားမောင်းနှင်သူ - ထိုသံချပ်ကာဝတ် လူသားက သူ့ကို အခြားအမည်ဖြင့် မခေါ်ဘဲ ဤသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်ပေသည်။

ဒါဆို ဒီလူက ရထား ရှင်သန်ရေး ကမ္ဘာအကြောင်း သိနေတာပေါ့။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" ဒါကတော့ ဂန္ထဝင် မေးခွန်းတစ်ခုပင်။

သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသားက မိမိကိုယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်လား... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကမှ ဒီကမ္ဘာထဲကို အသက်ရှင်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်လို့ ပြောရင် ခင်ဗျား ယုံမလား"

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကလား။ ဒါဆိုရင် သူက အနည်းဆုံး သူတို့ထက် အသုတ်ပေါင်း ကိုးခုလောက် စောတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ပေါ့။ ဒီလူက ရှာယာထက်တောင် စောနေတာလား။

ရဲချီယန်က အီဘိုနီနှင့် စကိုင်းဟော့ခ် တို့ကို သတိထားကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခြားသော လက်နက်များကိုလည်း လက်နက်တပ်ဆင်မှု နေရာလွတ် ထဲတွင် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်၏။ အမဲလိုက် စက်ယန္တရားနဂါးကလည်း ဘေးတွင် အသင့်ရှိနေပေသည်။

"ကျွန်တော် မယုံဘူး။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်က ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ကြည့်ရတာ နည်းနည်း အားနည်းလွန်းနေသလိုပဲ။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"

"ငါက ဒီမှာ မရှိသင့်ဘူးလား။ ဟားဟား... ဒါဆို ငါက ဘယ်မှာ ရှိသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လို့လဲ" ထိုအမျိုးသားက ဆက်လက်၍ ခါးခါးသီးသီး ရယ်မောနေပြန်သည်။

"သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ရထား ရှင်သန်ရေး ပွဲတော် ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်းမှာ လူသား သန်းပေါင်း ၁၈၀ တိတိ ဒီကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်လာကြတာပဲ။ အခြေခံ ဘူတာ ဆယ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့အခါ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကနေ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိက အဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ။ ကျန်တဲ့လူတွေက ရှေ့ဆက်သွားရင်း ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဘူတာတွေကို ဖြတ်ကျော်ရတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လူအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တာ။ ဒါဆိုရင် ဒီလူတွေအားလုံးသာ အရမ်း အစွမ်းထက်လာကြမယ်ဆိုရင် နောက်က လိုက်လာတဲ့သူတွေအတွက် ဘာများ ကျန်ဦးမှာလဲ"

ဒါကလည်း မှန်ပေသည်။ သူ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က တွေ့ခဲ့သော ချင်ချန်သည်ပင် ဤကမ္ဘာထဲတွင် ခြောက်နှစ်ကြာနေခဲ့ပြီး သူ၏ ရထားကို အဆင့် ၇ သို့သာ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သေး၏။ သာမန်လူများအတွက်မူ ဤအရှိန်အဟုန်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်တန်ရာပေသည်။ စောစီးစွာ ရောက်လာသော ရထားမောင်းနှင်သူများမှာလည်း သေချာပေါက် အလွန် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ချေ။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူး ထင်တယ်"

"နေနဲ့ လေပြင်းအပူတွေ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ ခင်ဗျားက ဒီလောက် လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာကို ချွတ်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတာပဲ။ ခင်ဗျားက လူသားတစ်ယောက်ပါလို့ ကျွန်တော် ဘာလို့ ယုံရမှာလဲ။ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိထားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်များ ဖြစ်နေမလား"

သံချပ်ကာဝတ် ပုံရိပ်က ခဏမျှ တန့်သွားလေသည်။ ရဲချီယန်၏ စကားကြောင့် သူကိုယ်သူ ခဏတာမျှ သံသယဝင်သွားပုံရ၏။

"ငါက ရထားမောင်းနှင်သူရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိထားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လား။ ဟင်း... ငါက... မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်လား"

လှည့်ဖြားခြင်း - ရဲချီယန်က ထိုနတ်ဆိုး ကတ်ပြားကို ထုတ်မသုံးလျှင်တောင်မှ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကြောင့် သူ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။ ထုတ်မသုံးလျှင်တောင် သူက ၎င်းကို အနည်းငယ် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက လူသားပဲ၊ ငါက လူသားပဲ။ ငါက လူသားပါ ကောင်လေး၊ မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ ငါ တောင် အလိမ်ခံရတော့မလို့။ ဒါက ဘာလို စွမ်းရည်မျိုးလဲ။ အခုခေတ် ရထားမောင်းနှင်သူတွေက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်ကြတာလား"

သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသား၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသေး၏။ ရဲချီယန်က လှည့်ဖြားခြင်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်မသုံးသရွေ့ သူက လွှမ်းမိုးခံရခြင်း မရှိချေ။ သူက တကယ်ကြီး လူသားတစ်ယောက်လား။

"ငါက လူသားပဲ၊ ဒါကို သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်က ရောက်လာတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ စီနီယာလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီဘူတာက ယုတ္တိနည်းကျကျ ပြောရရင် အဆင့် ၈ ထက် မမြင့်သင့်ပါဘူး။ ဒီလောက် နှစ်တွေအကြာကြီးမှာ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ဘာလို့ ဒီထဲကို ရောက်လာရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဟင်း... မင်းရဲ့ ရထား အဆင့်က အခု ဘယ်လောက်လဲ"

"..."

"အာ... မင်းက မပြောချင်ဘူး ထင်တယ်၊ ဒါကလည်း ပုံမှန်ပါပဲ။ ဟားဟား... ငါလည်း တခြားသူတွေကို ငါ့ရဲ့ ရထား အဆင့်အကြောင်း ပြောရတာ မကြိုက်ဘူး။ ငါ..."

"လိုရင်းကိုပဲ ပြောပါ။ ခင်ဗျား... က... ဘယ်သူ... လဲ" ရဲချီယန်က ဤမေးခွန်းကို တတိယအကြိမ်မြောက် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒီလူက စကားတွေ တော်တော်များတာပဲ။ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ရှာယာ လိုပဲလား။ သူ စကားမပြောရတာ ကြာလွန်းလို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်တဲ့အခါ တကယ်ကြီး စကားတွေ အရမ်း ပြောချင်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ အခု သူက အရင်ကလို မဟုတ်တော့ချေ။ ဒီစီနီယာတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူက လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။

"အာ... ငါ့အမှားပါ။ ငါ လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားမပြောရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီလေ။ ဟူး... ငါ့နာမည်က အော်တိုစ်။ ငါက ဒီမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အကျဉ်းသား တစ်ယောက်ပေါ့။ ရထား အဆင့်ကတော့ ၂၇၊ ရထားပေါ်ကို ပြန်မရောက်တာ ကြာလှပြီဆိုပေမဲ့လည်း ဟားဟား"

အဆင့် ၂၇ လား။ အဆင့်ကတော့ မြင့်လှပေသည်။ သို့သော် ရဲချီယန်က သူသည် ဤလူနှင့် မယှဉ်နိုင်ဘူးဟု မခံစားရချေ။ ရထား အဆင့်က ရထားကိုသာ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး လူကို မဟုတ်ချေ။ မတူညီသော ရထားမောင်းနှင်သူများကြားတွင် ရထားအဆင့် တိုးမြင့်လာတိုင်း ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်လာသည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ပါချေ။ မွန်ရိုးဂျီနာနှင့် ရှာယာ ကဲ့သို့ပင် နှစ်ဦးလုံးမှာ အဆင့်မြင့် ရထားမောင်းနှင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှာယာ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အခြားတစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် ရှာယာ၏ အဆိုအရ လက်ရှိတွင် အမြင့်ဆုံး ပစ္စည်းအဆင့်မှာ ၁၂ သာ ရှိပေသည်။ သူ၏ အမဲလိုက် စက်ယန္တရားနဂါးက အကန့်အသတ်ကျော်လွန် မုဒ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါက အဆင့် ၁၃ အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်ရာ ယင်းမှာ လက်နက်များနှင့် ပစ္စည်းများအတွက် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ အဆင့်မြင့် ရထားမောင်းနှင်သူများသည်လည်း ဤကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အဆင့် ၁၂ ပြီးနောက်တွင် ရထားမောင်းနှင်သူများကြား ကွာဟချက်မှာ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုများနှင့် ရရှိထားသော အရာများအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး အဆင့် တန်ဖိုး သက်သက်အပေါ်တွင် မူတည်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ အကယ်၍ တကယ် တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက သူ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပါချေ။