အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

အခန်း ၁၆၃ - စကားပြောဆိုခြင်း

ဟူယန် စကားပြောပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသော လူအနည်းငယ်နှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာ ရှိသည့် ရှောင်ဖုန်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဖုန်းသည် ဟူယန်၏ စကားများက သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တွန်းချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဟူယန်က သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲသို့ လက်ခံရန် ငြင်းဆိုပါက သူ ဘာလုပ်မည်နည်း ဆိုသည်ကို သူ တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုနေ့ကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှောင်ဖုန်းသည် လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိသေးကြောင်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိသားစု အတွင်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရလေ၏။ မိသားစု အမွေဆက်ခံသူများ ဖြစ်ကြသော သူ၏ မိဘများသည် မိသားစု အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး အမြင့်ဆုံး ပါရမီဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့သော သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အရိုးများကို လိုချင်မက်မောခြင်း ခံရမှုကြောင့် ကြေကွဲဖွယ်ရာ လုပ်ကြံခံခဲ့ရကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အရိုးများ တူးထုတ်ခံခဲ့ရပေသည်။

သူ ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားချိန်တွင် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းနှင့် စေ့စပ်ထားသူက စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းကာ သူ့ကို အသရေဖျက်ခဲ့သဖြင့် သူ မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရလေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းဂိုဏ်း တွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် သူသည် အေးစက်သော အကြည့်များ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ကို သည်းခံခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပုံသွင်းခြင်း နည်းလမ်းကို ရှာဖွေကာ နောက်ဆုံးတွင် အပြင်စည်းဂိုဏ်း မဟာယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ၌ မဟာဆရာကြီး အိုးယန်၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံခဲ့ရပေသည်။

စီနီယာအစ်ကို များစွာသည် ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ရန် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံသွင်းရန် အန္တရာယ်ကိုပင် စွန့်စားခဲ့ကြလေ၏။

သူ တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်ပေသည်။ အကြံအစည်များ ကင်းမဲ့သော ဤ သန့်ရှင်းသည့် ခြံဝင်းငယ်လေးကို သူ နှစ်သက်လေ၏။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော စီနီယာအစ်ကို ပိုင်ကို ကြည့်ရသည်ကို သူ နှစ်သက်ပြီး ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို အိမ်ပြင်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်ကို နှစ်သက်ကာ တတိယ အစ်ကို လုပ်ပေးသော အစားအစာကို နှစ်သက်ပြီး ယုံကြည်ရခက်သော်လည်း အလွန် ယုံကြည်စိတ်ချရသော စီနီယာအစ်ကိုကို နှစ်သက်ကာ ပို၍ပင် နှစ်သက်သောအရာမှာ...

ထို့ကြောင့် ဟူယန်က သူ့ကို သနားညှာတာမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ငြင်းပယ်လိုက်ချိန်တွင် ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ ဘဝ နောက်တစ်ကြိမ် မှောင်မိုက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်တော် ရှောင်ဖုန်း အတွက် နေရာ တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား..." ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်ဖုန်း၏ အဝတ်အစား ထောင့်စွန်းလေး ဆွဲခံလိုက်ရလေ၏။ ရှောင်ဖုန်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဟူထူသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစား ထောင့်စွန်းလေးကို

ဆွဲထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... အဆင်ပြေပါတယ်... ခဏနေ ဖေဖေ့ဆီ ငါ သွားမယ်... ငါ သူ့ကို တောင်းပန်လိုက်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ရှောင်ဖုန်းကို ဂိုဏ်းထဲသို့ အိုးယန် ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက ရှောင်ဖုန်းကို သူတို့၏ ဂျူနီယာညီလေး အဖြစ် တိတ်တဆိတ် လက်ခံထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ ဆရာက သဘောမတူသည့်အပြင် သူ၏ လေသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်အောင် လေးနက်နေလေ၏။ ဘာလုပ်ရမည် ဆိုသည်မှာ စီနီယာအစ်ကို အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့ပေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော အိုးယန်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော အိုးယန်သည် ဤတစ်ကြိမ် ဟူယန်၏ ပြန်လာမှုမှာ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက အလွန် အလျင်စလို နိုင်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး အရာအားလုံးသည် အချိန်နှင့် အပြိုင် လုပ်ဆောင်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

အိုးယန်သည် လှည့်ကာ ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် သွားကို ကိုက်ထားသော ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ အိုးယန် ရုတ်တရက် စတင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အရမ်း စိတ်ပျက်နေတဲ့ ပုံစံ မလုပ်ပါနဲ့... အဲဒါ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး... ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ ငါ သွားမေးလိုက်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ရှောင်ဖုန်းနှင့် ဟူထူတို့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... စီနီယာအစ်ကိုက အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းသွားအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်... သွားကြစို့... မင်းတို့အတွက် ဖက်ထုပ်တွေ ငါ လုပ်ထားတယ်... ဒီနေ့ ဖက်ထုပ် စားကြမယ်..."

ရှောင်ဖုန်း၏ လည်ချောင်းများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး နေရာကို အလွန် နှစ်သက်သော်လည်း တစ်သက်လုံး အကူအညီ တောင်းခံရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့သော သူသည် တောင်းပန်စကားများကို မပြောနိုင်သေးချေ။ သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းထားလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော့်ကြောင့် ကိစ္စတွေကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့... အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ... လောကကြီးက ကျယ်ဝန်းပါတယ်... ကျွန်တော် ရှောင်ဖုန်း အတွက် နေရာ တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိမှာပါ..."

အိုးယန် ပြုံးကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးရွားပါဘူး... အဘိုးကြီးရဲ့ စရိုက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေလို့ပါ... ခဏနေ ငါ သွားမေးလိုက်မယ်... ထူထူ... ဒီနေ့ သမီးရဲ့ ဆေးစိမ်ရေချိုးခြင်း ပြီးပြီလား..."

အိုးယန်သည် ဟူထူကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။ ဟူထူက ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ သူမ ယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ဆေးစိမ်ရေချိုးခြင်း အတွက် အချိန်မရသေးချေ။

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ချန်ရှန်း... ထူထူကို စာသင်ဖို့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ခေါ်သွားလိုက်... ရှောင်ပိုင်... မင်းလည်း အခန်းထဲ ပြန်ပြီး အရင် နားလိုက်..."

သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ငြင်းပယ်၍ မရသော အမိန့်ပေးသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။ လူတိုင်းသည် အိုးယန်၏ အကြည့်အောက်တွင် ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

လူတိုင်းသည် ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားကြပြီး တံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပိတ်သွားပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် တံခါးကို တစ်ချက်မျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသော ချန်ချန်ရှန်းထံသို့ အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်လိုက်လေ၏။

"တတိယ အစ်ကို... ဆရာ့ရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး..."

လမ်းလျှောက်နေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ဆက်လက် လမ်းလျှောက်ရင်း ပိုင်ယွီထံသို့ အသံလှိုင်း ပြန်လည် ပို့လွှတ်လိုက်ပေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် စီနီယာအစ်ကိုက သူ့ရဲ့ နောက်ပြောင်မှုတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပြီ... စီနီယာအစ်ကို ထွက်လာရင် ငါတို့ကို ပြောပြလိမ့်မယ်..."

လူတိုင်း အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ဟူထူ၏ တိတ်တဆိတ် ငိုရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ထိုအချိန်မှသာ အိုးယန်သည် လှည့်ကာ သူ၏ ညာဘက်ရှိ အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ ဟူယန်သည် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခုကို မျက်စိမှေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

အိုးယန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ ယခုလေးတင် ဆံပင်အနက်ရောင် အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သော ဟူယန်သည် ယခုအခါ ဆံပင်အဖြူရောင်များ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများပင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ဟူယန်၏ ဆံပင်အဖြူရောင်များကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်း ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တက်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းကာ ဟူယန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပေသည်။ ဟူယန်ကို ကြည့်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ သမီးက ခင်ဗျားကို ဖေဖေ လို့ ခေါ်နေပြီ... မယားငယ်တွေက သဘောတူပါ့မလား..."

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဘာ မယားငယ်တွေလဲ... ငါတို့က ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ သက်သက်ပါ..."

"အော်... ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား... ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ခင်ဗျားကို ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားစေတာလား... ခင်ဗျားရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကလည်း သိပ်မကောင်းပါဘူး..." အိုးယန်က အဓိပ္ပာယ် ပါပါ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဟူယန်သည် သူ၏ ဆံပင်ကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါက မကြာသေးခင်က အပြင်ဘက်မှာ အကျော်ကြားဆုံး လွမ်းဆွေးဖွယ် စတိုင်လ် ပဲ... အပျော်တမ်း ကောင်... မင်းက ဘာသိလို့လဲ..."

ထိုနှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ဟူယန် တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏ အရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံကို ငုံ့ကြည့်နေလေ၏။ အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင် မီးစာ လောင်ကျွမ်းသွားချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော 'ရှဲရှဲ' မြည်သံမှလွဲ၍ အခြားအသံ မရှိချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဟူယန်က စကားပြောလာခဲ့ပေသည်။

"သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းက တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်မှာ မဖြစ်သင့်ဘူး... မမောမပန်း ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို သည်းခံပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဆင့်ဆင့် အားကိုးခြင်းအားဖြင့်သာ သူရဲ့ တာအိုကို သူ ရှာတွေ့နိုင်မှာ... ဖန်လုံအိမ်က ကောင်းပေမယ့် သူ့ကို ရေနစ်သေဆုံးသွားစေလိမ့်မယ်..."

ဟူယန်သည် ရှောင်ဖုန်းကို အဘယ်ကြောင့် လက်မခံခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို အိုးယန်အား ရှင်းပြနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ရှောင်ဖုန်း အတွက် ပေါများလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို အချိန်တိုအတွင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းစွာ ကျင့်ကြံနိုင်စေမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာက သူ့ကို တိုးတက်မှု မရှိဘဲ ရပ်တန့်သွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ပုံသွင်းနိုင်သော ရှောင်ဖုန်းသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့လေ၏။ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ကြားတွင် အဆက်မပြတ် လျှောက်လှမ်းခြင်းအားဖြင့်သာ သူ၏ ခွန်အားသည် အလျင်အမြန် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။ တောင်ထိပ်ငယ်လေးတွင် နေထိုင်ခြင်းက သူ့ကို ဒုက္ခပေးရုံသာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဖန်လုံအိမ်ထဲရှိ ပန်းများသည် လှပစွာ ပွင့်လန်းကြသော်လည်း သူတို့တွင် ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့ပြီး သူတို့၏ ရနံ့မှာလည်း မပြင်းထန်ချေ။ လေနှင့် နေရောင်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး ဇွဲရှိရှိ ပွင့်လန်းနေဆဲဖြစ်သော ပန်းများသာလျှင် သူတို့၏ ထူးခြားသော အလှတရားကို အမှန်တကယ် ဖော်ထုတ်နိုင်ပေသည်။

သူ့ကို လက်မခံခြင်းမှာ သူ့တွင် နောက်ဆုတ်ရန် အတွေးများ မရှိစေရန်နှင့် သူ့ကိုယ်သူသာ အားကိုးနိုင်ကြောင်း သူ့ကို သိစေရန် ပင် ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်က သိကြောင်း အသံပြုလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်သည် စစ်တုရင် ကျောက်တုံး တစ်လုံးကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို မေးစရာ ဘာမှ မရှိဘူးလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ အားလုံး လူ့လောကထဲကို ဝင်ကတည်းက အားလုံးကို ငါ စီစဉ်ထားခဲ့တာလေ..."

အိုးယန် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျားမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ် သေချာပေါက် ရှိမှာပါ... အဆုံးမှာတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ကောင်းဖို့အတွက် သက်သက်ပါပဲ..."

ဟူယန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုဖြင့် ရယ်မောနေကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး တွန့်လိမ်ကာ အလွန် အရုပ်ဆိုးနေလေ၏။

အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည့်အလား ဟူယန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်း သိလား ကောင်လေး... တကယ်တော့ ချင်းဆုန်းက ထိုက်အာရဲ့ တပည့်ပဲ... ဒါက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ထိုက်အာရဲ့ တပည့်ဟာ ချင်းဆုန်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ သူ့အတွက် တွက်ချက်ပေးခဲ့ပြီးသား... ဒီအတွက် ငါ မေပယ်ရွက် မြို့ကိုတောင် အထူး ခရီးစဉ် တစ်ခု အနေနဲ့ သွားခဲ့တယ်... ငါ ဘာလို့ စိတ်ပြောင်းပြီး သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံခဲ့လဲ မင်း သိလား..."

အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို ပြုံးပြကာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်း ကြောင့်လေ... မင်း အဲဒီမှာ မရှိသင့်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း ပေါ်လာခဲ့တယ်... ငါ အဲဒါကို အကြိမ် ၁၇၃,၆၀ဝ တွက်ချက်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ မတွက်ချက်မိခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက မင်း အဲဒီမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ"

အခန်း ၁၆၄ - ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ ဖက်ထုပ် စားချင်တယ်

"ငါ ဒီကမ္ဘာထဲကို ကူးပြောင်းလာလို့ ငါ့ရဲ့ ရုပ်အဆင်းသွင်ပြင်ကို ကြိုဟောလို့ မရတာလား..."

ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သော အိုးယန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရေကန်နက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဟူယန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ နှာခေါင်းများ ကျိန်းစပ်လာပြီး သူ ထပ်မံ၍ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပေသည်။

"အရမ်း ပျော့ညံ့လွန်းတယ်..."

ဟူယန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အိုးယန်၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ စစ်တုရင် ကစားပွဲကို ဆက်လက် ကစားနေလေ၏။

တစ်ခဏအကြာတွင် ဟူယန်က တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ အားလုံး ငါ့ကို မုန်းကြမလား..."

"ခင်ဗျားကို မုန်းရမယ် ဟုတ်လား... ဘာအတွက် မုန်းရမှာလဲ..." အိုးယန်က ခေါင်းမော့ကာ ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒီ စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်လိုက်... ငါ ကြိုက်တဲ့ နေရာမှာ ကျောက်တုံး တစ်လုံးကို ငါ ချထားလို့ ရတယ်..."

အိုးယန် နားလည်သွားလေ၏။ ဟူယန်သည် အိုးယန်နှင့် အခြားသူများကို စစ်တုရင် အရုပ်များကဲ့သို့ သဘောထားပြီး သူတို့၏ ဘဝများကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပုံကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

"မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေလေ... မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့မှာ စွမ်းဆောင်ရည် သိပ်မရှိဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့အတွက် လမ်းကောင်း တစ်ခုကိုပဲ ငါ ရှာပေးချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သဘောမကျမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဟူယန်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

များသောအားဖြင့် လည်ဝယ်တတ်သော ဟူယန်သည် ဤအကြောင်းကို ပြောပြချိန်တွင် အမှားတစ်ခုခု လုပ်ထားသော ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်နေပုံ ရပြီး ထိုအရာမှာ အတော်လေး ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

စနစ်က ခေတ်တစ်ခေတ်၏ ကြီးမြတ်ဆုံးသော ပါရမီရှင် အဖြစ် အကဲဖြတ်ထားသော ဤ မဟာဆရာကြီး သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်ပြဘုတ် တစ်ခုလုံး မေးခွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစွမ်းထက်သည့် သက်ရှိ တစ်ဦးသည် သူ၏ တပည့်များ အရှေ့တွင် အမှားတစ်ခုခု လုပ်ထားသော ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သတိထားနေပေသည်။

အိုးယန် စတင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖြူစင်ပြီး ရိုးသားသော ရယ်မောသံ တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းစေချင်တာက ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားထဲက လာတာဆိုမှတော့ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ..."

ဟူယန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်နေလို့သာပေါ့... မင်းတို့ စကားနားမထောင်တဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက ပြဿနာကောင်တွေချည်းပဲ... မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက မာနကြီးကြတယ်... တခြားသူတွေ စီစဉ်ပေးထားတဲ့ လမ်းကို မင်းတို့ လျှောက်ချင်ပါ့မလား..."

"အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ မရှိခဲ့ရင် လန်ချင်းဆုန်းရဲ့ နောက်ဆုံး နိဂုံးက ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."

အိုးယန်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိထားနေပုံ ရကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆို သူ အိမ်ထောင်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူ အထီးကျန်စွာနဲ့ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်..."

ဟူယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်ယွဲ့က လူ့လောကကို သွားဖို့ ခင်ဗျား စီစဉ်ခဲ့တာလား..."

ဟူယန်က ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ ကောင်မလေး သွားဖို့ မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွက်ချက်ထားခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်... မင်းပြောခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ယူခြင်းကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းက အဲဒီ အပြောင်းအလဲပဲ..."

အိုးယန် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နားလည်သွားလေ၏။ ချန်ရှန်းက ဇူယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အချိန်လိုင်း ပြောင်းလဲသွားရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

အချိန်လိုင်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ရှေးခေတ်သို့ ပြန်သွားခြင်းကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသဖြင့် အိုးယန်သည် ဟူယန်၏ စကားများထဲရှိ အပြောင်းအလဲ က ဘာကို ကိုယ်စားပြုသနည်း ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...

ဟူယန် စတင် ချောင်းဆိုးလာပြီး ရပ်တန့်၍ မရတော့ချေ။ သူသည် ပါးစပ်ကို ကာရန် လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အဖြူရောင် လက်ကိုင်ပုဝါပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အနီရောင် အစွန်းအထင်း တစ်ခုကို အိုးယန် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"အဲဒါကို ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့ အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား သေသွားလိမ့်မယ်..."

အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေလေ၏။

သို့ရာတွင် ဟူယန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်ကိုင်ပုဝါကို သိမ်းလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲတာက သဘာဝကျကျပဲ ပေးဆပ်မှု တစ်ခု လာတယ်... အထူးသဖြင့် ကောင်းကင် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲတာပေါ့... ငါ အဲဒါကို လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ... ပြီးတော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး..."

အိုးယန်သည် သူ၏ လက်များကို စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ဖိထားပြီး ဟူယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဘာ ပေးဆပ်မှု လဲ..."

ဟူယန်သည် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပေသည်။

"အများဆုံးကတော့ အသက် တစ်ချောင်း အတွက် အသက် တစ်ချောင်း ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါက အရှုံးခံမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး... အများကြီးနဲ့ ငါ လဲလှယ်ခဲ့တာပါ..."

ပြောပြီးနောက် ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို အောင်ပွဲခံ လက်ဟန်အမူအရာ ပင် ပြသလိုက်လေသည်။

ဝုန်း...

အိုးယန်သည် စစ်တုရင်ခုံကို တိုက်ရိုက် မှောက်ချပစ်လိုက်ပြီး ဟူယန်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သွေးရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျား သေတာကို ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..."

သူ ကူးပြောင်းလာကတည်းက သူသည် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ရလေ၏။ သူ၏ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းမှုနှင့် သူ၏ ဘေးတွင် ကံကြမ္မာသားတော် ဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန်း ရှိနေပြီးနောက်တွင်ပင် ဤလောကနှင့် မသက်ဆိုင်ဘူး ဟူသော ခံစားချက်၊ ထို အထီးကျန်မှု ခံစားချက်က အိုးယန်ကို အိပ်နေစဉ်မှာပင် ကြောက်ရွံ့နေစေခဲ့ပေသည်။

မုန်တိုင်းဒဏ်မှ အိုးယန်ကို ကာကွယ်ပေးသော နံရံ တစ်ခုကဲ့သို့ ဟူယန် သူတို့၏ ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှသာ အိုးယန်သည် ဤလောကတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု ခံစားချက် တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ယခုအခါ ဟူယန်က သူ သေတော့မည်ဟု ပြောနေပေသည်။

ဤလောကတွင် အိုးယန် အမှန်တကယ် ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောအရာ သိပ်မများလှချေ။ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခွင့်ကို သူ မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိုးယန်သည် သူ၏ ဆရာကို လေးစားမှု ပြသရန် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဤ အဘိုးကြီး၏ ကော်လာကို အကြိမ်များစွာ ဆွဲကိုင်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်က ဘာမှ ထိခိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ကော်လာ အဆွဲခံထားရသော ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"နာမည် မပါဘဲ မျိုးရိုးနာမည် သက်သက် ရှိတယ် ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မင်း သိလား... ငါ မင်းကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံခဲ့တဲ့ အစကတည်းက ဒီ ရလဒ်က သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ..."

အိုးယန်၏ ခေါင်းများ ကိုက်ခဲလာခဲ့ပေသည်။ သူသည် နာမည် မပါဘဲ မျိုးရိုးနာမည် သက်သက်သာ ရှိသည်ဟူသော အချက်ကို လူအများအပြား သိကြသော်လည်း လူတိုင်းက သူ့ကို စိတ်ကြောင်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ နာမည်ပေးရသည်ကို မကြိုက်ဘူးဟုသာ ထင်ခဲ့ကြလေ၏။

တကယ်တမ်းတွင် သူ နာမည် မလိုချင်တာ မဟုတ်ဘဲ နာမည် ရှိလို့ မရဘူး ဆိုသည်ကို အိုးယန်နှင့် ဟူယန်တို့သာ သိကြပေသည်။

နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်တိုင်း ထိုနာမည်ကို ကြားတဲ့သူတိုင်းက ဟူယန်တောင် အပါအဝင် မေ့သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်သည် ယခုအချိန်အထိ နာမည် မရှိဘဲ မျိုးရိုးနာမည် တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဟူယန်သည်လည်း နည်းလမ်းများစွာကို ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း နာမည်တစ်ခုကို ပြောပြီးနောက် ထိုအရာကို ပြန်လည် မှတ်မိရန် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မျိုးရိုးနာမည် သက်သက်သာ ရှိခဲ့ပြီး နာမည် မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင် တာအို၏ စွန့်ပစ်ခံ တစ်ယောက် ပင်တည်း။

ဤလောကတွင် အိုးယန် ဟူသော သူ မူလကတည်းက မရှိခဲ့ချေ။

သူ နာမည် ရှိ၍ မရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤလောကသည် အိုးယန်ကို ဤလောကမှ လူတစ်ယောက်အဖြစ် အခြေခံအားဖြင့် အသိအမှတ်မပြုသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...

ကော်လာ အဆွဲခံထားရသော ဟူယန်သည် ထပ်မံ ချောင်းဆိုးလာခဲ့ပေသည်။ အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို ဂရုတစိုက် လွှတ်ပေးလိုက်လေ၏။

ဟူယန်သည် ပျော့ပျောင်းသော ကူရှင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး အိုးယန်ကို သက်သာရာရစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေး... သွားပြီး စစ်တုရင်ခုံကို ယူခဲ့..."

စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော အိုးယန်သည် ကြိုးဆွဲ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကဲ့သို့ သူ မှောက်ချခဲ့သော စစ်တုရင်ခုံကို သူတို့၏ အရှေ့တွင် ပြန်ထားလိုက်ပြီး အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ကောက်ယူနေလေ၏။

ဟူယန်သည် အလွတ် ဖြစ်နေသော စစ်တုရင်ခုံကို ငေးမောစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ပြောရမှာ ရှက်စရာ ကောင်းပေမယ့် လန်ချင်းဆုန်း၊ ရှောင်ပိုင်၊ ထူထူ တို့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံဖို့ ငါ ခေါင်းမာမာနဲ့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ... အဲဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာ မရှိပါဘူး..."

အိုးယန်၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားပြီး ဟူယန် ပြောသည်ကို ဆက်လက် နားထောင်နေလိုက်လေ၏။

"ငါ့မှာ တပည့် တစ်ယောက်ပဲ ရှိသင့်တယ် လို့ ငါ တွက်ချက်ထားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အဲဒါက ချန်ရှန်း ပဲ... ပြီးတော့ ချန်ရှန်းက ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လိုပဲ တွက်ချက်တွက်ချက် ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲဖို့ ချန်ရှန်း ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်လဲ ဆိုတာကို ငါ တွက်လို့ မရဘူး..."

အိုးယန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပေသည်။ ချန်ရှန်းသည် ပြန်လည် မွေးဖွားလာသူ၊ အနာဂတ်မှ ပြန်လာသူ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဤကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲမည့်သူမှာ ချန်ရှန်း ဖြစ်သည်ဟု ဟူယန် အဘယ်ကြောင့် ပြောရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်ပုံ ရလေ၏။

အိုးယန် ခေါင်းမော့ကာ အဘယ်ကြောင့်နည်း ဆိုသည်ကို ဟူယန်အား ပြောပြရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဟူယန်၏ ပြုံးနေသော အမူအရာကြောင့် သူ တားဆီးခံလိုက်ရပေသည်။

"ဘာလို့လဲ ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ထုတ်မပြောပါနဲ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ပြောလိုက်ရင် အဲဒါကို သိသွားလိမ့်မယ်..."

ဟူယန်က သူ၏ လက်ညှိုးကို အထက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။

အိုးယန် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"တခြား နည်းလမ်း တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား..."

ဟူယန်၏ အကြည့်သည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ အဲဒါကို အကြိမ် ၁၇၃,၆၀ဝ တွက်ချက်ခဲ့ပြီး ရလဒ် ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး... ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ တွက်ချက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ အားလုံးကိုပဲ ငါ လွှဲအပ်ထားခဲ့မယ်... အထူးသဖြင့် မင်းက စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့..."

ဟူယန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်အောင် နီရဲလာခဲ့ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်း တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... မင်းက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်ပါ... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းရဲ့ ဆရာ ဆိုတာ မမေ့နဲ့... တချို့ကိစ္စတွေက မင်း ခံစားဖို့ မဟုတ်ဘူး... ငါ သွားမယ်..."

သို့ရာတွင် ထို့နောက် ဟူယန်၏ အသံမှာ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာက သိပ်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး... ငါ လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက ဒီ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ စစ်တုရင်ခုံကို စောင့်ရှောက်ပြီး အဲဒီ အရေးမပါတဲ့ လူတွေ အဲဒီပေါ်မှာ ကျောက်တုံးတွေ လာမချနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ပဲ..."

"ခင်ဗျားက သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက်လို ဘာတွေ လာဟန်ဆောင်နေတာလဲ..."

အိုးယန်သည် ငိုခြင်းထက် အရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ ဟူယန်ကို ဆဲဆိုလိုက်ပေသည်။

"သူရဲကောင်း လား... လူမိုက် တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

ဟူယန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"နှစ်သစ်ကူး ဖို့တောင် နီးနေပြီ... ငါက မင်းတို့ အားလုံးနဲ့ အတူ ဖက်ထုပ်လေး စားချင်ရုံပါပဲ..."