အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း ၁၆၅ - ဆရာ ဆိုသည်မှာ သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးသူ ဖြစ်သည်

အိုးယန်သည် နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် ပို၍ပို၍ ချည့်နဲ့လာပုံရသော ဟူယန်ကို ကြည့်ရင်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ ဘာလုပ်နိုင်သနည်း ဆိုသည်ကို မသိတော့ချေ။

သူနှင့် သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေးတို့ လူ့လောကသို့ ဝင်ရောက်ချိန်မှသာ သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေး၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန်အတွက် ဟူယန် သူ၏ အကြံအစည်များကို စတင်ခဲ့သည်ဟု သူ မူလက ထင်ခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆရာသည် အိုးယန်ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ အရာအားလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် စီစဉ်နေခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

အိုးယန်သည် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေ၏။ ရှေးခေတ်က နှစ်ပေါင်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သော အင်မော်တယ်များသည် လက်ရှိအချိန်အထိ သူတို့၏ လက်လှမ်းမီမှုကို ဆန့်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူ၏ ဆရာ လုပ်ခဲ့သောအရာသည် အိုးယန်ကို ယုတ္တိရှိပြီး အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် ဟူယန် ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေရန် အိုးယန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။

သို့သော် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

အိုးယန်သည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ စစ်မှန်သောချီများသည် သူ၏ အထဲတွင် လှိုင်းထန်နေပေသည်။ သူ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ မရောက်နိုင်ဘဲ သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တွင်သာ နေရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရလေ၏။

အဆင့်နိမ့် မှော်အတတ်များသည် သူ့အတွက် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ပြီး ချီ ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခုက ဘေးဒုက္ခ ကျော်လွှားခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော ဟူယန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ လုံးဝ အကူအညီမဲ့နေပေသည်။

သူ ဟူယန် သေဆုံးသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

သူ လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ချေ။

တကယ်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

တကယ်ပဲ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ကောင်လေး... အကယ်၍ ငါ မသေဘူးဆိုရင် အဲဒါက ငါ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်း အတိုင်း မင်း ဆက်လျှောက်သွားမယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... ငါ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက မင်းရဲ့ အချုပ်အနှောင်တွေကနေ လွတ်မြောက်မှု တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်... အများကြီး မတွေးပါနဲ့..."

ဟူယန်၏ အသံမှာ သဲ့သဲ့မျှ လွင့်ပျံလာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။

သေရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ရှင်းလင်းနေသော ဟူယန်သည် သူ၏ သေဆုံးမှုကို သူ၏ အစီအစဉ်များထဲတွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးဖြစ်ကာ အနာဂတ်ကိုပင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ ဆရာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ တပည့်များအတွက် သူ လုပ်ပေးနိုင်သမျှ အရာအားလုံး ဖြစ်ပြီး အိုးယန် သူ့ကို တားဆီးရန် အစွမ်းအစ မရှိချေ။

အိုးယန်သည် ဧည့်ခန်း တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသော ချန်ချန်ရှန်းကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပုံမှန် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်ပေသည်။

"ဒီလောက် အေးတဲ့ ရာသီဥတုကြီးမှာ ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"စီနီယာအစ်ကို... ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်ရဲ့ ကိစ္စ..."

ချန်ချန်ရှန်းက မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ရှောင်ဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ မရှိချေ။ သူ၏ ခေါင်းမာသော စရိုက်က သူ့ကို သူ၏ ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ပျက်မှုများကို ဖြေဖျောက်ရန် တားမြစ်နယ်မြေ သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပိုင်ယွီနှင့် ဟူထူတို့က သူ့ကို အဖော်ပြုပေးထားလေ၏။

"ချန်ရှန်း... ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောနဲ့တော့... နှစ်သစ်ကူး ပြီးရင် ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်ကို တောင်အောက်ကို ဆင်းခွင့်ပြုလိုက်..."

အိုးယန်က ချန်ချန်ရှန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ ရှောင်ဖုန်း တောင်အောက် ဆင်းသွားမည်ကို သူ ကန့်ကွက်စရာ မရှိချေ။ သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များအရ ရှောင်ဖုန်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများနှင့် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်မှုများ အပြီးတွင် လူသား ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးတွင် နေထိုင်ခြင်းက ရှောင်ဖုန်း၏ ကြီးထွားမှုကို အမှန်တကယ် အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ချန်ချန်ရှန်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောအရာမှာ ဆရာသည် သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံရန်ပင် ဆန္ဒမရှိခြင်းနှင့် စီနီယာအစ်ကိုက ဆရာနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဆရာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စည်းရုံးခံလိုက်ရခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအချက်က သူ မသိသော သိသာထင်ရှားသည့် လျှို့ဝှက် အကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိရမည်ဟု ဆိုလိုသော်လည်း ဆရာနှင့် စီနီယာအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံးက ပိုမို ပြောဆိုရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ချေ။

နှစ်သစ်ကူး အတွက် စည်ကားနေရမည့် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လေထုမှာ အတော်လေး မှိုင်းညို့နေပေသည်။

နောက်နေ့တွင် အလိုလိုက်ခံချင်သော ဟူထူသည် ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ငိုယိုလျက် ပြေးထွက်လာချိန်တွင် ထိုအဖြစ်အပျက်က ရှောင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများကို ပို၍ပင် မှေးမှိန်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားခဲ့သော်လည်း မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ဆရာကို လူဆိုးကြီး ဟု ဆဲဆိုနေသော ဟူထူကို သူ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဖုန်းသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နှလုံးသား နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... ငါ သူ့ကို ပူဆာလိုက်မယ်... ဆရာက လူဆိုးကြီး... အဆိုးဆုံးပဲ... နေ့တိုင်း ငါ သူ့ကို ပူဆာပြီး မင်းကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံအောင် လုပ်မယ်..."

ဟူထူသည် ပါးဖောင်းကာ ရှောင်ဖုန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှောင်ဖုန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်မလေး... ငါ့ပစ္စည်းတွေ ငါ သိမ်းပြီးပြီ... ဒီနေ့ ငါ တောင်အောက်ကို ဆင်းတော့မယ်... တောင်ထိပ်ငယ်လေးက နေရာကောင်း တစ်ခုပါ... ငါ ဒီမှာနေဖို့ ကံမပါတာပဲ ဖြစ်မယ်..."

"မရဘူး... မင်းကို မသွားစေချင်ဘူး... မင်း သွားလို့ မရဘူး... မင်း ထွက်သွားရင် ထူထူက တစ်သက်လုံး မင်းကို စကားမပြောတော့ဘူး..."

ဟူထူသည် ရှောင်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှောင်ဖုန်း မည်သို့ပင် ဖျောင်းဖျစေကာမူ အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဟူထူသည် ရှောင်ဖုန်း၏ လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်ပြီး ခြေဆောင့်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးသွားလေ၏။

ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ သွားရာ သေးသေးလေးများကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

"စတုတ္ထ စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

ရှောင်ဖုန်းသည် သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပိုင်ယွီကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သွားပါ... ဂရုစိုက်ပါ..."

မျက်လုံးမှိတ်ထားသော ပိုင်ယွီသည် အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။ ဟူယန် လုပ်ခဲ့သောအရာများအကြောင်း သူ လုံးဝ မပြောခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ဆရာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ သေချာပေါက် ရှိမည်ကို သူ သိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်ဖုန်းသည် မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်လာပြီး အလုပ်များနေသော ချန်ချန်ရှန်းကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ သူသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဖက်ထုပ် ပန်းကန် တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"လာ... ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်... ဒါတွေက ဖက်ထုပ်တွေ... စီနီယာအစ်ကိုက ငါ့ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးထားတာ... မိသားစုတွေပဲ ဒါကို စားလို့ရတယ်... မြန်မြန် စားလိုက်..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းများ ကျိန်းစပ်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် သိကြောင်း အသံပြုလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ရှိ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပန်းကန်ထဲရှိ ဖက်ထုပ်များကို ပါးစပ်အပြည့်စားလိုက်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ရှောင်ဖုန်းကို စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေလေ၏။ ဤ အနာဂတ် လူသား ဧကရာဇ်သည် ယခုအခါ ကလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူသည် လူသား မျိုးနွယ်ကို ပြိုလဲခြင်းမှ ကယ်တင်မည် ဖြစ်ပြီး တောင်များကို မျိုချကာ မြစ်များကို ဖြတ်သန်းနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လူသား အားလုံး၏ အရှေ့တွင် ရပ်တည်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ စီနီယာနှင့် ဂျူနီယာညီအစ်ကိုများ မဖြစ်နိုင်လျှင်တောင်မှ သူသည် ဖက်ထုပ် တစ်ပွဲ လုပ်ပေးရန် တန်ဖိုးရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း မထွက်သွားခင် စီနီယာအစ်ကိုကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦး..."

ချန်ချန်ရှန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချထားကာ အိုးယန်၏ တံခါးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ သူ တံခါး မခေါက်ရသေးမီ အိုးယန်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှောင်ဖုန်းကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေ၏။

"ဒီ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပါတယ်... ဒီ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှာ ဒဏ်ရာကျက်ဆေးတွေ ပါတယ်... ပြီးတော့ ဒီအိတ်ထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ပါတယ်... မင်းရဲ့ အလှအပ ခံစားမှုက ဘယ်လိုလဲတော့ ငါ မသိဘူး... မင်းက အရုပ်ဆိုးတဲ့ အဝါရောင် အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ရတာ သဘောကျတယ်... အဲဒါ အရမ်း အရုပ်ဆိုးတာပဲ..."

အိုးယန်သည် ရှောင်ဖုန်းကို တတွတ်တွတ် ပြောနေလေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို..."

ရှောင်ဖုန်းသည် ငိုခြင်းထက် အရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ အိုးယန်ကို ခေါ်လိုက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်က ရှောင်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ယောက်ျား တစ်ယောက်အတွက် ဒီလို မျက်နှာအမူအရာက တကယ် အရုပ်ဆိုးတာပဲ... ဒါက ငါ့ရဲ့ စောစီးတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ... နောက်ပိုင်း မင်း အောင်မြင်လာတဲ့ အခါ ငါ့ကို မမေ့နဲ့နော်..."

"အင်း... ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး..."

ရှောင်ဖုန်းသည် အိုးယန် အတင်းအကျပ် ပေးသောအရာများကို ယူကာ ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် အိုးယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဟူယန် ပိုင်ဆိုင်သော ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးသို့ ရောက်လာပြီး သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ သူသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ မဝင်ရောက်ခဲ့ဘဲ အတွင်းစည်းတပည့် တစ်ယောက် မဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤ စီနီယာအစ်ကိုများ၏ ဆရာသည် သူ၏ ဆရာ ဖြစ်ပေသည်။

ယောက်ျား တစ်ယောက်၏ ဒူးများသည် ရွှေနှင့် တန်ပြီး ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် မိဘများသည် သူ၏ ဆရာများ ဖြစ်ကြလေ၏။ ဤ ဟူယန်သည် သူ၏ အရိုအသေပေးခြင်းနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကောက်ယူကာ တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ နောက်မလှည့်ကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

ကျဆင်းနေသော နှင်းများကြားတွင် ရှောင်ဖုန်း၏ အထီးကျန်သော ပုံရိပ်သည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ တောင်တက်လမ်း တစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟူယန်၏ အခန်းထဲတွင် သစ်သားပြားငယ်လေးများ တစ်တန်းသည် ဟူယန်၏ အရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေလေ၏။ ရှောင်ဖုန်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဟူယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်သည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ တပည့် မဟုတ်တဲ့ သူ တစ်ယောက်က ငါ့ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချ အရိုအသေပေးတယ် ဟုတ်လား... တကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့ ကလေးပဲ..."

ထို့နောက် ဟူယန်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အရှေ့ရှိ သစ်သားပြားငယ်လေးများ ပေါ်တွင် နာမည်များ သဲ့သဲ့မျှ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဟူယန် သူ၏ တပည့်များအတွက် ပြုလုပ်ပေးသော နောက်ဆုံးအရာ ပင် ဖြစ်လေ၏။ သစ်သားပြားငယ်လေး တစ်ခုစီတွင် လူတစ်ယောက်၏ နာမည် ပါရှိပေသည်။

အညိုရင့်ရောင် သစ်သားပြားငယ်လေးများကို ကြိုးနီဖြင့် တွဲချည်ထားပြီး ကြိုးနီ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ကြေးဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားနှင့် ချည်နှောင်ထားလေ၏။ သစ်သားပြားငယ်လေး တစ်ခုစီတွင် နာမည် တစ်ခု ရှိပေသည်။

အိုးယန်၊ လန်ချင်းဆုန်း၊ ချန်ချန်ရှန်း၊ ပိုင်ယွီ၊ ဟူထူ... နောက်ဆုံး သစ်သားပြားငယ်လေး ပေါ်တွင် ရှောင်ဖုန်း ဟူသော နာမည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး ရေးသားထားလေ၏။

မင်းကို ငါ တစ်ရက်မှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးပေမယ့် ဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးသင့်တယ် ဟု ဟူယန်က တွေးလိုက်သည်။

အခန်း ၁၆၆ - ရှောင်ဖုန်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခြင်း

ရှောင်ဖုန်းသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ တောင်တက်လမ်း တစ်လျှောက် အလျင်စလို ပြေးဆင်းသွားပြီး ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အပြင်ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်ကာ အလွန် မြန်ဆန်စွာ လျှောက်သွားလေ၏။

သူ၏ မွေးရာပါ မာနကြီးမှုနှင့် ခေါင်းမာမှုတို့က သူ့ကို အခြားသူများထံ အရှက်မရှိ တောင်းပန်ခြင်းမှ တားဆီးထားခဲ့ပြီး အလှူခံရခြင်းမှာ သူ့အတွက် စော်ကားမှု တစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်ဟု ခံစားရပေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ရှောင်ဖုန်းသည် ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံ တစ်ခုကို မထုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ နဂါး တစ်ကောင်၏ ဟောက်သံနှင့် သိမ်မွေ့စွာ ရောနှောနေသော ထိုအသံနှင့်အတူ သူ၏ သွေးနှင့်ချီများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်လျှောက် လှိုင်းထန်လာပြီး ရွှေရောင် စွမ်းအားများသည် သူ၏ ကြွက်သားများ တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားလေ၏။

ဒေါသက သူ၏ အနောက်ရှိ အရပ်ငါးမျက်နှာ နတ်ဘုရားသားရဲများကို စတင် ပုံပေါ်လာစေခဲ့ပြီး မိုးပြာနဂါး သည် အသက်ဝင်လာကာ ရှောင်ဖုန်း၏ ကျောပြင်မှ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တွားသွားနေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

စူးရှသော နဂါးဟောက်သံ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရှောင်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ အော်ဟစ်လိုက်ကာ လေနှင့် နှင်းများကို မွှေနှောက်လိုက်ရာ ထိုအရာများသည် လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခု အဖြစ် ပုံဖော်သွားပြီး ရှောင်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

လေဆင်နှာမောင်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် နဂါးခေါင်းလူသား မိစ္ဆာ တစ်ကောင်သည် ရှောင်ဖုန်း၏ မူလ နေရာတွင် ရပ်နေပေသည်။

ဤသည်မှာ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရှောင်ဖုန်း၏ လေ့ကျင့်မှု ရလဒ် ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူသည် မိုးပြာနဂါး နှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းကို ကနဦး အောင်မြင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မိုးပြာနဂါး၏ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအား အကူအညီဖြင့် နဂါးခေါင်းလူသား တစ်ဦး အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နဂါး အမြီး တစ်ခု သူ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး ရှောင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ နဂါး အမြီးသည် အနီးရှိ ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး ထိုကျောက်တုံးမှာ ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားကာ နက်ရှိုင်းသော အရာ တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ဤ ပုံစံဖြင့် သူ၏ ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆကျော် ပိုမို များပြားနေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ နဂါးမီးများကိုပင် မှုတ်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ပါရမီ မြင့်မားသူများသည် သူတို့၏ ခွန်အားကို အားကိုးကြပြီး သူ့လို ပါရမီ နိမ့်ကျသူများမှာမူ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲခြင်းကိုသာ အားကိုးရုံ ရှိလေ၏။

ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ အထဲရှိ ပေါများလှသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ နဂါးနှင့်တူသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့ပေသည်။

ဒီဘဝမှာ ငါ ရှောင်ဖုန်းဟာ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အထွတ်အထိပ်သို့ သေချာပေါက် ရောက်အောင်သွားပြီး လူတိုင်း ငါ့ကို မျက်လုံးအသစ်တွေနဲ့ ကြည့်လာအောင် လုပ်ပြမယ် ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် သူ၏ စိတ်ပျက်မှုများကို ဖြေဖျောက်နေသော ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးများကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေပြီး သူ၏ ရိုက်နှက်မှုများ အောက်တွင် တောင်နံရံ တစ်ခုလုံး သဲ့သဲ့မျှ တုန်ခါသွားစေခဲ့လေ၏။

လျှံကျနေသော နဂါး အရှိန်အဝါသည် ကျဆင်းနေသော နှင်းများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်သီးများနှင့် လက်ဝါးများ ကြားတွင် မိုးပြာနဂါး ၏ မှေးမှိန်သော ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာကာ ရိုက်ချက်တိုင်းတွင် နဂါး၏ ဟောက်သံ တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။

ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် လူ ပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် ရှောင်ဖုန်းသည် ထူထပ်သော နှင်းများထဲတွင် လှဲလျောင်းကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဝဲလွင့်နေသော နှင်းပွင့်များကို မော့ကြည့်နေလေ၏။

ဒါက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ ပဲ ဖြစ်မယ်... သူဟာ မွေးကတည်းက ကံကြမ္မာဆိုး အထီးကျန်ကြယ် တစ်ပွင့် ဖြစ်ခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေခဲ့ရတယ်...

သူ အသက်ရှူချောင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာ တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ သူ တစ်ယောက်တည်း ချန်ရစ်ခံခဲ့ရပြန်တယ်...

သူဟာ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက် တွေကို ခံစားဖို့ သက်သက်ပဲ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ရောက်လာခဲ့တာလား ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး နှင်းပွင့်များကို သူ၏ အပေါ်သို့ ကျဆင်းခွင့် ပြုလိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ပန်းရနံ့ တစ်ခု သူ၏ နှာခေါင်းထဲတွင် စွဲထင်နေပေသည်။

ရှောင်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အဖြူရောင် လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူသည် ထို လက်ကိုင်ပုဝါကို သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

ဖြူစင်သော လက်ကိုင်ပုဝါ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မြေခွေး ခေါင်း သေးသေးလေး တစ်ခုကို ကောက်ကွေ့စွာ ပန်းထိုးထားပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ စီနီယာညီမလေး သူမနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လေ့ရှိသော အလွန် တန်ဖိုးရှိသည့် လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ချွေးများ ရွှဲနေချိန်တွင်ပင် သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်ရန် ထိုအရာကို အသုံးပြုရက်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ စီနီယာညီမလေးက ဤ လက်ကိုင်ပုဝါသည် သူမအတွက် အလွန် အရေးကြီးကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးလေ၏။ ထိုအရာသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံး သူက သူမကို ပေးခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော လက်ဆောင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ စီနီယာညီမလေးက သူ့ကို ဤ လက်ကိုင်ပုဝါကို အမှန်တကယ် ပေးခဲ့သည် ဟု တွေးကာ အံ့ဩသွားမိသည်။

ရှောင်ဖုန်း မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ကိုင်ပုဝါကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ ယခင်က သွေးစွန်းနေခဲ့သော သူ၏ လက်များသည် သူ၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကုသနိုင်စွမ်း ကြောင့် လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သေတ္တာ သေးသေးလေး တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သေတ္တာ ထဲတွင် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်း သေးသေးလေး တစ်ပွင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေလေ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူ၏ စီနီယာညီမလေး သူ့ကို ပေးခဲ့သော ပန်း သေးသေးလေး ဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် သူ တစ်ခါမျှ မရရှိဖူးသေးသော ပထမဆုံး တရားဝင် လက်ဆောင် လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ရေစက် တစ်စက် သူ၏ လက်ဖမိုး ပေါ်သို့ ကျလာခဲ့ပြီး ရှောင်ဖုန်း ပြုံးကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ရတနာ တစ်ခုကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်း သေးသေးလေး၏ အောက်တွင် ထားလိုက်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုအရာကို သူ၏ နှလုံးသားနှင့် အနီးဆုံး နေရာတွင် လေးနက်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။ တောင်ထိပ်ငယ်လေးက သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်မခံခဲ့သော်လည်း တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် စီနီယာညီမလေးတို့သည် သူ့ကို မိသားစု တစ်ခုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ဆက်ဆံခဲ့ကြပေသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် ထူထပ်သော နှင်းများကြားရှိ တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို ပြန်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကိုတို့... စီနီယာညီမလေး... ကျွန်တော် ဘယ်လောက် အံ့သြစရာ ကောင်းတယ် ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံတဲ့ အခါကျရင် ကျွန်တော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေ အားလုံးကို ပြန်ယူနိုင်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် သက်သေပြပါ့မယ်..."

ထပ်မံ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော ရှောင်ဖုန်းသည် မလျှော့သော ဇွဲရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးသော လူငယ်လေး အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့် လမ်းကို ခိုင်မာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

ဤ အခန်း ကဏ္ဍ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာသည် အစသစ် တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းက... ဂျူနီယာညီလေး ရှောင် လား..."

အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရှောင်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့သော စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် သူ၏ ဓားပျံပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့ထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို မာ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် သူ၏ ဓားပျံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရှောင်ဖုန်း၏ အရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကထက် ပိုမို သန်မာလာပုံရသော ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သူသည် လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ တောင်ကို ကင်းလှည့်နေရင်း တောင်ပြိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်... ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်က ကျင့်ကြံခြင်းကို လေ့ကျင့်နေလို့ ဖြစ်သွားတာလား..."

ရှောင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလို့ နည်းနည်း ဖြေဖျောက်လိုက်တာပါ... အကယ်၍ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်မိတယ် ဆိုရင် အပြစ်ပေးတာကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ..."

သူ၏ အရှေ့ရှိ ဖြောင့်မတ်ပြီး ပွင့်လင်းသော ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သက်သက်ဖြင့် ရှောင်ဖုန်းကို အနိုင်ယူရန် သူ အသုံးပြုခဲ့သော ယုတ်မာသည့် နည်းလမ်းများ အတွက် ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့မိလေ၏။

"ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်က ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ..."

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့က အကြောင်းအရာ ပြောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တစ်ခဏမျှ မှေးမှိန်သွားခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ကျယ်ဝန်းပေမယ့် ဒါက ရှောင်ဖုန်း နေရမယ့် နေရာ မဟုတ်ပါဘူး... လောကကြီးက ကျယ်ဝန်းပါတယ်... ကျွန်တော် ရှောင်ဖုန်းက အဲဒါကို စူးစမ်းချင်ပါတယ်..."

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် ရှောင်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် လူပေါင်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ဝင်ရောက်ရန် အိပ်မက်မက်ကြသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှေ့ရှိ ရှောင်ဖုန်းကမူ သူ ထွက်ခွာချင်သည် ဟု ပြောနေပေသည်။

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် ရှောင်ဖုန်း၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲရန် ဖျောင်းဖျတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားပေသည်။ တစ်ချိန်က ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော သူသည် ယခုအခါ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တံခါးစောင့် တပည့် တစ်ဦး အဖြစ်သို့ လျှော့ချခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူ ထွက်ခွာသင့်သလား ဆိုသည်ကို သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ကြိမ်ထက်မက မေးမြန်းခဲ့ဖူးပြီး သူ့ကိုယ်သူ တစ်ကြိမ်ထက်မက ငြင်းဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ မိဘများ၏ မျှော်လင့်ချက်များ၊ ဂိုဏ်း၏ မျှော်လင့်ချက်များက သူ့ကို ဖိစီးနေပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ အရှေ့ရှိ ရှောင်ဖုန်းကဲ့သို့ သူ မည်သည့်အချိန်တွင် လွတ်လပ်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကင်းမဲ့နိုင်မည်နည်း ဟု တွေးတောမိသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်နေသော စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှာ ရိုင်းစိုင်းရာ ကျလိမ့်မည်ဟု သိလိုက်လေ၏။ သူသည် စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့ထံသို့ လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

"အမ်... ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်... ငါတို့ အတူတူ သွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့၏ အသံက ရှောင်ဖုန်း၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရှောင်ဖုန်းသည် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်နေသော စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို မာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ နေတာ အကောင်းဆုံးပါ... ရှောင်ဖုန်းက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားရတာ အသားကျနေပါပြီ..."

ရှောင်ဖုန်း၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် အထင်သေးခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပုံ ရလေ၏။ သူသည် သွားကို ကိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဘာလဲ... ငါက ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်နဲ့ ပေါင်းသင်းဖို့ မတန်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ဘာလို့လဲ ဆိုတာပဲ ကျွန်တော် မေးချင်တာပါ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ဝင်ဖို့က စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဆန္ဒ အမြဲတမ်း ဖြစ်မနေခဲ့ဘူးလား..."

ရှောင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့သည် သတိထားမှုများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အရင်ကတော့ ဝင်ဖို့ ငါ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ဝင်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဒီ ဝိုင်းရံခံထားရတဲ့ မြို့က ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ် ဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်... အခု ငါ မင်းကို ပြောမယ်... မင်းသာ ဆန္ဒရှိရင် မင်းနဲ့ အတူ ငါ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်..."

ရှောင်ဖုန်းသည် ထိုစကားများကို ပြောရန် သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိ အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပုံရသော စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးကာ ပြင်းထန်စွာ ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"ကောင်းပြီလေ..."