အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း ၁၆၇ - ပိုင်ဖေးယွီ နှင့် ဟူယန်

ရှောင်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် များစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများ ပင်လျှင် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်ကြပေသည်။

ပိုတိုက်ခိုက်လေ ပိုသန်မာလာလေ ဖြစ်ပြီး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်ကာ ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ ရရှိထားသော်လည်း လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လျက် မတ်တတ်ရပ်နိုင်သော ကလေးစုတ် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရလေ၏။

ထိုအရာမှာ တကယ်ကို မိစ္ဆာဆန်လှပေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများ အနေဖြင့် သူတို့သည် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်စွမ်း အတွက် လူသိများသော်လည်း ယခုအခါ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ထက်ပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်စွမ်း ပိုမို အားကောင်းသော မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ရှိနေပေသည်။ သူက စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ လား၊ သူတို့က စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ တွေလား ဆိုသည်ကိုပင် မခွဲခြားတတ်တော့ချေ။

ဤကလေးသည်လည်း မလျှော့သော ဇွဲရှိပြီး တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပရမ်းပတာနှင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နေလေ၏။ သူ မြန်မြန် ထွက်သွားလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများ အနေဖြင့်ပင် သူတို့သည် အေးချမ်းသော ဘဝ တစ်ခုကို နေထိုင်ချင်ကြပေသည်။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ ဘဝသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ ချန်ချန်ရှန်းသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေဆဲဖြစ်ပြီး ပိုင်ယွီမှာမူ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်သည် လက်ကို ပွတ်သပ်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကို ကိုင်လျက် ဟူထူ စက္ကူ ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်ကို စီးကာ တောင်တန်းများကို ပတ်၍ ပျံသန်းနေသည်ကို ကြည့်နေလေ၏။

ငယ်ရွယ်သော ဟူထူသည် ခွဲခွာခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်သေးချေ။ ဖေဖေ ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် ဂျူနီယာမောင်လေး ရှောင် အိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားသည် ကိုသာ သူမ သိလေ၏။

ဂျူနီယာမောင်လေး ရှောင်သည် ဖေဖေ့ကို အပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားအောင် ဖောက်ခွဲရန် လျှပ်စီးများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွှတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို ဖေဖေကလည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ဟွန့်... ဘယ်လောက်တောင် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးလဲ ဟု တွေးလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူမ၏ ကံကောင်းစေသော လက်ကိုင်ပုဝါကို ဂျူနီယာမောင်လေး ရှောင်အား သူမ ပေးလိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဂျူနီယာမောင်လေး ရှောင် အိမ်နှင့် ဝေးကွာနေချိန်အတွင်း လက်ကိုင်ပုဝါကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ထူထူ အကြောင်း တွေးမိစေပြီး ထူထူကို မမေ့စေတော့မည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိတိုင်း ဟူထူသည် သူမ၏ ဉာဏ်ကောင်းသော ခေါင်းသေးသေးလေးကို ဂုဏ်ယူမိလေ၏။

သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဟူယန်သည်လည်း အိုးယန်၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ခွေးဗိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။ ဟူယန်သည် သူ၏ ဒုတိယ တပည့်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရင်း အံ့သြတကြီး လျှာသပ်နေလေ၏။

"ဒီအရာတွေ အားလုံးကို ခင်ဗျား တွက်ချက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် အံ့သြနေရတာလဲ..."

ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဟူယန်ကို ကြည့်ကာ အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်က ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"မင်း ကောင်စုတ်လေးက ဘာသိလို့လဲ... ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်... ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်... ငါတောင် ခန့်မှန်းခြေ ရလဒ် ကိုပဲ တွက်ချက်နိုင်တာ... အနည်းငယ်သော အပြောင်းအလဲ တိုင်းက ရလဒ်ရဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာမှု အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်..."

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဟူယန်သည် လန်ချင်းဆုန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါက ကောင်းကောင်း လုပ်ထားတာပဲ... ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ကောင်းချီးပေးခံရတာပဲ... သူက ရှေးဟောင်း ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ အမွေအနှစ်နဲ့ ဝမ်ကျန့် ရေကန်ထဲက များပြားလှတဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒတွေရဲ့ အာဟာရကို ရရှိခဲ့တယ်... သူ ပြန်နိုးလာတဲ့ အခါကျရင် အဆင့် တော်တော်များများကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်လောက်တယ်..."

ဟူယန်သည် ဖြစ်လာရန် သေချာနေပြီဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန်း အကြောင်းကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေချေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးကို အံ့သြချီးကျူးနေလေ၏။

"အင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ ဒီလိုမျိုး ကမ္ဘာငယ်လေးမျိုးကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ... ကောင်လေး... မင်းက သိပ်စွမ်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး မင်းဆီမှာ ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ..."

ဟူယန်သည် သူ၏ တပည့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည့်အလား အိုးယန်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အိုးယန်က ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အားကျနေတာလား... အဲဒါကို ကျွန်တော့် အသက်နဲ့ လဲခဲ့ရတာ... ခင်ဗျားကော တစ်ခုလောက် လဲချင်လား..."

ဟူယန်က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့အသက်တောင် ကုန်တော့မယ်... ငါက ဘာနဲ့ သွားလဲရမှာလဲ..."

ဟူယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဟူယန်သည် အိုးယန်၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တပည့်ကောင်း... မင်းကို ငါ အကူအညီ တစ်ခုလောက် တောင်းစရာ ရှိတယ်..."

အိုးယန်သည် မည်သည့် စိတ်ဝင်စားမှုမျှ မရှိဘဲ ဟူယန်၏ လက်ကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ပြောစရာ ရှိတာ ပြော... လေလည်ချင်ရင် လေလည်..."

"ငါ့ရဲ့ သာမန် သူငယ်ချင်းတွေဆီ မင်း မကြာမကြာ သွားလည်သင့်တယ်..."

ဟူယန်က အနည်းငယ် အနေခက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ကိစ္စတွေဆီ ကျွန်တော်က ဘာလို့ သွားလည်ရမှာလဲ..."

အိုးယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။ ဤ အဘိုးကြီးတွင် မယားငယ် မည်မျှ ရှိသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ့ကို သွားလည်ခိုင်းတာလား... ထိုကိစ္စမှာ သူ့ကို သေတွင်းထဲ သွားခိုင်းတာနဲ့ ပိုတူနေသည် ဟု ဆိုနိုင်လေသည်။

ဟူယန်က အနည်းငယ် အနေခက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့ကို ကြည့်ပါဦး... သားတစ်ယောက် ရှိတဲ့ ဖခင် တစ်ယောက်... အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေရပြီး ငါ့သားလေး အတွက် ငါ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ် စေ့စပ်ထားမှုများ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်... အဲဒါတွေ အားလုံး ပျက်ပြားသွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

အိုးယန်၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ခင်ဗျား... ဖခင် တစ်ယောက် ဟုတ်လား... ခင်ဗျားရဲ့ သားက ဘယ်သူလဲ..."

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သဘာဝကျသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါက မင်းရဲ့ ဆရာ လေ... မင်းငါ့ကို 'ဖေဖေ' လို့ ခေါ်ဖို့က အရမ်း လွန်သွားလို့လား..."

"ခင်ဗျားက ခင်ဗျားအတွက် အဖြစ်ဆိုး ဇာတ်ကောင် တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အသုံးချနေတာပဲ..."

အိုးယန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟူယန်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ခွင့် ပြုထားပြီး ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်း ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကို မယုံသေးဘူးလား... မင်းကို ငါ ပြောမယ်... မင်းအတွက် ငါ ရှာပေးထားတဲ့ သူတွေ အားလုံးက ထိပ်တန်း အဆင့်တွေချည်းပဲ..."

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ရာ မူလက ဟူယန်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော အိုးယန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ ဆရာသည် အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် နိုင်လွန်းသော်လည်း ဤ အဘိုးကြီး၏ အလှအပ ခံစားမှုသည် သူနှင့် တူညီလုနီးပါး တူညီကြောင်း သူ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဟူယန်သာ လက်မထောင်ပြပါက သူတို့၏ အလှတရားမှာ သေချာပေါက် လျော့နည်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

အိုးယန်သည် ဟူယန်၏ လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ချောင်းဆိုးကာ လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျား ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးနိုင်ပါပြီ... ခင်ဗျားအတွက် အဲဒီ မယားငယ်တွေကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်..."

သူ အမှန်တကယ် သေရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း အိုးယန် ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် အသက်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို အဘယ်ကြောင့် သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသနည်း ဟု တွေးတောမိသည်။

ဟူယန်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ အိုးယန်၏ နောက်မှ လိုက်၍ ခွေးဗိုက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ယနေ့သည် နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ ဖြစ်ပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် အတူတကွ ထိုင်ကာ ဖက်ထုပ်များ လုပ်ရန် အလုပ်များနေကြပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လူတိုင်း လုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်များကို အိုးထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပြီးနောက် နှစ်စဉ် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ခြင်း အစီအစဉ်ကို စတင်လိုက်လေ၏။

အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော ဟူထူမှ စတင်ကာ သူတို့သည် ဟူယန်၏ အခန်းထဲသို့ သွားရောက်၍ ဦးချ အရိုအသေပေးပြီး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ပြောကြားကြပေသည်။

ထို့ပြင် ဟူယန်သည်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လက်ဆောင်များကို သူတို့အတွက် ပြုံးရွှင်စွာ အမြဲတမ်း ထုတ်ပေးလေ့ရှိလေ၏။

ယခုနှစ်သည် ဟူထူ၏ ပထမဆုံး နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ ဖြစ်ပေသည်။ အိုးယန်၏ လမ်းညွှန်မှု အောက်တွင် သူမသည် ပြုံးနေသော ဟူယန်ကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ဦးချ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ ဟူယန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လက်လှည့်ဗုံငယ်လေး တစ်လုံးကို ပြုံးရွှင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။

ဟူထူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း သူမ ဖေဖေ့အပေါ် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားကာ ဟွန့် ခနဲ အသံပြုပြီး သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို လှည့်ကာ ဟူယန်၏ လက်ထဲမှ လက်လှည့်ဗုံငယ်လေး ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် အိုးယန်၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။

အခန်းထဲသို့ ဒုတိယမြောက် ဝင်ရောက်လာသူမှာ ပိုင်ယွီ ဖြစ်ပေသည်။ ပိုင်ယွီသည် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောကြားရန် ဟူယန်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။ ဟူယန်သည် စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပိုင်ယွီကို အနီးသို့ ခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တကယ်တော့ ဒါကို မင်းကို ပေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချင်းဆုန်းကို ပေးရမလား ဆိုတာ ငါ စဉ်းစားနေခဲ့တာ... ချင်းဆုန်းက လုံလောက်အောင် ရရှိပြီးပြီ ဆိုတော့ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ..."

ပိုင်ယွီသည် ဟူယန် ပေးသော ကြိုးချည်စာအုပ်ငယ် ကို နားမလည်ဘဲ ယူလိုက်လေ၏။ စာအုပ်ငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ယွီသည် အေးခဲသွားပေသည်။

ထိုအရာမှာ သာမန် ကြိုးချည်စာအုပ်ငယ် တစ်အုပ် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ စာရွက်များသည် အဝါရောင် သန်းနေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ဤ ကြိုးချည်စာအုပ်ငယ်... ပိုင်ယွီသည် ထိုအရာနှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး သို့မဟုတ် သူ၏ ယခင်ဘဝက လီတိုက်ပိုင်သည် ထိုအရာနှင့် အလွန် ရင်းနှီးခဲ့လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် ဤဘဝတွင် ဤ စာအုပ်ငယ်လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မြင်ရတော့မည် မဟုတ်ဟုပင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သော ငှက်စိမ်းလေးသည်လည်း ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ထိုအရာ၏ အရှေ့ရှိ စာအုပ်ငယ်လေးမှာ အလွန် ရင်းနှီးနေပုံ ရပေသည်။

စာအုပ်ငယ်လေးကို ကိုင်ထားသော ပိုင်ယွီ၏ လက်များသည် သဲ့သဲ့မျှ တုန်ယင်နေပြီး ဟူယန်က တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သိမ်းထားလိုက်ပါ... ထိုက်အာက ငါ့ကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ကို အကြွေးတင်ထားတာ ဆိုတော့ သူ့ဆီက တစ်ခုခု ငှားရတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

ပိုင်ယွီသည် ပြုံးနေသော ဟူယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများသည် သူ၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပုံ ရပေသည်။

သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်သည် သူ၏ မူလအစကို တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်နိုင်ပါသလော ဟု တွေးတောမိသည်။

ပိုင်ယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ငယ်လေးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နီးကပ်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ထို့ပြင် ဤ သာမန် စာအုပ်ငယ်လေး၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ကြီးမားသော စာလုံး လေးလုံးကို ကောက်ကွေ့စွာ ရေးသားထားပေသည်။

"ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ..."

အခန်း ၁၆၈ - ချန်ချန်ရှန်း နှင့် ဟူယန်

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်များ သဲ့သဲ့မျှ တုန်ယင်နေပြီးနောက် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လေးနက်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ဟူယန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟူသော စကားကို ခဲယဉ်းစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ဤအရာများ အားလုံးကို စကားမပြောဘဲ ချန်ရစ်ထားခဲ့ပေသည်။ ပိုင်ယွီသည် လှည့်ကာ ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေတော့၏။

ရှောင်ပိုင်သည် ရတနာ တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့်အလား ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိုးယန် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြသွားခဲ့ပေသည်။ ဤ အဘိုးကြီးသည် တပည့် တစ်ယောက်စီတိုင်းကို ကြီးမားသော လက်ဆောင် ပက်ကေ့ချ် တစ်ခု ပေးကာ သူ၏ အမွေများကို ခွဲဝေပေးနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။ ရှောင်ပိုင် ထိုအရာကို မည်မျှ တန်ဖိုးထားစွာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလက်ဆောင်သည် အလွန် တန်ဖိုးရှိရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ရှေးဟောင်း ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါးကိုပင် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရစေနိုင်သော အရာတစ်ခု ဆိုလျှင် အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို၏ အလှည့် ရောက်လာချိန်တွင် ထိုအရာသည် ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိမည် မဟုတ်ပါလော ဟု တွေးတောမိသည်။

ထိုအကြောင်းကို သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချန်ချန်ရှန်းသည် ဟူယန်၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဟူယန်ကို ဦးချ အရိုအသေပေးနေပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင်ဖြစ်စေ ယခုဘဝတွင်ဖြစ်စေ သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်သည် သူ၏ ဆရာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် မည်သည့် ရုပ်သေးရုပ်ကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ သူ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ဆရာ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အစားထိုး စက္ကူ အရုပ်များ အမြဲတမ်း ရှိနေသဖြင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှသာမက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှပင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဦးချ အရိုအသေပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ စီနီယာအစ်ကိုမှလွဲ၍ သူ၏ အရှေ့ရှိ ဆရာသည် သူ့အတွက် အရင်းနှီးဆုံး သူ ဖြစ်သဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဦးချ အရိုအသေပေးရခြင်းက မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားကိုမျှ လုံးဝ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။

ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း ဦးချ အရိုအသေပေးပြီးသည်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူက ချန်ချန်ရှန်းကို အနီးသို့ လာရန် လက်ပြခေါ်လိုက်ပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းသည် ဟူယန် သူ့ကို ဘာပေးနိုင်သနည်း ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပြန်လည် မွေးဖွားလာခြင်းကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် ဤ ပြင်ပ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အလွန် ပေါ့ပေါ့တန်တန်သာ ရှုမြင်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း အနီးသို့ လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ သူ့အနီးသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေး... တကယ်လို့ ဒီနေ့ မင်း ရုပ်သေးရုပ် အနေနဲ့ လာခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ခွေး ဦးနှောက်တွေကို ငါ ရိုက်ထုတ်ပစ်မှာ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းကို ပေးစရာ ငါ့မှာ သိပ်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကိုတော့ ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဟူယန်၏ လက်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ အင်္ကျီလက်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပြန်လည် မွေးဖွားလာပြီးကတည်းက အန္တရာယ်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး အချိန် ပင် ဖြစ်လေ၏။ ချန်ချန်ရှန်းသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော အရန် အစီအစဉ်ကို အသက်သွင်းရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် အနည်းငယ်သာ မွှေနှောက်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်း၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ စုတ်ပြတ်နေသော မျောက် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"ဒါက ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသူတော်စင် ဟွေ့ကျိကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ကျွန်တော် သုံးခဲ့တဲ့ ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်လား..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သော ဟူယန်ကို အနည်းငယ် ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဤ ရုပ်သေးရုပ်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ရုပ်သေးရုပ်သည် သူ၏ ယခင်ဘဝက စီနီယာအစ်ကို၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများကို ကိုယ်စားပြုနေပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်ပင် ပေါ့ဆမှု မရှိစေရန် သူ့ကို အမြဲတမ်း သတိပေး နှိုးဆော်နေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသူတော်စင်နှင့် တိုက်ပွဲ အပြီးတွင် ဤ ရုပ်သေးရုပ်၏ မူလအစမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုရုပ်သေးရုပ်သည် အမှတ်တရ ပစ္စည်း တစ်ခု အနေဖြင့်သာ အသုံးဝင်တော့လေ၏။

ဟူယန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စုတ်ပြတ်နေသော ရုပ်သေးရုပ်ကို ကြည့်ကာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်ပေသည်။

"တကယ် အရုပ်ဆိုးတာပဲ... မင်းကို ငါ တစ်ချက်ချင်း သင်ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းချီ သင်ခန်းစာတွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားတာပဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဆရာ... ဒီ ရုပ်သေးရုပ်က သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး... ဒါကြောင့် ပြင်စရာ မလိုပါဘူး..."

ရုပ်သေးရုပ်၏ မူလအစမှာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်ပြီး စီနီယာအစ်ကိုထံမှ သူ ချေးငှားထားခဲ့သော စစ်မှန်သောချီများသည်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆရာ ကိုယ်တိုင် ဤ ရုပ်သေးရုပ်ကို ပြုပြင်ပေးရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သို့ရာတွင် ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ လက်ညှိုးကို မြှောက်ပြီး ရုပ်သေးရုပ်ကို ညင်သာစွာ တောက်လိုက်လေ၏။ မည်သူမျှ သတိမထားမိသောအရာမှာ ဟူယန်၏ လက်ညှိုး ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟူယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အရောင်မှာ သဲ့သဲ့မျှ ဖျော့တော့သွားခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဟူယန်၏ လက်ညှိုး ဤ မျောက် ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုရုပ်သေးရုပ်သည် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး မျောက်မျက်လုံးများထဲတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်လုံးများ၏ အကြည့်အောက်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အသိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ထွက်ခဲ့စမ်း..."

နတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့်တူသော အသံတစ်ခုသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။ တတိယ မင်းသား နီကျား ကဲ့သို့ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက် ရှိသော ချန်ချန်ရှန်း၏ တန်ထျန်းထဲရှိ အခြေတည်စဝိညာဉ်သည် အပြောင်းအလဲ တစ်ခုကို တွေ့ကြုံလိုက်ရပေသည်။

ပင်မ အခြေတည်စဝိညာဉ်ထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သော အခြေတည်စဝိညာဉ် တစ်ခုသည် ပင်မဝိညာဉ်ထံမှ ခွဲထွက်သွားလေ၏။ မူလ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက် ပါရှိသော အခြေတည်စဝိညာဉ်မှာ ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် လက်လေးဖက် သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ချန်ချန်ရှန်း တုံ့ပြန်နိုင်ချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်း၏ အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ ပုံစံငယ် တစ်ခုသည် ဟူယန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

"မင်းရဲ့ စိတ်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ်လဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး ကောင်လေး... နေ့တိုင်း မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဒီလိုမျိုး အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ရတဲ့ နာကျင်မှုကို မင်း ခံစားနေတာလား..."

ဟူယန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အခြေတည်စဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ အခြေတည်စဝိညာဉ်ကို မျောက် ရုပ်သေးရုပ်ထဲသို့ ဖိထည့်လိုက်လေ၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ်ကို ရရှိပြီးနောက် ရုပ်သေးရုပ်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်း ဖန်တီးသော ရုပ်သေးရုပ်များနှင့် မတူဘဲ ဤ မျောက် ရုပ်သေးရုပ်သည် အမှန်တကယ် အသက်ရှိနေပုံ ရလေ၏။

ဟူယန်၏ လက် ရုပ်သေးရုပ်မှ ဖယ်ခွာသွားချိန်တွင် မျောက် ရုပ်သေးရုပ်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဟူယန်ကို နှုတ်ခမ်း လန်ပြကာ တစ်ခဏမျှပင် မရပ်နားဘဲ စတင် စကားပြောလာခဲ့ပေသည်။

"ငါက ပန်းသီးတောင် ရေတံခွန်လှိုဏ်ဂူက ချောမောခန့်ညားသော မျောက်ဘုရင် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့တန်းတူ မဟာသူတော်စင်ကြီးပဲ..."

"ငါက ပန်းသီးတောင် ရေတံခွန်လှိုဏ်ဂူက ချောမောခန့်ညားသော မျောက်ဘုရင် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့တန်းတူ မဟာသူတော်စင်ကြီးပဲ..."

"ငါက..."

အာရုံစူးစိုက်မှု ချို့တဲ့ပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်သော ရောဂါကို ခံစားနေရသည့်အလား ထိုမျောက်သည် အခန်းထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေပြီး ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်ကာ ဤစကားကို ကျယ်လောင်စွာ ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေလေ၏။

ဟူယန်၏ နဖူးတွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူသည် မျောက်၏ ခေါင်းကို တောက်လိုက်ရာ မျောက်ကလေးမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ကျသွားလေ၏။ မျောက်သည် သူ၏ ခေါင်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ချန်ချန်ရှန်း၏ အဝတ်အစားများ အတွင်းသို့ ဝင်ပုန်းနေလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းစေမှုနှင့် မတူဘဲ ဤ မျောက် ရုပ်သေးရုပ်တွင် ကိုယ်ပိုင် ပြီးပြည့်စုံသော အတွေးများ ရှိလေ၏။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အခြေတည်စဝိညာဉ်မှ မွေးဖွားလာသော သက်ရှိ တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် သဘာဝကျကျ ရင်းနှီးမှု ရှိပြီး ပြောရလျှင် ဤ မျောက်သည် ချန်ချန်ရှန်း အတွက် ဟူယန် သန့်စင်ပေးခဲ့သော စစ်မှန်သည့် ကိုယ်ပွား ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်သေးသော ချန်ချန်ရှန်း သန့်စင်သည့် ရုပ်သေးရုပ်များနှင့် မတူဘဲ ဤ မျောက်သည် လုံးဝ ဒုတိယ ချန်ချန်ရှန်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မျောက် ရုပ်သေးရုပ်ကို ဖက်ထားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ဟူယန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဆရာ... ဆရာ ဘယ်လောက် သိထားလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ ပြန်လည် မွေးဖွားလာသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ဟူယန် သိသလား ဟု မေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ဟူယန် သေဆုံးသွားသည်အထိ သူ၏ ဆရာ အမှန်တကယ် ဘာလုပ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်ချန်ရှန်း မည်သည့်အခါမျှ အဖြေမရှာနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ကြီးမားသော ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ချိန်တွင် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်သည် စီနီယာအစ်ကိုနှင့် သူ့ကို လွတ်မြောက်စေရန် ကူညီသည့်အနေဖြင့် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ခုခံကာကွယ်ခဲ့ပြီး ကျူးကျော်လာသော မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် အားလုံးနှင့် အသက် တစ်ချောင်းကို အသက် တစ်ချောင်း ဖလှယ်ခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဆရာကို ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ဟု လူသိများကြပေသည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ဖြစ်ပြီး လူတစ်စုနှင့် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင်လည်း ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဇူယွမ်၏ ပူးကပ်ခြင်း စွမ်းရည် သာ မရှိခဲ့လျှင် ဇူယွမ်သည် ထို ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတွင်ပင် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ထို ပါးကွ ဝင်္ကပါ... ချန်ချန်ရှန်း ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိတိုင်း သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူတို့ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါလျက်နှင့် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်ကို သူတို့၏ သေဆုံးမှုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားရန် သူ အဘယ်ကြောင့် ခေါင်းမာမာဖြင့် တောင်းဆိုခဲ့ရသနည်း ဟု တွေးတောမိသည်။

ဟူယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ တတိယ တပည့်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤဘဝတွင် သူ့တွင် တပည့် တစ်ယောက် သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ ချန်ချန်ရှန်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင် တွက်ချက်ထားခဲ့ပေသည်။ ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းအပေါ် အမြဲတမ်း တောင်းပန်ချင်စိတ် ရှိနေခဲ့လေ၏။

မူလက သူသည် ချန်ချန်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ခေါ်ယူသင့်သော်လည်း ယခုအခါ ဆဋ္ဌမမြောက် တပည့် အထိပင် လက်ခံခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဟူယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို မျက်တောင်ခတ်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ ဆရာ ငါက အမှားအယွင်း မရှိ တွက်ချက်နိုင်တဲ့ စိတ်မနှံ့သူ လို့ နာမည်ကြီးတယ် လေ... ငါ ဘယ်လောက် သိတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ဇူယွမ်ကို သတ်ရန် ခေါင်းမာမာဖြင့် တောင်းဆိုခဲ့ပြီးနောက် ဤကမ္ဘာကြီးသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ကွဲလွဲနေပုံ ရကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့လေ၏။

ယခုအခါ ထိုအဖြစ်အပျက်က ချန်ချန်ရှန်းကို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြန်လည် မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာမှာ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အနာဂတ် အဖြစ်အပျက်များကို သူ သိရှိထားခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဟူယန် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်... ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်... အကြောင်းရင်း ရှိမှတော့ ရလဒ် ဆိုတာ ရှိလာမှာပဲ... အကြောင်းရင်းကို ထင်သလို ပြောင်းလဲပစ်တာက ကွဲပြားတဲ့ ရလဒ် တစ်ခုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ် ကောင်လေး... ဒီ ရလဒ်ကို လက်ခံဖို့ မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား..."

ချန်ချန်ရှန်း တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဟူယန်၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိချလာခဲ့ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက လူတိုင်းကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်... သစ္စာစောင့်သိမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုကို တန်ဖိုးထားတယ်... ဒါတွေ အားလုံးက အရမ်း ကောင်းမွန်တဲ့ အရည်အသွေးတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ကောင်လေး... တခြားသူတွေကို ချစ်ဖို့ဆိုတဲ့ အခြေခံ အချက်က မင်းကိုယ်မင်း အရင် ချစ်ဖို့ပဲ..."