အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း ၁၆၉ - လန်ချင်းဆုန်း နှင့် ဟူယန်

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဆုံးရှုံးသွားသော အမူအရာဖြင့် ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပို၍ပင် တိုးပွားလာခဲ့လေ၏။

ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... လက်လှည့်ဗုံငယ်လေးကို ရပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေတဲ့ ဟူထူ ကလွဲရင်... ကျန်တဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဟူယန်ရဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေကြတယ်...

ရှောင်ပိုင် လည်း ဒီလိုပဲ... ချန်ရှန်း လည်း ဒီလိုပဲလား...

အဲဒီ ချန်ရှန်း ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဟူယန်၏ တံခါးကို ပိတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် စိတ်မရှည်တော့သော အိုးယန်သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို တံခါးကြားထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တတိယ ညီငယ်... ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီ... ဒီ အဘိုးကြီး ဘာတွေ လုပ်နေလဲ ဆိုတာ ဝင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း မဖြေကြားရသေးမီ ချန်ချန်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မျောက်သည် ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အိုးယန်ကို အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ငါက ပန်းသီးတောင် ရေတံခွန်လှိုဏ်ဂူက ချောမောခန့်ညားသော မျောက်ဘုရင် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့တန်းတူ မဟာသူတော်စင်ကြီးပဲ..."

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မျောက်ကို ကြည့်ကာ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ ဤ စကားများသော မျောက်သည် သူ မကူးပြောင်းလာမီက သူ၏ ကမ္ဘာမှ ထို နာမည်ကြီး မျောက်၏ စကားများကို မည်သို့ သိနေရသနည်း ဟု တွေးတောမိသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ပြန်လည် မွေးဖွားလာသူ ဟူသော အဆင့်အတန်းကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီး တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေ၏။ ချန်ချန်ရှန်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာခြင်း မတိုင်မီက သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ အရင် ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော။

သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီ မြေခွေးအိုကြီး ချန်ရှန်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာခြင်း မတိုင်ခင်ကတည်းက ငါ ရှိနေခဲ့တာလား...

ချန်ရှန်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာကတည်းက ဆိုလိုတာက အနာဂတ်က ငါ လည်း သေသွားပြီ ပေါ့...

အိုးယန်သည် သူ၏ ဦးနှောက်များ ကြီးထွားလာတော့မည့်အလား သူ၏ ဦးရေပြား ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် စကားကို ထပ်တလဲလဲ ပြောနေဆဲဖြစ်သော မျောက်၏ နဖူးကို တောက်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"လူချော လျန်ကျိုက် လား... မင်းလို ပါးစပ်သရမ်းတဲ့ ကောင်ကို ပျန်ဆန်း လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား..."

အိုးယန် ပေးလိုက်သော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မျောက်တို့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပါရှိသည့် ထပ်တူကျသော အမူအရာများ ရှိနေကြပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်း တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အိုးယန် လှည့်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဟူယန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

အိုးယန်သည် ဟူယန်၏ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် ဟူယန်၏ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဲဒီ ကောင်စုတ်လေး နှစ်ယောက် ရှေ့မှာ ငါ ဟန်ဆောင်နေရတာ အတော် ကြာနေပြီ... ငါ အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်..."

ဟူယန်သည် ဆံပင်အဖြူရောင်များနှင့် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလျက် အားနည်းစွာ ချောင်းဆိုးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာ အပြည့်ဖြင့် အိုးယန်ကို ညည်းညူနေလေ၏။

အိုးယန်သည် ဟူယန်ထံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး ဟူယန်ထံသို့ စစ်မှန်သောချီများ လွှဲပြောင်းပေးရန် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ဟူယန်က လက်ကို မြှောက်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ စစ်မှန်သောချီတွေကို ငါ့ဆီမှာ အလဟဿ မဖြုန်းပါနဲ့... ငါ့ရဲ့ အချိန်က တိုတောင်းနေပြီ..." ဟူယန်က ငြင်းဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အားနည်းနေသော ဟူယန်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်လာပြီး ဆဲဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ သေဖို့ ငြင်းဆန်နေတဲ့ ခင်ဗျားလို အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က ဘာလို့ သူ့အသက်ကို စွန့်စားနေရတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်လို့လား... ခင်ဗျားက ဝင်စွက်ဖက်နေတာ သက်သက်ပဲ... ခင်ဗျား အသက်မရှင်ချင်ရင် ဘာလို့ ပြန်လာသေးလဲ... ခင်ဗျားအတွက် စက္ကူ ပိုက်ဆံ မီးရှို့ပေးမယ့်သူ မရှိမှာ ကြောက်လို့လား..."

အိုးယန်၏ ပေါက်ကွဲသံကို နားထောင်ရင်း မူလ ဟူယန်သာ ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ထိုင်ကာ အိုးယန်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြန်လည် ဆဲဆိုမည် ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ ဟူယန်မှာမူ အိုးယန်ကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလေ၏။

အိုးယန်သည် အချိန်အကြာကြီး ဆဲဆိုနေခဲ့ပြီး ဟူယန်ကလည်း အချိန်အကြာကြီး နားထောင်နေခဲ့ပေသည်။ အိုးယန်၏ အသံသည် လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုမှသည် တည်ငြိမ်မှုသို့၊ ကျယ်လောင်မှုမှသည် တိုးညှင်းမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။

ဟူယန်သည် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်း ဆဲတာကို ငါ ဒီလောက် အကြာကြီး နားထောင်နေခဲ့တာတောင် မင်း ဦးချ အရိုအသေ မပေးသေးဘူးလား..."

အိုးယန်သည် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကြိမ် ဦးချ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒုတိယ ညီငယ်က ခွေးဗိုက်ထဲမှာ သတိလစ်နေတုန်းပဲ... သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော် အရင် ဦးချ လိုက်မယ်..."

ဟူယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"လန်ချင်းဆုန်းကို ငါ လုံလောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီ... ဒါကြောင့် သူ့အတွက် ဘာမှ ချန်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အိုးယန် မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒုတိယ ညီငယ်က လီတိုက်ပိုင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိရင်တောင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း လမ်းစဉ်ကို လုံးဝ ရောက်မသွားအောင် ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို ဒုတိယ ညီငယ်ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာဖို့ ခင်ဗျား စီစဉ်ခဲ့တာလား..."

ဤသည်မှာ အိုးယန်၏ ခန့်မှန်းချက် ဖြစ်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီတိုက်ပိုင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း ဓားတာအိုကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာ အင်မော်တယ်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် အသတ်ခံခဲ့ရသော ထို အင်မော်တယ်များသည် လန်ချင်းဆုန်းကို အင်မော်တယ် အဖြစ်သို့ ပြန်လည် တက်လှမ်းစေရန်နှင့် အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် အကြံအစည်များ ရှိခဲ့ကြလေ၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ ဆရာကမူ ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို ဤအခြေအနေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး လီတိုက်ပိုင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း တာအိုကို ဆက်ခံမည့် လန်ချင်းဆုန်းကို စိုးရိမ်ပူပန်စရာ တစ်ခု ပေးခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်သော အစီအစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ ဆရာ၏ နည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်၏ ခန့်မှန်းချက်သည် ဟူယန်ထံမှ လှောင်ပြောင်မှု သရော်မှုကိုပင် ရရှိခဲ့လေ၏။

ဟူယန်၏ နှာခေါင်းသည် ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အိုးယန်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ ခွေး ဦးနှောက်က ဒီ ပါရမီရှင်ရဲ့ ပါရမီရှင် နည်းလမ်းတွေကို ခန့်မှန်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အိုးယန်သည် အရှက်ခွဲခံရသော်လည်း ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ စဉ်းစားနိုင်သော အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။ ယခုအခါ အိုးယန်သည် အဘယ်ကြောင့်နည်း ဆိုသည်ကိုသာ သိချင်နေပေသည်။

ဟူယန်ကို ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်ကြာ အစီအစဉ်ဆွဲကာ ဒုတိယ ညီငယ်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် ကိုယ်ပိုင် အသက်ကိုပင် စွန့်စားစေခဲ့သော အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း ဟု တွေးတောမိသည်။

သို့ရာတွင် ဟူယန်က ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စကားဝှက် ပြောတဲ့သူတွေကို မင်း အမြင်ကတ်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါပေါ့... တခြားသူတွေ ဟန်ရေးပြတာကို နားထောင်ပြီး သူတို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူက ခန့်မှန်းချင်မှာလဲ..." အိုးယန်က နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင် အနာဂတ်မှာ မင်းလည်း စကားဝှက် ပြောတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာရမယ်... နားလည်လား... တကယ်တော့ အဲဒါကို ပြောလိုက်ရင် 'သူ' က သိသွားမှာမို့လို့ပဲ..."

ပြောပြီးနောက် ဟူယန်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ပါးစပ်က ပြောတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အသံနဲ့ ပို့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သတင်းအချက်အလက်တွေ ပို့လွှတ်နေသရွေ့ 'သူ' က သိလိမ့်မယ်..."

ထို့ကြောင့် စကားဝှက် ပြောသူ တစ်ဦး၏ အကြီးမားဆုံး ရည်ရွယ်ချက်မှာ သင့်ကို လှည့်စားရန် မဟုတ်ဘဲ 'သူ' ကို လှည့်စားရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

'သူ' က ဘယ်သူလဲ... ကောင်းကင် တာအိုလား... အင်မော်တယ်တွေလား ဟု အိုးယန် တွေးတောနေမိသည်။

အိုးယန်သည် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ဟူယန် ဆက်လက် ပေးအပ်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်ကို ကြည့်နေလေ၏။

သို့ရာတွင် ဟူယန်က မျက်တောင်ခတ်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ ဆက်ပြောမှာကို မင်း စောင့်နေတာလား..."

အိုးယန် စကားမပြောရသေးမီ ဟူယန်သည် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်ကာ မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အဲဒါလည်း စောင့်နေတာပဲ... ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲတာက အများဆုံး အသက် တစ်ချောင်း အတွက် အသက် တစ်ချောင်းပဲ... ငါ မြန်မြန် သေလေ အပြောင်းအလဲက ပိုအောင်မြင်လေပဲ..."

"ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်ပေး မျက်လုံးကိုတောင် တူးထုတ်ပစ်နိုင်တာ... ကျွန်တော် မကြားနိုင်ဘူးလား..." အိုးယန်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဟူယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။

"မင်း ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်ပေး မျက်လုံးကို တူးထုတ်နိုင်တာ... 'သူ' က မင်းကို တူးထုတ်ခွင့် ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း သေချာလား... မဟုတ်ရင် အဲဒါက ဘာလို့ ငါ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ..."

အိုးယန် ဆွံ့အသွားခဲ့ပေသည်။ သူ ပိုတွေးလေလေ ပို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာလေလေ ပင် ဖြစ်လေ၏။ အိုးယန်သည် လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အဘိုးကြီး ဘာလုပ်ချင်နေသနည်း ဆိုသည်ကို တွေးတောနေမိပေသည်။

သို့ရာတွင် ဟူယန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါက အဲဒီ သေမျိုး ကောင်မလေးကို ကျောက်စိမ်း ဆွဲပြား တစ်ခု ပေးခဲ့ရုံ သက်သက်ပါ... ကျန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ... ရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ပေါ်လာမှုက လန်ချင်းဆုန်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး... ရှောင်ယွဲ့ ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်ခု ရှိနေတယ်..."

"ဒါဆို ဘာလို့ သူတို့ကို အတင်း ပေါင်းစပ်ပေးရတာလဲ..." အိုးယန်က ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို ပြုံးပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"နှလုံးသားထဲမှာ မိန်းကလေး မရှိရင် ဓားနဲ့ သဘာဝအတိုင်း နတ်ဘုရား ဖြစ်လာမယ် ဆိုတဲ့ စကားပုံကို မင်း ကြားဖူးလား..."

"ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို အစကတည်းက အသက်ရှင်ဖို့ ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူးလား..." အိုးယန်၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မှာ အရမ်း ရက်စက်လွန်းသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ တကယ်သာ ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ၏ ဆရာ၏ နည်းလမ်းများမှာ အနည်းငယ် ရက်စက်လွန်းနေပေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ သူ့ကို အသက်မရှင်စေချင်ရင် သူ တကယ် အသက်ရှင်သွားနိုင်တယ် လေ..." ဟူယန်သည်လည်း မသေချာစွာဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဟူယန်သည် အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည့်အလား နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလျက် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ လူငယ်ဘဝက မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကြောင့် တစ်သက်လုံး ထောင်ချောက်မိနေတတ်ကြတယ်..."

---

အခန်း ၁၇၀ - အိုးယန် နှင့် ဟူယန်

ဟူယန်၏ တိုးညှင်းသော သက်ပြင်းချသံသည် လန်ချင်းဆုန်း၏ ကံကြမ္မာကို သတ်မှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နောင်တကိုလည်း ဖော်ပြနေပုံ ရပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဆံပင်ဖြူ ဟူယန်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ချင်းဆုန်းက လီတိုက်ပိုင်ရဲ့ လူဝင်စား ဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ ဖြစ်သွားတာလား..."

ဟူယန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"အကယ်၍ သူသာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာ အတိုင်း တကယ် လိုက်ခဲ့မယ် ဆိုရင် အဲဒီ အရူးကောင်လေးဟာ တကယ်ပဲ အဖြစ်ဆိုး တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

ဒုတိယ စီနီယာညီငယ်သည် လီတိုက်ပိုင်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော နှလုံးသား သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး လီတိုက်ပိုင်၏ စစ်မှန်သော လူဝင်စားမှာ ပိုင်ယွီ ဖြစ်ကြောင်းကို အိုးယန် အလွန် ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်သည် ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကို လီတိုက်ပိုင်၏ လူဝင်စား အဖြစ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေလေ၏။

အကယ်၍ ဟူယန်သာ ဤသို့ တွေးမည်ဆိုလျှင် ဟူယန်၏ ပါးစပ်ထဲမှ "သူ" သည်လည်း ဤသို့ တွေးရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဟူယန်နှင့် "သူ" နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေးခေတ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းဖြင့် သူ ပြောင်းလဲခဲ့သော အချိန်လိုင်း အကြောင်းကို မသိကြချေ။

အိုးယန်သည် ဆက်စပ်မှုများ အားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

မူလ အချိန်လိုင်းတွင် လီတိုက်ပိုင်၏ လူဝင်စား အဖြစ် လန်ချင်းဆုန်းသည် အင်မော်တယ် လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည် တက်လှမ်းပြီး အင်မော်တယ် တံခါးပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကျဆုံးသွားသော ထို အင်မော်တယ်များ၏ အစီအစဉ် ဖြစ်ပြီး ဟူယန် လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ အင်မော်တယ်များ၏ အကြံအစည်ကို တားဆီးရန် ပင် ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့သော ကံကြမ္မာက ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကို လိုအပ်ပြီး ဟူယန်ကို ထိုအရာအား ပြောင်းလဲရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်ကိုပင် စတေးစေခဲ့သနည်း။

သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အင်မော်တယ် လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤကမ္ဘာကြီးသည် ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုကို ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းက ဇူယွမ်ကို သတ်ချင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ အနာဂတ် ကပ်ဘေးကြီးကို တားဆီးရန် ဖြစ်ပြီး ဤ ကပ်ဘေးကြီး၏ အကြောင်းရင်းမှာ တကယ်တမ်းတွင် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်ကြောင့် မဟုတ်ချေ။

ထိုအရာများ အားလုံး၏ အနောက်ရှိ အင်မော်တယ်များကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ စနစ်သည် လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်ပြီး ဤကမ္ဘာ၏ အချိန်လိုင်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် သူ့ကို တက်ကြွစွာ ဦးဆောင်ခဲ့လေ၏။

ဒါဆို သူ့အပေါ်က ဒီ စနစ်ဟာ ဘယ်လို တည်ရှိမှု မျိုးလဲ ဟု အိုးယန် တွေးတောမိသည်။

အိုးယန်သည် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော စနစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အခြားသူများသည် စနစ် တစ်ခု ရှိပြီး ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ရောက်ရှိသွားကြသော်လည်း သူ၏ ကျောပေါ်တွင် အချိန်ကိုက် ဗုံး တစ်လုံး ရှိနေပုံ ရလေ၏။

အမည်မသိ ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခု ပင်တည်း။

အိုးယန်၏ အမူအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် အရုပ်ဆိုးလာခဲ့ပေသည်။

ဟူယန်သည် ဦးနှောက်မုန်တိုင်း ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ သူ၏ အကြီးဆုံး တပည့်သည် သိပ်မထက်မြက်လှဘဲ ဤကဲ့သို့ လှည့်ပတ် တွေးတောနေခြင်းက သူ၏ ဦးနှောက် လောင်ကျွမ်းသွားမည်ကို သူ မကြောက်သလော။

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို လက်ပြခေါ်လိုက်လေ၏။ အိုးယန်သည် နူးညံ့သော ဆိုဖာထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပုံရိပ်ကိုပင် ထင်ဟပ်နိုင်စွမ်း ရှိသော ဟူယန်၏ နက်ရှိုင်းသည့် မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ရုတ်တရက် နည်းနည်း ကြောက်လာတယ်..." အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အနေဖြင့် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ အိုးယန် ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်အထိ ဖြစ်ပေသည်။

သူ သယ်ဆောင်လာသော စနစ်သည် သူ့ကို မည်သည့် နေရာအထိ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို အိုးယန် မသိသလို ထိုအရာကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ချေ။

ဟူယန်သည် အိုးယန်ကို အနည်းငယ် နှလုံးသား နာကျင်စွာ ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း အမြဲတမ်း တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိမှုပါ... ငါ သွားပြီးရင် ဒီ ပြဿနာကောင် ဂျူနီယာညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ဂျူနီယာညီမတွေကို မင်းဆီ နောက်တစ်ကြိမ် အပ်ထားခဲ့မယ်..."

အိုးယန်သည် ဟူယန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ အသံပိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျား မသွားလို့ မရဘူးလား..."

လန်ချင်းဆုန်း၊ ချန်ချန်ရှန်း၊ ပိုင်ယွီ၊ ဟူထူနှင့် ရှောင်ဖုန်း ပင်လျှင်... သူတို့သည် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိဘဲ ပြုမူကြပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ရဲကာ မည်သည့်အရာကိုမဆို ရန်စရဲကြလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက် သူတို့၏ အနောက်တွင် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ယုံကြည်ရခက်ပြီး သူ၏ အဆင့်မှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိသော်လည်း အိုးယန် သူတို့၏ အနောက်တွင် ရှိနေသည်ဟု တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူတို့ကို အဆုံးအစမရှိသော ရဲစွမ်းသတ္တိများ ပေးစွမ်းရန် လုံလောက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်က ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိုးယန်၏ အနောက်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ယခင်က သူသည် သူ၏ ဆရာကို မှီခိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အိုးယန်တွင် မှီခိုစရာ ဟူယန် ဟူသော ဤ သစ်ပင်ကြီး မရှိတော့ချေ။

ဟူယန်သည် ရှိုက်ငိုနေသော အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောင်းပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူ၏ တပည့်များထဲတွင် အိုးယန်သည် သူ အကြွေးအတင်ဆုံး သူ ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည် မရှိမှု ကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် ထပ်လုပ်ကြတာပေါ့ ဟု ဟူယန်က တွေးလိုက်သည်။

ဟူယန်၏ အမူအရာမှာ ပြတ်သားသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အိုးယန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်း စတင် ကျင့်ကြံကတည်းက တာအို အကြောင်း နားထောင်ရတိုင်း မင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်တယ်... တာအိုရဲ့ တည်ရှိမှုကို မင်း တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူးလား..."

အိုးယန် ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ ညတွင်းချင်း ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကိုးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချီများ ရှိနေခြင်းကို ခံစားရသည်မှလွဲ၍ ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာလဲ ဆိုသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ချေ။

မှော်အတတ်များကို သူ မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မေ့သွားတတ်ပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို တာဝန်များ ပြီးမြောက်ရန် စနစ်၏ ဦးဆောင်မှုကို ခံရခြင်းမှလွဲ၍ သူ့တွင် အခြား နည်းလမ်း မရှိချေ။

ဟူယန် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တကယ်တော့ အဲဒါ မင်းရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ငါ့ကြောင့်ပါ... ငါ မသေသရွေ့ တာအိုရဲ့ တည်ရှိမှုကို မင်း ဘယ်တော့မှ ခံစားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အိုးယန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ဆဲဆိုလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောလို့ မရဘူးလား... ခင်ဗျား မသေသေးလို့ လို့ချည်းပဲ ပြောနေတယ်... ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတာက အဲဒီလောက်တောင် ဒုက္ခပေးနေလို့လား..."

ဟူယန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပို၍ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လာခဲ့ပေသည်။ သူသည် အိုးယန်၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ဖိချလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တာအိုရဲ့ တည်ရှိမှုကို မင်း တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး ဆိုတော့ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ဆရာ ငါက မင်းကို တာအို လေ့လာခြင်း တစ်ခု ပေးသနားမယ်..."

ဟူယန်၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အခန်းအပြည့် ကြယ်ရောင်များ အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး အိုးယန်၏ အရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ လမှ တုန်းရွှီကျစ် ခုတ်ချခဲ့သော ကြယ် တစ်ပွင့်သည် အိုးယန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုအရာမှာ အဝါနုရောင် အမည်မသိ ကျောက်စိမ်း တစ်တုံး ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် ဟူယန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထို ကျောက်စိမ်းသည်လည်း အိုးယန်၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

အမည်မသိ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခု၏ အောက်တွင် ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ကျောက်ရုပ်တု တစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ထိုင်ကာ အတွေးထဲ နစ်မျောနေလေ၏။ ရုတ်တရက် ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ဖိချလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဒါက လျှို့ဝှက် ကျမ်းစာတွေကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ စီနီယာပဲ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

အဝါနုရောင် အမည်မသိ ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးသည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ နဖူးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပေသည်။

ဤ အဝါနုရောင် ကျောက်စိမ်းသည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ မူလက ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိနေသေးသော ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် တရားမှတ်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ ဒန်တျန်ထဲရှိ ရွှေအမြုတေသည် အရူးအမူး လည်ပတ်နေပေသည်။ အမြုတေ ကွဲအက်သွားသော အသံနှင့်အတူ အခြေတည်စဝိညာဉ် တစ်ခုသည် ရွှေအမြုတေ အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ခုန်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

အင်မော်တယ်က ငါ့ရဲ့ သရဖူကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိဖို့ ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ထားတယ်...

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်အမျှ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော စနစ်၏ အသံသည် အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏。

"ဒင်... ကနဦး တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ... ကံကြမ္မာသားတော် ငါးယောက်နဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကို တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ (၅|၅)... ဆုလာဘ်တွေကို ဖြန့်ဝေပေးနေပါတယ်..."

စနစ်၏ အသံသည် အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။

ဤနေ့တွင် ကမ္ဘာကြီး၏ အစွမ်းထက်သော သူများ အားလုံးသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ငယ်လေး ရှိရာ အရပ်သို့ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် မူလချီများသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးထဲသို့ အရူးအမူး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။ ကျန်း ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ခရမ်းရောင် ချီများသည် အရှေ့ဘက်မှ လာပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်း ထိုးသံများသည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အင်မော်တယ် ဂီတ သံစဉ်များသည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ရွှမ်ဟွမ်ချီများသည် ကောင်းကင်မှ ရေတံခွန်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင် ကြာပန်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အချို့မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲလွင့်နေပြီး အချို့မှာ မြေကြီးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူများ၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံရပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်သော ကြိုးစားအားထုတ်ရသည့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ညီမျှလေ၏။

ခရမ်းရောင် ချီများသည် အရှေ့အရပ်မှ ကျန်း တစ်သောင်းအထိ လာပြီး ရွှေရောင် ကြာပန်း တစ်ပွင့်တည်းက အရာအားလုံးကို မွေးဖွားပေးတယ်...

ဤနေ့သည် ဤကမ္ဘာကြီးအတွက် ပွဲတော် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်၏ နားထဲတွင် နက်နဲသော အသံများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ မမွေးဖွားမီက သူ၏ မိခင် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ဖြစ်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော တာအို ပုံစံများနှင့် ဥပဒေသများသည် သူ၏ အရှေ့တွင် စီးဆင်းနေပေသည်။

အိုးယန်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ပျော်ရွှင်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝမ်းနည်းကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေ၏။

ဤသည်မှာ တာအို ဟုခေါ်သော အရာ၏ တည်ရှိမှုကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာကြီး အတွင်းသို့ သူ၏ စစ်မှန်သော ပေါင်းစပ်မှု၏ အစလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ဟူယန်၏ မှေးမှိန်ပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အသံသည် အိုးယန်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်...

"သင်္ကေတတွေက လေးပုံတစ်ပုံ စက်ဝိုင်းတွေကို ကြည့်..."

Book 17 end.