အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရဝယ်

အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရ၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် နေလုံးကြီးက ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင်း သဲနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် မီးတောက်လုမတတ် ပူလောင်နေကြသည်။ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သဲမှုန့်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

စုန့်ဝမ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံလျက်၊ နှုတ်ခမ်းများ ကွဲအက်ကာ အသားအရေမှာလည်း ညှိုးနွမ်းနေသည်။ သူသည် အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရအတွင်းသို့ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မိုင်ပေါင်း နှစ်သိန်းကျော်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရမှာ အမှန်ပင် သက်ရှိများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ သဲကန္တာရအတွင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိ​ချေ။ ​​ကြည့်လေရာ သဲများကိုသာ အဆုံးမဲ့ မြင်တွေ့ရသည်။

စုန့်ဝမ်မှာ ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း တခဏမျှပင် မရပ်နားခဲ့။ တောင်ဘက်သို့ ပိုမို ရောက်ရှိလေလေ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုမို နည်းပါးလာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။ သဲကန္တာရတွင် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

စုန့်ဝမ် သားရဲသခင်ဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရအကြောင်း စာအုပ်များစွာ ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤသဲကန္တာရမှာ လုံးဝ သဲပြင်ကြီး မဟုတ်ဘဲ နေရာအနှံ့တွင် အိုအေစစ်များ ရှိတတ်သည်။ ထိုအိုအေစစ်များတွင် ရေအရင်းအမြစ်နှင့် သစ်ပင်များရှိရုံသာမက ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်လည်း ရှိနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိုအေစစ်များတွင် ထူးခြားသော သားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ထွက်ရှိတတ်သည်။ ယခင်က သုံးခဲ့ဖူးသော ငွေဦးချိုမြက်မှာလည်း ဤအဆုံးမဲ့သဲကန္တာရမှ ထွက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်ဝမ်သည် လက်နှစ်ဖက်တွင် အလယ်အလတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးစီကို ကိုင်ထားပြီး သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်။ အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရထဲတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်များစွာရှိသော ဇကာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အပြင်သို့ အမြဲယိုစိမ့်ထွက်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လုံလောက်သော အဆင့်တွင် ထိန်းထားနိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဥ်ကျောက်များ အသုံးပြုပြီး အမြဲဖြည့်တင်းနေရသည်။

အကယ်၍ သူ့နောက်တွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ မရှိပါက သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုး၍ သဲကန္တာရထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားလာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝိညာဥ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သူ့ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဓားတစ်လက် ဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် ခဏတာမျှပင် မနားဝံ့ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားနေရသည်။

ရုတ်တရက် ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုတွင် လေနှင့်သဲ တိုက်စားမှုကြောင့် ပျက်စီးနေသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ပုံရိပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ စုန့်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေဝေသွားသည်။ သဲကန္တာရထဲတွင် မြင်ရလေ့ရှိသည့် အမြင်အာရုံမှားမှုလော၊ သို့မဟုတ် အိုအေစစ်တစ်ခုလော။ အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်များကို မြင်ဖူးသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုပုံရိပ်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ နာရီပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေတတ်သည်။ သို့သော် အစစ်အမှန် မဟုတ်ခဲ့။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုအဆောက်အအုံ ပုံရိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

စုန့်ဝမ်လည်း လွင့်ပျံနေသော သဲများကြား ဖြတ်သန်းရင်း နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ပုံရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည့်တိုင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သဲများမှလွဲ၍ ဘာမျှမတွေ့ရပေ။

စုန့်ဝမ် ပျံသန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် သဲသောင်ခုံအောက်တွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သဲပြင်တစ်နေရာမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ရေအိုးအရွယ်ခန့်ရှိသော သဲကျင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မြေအောက်မှ တစ်ခုခုက သဲများကို တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော သဲပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ထူးခြားသောအရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ပျံသန်းမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့အော်ရာကို ဖျောက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ သဲသောင်ခုံကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုသဲပြင်မှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ အတန်ကြာ စောင့်ပြီးနောက်တွင်လည်း သဲကျင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။ သို့သော် စုန့်ဝမ် ဆက်ထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန် ထိုသဲကျင်းနှင့် ဆယ်ပေခန့်အကွာတွင် ရုတ်တရက် သဲများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခြောက်ပေခန့် မြင့်သော သန်မာသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာသည်။

ယင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ သတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပုတ်သင်ညိုနှင့် တူသော်လည်း ခြေလက်များမှာ လူနှင့်တူပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများ ရှိသည်။ အနောက်တွင် သန်မာသော အမြီးတစ်ခု ပါရှိသည်။ ထိုအမြီးမှာ လေးပေခန့် ရှည်လျားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ပါလာကာ ဘယ်ညာ ယမ်းခါနေရင်း သဲများကို လွင့်စင်နေစေသည်။

ပုတ်သင်ညိုလူသား၏ ဘယ်လက်တွင် သုံးပေခန့်ရှည်သော ဖွတ်ကြီး တစ်ကောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုဖွတ်မှာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်၍ ပျော့ခွေနေသည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားသည် ထိုဖွတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ သဲသောင်ခုံများကြား လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ စုန့်ဝမ်လည်း ခပ်လှမ်းလှမ်း ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ကပ်လိုက်သွားသည်။

ပုတ်သင်ညိုလူသားထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အခြေတည် အလယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာလှသည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားသည် အလွန်မြန်ပြီး နှစ်နာရီခွဲခန့်အတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးပေါက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး သူ၏ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

စုန့်ဝမ်သည် ဤသတ္တဝါက သူ့ကို အိုအေစစ်တစ်ခုဆီသို့ လမ်းပြခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ အောက်ဘက်တွင် ရှိနေသည်မှာ အိုအေစစ် မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အအုံ အစုအဝေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထိုအဆောက်အအုံများမှာ စုန့်ဝမ် အစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရသည့် ပုံရိပ်များနှင့် အတိအကျ တူနေသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ မဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးသော သတ္တဝါအစုအဝေးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသည့် ရွာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိမ်များမှာ စနစ်တကျမရှိဘဲ ဟိုတစ်အိမ်၊ ဒီတစ်အိမ် ပြန့်ကျဲနေပြီး ကျောက်တုံးများကို စုပုံ၍ ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးများမှာ အရွယ်အစားမညီဘဲ အလွန် ကြမ်းတမ်းစွာ စီထားသဖြင့် အချိန်မရွေး ပြိုကျမည့်အလားပင်။ နံရံများတွင်လည်း လူတစ်ယောက် တိုးဝင်နိုင်လောက်သည့် အပေါက်ကြီးများ ရှိနေသဖြင့် သဲများ အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်နေသည်။

အိမ်များထဲတွင် ပုတ်သင်ညိုလူသား တစ်ထောင်ထက်မနည်း ရှိနေသည်။ အထီးရော အမပါ ရှိကြပြီး စုန့်ဝမ် အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့သည်မှာ အထီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အထီးအမကို ခွဲခြားရန် လွယ်ကူပြီး အမများ၏ ရင်ဘတ်တွင် နို့အုံကဲ့သို့သော အသားပို နှစ်ခု ပါရှိသည်။ ဖွတ်ကြီးကို သယ်လာသော အိမ်မြှောင်လူသားမှာ ၎င်းတို့အထဲတွင် အဆင့်မြင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ သူသည် လောက်ကောင်ကြီးကို သယ်၍ ပျက်စီးနေသော အိမ်များကြားမှ ဖြတ်ကာ ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပို၍ ကြီးကျယ်ခန့်ညားသော အိမ်တစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုအိမ်ကိုမူ အပြာရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးနေသော အိမ်များထဲမှ ပုတ်သင်ညိုလူသား အငယ်လေးများ ထွက်လာကြပြီး ထိုဖွတ်ကြီးကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အစားအစာ မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကလေးငယ်များနှင့် တူလှသည်။

ပုတ်သင်ညိုလူသား ကလေးငယ် ၅၀ ခန့်မှာ သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။ အပြာရောင်ကျောက်အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ပူတ်သင်ညိုလူသားက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အိမ်အတွင်းမှ ဇလုံအရွယ်ခန့်ရှိသော ရေအိတ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး ရေအိတ်ကို ဖမ်းယူကာ အငမ်းမရ သောက်တော့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာသော ရေစက်များမှာ သဲထဲသို့ စိမ့်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရေများ ကုန်စင်အောင် သောက်ပြီးနောက် သူ သယ်လာသော ဖွတ်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပုတ်သင်ညိုလူသား ကလေးငယ်များမှာ ဝိုင်းအုံကာ ဆွဲဖြဲစားသောက်ကြတော့သည်။ ဖွတ်တစ်ကောင်ကို ခွဲဝေစားရသဖြင့် ဗိုက်ပြည့်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တစ်စမျှ မကျန်အောင် စားသောက်ကြသည်။

ရေသောက်ပြီးနောက် အားအင်ပြည့်သွားဟန်ရှိသော ပုတ်သင်ညိုလူသားမှာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ပျက်စီးနေသော အိမ်တစ်လုံးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအိမ်ထဲတွင် ပုတ်သင်ညိုလူသား အမနှစ်ဦး ရှိနေပြီး ခဏအကြာတွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန့်ဝမ်လည်း ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ဤပုတ်သင်ညိုလူသားများသည် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိသဖြင့် ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြန့်ကြတ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် အမြင်နှင့် အကြားအာရုံကိုသာ သုံး၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိရှိကြသည်။ စုန့်ဝမ်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ အပြာရောင်ကျောက်အိမ်အတွင်း၌ အခြေတည် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသော လူသားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူသားကပင် ပုတ်သင်ညိုလူသားကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပါသော ရေအိတ် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

များမကြာမီ နေဝင်သွားပြီး ညအချိန် ရောက်ရှိလာသည်။ ရွာငယ်လေးအတွင်းတွင် မီးရောင်အချို့ကို တွေ့ရပြီး ပုတ်သင်ညိုလူသားများလည်း အိမ်တွင်း ဝင်သွားကြပြီး ရွာထဲတွင် လူရှင်းသွားသည်။

စုန့်ဝမ်လည်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး အပြာရောင် ကျောက်အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"တာအိုရောင်းရင်း... စကားခဏပြောချင်တယ်။ တံခါးဖွင့်ပေးလို့ ရမလား"

ကျောက်အိမ်အတွင်း ထိုင်နေသော လူသားကျင့်ကြံသူမှာ စုန့်ဝမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လန့်သွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခုန်ထ၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အပြင်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းက အပြင်မှလူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အိမ်တွင်းမှလူလည်း စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ကြွပါ တာအိုရောင်းရင်း၊ ဒီလို အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရထဲမှာ လူသားချင်း တွေ့ရတာ ရှားပါးတဲ့ရေစက်ပဲ"

စုန့်ဝမ်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အိမ်အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ကျောက်ကုတင်၊ ဖျာနှင့် ကျောက်စားပွဲတစ်ခုသာ ရှိသည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ ကျောက်ကုတင်ကို နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ရုပ်များဖြင့် အလွန် ခမ်းနားစွာ ထွင်းထုထားပြီး အဖိုးတန် သားရဲသားရေများဖြင့် ခင်းကျင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီသဲကန္တာရထဲမှာ ပစ္စည်းရှားပါးတော့ ကျွန်တော့်အိမ်က နည်းနည်း ရိုးရှင်းနေတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ထိုလူက ဆိုသည်။ စုန့်ဝမ်က အိမ်အပြင်အဆင်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ "တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ထိုလူက "ကျွန်တော့်နာမည်က ဟူကွမ်းပါ။ မိတ်ဆွေကိုကော ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ" ဟု ပြန်မေးသည်။ စုန့်ဝမ်က "ကျွန်တော်က ဝေ့တင်းပါ" ဟု ဝေ့တင်း နာမည်ကို သုံး၍ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဟူကွမ်းက အိမ်ထောင့်ရှိ ကျောက်ပြားတစ်ခုကို မလိုက်ရာ အတွင်းမှ ရေတွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရေနှင့်အတူ အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တာအိုရောင်းရင်းဝေ့… ဒီသဲကန္တာရထဲမှာ ဧည့်ခံစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပါတဲ့ ဒီရေတွင်းရေလေးပဲ ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ဇလုံအရွယ်ခန့်ရှိသော ခွက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ရေကို ခပ်ယူပေးလိုက်သည်။ စုန့်ဝမ်လည်း ထိုရေကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ခွက် ထပ်တောင်းခဲ့သည်။

စုန့်ဝမ် ရေနှစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သွားပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီအကိုဟူ၊ ဒီရေက အရမ်း ချိုမြိန်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။ ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြီး ပုတ်သင်ညိုလူသား အမနှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့က စုန့်ဝမ်ကို တွေ့သော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟူကွမ်းကို ကြည့်ကာ ခုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အမြီးများကို မြှောက်လိုက်ရာ ဟူကွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားပြီး "ထွက်သွားကြစမ်း" ဟု အော်ဟစ်ကာ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

ဟူကွမ်းမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသော်လည်း စုန့်ဝမ်က ထိုကိစ္စကို မပြောဘဲ "ညီအကိုဟူ... ခင်ဗျား ပုတ်သင်ညိုလူသားတွေနဲ့ စကားပြောလို့ ရသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဟူကွမ်းက "မရပါဘူး၊ သူတို့က ဉာဏ်ရည်နိမ့်တော့ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ပဲ ဆက်သွယ်ရတာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။ စုန့်ဝမ်က ထပ်မံ၍ "ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ ခင်ဗျားစကားကို နားထောင်ကြတာလဲ" ဟု မေးရာ၊ ဟူကွမ်းက သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ရွာတည်ပေးပြီး လမ်းပြပေးခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့က သူ့ကို လေးစားကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖြေသည်။

စကားပြောရင်း ဟူကွမ်းသည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီဟု သိရသဖြင့် စုန့်ဝမ်က ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ကျောက်စိမ်းကို သိသလားဟု မေးလိုက်သည်။ ဟူကွမ်းက ဤနေရာမှ တောင်ဘက် မိုင်ငါးထောင်ခန့်တွင် အိုအေစစ်တစ်ခု ရှိကြောင်း၊ ထိုနေရာတွင် ဉာဏ်ရည်မြင့်သော ပုတ်သင်ညိုလူသား ဘုရင်တစ်ပါး ရှိပြီး သူက ထိုကျောက်အကြောင်း သိနိုင်ကြောင်း လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

စုန့်ဝမ် ဤဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ကျောက်စိမ်းကို ရှာနေခြင်းမှာ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်အော်ရာကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရရှိပါက အခြားသူများက ဝိညာဉ်မီးအိမ်ဖြင့် ခြေရာခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စုန့်ဝမ်က ဟူကွမ်း၏ စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

"ညီအကိုဟူ... ခင်ဗျား တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ်"

"ညီအကိုဝေ့... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်ပြောပြပြီးသားပါ"

စုန့်ဝမ်က "အနည်းဆုံးတော့ ပုတ်သင်ညိုလူသားတွေကို ပေးတဲ့ရေထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်ထားတာကို ခင်ဗျား မပြောဘူး။ ပြီးတော့... ကျွန်တော့်ကို ပေးတဲ့ရေထဲမှာကော ဘာလို့ အဆိပ်ခပ်ထားတာလဲ" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်တော့သည်။

……..