ဝိညာ်ရတနာနောက် ခြေရာကောက်၍

အိုအေစစ်နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော သဲကန္တာရထဲရှိ သဲသောင်ခုံတစ်ခုတွင်၊ စုန့်ဝမ်၊ ပုတ်သင်ညိုလူသားမနှင့် တစ္ဆေဘုရင်တို့ ရပ်နေကြသည်။ တစ္ဆေဘုရင်က ကြီးမားသော ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပုတ်သင်ညိုလူသားမကို ခြောက်လှန့်ရန် တာဝန်ယူထားသည်။ စုန့်ဝမ်က လက်ဟန်ခြေဟန်များ ပြပြီး ပုတ်သင်ညိုလူသားမထံမှ အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရယူရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။

ဟူကွမ်း၏ မှတ်ဉာဏ်အရ ပုတ်သင်ညိုလူသားအမများသည် ခြေဟန်လက်ဟန်ဖြင့် ရိုးရှင်းသော ဆက်သွယ်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း စုန့်ဝမ် သိရှိထားသည်။ ထို့ပြင် ပုတ်သင်ညိုလူသားမျိုးနွယ်စုတွင် တတိယအဆင့်သားရဲ ပုတါသင်ညိုဘုရင်တစ်ပါး ရှိကြောင်းလည်း သိထားသည်။ ထိုပုတ်သင်ညိုဘုရင် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ သားရဲဆိုးများ ပေါများသော အိုအေစစ်တွင် ပုတ်သင်ညိုလူသား မျိုးနွယ်စုမှာ နေရာတစ်ခု ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ပုတ်သင်ညိုလူသားရွာ တိုက်ခိုက်ခံရချိန် ပုတ်သင်ညိုအိမ်မြှောင်ဘုရင် မပေါ်လာခြင်းမှာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ခရီးလွန်နေခြင်း ဖြစ်မည်။ စုန့်ဝမ်သည် လက်ဟန်ခြေဟန် အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ပြသော်လည်း ပုတ်သင်ညိုလူသားမမှာ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ဝမ်လည်း အကြံကုန်သွားသဖြင့် သဲပြင်ပေါ်၌ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသော ပုတ်သင်ညိုလူသား ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ပုတ်သင်ညိုလူသားမ နားလည်သွားပုံရသည်။ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ညွှန်ပြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တစာစာ အော်ဟစ်တော့သည်။ သူမ ပြောဆိုနေသည်မှာ ပုတ်သင်ညိုဘုရင်သည် အရှေ့ဘက်ရှိ ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း စုန့်ဝမ် အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စုန့်ဝမ်က တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသော အပြာရောင်ကျောက်တုံးပုံ ပါရှိသည့် မြေပုံတစ်ခု ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူရှာဖွေနေသည့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ကျောက်စိမ်းပင် ဖြစ်သည်။ စုန့်ဝမ်သည် အစပိုင်းတွင် ပုတ်သင်ညိုလူသားဘုရင်ကို ရှာဖွေပြီး တိုက်ရိုက် မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ယခု ပုတ်သင်ညိုလူသားဘုရင်ကို မတွေ့ရသဖြင့် ဤပုတ်သင်ညိုလူသားမထံမှ သတင်းရယူရန် ကြိုးစားရတော့သည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမသည် မြေပုံကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် လက်ကိုမြှောက်၍ အရှေ့ဘက်ကို ထပ်မံ ညွှန်ပြပြန်သည်။ စုန့်ဝမ်မှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး သူမ ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟု စဉ်းစားနေမိသည်။

ပုတ်သင်ညိုလူသားမက သဲပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စုန့်ဝမ် ရေးဆွဲထားသော ပုတ်သင်ညိုဘုရင်ပုံ၏ အနောက်တွင် ပို၍ သေးငယ်သော ပုတ်သင်ညိုလူသား ပုံရိပ်အချို့ကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မအရွယ်ခန့်ရှိသော ကျောက်စအချို့ကို ရှာဖွေပြီး ပုတ်သင်ညိုဘုရင်၏ ပုံရိပ်ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စုန့်ဝမ် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမ ဆိုလိုသည်မှာ ပုတ်သင်ညိုဘုရင် သွားရောက်နေသော ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ကျောက်စိမ်းများ ရှိနေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်မှာ စုန့်ဝမ်၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်ပြီး မှန်သလား၊ မှားသလား ဆိုသည်ကိုမူ မသေချာပေ။ ထို့ကြောင့် သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပုတ်သင်ညိုလူသားမကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အသာအယာ တွန်းလိုက်ပြီး ပုတ်သင်ညိုဘုရင်ထံသို့ လမ်းပြရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ပုတ်သင်ညိုလူသားမက ကြောက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ လက်ကာပြနေသည်။ ထိုစဉ် တစ္ဆေဘုရင်က ရုတ်တရက် ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုတ်သင်ညိုလူသားမ၏ ခြေထောက်နားသို့ ထိမှန်သွားသည်။ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် လွင့်စင်လာသော သဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြောင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး အရှေ့ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလွှားကာ လမ်းပြပါတော့သည်။

စုန့်ဝမ်လည်း တစ္ဆေဘုရင်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဓားပျံကို စီးကာ လိုက်ပါသွားသည်။ နေ့ခင်းဘက် သဲကန္တာရမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပူလောင်လှပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်နှင့် နေရောင်ခြည်တို့ကြောင့် စုန့်ဝမ်ပင် အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မရှိသလို ခံစားရသည်။ တစ္ဆေဘုရင်ကို ကြောက်လန့်သွားပုံရသော ပုတ်သင်ညိုလူသားမမှာ အရှေ့မှနေ၍ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လမ်းပြနေ​တော့သည်။

လူသားတစ်ဦးနှင့် ပုတ်သင်ညိုလူသားတစ်ဦးတို့သည် အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရထဲ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် အဝေးမှ အနက်ရောင် ကျောက်တောင်ကြီးတစ်ခုကို စတင် မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုကျောက်တောင်မှာ တောင်ဆိုသည်ထက် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ မမြင့်မားသော်လည်း အလွန်ကျယ်ပြန့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ကျောက်တောင်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အခေါင်းပွဖြစ်နေပြီး ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ဂူဝကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုရန် ပြင်နေသော သားရဲကြီး၏ ပါးစပ်နှင့် တူလှသည်။

ဂူဝမှနေ၍ အလွန်အေးမြသော လေစီးကြောင်းတစ်ခု တိုးထွက်လာသည်။ ထိုလေအေးလှိုင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပူလောင်နေသော လေထုနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမသည် ဂူဝတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ဂူအတွင်းထဲ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းနေပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ စုန့်ဝမ်က တစ္ဆေဘုရင်ကို ထပ်မံ ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်စေမှသာ မတတ်သာဘဲ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

ပုတ်သင်ညိုလူသားမက ဤဂူထဲ ဝင်ရန် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခြင်းကြောင့် အတွင်းတွင် အန္တရာယ်များစွာ ရှိနိုင်ကြောင်း စုန့်ဝမ် တွက်ဆမိသည်။ သူမအား လမ်းပြခိုင်းရုံနှင့် မလုံလောက်တော့သဖြင့် ကူပိုးကောင်ကို တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်ပြီး ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ကင်းထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဂူအတွင်းမှာ မှောင်မည်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဂူအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်ခံလာရကြောင်း စုန့်ဝမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ ဤအနက်ရောင် ကျောက်တောင်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလှသဖြင့် စုန့်ဝမ်ပင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ကျောက် အမှန်တကယ် ရှိ၊ မရှိနှင့် ဤနေရာသို့ စွန့်စား ဝင်ရောက်ရခြင်းမှာ ထိုက်တန်မှု ရှိ၊ မရှိ မသေချာပေ။ ရသို့သော် ထိုက်ဟယ် အချိန်မရွေး လိုက်လာနိုင်သည်ကို တွေးမိသဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဂူဝမှနေ၍ အသက်ရှူ ၁၀ ကြိမ်ခန့်စာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လမ်းကြောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အလျားလိုက် လမ်းကြောင်းမှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ တည့်တည့် ဆင်းသွားသော မတ်စောက်သည့် ချောက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမသည် ချောက်၏အစွန်းတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တွေဝေနေသည်။ ထိုစဉ် အမည်းရောင် ခြေထောက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကန်ချလိုက်သည်။

အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပုတ်သင်ညိုလူသားမ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ပေရာပေါင်းများစွာ ကျဆင်းပြီးနောက် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချောက်နံရံဆီသို့ ကပ်ကာ လက်သည်းများကို မာကျောသော ကျောက်သားထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျဆင်းမှု အရှိန် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ရှည်လျားသော လက်သည်းရာများ ပေါ်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ချောက်နက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပုတ်သင်ညိုလူသားမ ကြောက်လန့်နေသည်။ ဤချောက်မှာ အောက်ခြေမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အကယ်၍ ပြုတ်ကျသွားပါက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ တစ်စစီဖြစ်ကာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ် တစ္ဆေဘုရင်က ပျံသန်းလာရင်း သူမ၏ လက်အပေါ် တစ်လက်မခန့် အကွာသို့ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျောက်သားများ ကွဲထွက်သွားပြီး တွယ်ကပ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ပုတ်သင်ညိုလူသားမ ထပ်မံ ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။

ပေနှစ်ရာခန့် ကျဆင်းတိုင်း ပုတ်သင်ညိုလူသားမသည် ကျောက်နံရံကို လက်ဖြင့် ထိုးစိုက်ကာ အရှိန်သတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ္ဆေဘုရင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် အောက်သို့သာ ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားရသည်။ စုန့်ဝမ်သည် တစ္ဆေဘုရင်နှင့် ပုတ်သင်ညိုလူသားမ၏ အထက်ပေတစ်ရာခန့် အကွာမှနေ၍ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါ ဆင်းသက်လာသည်။

၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ပုတ်သင်ညိုလူသားမ၊ တစ္ဆေဘုရင်နှင့် စုန့်ဝမ်တို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဂူအောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်သို့ သွားသော လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဦးတည်ချက်များသို့ သွားနေသော ထိုလမ်းကြောင်းနှစ်ခုမှာ ပုံစံချင်းပါ ဆင်တူနေသဖြင့် စုန့်ဝမ်မှာ မည်သည့်လမ်းကို ရွေးရမည် မသိဖြစ်ပြီး တွေဝေသွားသည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမကလည်း အတင်းခေါင်းခါပြနေသည်။ ဤနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသည်မှာ သေချာသဖြင့် သူမကို အားကိုးမရပေ။

စုန့်ဝမ်လည်း အလောတကြီး မရွေးချယ်ဘဲ လမ်းနှစ်ခုလုံးဆီ ကူပိုးကောင်များ စေလွှတ် စစ်ဆေးရင်း စဥ်းစားနေသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် တစ္ဆေဘုရင်သည် ပုတ်သင်ညိုလူသားမကို တွန်းကာ ဘယ်ဘက်လမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ကူပိုးကောင်က ဘယ်ဘက်လမ်းကြောင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှု လက္ခဏာအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ပေအနည်းငယ်သာ ကျယ်တော့သည်။ ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် အာရုံကို ဖိနှိပ်မှုမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ မကြာမီတွင် ကူပိုးကောင် တွေ့ရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်နေသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သားရဲတစ်ကောင်၏ လက်သည်းရာများကို တွေ့ရသည်။ လက်သည်းရာများမှာ သေးငယ်သော်လည်း အလွန် နက်ရှိုင်းလှပြီး ၆ လက်မခန့် နက်ရှိုင်းသည်။

တွေ့စက ၎င်းတို့ကို ပုတ်သင်ညိုလူသား၏ လက်သည်းရာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အနီးကပ် ကြည့်ရှုသောအခါ ထိုလက်သည်းရာများပေါ်တွင် အားနည်းသော အလောင်းစွမ်းအင် အရိပ်အယောင်အချို့ ကျန်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အရာများဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ဒုတိယအဆင့်ရှိ ကြေးနီဖုတ်ကောင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် မည်သို့ ရှိနေသည်ကို စုန့်ဝမ် တွေးရခက်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုပါက ဖုတ်ကောင်များမှာ ဤမျှနက်သော နေရာတွင် ဒုတိယအဆင့်ထိ ရောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့ဆိုလျှင် လမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတစ်နေရာတွင် ယင်စွမ်းအင် အလွန်သိပ်သည်းသော နေရာတစ်ခု ရှိနေနိုင်ကြောင်း စုန့်ဝမ်က တွေးမိသည်။

ထို့နောက် အတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ တစ်လမ်းလုံး သတိထားနေသော်လည်း လမ်းကြောင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သည့် နှောင့်ယှက်မှုမျှ မရှိပေ။ ၁၀ မိုင်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ကျယ်ပြောလှသော မြေအောက်လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စုန့်ဝမ်သည် သူ့တည်နေရာကို ဖော်မပြလိုသဖြင့် မီးစွမ်းအင်သုံးပြီး အလင်းရောင် မထုတ်လွှတ်ရဲပေ။ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် လိုဏ်ဂူ၏ အသေးစိတ်ကို မမြင်ရပေ။ သို့သော် ဤလိုဏ်ဂူမှာ အလွန်ကြီးမားနေကြောင်း ခံစားမိသည်။

၎င်းမှာ အဆုံးအစမရှိဘဲ အမိုးလည်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။ လိုဏ်ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့ရသည်။ လိုဏ်ဂူဝတွင် ရပ်နေရင်း စုန့်ဝမ်သည် အန္တရာယ် အငွေ့အသက်တစ်ခု ခံစားမိပြီး အလိုလို စိတ်တုန်လှုပ်သွားသည်။ လိုဏ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်လောက်သည်။

အနားတွင် ရပ်နေသော ပုတ်သင်ညိုလူသားမမှာ အလွန် ကြောက်လန့်နေပုံဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။ အကယ်၍ တစ္ဆေဘုရင်က သူမ၏ ကျောကို ဓားဖြင့် ထောက်မထားပါက လှည့်ပြေးသွားမည်မှာ ကျိန်သေးပင်။ စုန့်ဝမ် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် တစ္ဆေဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေဘုရင်လည်း အလိုက်တသိဖြင့် ပုတ်သင်ညိုလူသားမ၏ ကျောကို အားကုန် ပစ်ကန်လိုက်သည်။ ပုတ်သင်ညိုလူသားမမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ အရှိန်​ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုအော်ဟစ်သံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော မြေအောက်ခန်းမကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ စုန့်ဝမ်ပင် နားမခံသာ ဖြစ်ပြီး နားကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

"ဘုန်း"

ပုတ်သင်ညိုလူသားမမှာ မြေပြင်ပေါ် ကျသွားသည်နှင့် ချက်ချင်း ကုန်းရုန်းထလာကာ ဂူဝတွင် ရပ်နေသော စုန့်ဝမ်ကို နာကျည်းသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။ ဉာဏ်ရည်မမြင့်သော်လည်း ထိုလူက သူမကို အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လိုဏ်ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဦးတည်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အိမ်မြှောင်လူသားမမှာ မည်သည့် အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ရသည်ကို မြင်သောအခါမှ စုန့်ဝမ် လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်စဥ်မှာပင် ရုတ်တရက် စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်အာရုံ နှစ်ခုလုံးမှာ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်၍ မရတော့ပေ။ ထိတ်လန့်သွားသော စုန့်ဝမ်လည်း ခြေထောက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ ထိုခံစားချက်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ ဤလိုဏ်ဂူအတွင်းတွင် ဝိညာဉ်အာရုံနှင့် စွမ်းအင်များကို လုံးဝ ထုတ်သုံးမရသဖြင့် သူ့ပညာရပ်အတော်များများကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သေချာစေရန် ဂူထဲသို့ ဝင်လိုက်၊ ထွက်လိုက်ဖြင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ဂူအတွင်းတွင် ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ထုတ်သုံးမရသော်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်နိုင်ပြီး ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဓားပျံကို စီး၍ ရွေ့လျားနိုင်သော်လည်း ဓားကို လက်ထဲမှ လွှတ်၍ မရပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ဝိညာဉ်လက်နက်များသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့နေချိန်တွင် ပုံမှန် အလုပ်လုပ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွာဝေးသွားပါက ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။

စုန့်ဝမ်လည်း ဆက်မဝင်မီ ကူပိုးကောင် ခြောက်ကောင်ကို ပတ်ဝန်းကျင် ပေတစ်ရာအတွင်း ဖြန့်ကြတ် နေရာယူခိုင်းလိုက်သည်။ ဤဧရိယာအတွင်း မှောင်မည်းနေသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ကူကောင်များနှင့်လည်း ဆက်သွယ်နိုင်သည်။ စုန့်ဝမ်လည်း ဓားကို စီးလျက် မြင့်မားသော တောင်ကြီးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဦးတည်သွားသည်။ မိုင်တစ်ရာကျော် ခရီးနှင်ပြီးနောက် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး မမြင်ရတော့ပေ။

တောင်၏ အမြင့်မှာ မည်မျှရှိမှန်း မသိရပေ။ ကျောက်သားထုမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ချောမွတ်နေသဖြင့် တွယ်တက်ရန် အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ စုန့်ဝမ်လည်း ဓားကို စီး၍ တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ ပေနှစ်သောင်းကျော် တက်ပြီးနောက် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးမှာ ညီညာပြန့်ပြူးနေပြီး ကျယ်ပြန့်သော စင်မြင့်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ခန်းမဆောင်ရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော ရင်ပြင်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုရင်ပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီးပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။

စုန့်ဝမ်သည် ရင်ပြင်အလယ်ရှိ ကျောက်တိုင်တစ်ခု အနီးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ထိုကျောက်တိုင်တွင် သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ပုတ်သင်ညိုလူသားတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သံကြိုးများမှာ ပုတ်သင်ညိုလူသား၏ ညှပ်ရိုးနှင့် ခြေထောက်များကို ဖောက်ချည်ထားသဖြင့် ထိုသူမှာ ရုန်းကန်ရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများ ပြည့်နေပြီး သတိလစ်နေသည်။

စုန့်ဝမ်သည် အခြား ကျောက်တိုင်များကို စစ်ဆေးရန် ကူပိုးကောင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျောက်တိုင် ရှစ်တိုင်၌ ပုတ်သင်ညိုလူသားများ ချည်နှောင်ခံထားရကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးမှာ အလွန် သန်မာထွားကြိုင်းပြီး အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ သူရှာဖွေနေသည့် ပုတ်သင်ညိုဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဖမ်းလာခဲ့သော ပုတ်သင်ညိုလူသားမကိုမူ မတွေ့ရပေ။ ဤရှစ်ဦးမှာ စုန့်ဝမ် ဂူထဲမဝင်မီကတည်းက ဤနေရာတွင် ချည်နှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ရုတ်တရက် ခန်းမဆောင်ဘက်မှနေ၍ လေးလံသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ စုန့်ဝမ်လည်း ရင်ပြင်၏ အစွန်းဘက်သို့ တိတ်ဆိတ် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ကျောက်တိုင်တစ်ခု၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ သူ့အော်ရာကို ဖျောက်ထားလိုက်သည်။

………..