ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ
Vol. 70 Ch. 730
“ငါပြောတာက သဘာဝနှလုံးသား၊ အဲဒီခေါင်းတလားကို ငါ့ကိုပေးလို့ ပြောတာ”
နေနတ်ဘုရားက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း မှင်တက်သွားရသည်။
ဒါက ဘာသဘောလဲ
နဂါးတွင်းထဲကမှ လွတ်ကာနီးရှိသေးတယ်၊ ကျားတွင်းထဲ ပြန်ဝင်ရတော့မှာလား
သူက နားကြားမှားတယ်လို့တောင် ထင်မိတာ၊ ဒီလူကလည်း သဘာဝနှလုံးသားကို အပိုင် ကြံစည်နေတာလား။
ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေတ္တစဉ်းစားဟန်ပြုကာ “အင်း...”
“တကယ်လို့ ငါက ငြင်းလိုက်ရင်ရော”
နေနတ်ဘုရား၏ အကြည့်များက ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားပြီး လက်တစ်ဖက်က ရွှေရောင်လှံရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ထန်ထျန်းကို ရိုက်နှက်တော့မည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလာသည်။
“မင်း ငြင်းရဲရင်တော့ ငါ မင်းကို တစ်ချက်လောက် ဆုံးမရလိမ့်မယ်”
“ဒီလှံရှည်က နေနတ်ဘုရားမီးလျှံနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာ၊ ခန္ဓာကိုယ်တင်မကဘူး ဝိညာဉ်ကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်”
“ငါပြောလိုက်မယ်၊ အဲဒါက အရမ်းနာတာနော်”
“အဲဒီလို အနာခံချင်တာ မဟုတ်ရင်တော့ သဘာဝနှလုံးသားကို လိမ်လိမ်မာမာလေး နဲ့ ငါ့ကိုပေးလိုက်၊ သိပြီလား”
သူက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း: ...
ဒီလူက ဘာလို့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ခြောက်လှန့်သလိုမျိုး လာလုပ်နေရတာလဲ
ဘေးနားမှ လုံကျိုကျိုးက ထန်ထျန်း၏ သံသယကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
သူက ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်ကာ “နေနတ်ဘုရား... ထန်ထျန်းက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီလိုနည်းနဲ့ ခြောက်လို့ မရဘူးဗျ”
နေနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “မင်းတို့ပဲ ပြောတယ်လေ၊ သူ မွေးကတည်းကနေ အခုအထိ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆို"
" ဒါက ကလေးမဟုတ်ရင် ဘာလဲ”
ထန်ထျန်း နောက်တစ်ကြိမ် ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။
ဒီလူက သူ့ကို တကယ်ကြီး ကလေးအမှတ်နဲ့ လာခြောက်နေတာပဲ
လုံကျိုကျိုးက “သာမန်လူသားတွေရဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်နဲ့ မူလဝိညာဉ်တွေရဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ဆိုတာ မတူဘူးလေ”
“မမေ့ပါနဲ့၊ အခုသူက သန်မာတဲ့ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ သက်ရှိတွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နေတဲ့သူပဲ”
နေနတ်ဘုရားက “အော်...” ဟု တစ်ချက်ဆိုကာ “ငါ သိပ်နားမလည်ဘူး”
“ဒီလောက် သက်တမ်းတိုတိုလေးပဲ ရှိသေးတဲ့ သက်ရှိမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးလို့ပါ။ အနှစ်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကလေးလေးလို့ပဲ ငါထင်နေတာ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လူစုတွေက အနည်းဆုံး နှစ်တစ်သန်းလောက်ကနေ စတာ မဟုတ်ဘူးလား”
လုံကျိုကျိုးမှာ မတတ်သာတော့ဘဲ “သူက ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ လေ”
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိမ့်ပြသော်လည်း သူ တကယ် နားလည်သွားသလားဆိုတာတော့ မသေချာပေ။
ထန်ထျန်းလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ မူလဝိညာဉ်များနှင့် သက်ရှိများကြားက အချိန်ကာလ အယူအဆက ကွာခြားလွန်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် နေနတ်ဘုရားကဲ့သို့သော မူလ သဘာဝဝိညာဉ်မျိုးက သက်ရှိများနှင့် ထိတွေ့မှု အလွန်နည်းပါးပြီး သူနှင့် ထိတွေ့နိုင်သူတိုင်းမှာလည်း အနည်းဆုံး နှစ်သိန်းချီ နေထိုင်လာကြသည့် အဘိုးကြီး အဘွားကြီးများသာ ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ ရယ်စရာကိစ္စမျိုး ဖြစ်သွားသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။
ရှင်းပြပြီးနောက် နေနတ်ဘုရားက သူ၏လှံရှည်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ ကလေးခြောက်သည့် အမူအရာများကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ သူက ဆက်ပြောသည်။ “သဘာဝနှလုံးသားကို ငါ့ကိုပေးတာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ”
“ဒီအရာက ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ခွန်အားပြန်ရဖို့အတွက် အရမ်းအရေးပါတယ်၊ သူကတော့ ဒါကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ့ဆီမှာ ထားတာက ပိုပြီး စိတ်ချရတယ်”
ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး”
“ငါ့မှာ သဘာဝနှလုံးသား လိုအပ်ချက်ရှိတယ်၊ ကျွင်းချန်ချင်းကလည်း ဒါကို ငါ့ဆီကနေ ယူသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
စကားအဆုံးတွင် နေနတ်ဘုရားက ဆက်ပြီး ဖိအားပေးလာမည်၊ သို့မဟုတ် အတင်း လုယူမည်ဟု ထန်ထျန်း ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် နေနတ်ဘုရားက ပခုံးသာ တွန့်ပြလိုက်သည်။
“အော်၊ ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်တော့”
“မင်းက ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ပဲ၊ မင်း ပြောတဲ့အတိုင်းပေါ့”
ထန်ထျန်း: ...
ဒီ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုတဲ့ နာမည် က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား
“ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုတာ အတိအကျက ဘာလဲ”
ထန်ထျန်းက ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အားလုံးက ဘာမှမပြောကြသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းပြရတော့သည်။ “ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုတာ ကမ္ဘာ့အရှင် ဒီလောကကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဟောကိန်းတစ်ခုပဲ”
“သူ့ရဲ့ အဆိုအရ ဒီကမ္ဘာကြီးက တစ်နေ့ကျရင် အမှောင်ထုထဲကို လုံးဝ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်၊ သက်ရှိအားလုံးက မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး သေမယ့်ရက်ကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေရလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့ အလင်းရောင်မဲ့နေတဲ့ အဲဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကမ္ဘာကြီးကို မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်တွေ ယူဆောင်ပေးမယ့် သက်ရှိတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်”
“အဲဒီသက်ရှိကတော့ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ပဲ”
“ငါတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရတော့ မင်းက ကမ္ဘာ့အရှင် ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီလူပဲ”
“ပြီးတော့ အခု ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ပဲ အမှောင်ထုထဲကို ကျဆင်းတော့မယ်လေ”
နေနတ်ဘုရား၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက နှာခေါင်းကို ယောင်ယမ်းပြီး ပွတ်လိုက်မိသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ဟောကိန်းတစ်ခုသက်သက်ပဲကိုး။
“ဒါဆို... ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုရှိမလား”
“မင်းတို့ လူမှားနေတာမျိုးရော”
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားရဲ့ စကားအရဆိုလျှင် ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာကြီး၏ ကယ်တင်ရှင် ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုစကားလုံးက သူ့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုမှ မသက်ရောက်နိုင်ဟု သူခံစားရသည်။
သူက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ တကယ်ကို စိတ်မဝင်စားပါပေ။ ကျွင်းချန်ချင်း ပြောခဲ့သလိုပဲ သူက အခြေခံအားဖြင့် အရမ်းတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာတွေကိုပဲ ဂရုစိုက်တတ်သည်။ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မည့် မြင့်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး သူ့မှာ မရှိပေ။
ဒီလိုလူမျိုးက ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား
နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
သို့သော် နေနတ်ဘုရားကမူ အလွန်ပင် သေချာစွာ ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက အဲဒီလူပဲ”
“မင်းဆီမှာ တွေ့ရတဲ့ အရာအားလုံးက ကမ္ဘာ့အရှင် ပြောခဲ့တာတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းကျနေတယ်၊ ဒါကို ငြင်းလို့မရဘူး”
“ကျွင်းချန်ချင်းကိုယ်တိုင်တောင် မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို အသိအမှတ်ပြုသွားတာ မင်း မတွေ့ဘူးလား”
ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွား သည်။ ဒီလူတွေအားလုံး မှားနေကြပြီဟု သူခံစားနေရသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက ဆက်မေးသည်။ “ခုနက မင်းပြောတော့ ကမ္ဘာ့အရှင်က မထွက်သွားခင်မှာ ဒါတွေကို ဟောခဲ့တာဆို”
“သူ သေဆုံး တဲ့အချိန်မှာလား”
“သူ ဘယ်နေရာမှာ သေဆုံး သွားတာလဲ”
ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ဟောကိန်းက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ၊ သူ တကယ်ပဲ လူမှားနေတာလားဆိုတာကို သေသေချာချာ သိချင်၍ ဖြစ်သည်။
သို့သော် နေနတ်ဘုရားက ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။
“ဘယ်သူက ကမ္ဘာ့အရှင် သေဆုံး သွားတယ်လို့ ပြောလို့လဲ”
ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားရသည်။
ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူရရှိခဲ့တဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် သဘာဝမိခင် နဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင်တို့က အစီအစဉ်ကြီးတစ်ခုအတွက် အတူတူ သေဆုံး သွားကြပြီး ပြန်လည်ဝင်စားလာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒါက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား
ထန်ထျန်းက သူ၏ သံသယကို ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက “အော်... အဲဒီလိုပြောတာလည်း မမှားပါဘူး”
“သူတို့က တကယ်ပဲ အစီအစဉ်ကြီးတစ်ခုကို လုပ်နေကြတာ၊ အတူတူ သေဆုံး သလို ဖြစ်သွားတာလည်း မှန်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ သဘာဝမိခင်ကတော့ တကယ်ပဲ သေဆုံး သွားတာ၊ ကမ္ဘာ့အရှင်ကတော့ ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သွားရှာဖို့အတွက် ဟင်းလင်းပြင် ထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားတာပဲ”
“ရှာမတွေ့မချင်း သူ ပြန်လာလို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် သေဆုံး သွားတာနဲ့ မခြားတော့ဘူးပေါ့”
ထန်ထျန်း အံ့သြသွားရသည်။ “ဘာကို သွားရှာတာလဲ”
နေနတ်ဘုရားက ခဏလောက် တိတ်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောသည်။ “ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါကလည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး မဟုတ်တော့ပါဘူး”
“ကမ္ဘာ့အရှင် သွားရှာနေတဲ့ အရာက ဓား တစ်စင်းပဲ”
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။
“ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့နေရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ မူလကောင်းကင်ခွင်း ဓား လား”
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိမ့်ကာ “မင်း ဒီအဆင့် ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးနေပြီလဲဆိုတာ မြင်နိုင်မှာပါ”
“ပြန်ပြင်ဖို့ဆိုတာ... အရမ်းကို ခက်ခဲတယ်”
“ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်”
“သေလုမြောပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကမ္ဘာ့အရှင်က အဲဒီဓားကို သတိရသွားတာ။ အဲဒီဓားက မူလ ရတနာ ငါးခုထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အကောင်းအတိုင်း ကျန်နေတဲ့အရာပဲ။ အဲဒီဓားဆီကနေ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ သော့ချက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းရဲ့လို့ သူ မျှော်လင့်ခဲ့တာ”
“ဒါကြောင့် ကမ္ဘာ့အရှင်က ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အဲဒီဓားကို သွားရှာနေတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အချည်းနှီး ဖြစ်ဖို့ပဲ များပါတယ်။ ဟင်းလင်းပြင်က အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ဝန်းတယ်၊ အဲဒီဓားက ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်းလည်း မသိနိုင်ဘူး”
“နောက်ပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်က အဲဒီဓားကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် အဲဒီဓားက သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
နေနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဓားကို ကမ္ဘာ့အရှင်ကိုယ်တိုင်က မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့လို့ပဲ”
“ဒါ့အပြင် မူလ ရတနာ ငါးခုထဲက သုံးခုကိုလည်း ကမ္ဘာ့အရှင်ကိုယ်တိုင်က လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ”
“အဲဒီမှန် ဆိုရင်လည်း ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ အချိန်မြစ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး စိတ်ဆန္ဒ တွေ ပျောက်ဆုံးကာ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး”
“ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို အဲဒီဓားက ယုံကြည်ပါဦးမလား”
ထန်ထျန်း ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရသည်။
ကမ္ဘာ့အရှင်က ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်ခဲ့တာလား