လနတ်သမီး ထံ သွားလည်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း
Vol. 70 Ch. 731
နေနတ်ဘုရား၏ ပြောပြချက်အရ ကမ္ဘာ့အရှင်တွင် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်ဖက်ခြမ်း မျိုး ရှိနေသည်ကို ထန်ထျန်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိလိုက်ရသည်။
မူလ ရတနာ ငါးပါးကို ရိုက်နှက်ပြီး သုံးခုကို ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးကာ တစ်ခု၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုကိုပါ မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။
ဒါက တကယ့်ကို...
ကျွင်းချန်ချင်းကို သူ ဘာကြောင့် ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သလဲဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေရှိ ကျွင်းချန်ချင်းပင်လျှင် ဤမျှလောက် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းသည် နဂါးတံခါး စမ်းသပ်မှု တုန်းက မူလဟင်းလင်းပြင်ခေါင်းလောင်း ၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
ဟင်းလင်းပြင်ခေါင်းလောင်း အိပ်စက်နေစဉ်မှာပင် အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် နိုးလာခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ထိုစွမ်းအားကြောင့်ပင် ၎င်းမှာ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ပြီး အပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
အော်... ဒါက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ လက်ချက်ကိုး။
“ဒါဆို... အရင်တုန်းက အနန္တကမ္ဘာ ကို တစစီလုပ် ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့သူကလည်း သူပဲလား”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ပြီး “သူမဟုတ်ရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ”
“သူ့ကို ဘာလို့ လူတိုင်းက ‘ကမ္ဘာ့အရှင်’ လို့ ခေါ်ကြသလဲ မင်းသိလား”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက အနန္တာကမ္ဘာ နဲ့ သက်ရှိအားလုံးဟာ သူ့တစ်ဦးတည်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိခဲ့လို့ပဲ။ သူပဲ အာဏာရှင် ၊ သူပဲ အမြင့်မြတ် ဆုံးပဲ။ ငါတောင်မှ...”
“ဒါပေမဲ့ သူက ရူးသွပ်လွန်းတယ်၊ အစွန်းကုန်ကို ရူးသွပ်တာ။ အဲဒီအဆင့်ကို အခု ကျွင်းချန်ချင်းတောင် အဝေးကြီး လိုသေးတယ်”
“မင်းတို့ပြောတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က အဆုံးမရှိဘူး၊ အထွတ်အထိပ်ရဲ့ အထက်မှာ ‘ထာဝရ’ ဆိုတာ ရှိကိုရှိရမယ်လို့ သူက အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေခဲ့တာ”
“ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ သူက မူလရတနာ ငါးပါးဆီကို မျက်စိကျလာပြီး အဲဒီကနေ ထာဝရကို ရောက်နိုင်မယ့် သော့ချက်ကို ရှာဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပေါ့”
“ရတနာတွေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်နေတာကို သူက အတင်းဆွဲနှိုးခဲ့တာ”
“အဲဒီနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးတဲ့နောက်မှာ မူလရတနာ သုံးခုက အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်၊ တစ်ခုက အညံ့ခံတယ်၊ တစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ထွက်ပြေးသွားတယ်။ အနန္တကမ္ဘာ ကြီးလည်း အဲဒီနောက်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားရတာပဲ”
ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွား သည်။ ကမ္ဘာ့အရှင်က ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သန်မာ တဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မထင်ထားမိပေ။
သူက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မည့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို သူက ထာဝရကို ရောက်နိုင်မယ့် သော့ချက်ကို ရှာတွေ့သွားလား”
ထန်ထျန်းက မေးသည်။
နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်းတို့လူတွေက တကယ်ပဲ တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားတာက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေပဲ”
“ငါက အဲဒီတုန်းက စစ်ပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ ရှာတွေ့သွားသလား ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အနန္တကမ္ဘာ ကြီး ပြိုလဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ တာအိုနန်းတော် ထဲမှာပဲ တစ်ကိုယ်တည်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့တယ်”
“နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကိုပါ လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်လို့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မမြင်ဖူးတော့ဘူး။ ကျွင်းချန်ချင်း ပေါ်လာတော့မှ သူက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာတာ”
“ခန့်မှန်းရရင်တော့ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေက အရမ်းများနေတော့မှ အသိ တရားတွေ ပြန်ဝင်လာပြီး နောင်တရသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ထန်ထျန်း ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ဒါဆို တကယ်တော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာ့အရှင် ပြန်လာနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေက ရှိနေသေးတာပဲ”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ထွက်သွားရုံပဲ ရှိသေးတာလေ၊ တကယ် သေဆုံး သွားတာမှ မဟုတ်တာ”
နေနတ်ဘုရား၏ အကြည့်များက အေးစက်နေသည်။ “အခြေခံအားဖြင့်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“မူလကောင်းကင်ခွင်းဓားက ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ အလွန်ဝေးကွာပြီး မသိနိုင်တဲ့ နေရာကို ထွက်ပြေးသွားတာ။ အဲဒီဓားကို သွားရှာတဲ့ လမ်းကို စတင်လိုက်ပြီဆိုရင် ရှာမတွေ့မချင်း ပြန်လာလို့ မရဘူး”
“အရင်တုန်းက ငါနဲ့ ရှောင်ပိုင်က မင်းကို ကမ္ဘာ့အရှင် ပြန်ဝင်စားမယ့် ခန္ဓာကိုယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိစ္စတွေက ထင်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိလာရတယ်”
“ရှောင်ပိုင်က မင်းနဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင်ကြားမှာ အလွန်နီးကပ်တဲ့ ဆက်နွယ်မှု ရှိနေတယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ မင်းဆီကနေ သူ ပြန်ပေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်မထားတော့ဘူး”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းအသာညိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ မူလကို သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်းသိသည်၊ သူနှင့် ကမ္ဘာ့အရှင်ကြားတွင် မည်သည့် ကမ္မဆက်နွယ်မှုမျှ မရှိပေ။
အနည်းဆုံးတော့ သူက ကမ္ဘာ့အရှင်၏ လူဝင်စား လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ပေ။
“ရှောင်ပိုင်က ဘယ်သူလဲ”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ခေါ်နေကြတဲ့...”
“လနတ်သမီး ပေါ့”
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။
လနတ်သမီးက သူ ကမ္ဘာ့လျှို့ဝှက်ချက်များကို စတင်ထိတွေ့ခဲ့သည့် စမှတ်ဟု ပြောနိုင်သည်။ ထိုစဉ်က ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူ တွင် ရှိနေစဉ် သူမက သူ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိစေခဲ့သလို သံသယများစွာကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။
လနတ်သမီး က သူ၏ စစ်မှန်သော သရုပ်မှန်ကို သိနေသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့သည်။
ထို့ပြင် သူတို့ကြားတွင် ကတိသေးသေးလေး တစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ဖို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အခြားကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ကြန့်ကြာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူမက ငါ့ ကို ကိစ္စတစ်ခု ပြောခဲ့ဖူးတယ်”
“သူမ ပြောတာက... ငါဟာ ငါ မဟုတ်ဘူး တဲ့”
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “မှားလို့လား”
“မင်းကိုယ်တိုင်ရော မင်းစိတ်ထဲမှာ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား”
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း မှင်တက်သွားရသည်။
သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သေချာပေါက် သိပါသည်၊ ယခု သူသည် အရင်က အားနည်းသည့် လူငယ်လေး မဟုတ်တော့သည်ကိုလည်း သိသည်။
ဒါပေမဲ့...
ဒါက သူ နားလည်ထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ တစ်ခြားစီပဲ။
“လနတ်သမီး က ဒီတစ်ခေါက် မလာဘူးလား”
ထန်ထျန်းက မေးသည်။
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိမ့် သည်။ “ကမ္ဘာ့အရှင်က မူလကောင်းကင်ခွင်းဓားကို ရှာဖို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဝင်သွားကတည်းက သူမက လနန်းတော် ထဲမှာပဲ အမြဲနေခဲ့ပြီး ဘယ်မှ ခြေတစ်လှမ်းတောင် မထွက်တော့ဘူး”
“ဒီတစ်ခေါက်လည်း အတူတူပဲ”
“ဒါပေမဲ့ သူမ လာချင်ရင်တောင် လာလို့ မရတော့ဘူး၊ သူမက လနန်းတော်ကနေ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူးလေ”
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်များက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ထိုအထဲတွင် ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုများလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ထန်ထျန်းမှာ ဘာကြောင့်လဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။
“မင်းကြောင့် မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ”
“သူမ ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အရာကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေးလိုက်ရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရဘူး...”
“ထားလိုက်တော့၊ ပြောနေလည်း အပိုပဲ”
“ငါ့ကို ကျောက်စိမ်းဖြူ ဝိုင် တစ်အိုးလောက် ပေးစမ်း၊ မင်းမှာ ရှိမှန်း ငါသိတယ်၊ သူမ မင်းကို အများကြီး ပေးထားတာပဲလေ”
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ နေနတ်ဘုရား ပြောနေသည်မှာ အရင်က လနတ်သမီး ဆီက ရခဲ့တဲ့ လနတ်သမီး ဝိုင် ကို ပြောခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
အော်... အဲဒါက ကျောက်စိမ်းဖြူ ဝိုင် လို့ ခေါ်တာကိုး။
ထို့နောက် သူက ကျောက်စိမ်းအိုးကို ထုတ်လိုက်ပြီး နေနတ်ဘုရားအတွက် အချို့ကို ထည့်ပေးကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုအရာကို လနတ်သမီး က အများကြီး ပေးထားခဲ့သဖြင့် သူ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ သောက်လျှင်တောင် ကုန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
နေနတ်ဘုရားက ကျောက်စိမ်းအိုးကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ တစ်ငုံတည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်နေသည့်အလား 'ဂလု ဂလု' နှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သောက်နေသည်။
ခဏအကြာမှ သူ ရပ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အာ...”
“တကယ် ကောင်းတာပဲ”
“ ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် နဲ့ ယှဉ်ရင် တခြားဝိုင်တွေက ချီး တွေနဲ့ တူတယ်”
ထန်ထျန်း၏ အမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။ ဒီလောက်တောင် ချဲ့ကားနေဖို့ လိုလို့လား
သို့သော် ကြည့်ရသည်မှာ နေနတ်ဘုရားက ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် ကို သောက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေမှာပင် အတော်လေး တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။
ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ၊ ဒီလူက တကယ်ကို ဒေါသကြီးလွန်းသည်။
“ခင်ဗျား ဝိုင်သောက်ချင်ရင် လနတ်သမီး ဆီမှာ သွားမတောင်းဘူးလား”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “သူမက ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် အကုန်လုံးကို မင်းကို ပေးလိုက်ပြီလေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုလည်း မင်းဆီကို သွားမရှာဖို့ ပြောထားသေးတယ်၊ ငါက ဘယ်မှာ သွားတောင်းရမှာလဲ”
ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားသည်။ အကုန်လုံး ပေးလိုက်တယ် ဟုတ်လား
အဲဒီတုန်းက သူမက တစ်ဝက်ပဲ ပေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား
'အကုန်လုံး' နဲ့ 'တစ်ဝက်' ဆိုတာ အရေအတွက်အရ မထူးခြားပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသည်။
လနတ်သမီး က ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ
ဖြစ်နိုင်တာက... သူနဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင်ကြားက ဆက်နွယ်မှုကြောင့်လား
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လနတ်သမီး က ကမ္ဘာ့အရှင်အပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ချစ် ခဲ့တာလေ...
“လနတ်သမီး က လနန်းတော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲမလား”
ထန်ထျန်းက မေးသည်။
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိမ့်သည်။ “သေချာတာပေါ့၊ လနန်းတော်မှာ မရှိရင် ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ”
ထန်ထျန်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သူမဆီကို တစ်ခေါက်လောက် သွားလည်ချင်တယ်၊ အရင်က ငါ နဲ့ သူမကြားမှာ ကတိတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“ပြီးတော့ ကိစ္စတော်တော်များများကိုလည်း လူချင်းတွေ့မှ မေးလို့ ရှင်းမှာမို့လို့ပါ”
နေနတ်ဘုရားက “အင်း” ဟု တစ်ချက်ဆိုကာ “ရတယ်၊ သူမလည်း မင်းကို အမြဲ စောင့်နေတာပဲ”
“ခဏနေရင် လှောင်အိမ် ပျောက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့၊ ကျွင်းချန်ချင်းကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း တပြိုင်တည်း တိုင်ပင်ကြတာပေါ့”
“သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အကုန်ပြန်ရရင်လည်း ကောင်းတာပဲ၊ ငါကတော့ သူ လူစုံတုန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သတ်ပြမယ်”
စကားအဆုံးတွင် သူက ခေါင်းမော့ကာ ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် ကို နောက်တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြန်သည်။