လနန်းတော်သို့ ဦးတည်ခြင်း
Vol. 70 Ch. 733
“ဘုန်း”
နေနတ်ဘုရား၏ ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားမီးလျှံအောက်တွင် မြေကမ္ဘာအမြစ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လှောင်အိမ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး တောက်လောင်နေသော မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သာမန် မြေကမ္ဘာအမြစ်များက နေနတ်ဘုရားကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ အရင်က မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကျွင်းချန်ချင်းက အပြင်ဘက်မှ စွမ်းအားသုံး ထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုစွမ်းအားမှာ မတည်မြဲနိုင်တော့သဖြင့် နေနတ်ဘုရားမှာ အတွင်းပိုင်းမှ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မြင်ကွင်းမှာ တစ်ချက်လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထန်ထျန်း၊ လုံကျိုကျိုးတို့နှင့်အတူ လူတိုင်းက နေနတ်ဘုရားနောက်မှ လှောင်အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကြီးကြောင့် ဝိညာဉ်ရေကန် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဤနယ်မြေမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ကျွန်းပျက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။
လင်းယွင် တောင်တန်း ၏ အခြားနေရာများမှာတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိသေးပေ။ တားမြစ်နယ်မြေအပြင်ဘက်တွင်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ လူများမှာ ထိုနေရာတွင် စမ်းသပ်မှုများကို ဆက်လုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းတို့တစ်စုမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေ စမ်းသပ်မှု အခြေအနေကို စိတ်ဝင်စားမနေနိုင်တော့ဘဲ အတိုင်းအဆမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝေးကွာသော အရပ်ဆီသို့ အကြည့်များ ပို့ထားကြသည်။
ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။
ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မဟာကမ္ဘာကြီးမှလွဲ၍ အခြားကမ္ဘာငယ်လေးများမှာ အပိုင်းအစများအဖြစ် သီးခြားစီ တည်ရှိနေပြီး အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းတို့ကဲ့သို့သော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများမှာ ယခုအချိန်တွင် ရေ ကန်ကြီးတစ်ကန်၏ အထက်တွင် ရပ်နေပြီး ရေ ကန်ရေပြင်ပေါ်၌ လွင့်မျောနေသည့် အရွယ်အစားမျိုးစုံသော ရေ မှော်ပင် အပိုင်းအစများကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။
ယခင်က ထိုအပိုင်းအစများမှာ ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေပြီး ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခုမူ ထိုအပိုင်းအစ အများအပြားပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေပြီး မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
၎င်းတို့မှာ ကျွင်းချန်ချင်း၏ ဝိညာဉ်များကို ချိပ်ပိတ်ထားသည့် ကမ္ဘာများပင် ဖြစ်သည်။
အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထန်ထျန်းတို့ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် ခဏအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည်။
ကျွင်းချန်ချင်း၏ လက်ကျန်အင်အားစု များမှာ အားလုံးကို အဆင်သင့်ပြင်ထားကြပြီး ထိုကမ္ဘာများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမိန့်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ဝုန်းဒိုင်းကြဲ တိုက်ခိုက်ကြပြီး ကျွင်းချန်ချင်း၏ ဝိညာဉ်ကို ချိပ်ပိတ်ထားသော ကမ္ဘာ့အရှင်၏ ရုပ်တုများကို ဖျက်ဆီးကာ ကျွင်းချန်ချင်း၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများကို အားလုံး လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ဝေးဝေးလံလံ ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုကမ္ဘာများထဲတွင် ကောင်းမွန်နေသော ကမ္ဘာဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိတော့ပေ။
တိုက်ပွဲပြင်းထန်သော အချို့နေရာများတွင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးပင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ရေတွက်၍မရသော သက်ရှိများမှာ ဤရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော စစ်ပွဲအတွင်း ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံး သွားကြရသည်။
မိုင်ပေါင်း သန်းချီဝေးကွာနေသော်လည်း ထန်ထျန်းမှာ ထိုသက်ရှိများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ဒါက ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးမည့် စစ်မှန်သော ကပ်ဘေးကြီး၏ နိဒါန်းပင်။
အမှောင်ထု၏ ကန့်လန့်ကာကြီးမှာ စတင်ပွင့်ဟလာပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရေတွက်၍မရသော သတင်းစကားများမှာလည်း သူတို့၏ လက်ထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာတော့သည်။
“ကျွင်းချန်ချင်းကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်နေတာပဲ၊ သူတို့တွေ ဘယ်လိုမှ မတားနိုင်ကြဘူး”
“ငါတို့ အရင်က ပြင်ဆင်ထားသမျှ အကုန်လုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတိုက်ပွဲမှာ အနည်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ နောက်ပြီး လူတချို့ကလည်း...”
“သစ္စာဖောက်သွားကြပြီ”
ဝူချန်းကျိကျွင်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ကြည့်မကောင်းလှပေ။
ချန်တာအို ကျိကျွင်းမှာမူ ဘာမှမပြောသော်လည်း ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များအောက်မှ သူ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာသည်ကို ခံစားမိနိုင်သည်။
နာရီဝက်ဆိုသည့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ကျွင်းချန်ချင်း၏ တစ်ကျော့ပြန် သန့်စင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သတ္တဝါအားလုံးမှာ သူ၏ အရိပ်အောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားရပြန်သည်။
“ကြည့်ရတာ ကျွင်းချန်ချင်းက ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်အားလုံးကို ပြန်ယူသွားပြီ ထင်တယ်၊ လွတ်သွားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး”
“ဒါက အဆိုးဆုံး ရလဒ်ပဲ”
လုံကျိုကျိုးက ပြော၏။
လှောင်အိမ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်က ကျွင်းချန်ချင်းသည် ဝိညာဉ် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကိုသာ ပြန်ရနိုင်လိမ့်မည်၊ အားလုံးပြန်ယူဖို့မှာ အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့ကြသည်။
အကြောင်းမှာ အချို့ကမ္ဘာများတွင် ထိုသို့မဖြစ်အောင် သူတို့ဘက်မှ အစွမ်းကုန် အားစိုက်ထုတ်ကာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူတို့က ကျွင်းချန်ချင်းကို အထင်သေးခဲ့မိခြင်းပင်။
ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားသော ကမ္ဘာများမှာ ပို၍ပင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု များပြားခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာအတော်များများမှာပင် ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ကျွင်းချန်ချင်း ပထမဆုံး ပြန်လည်နိုးထလာရာ စမှတ်ဖြစ်သော တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် တည်ရှိရာ ကမ္ဘာမှာမူ ထူးထူးခြားခြား မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ထန်ထျန်းအတွက်တော့ ဒါက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင်၊ သူ ဂရုစိုက်ရမည့် လူအများစုမှာ တိမ်တိုက်ကမ္ဘာ ထဲတွင် ရှိနေကြ၍ ဖြစ်သည်။
“လနတ်သမီး ရော ”
ရုတ်တရက် ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အပြင်မှာ ဒီလောက်ကိစ္စတွေ အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေတာတောင် သူမက လောကထဲကို ထွက်မလာသေးဘူးလား”
“သူမလည်း မူလ သဘာဝဝိညာဉ်ပဲလေ၊ တကယ်လို့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားရင် သူမလည်း လိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားမှာပဲကို၊ ဘာလို့ လနန်းတော် ထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းပြီး ဘေးကထိုင်ကြည့် နေရတာလဲ”
“တကယ်လို့ သူမသာ ဝင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ကျွင်းချန်ချင်းက ဝိညာဉ်အားလုံးကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ပြန်ရသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
သူ အလွန်ဒေါသထွက်နေရခြင်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ခံ လူများစွာနှင့် ကမ္ဘာများစွာမှာ အလွန်အမင်း ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”
နေနတ်ဘုရားမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လနတ်သမီး ဆိုတာ မင်းတို့လိုကောင်တွေ ပုတ်ခတ်စော်ကားလို့ရတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး”
“သူမက လနန်းတော် ထဲမှာပဲ အောင်းနေချင်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား၊ ကျွင်းချန်ချင်းကို တားဆီးဖို့ သူမမှာ အစီအစဉ်မရှိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား”
“တကယ်လို့သာ...”
နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “လနတ်သမီး ရဲ့ စတေးမှုသာ မရှိရင် မင်းတို့တွေ အားလုံး ဒီနေ့အထိ အသက်ဆက်နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး”
“သူမကို ဘယ်သူမှ ပုတ်ခတ်တာကို ငါ ခွင့်မပြုဘူး”
“နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာရင်တော့ ငါနဲ့ မင်းနဲ့ အပြတ်ပဲလို့ မှတ်လိုက်”
သူက သတိပေးလိုက်သည်။
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက အံ့ ကြိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဝူချန်းကျိကျွင်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ “အခု အခြေအနေက အရမ်းစိုးရိမ်ရနေပြီ၊ ငါတို့တွေ အချင်းချင်း ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့”
“နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားကြရအောင်”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ”
“ကျွင်းချန်ချင်း ခုမှ နိုးထလာတုန်းကတောင် ငါတို့တွေ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတာတောင် သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး”
“အခု သူက ဝိညာဉ်အားလုံး ပြန်ရသွားပြီ။ မကြာခင်မှာ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက အဆပေါင်း ရာနဲ့ ချီပြီး တိုးလာဦးမှာ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ တားဆီးနိုင်ဦးမှာလဲ”
“ငါ့အမြင်ပြောရရင်တော့ အချိန်ရှိတုန်း ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးကိစ္စတွေကိုပဲ ကြိုပြီး စီစဉ်ထားကြတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”
ကျွင်းချန်ချင်း၏ အကွက်ဆင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးကတည်းက သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လုံကျိုကျိုးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်သေးပါဘူး”
“ဝိညာဉ်တွေ ပြန်မရခင်တုန်းက ငါတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာက အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ကျွင်းချန်ချင်းပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပြန်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါတို့ ရင်ဆိုင်ရမှာက အလင်းထဲက ကျွင်းချန်ချင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
“လူတိုင်းမှာ မာနဆိုတာ ရှိတယ်၊ ကျွင်းချန်ချင်းဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။ သူ့အတွက်တော့ အကွက်ဆင်တာ၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်တာတွေက ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရမှု တစ်ခုပဲ”
“နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပင်မကိုယ်ခန္ဓာ နဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ရမှာ သေချာတယ်။ သူက အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးတဲ့အတွက် ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
အခြားတစ်ဖက်မှ ဝူချန်းကျိကျွင်းက ခေါင်းညိမ့်သည်။ “ကျိုကျိုး ပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်”
“နေနတ်ဘုရား... ရှင် အရင်က ကျွင်းချန်ချင်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား”
“အခု အချိန်ကတော့ လျှို့ဝှက်ထားရမယ့် အချိန်မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်”
“အခု ငါတို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်းပေါ်မှာ ရှိနေကြတာ၊ အားလုံး အတူတူ ကြိုးစားလို့ ရတာပဲ”
စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်းက နေနတ်ဘုရားထံသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြသည်။
နေနတ်ဘုရား ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကောင်းပြီလေ” ဟု ဆိုကာ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ အားလုံး လနတ်သမီး ကို တွေ့ချင်နေကြတာမလား၊ ဒါဆိုရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့”
“ကျွင်းချန်ချင်းကို သတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းက သူမဆီမှာပဲ ရှိတယ်”
“သူမကို တွေ့ပြီးရင်တော့ သူမ ဘာလို့ လနန်းတော် ကနေ ထွက်မလာနိုင်တာလဲဆိုတာ မင်းတို့ နားလည်သွားလိမ့်မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် နေနတ်ဘုရားက တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဝူချန်းကျိကျွင်းတို့ တစ်စုမှာလည်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြသည်။
ထန်ထျန်း သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီးနောက် လိုက်သွားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့... သူတို့ကြားက ကတိကို တည်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။