မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်း
Vol. 70 Ch. 735
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း
လပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်း အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ဤစကားလုံး နှစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် လေရှိသော်လည်း လေတိုးသံ မရှိပေ။
ပန်းများရှိသော်လည်း ပန်းရနံ့ မရှိပေ။
အရာအားလုံးမှာ အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်နေသည်။
ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင် ထန်ထျန်းတို့တစ်စုပင် သတိလက်လွတ် မဖြစ်မိဘဲ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။
အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်လည်း သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို သိမ်မွေ့စွာ လွှမ်းမိုးထားသော ထူးခြားသည့် နိယာမတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဤလွှမ်းမိုးမှုမှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ သွားလည်သည့်အခါ ထိုအိမ်၏ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရသကဲ့သို့မျိုး ဖြစ်သည်။
"ရောက်တဲ့အရပ်က ဓလေ့ကို လိုက်နာရမှာပေါ့"
(ရောမ ရောက်ရင် ရောမလို ကျင့်ရမယ်)
လူတိုင်းမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လမ်းကလေးအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ လနတ်ဘုရားမြက် များမှာ ပိုမို ဝေဆာလာသည်။
၎င်းတို့၏ ပန်းငုံများထဲမှ ကြယ်ပွင့်ကလေးများကဲ့သို့ အလင်းစက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အိပ်မက်ဆန်သော ကြယ်တာရာပင်လယ်ပြင်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ဤဖြစ်စဉ်က အတန်ကြာပြီးနောက် လနတ်ဘုရားမြက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကုန်းမြင့်လေးတစ်ခုပေါ်သို့ တက်မိသောအခါ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
လနန်းတော်၏ ရှေ့ဘက်တွင်လည်း လနတ်ဘုရားမြက်ခင်းကြီး ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ရေခဲခရစ်စတယ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းပင်လယ် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။
သို့သော် ဤနေရာရှိ လနတ်ဘုရားမြက်များမှာမူ ထန်ထျန်း အရင်က မြင်ခဲ့ရသည်များနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။
၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်တွင် မည်သည့် အရောင်အဝါမျှ မရှိတော့ဘဲ မှိန်ဖျော့နေသည်။
အချို့သော မြက်ပင်များမှာမူ ပင်စည်များ စတင် ခြောက်သွေ့နေပြီး အလျင်အမြန်ပင် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤညှိုးနွမ်းမှုက လနန်းတော်နှင့် နီးကပ်သော နေရာမှ စတင်ကာ ဝေးရာအရပ်များသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားနေသည်။
လုံကျိုကျိုး ခုနက ပြောခဲ့သည့် စကားကို ထန်ထျန်း ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။
လနတ်ဘုရားမြက် ဆိုသည်မှာ လနတ်သမီး၏ အသက်စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ဒါဆိုလျှင် လနတ်ဘုရားမြက်များ ညှိုးနွမ်းသွားခြင်းမှာ...
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ရှောင်ပိုင် ”
နေနတ်ဘုရားက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ် လိုက်ပြီး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့ရှိ လနန်းတော်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
သူ၏ အမူအရာက အရာအားလုံးကို သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။
လနတ်သမီး... တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား
“သွားကြည့်ကြမယ်”
ထိုအချိန်တွင် အခြားသူများလည်း ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြသည်။ ဒါက သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်းပင်။
လနတ်သမီးက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မရှိတော့ရတာလဲ
ကျွင်းချန်ချင်းက ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာများလား
လူတိုင်းမှာ မှိုင်ညှို့နေသော မျက်နှာများဖြင့် နေနတ်ဘုရား၏ နောက်မှ လနန်းတော်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
လနန်းတော်မှာ ကြီးမားသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ သိပ်ပြီး မရှုပ်ထွေးလှပေ။
မြင့်မားကျယ်ဝန်းသော အရှေ့နန်းမကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လနတ်သမီး ပုံမှန်နေထိုင်ရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ပို၍ပင် မှောင်ကျသွားသည်။
ဤနေရာတွင် ပေါက်နေသော လနတ်ဘုရားမြက်များမှာ လုံးဝ ဥဿုံ ခြောက်သွေ့သွားပြီး ငွေရောင်လမှုန်များအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“မဖြစ်ဘူး”
နေနတ်ဘုရား၏ အော်ဟစ်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယခင်အကြိမ် အော်ဟစ်သံတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းများ ပါဝင်နေသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အတိုင်းအဆမရှိသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ထို့နောက် အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။
သူတို့ အကြောက်ဆုံးသော ကိစ္စက တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတာ အားလုံး သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
ဝူချန်းကျိကျွင်းက အံ့ ကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်လျှံလာကာ ထိုဦးတည်ရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းကမူ သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မကြည့်လိုသကဲ့သို့ တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။
ချန်တာအို ကျိကျွင်းမှာမူ ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းနှင့် လုံကျိုကျိုးတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝူချန်းကျိကျွင်း၏ နောက်မှ ထိုအခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကြသည်။
ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူတို့ သိချင်ကြသည်။
မကြာမီ နှစ်ယောက်သား အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး နေနတ်ဘုရား၏ မီးလျှံများကို အံတုကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
အခန်းထဲ ရောက်သောအခါ ထန်ထျန်းမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။
ဤနေရာကို သူ ရောက်ဖူးသည်။
ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူအတွင်း လနတ်သမီးနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အိပ်ခန်းနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။
ထိုစားပွဲ၊ ထိုကုတင်၊ ထိုရိုးရှင်းသော အခင်းအကျင်းများမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လနတ်သမီး၏ ပုံရိပ်တော့ မရှိတော့ပေ။
နေနတ်ဘုရားသည် သူ၏ လှံရှည်ကို အားပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ထားပြီး သူ၏ ကိုယ်ထဲမှ အဆုံးမဲ့ နတ်ဘုရားမီးလျှံများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် တစ်ခန်းလုံး မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။
ထိုမီးလျှံများထဲတွင် ဖျက်ဆီးလိုသော အရှိန်အဝါ မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများသာ ရှိနေသည်။
ထန်ထျန်းထက် အရင်ရောက်နှင့်သော ဝူချန်းကျိကျွင်းမှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်ကျနေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။
လနတ်သမီး၏ အော်ရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့... နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”
နေနတ်ဘုရားမှာ လှံတံ၏ အောက်ခြေဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို "ဒုန်း... ဒုန်း" ဟု ထုရိုက်ရင်း ဆက်တိုက် ဟိန်းနေသည်။
ဤအချိန်တွင် လနတ်သမီး သေဆုံး သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ထန်ထျန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့် အချက်အလက် သို့မဟုတ် ကျွင်းချန်ချင်း၏ အငွေ့အသက်ကို မတွေ့ရပေ။
လနတ်သမီးက သဘာဝအတိုင်းပင် သေဆုံး သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟူး...”
လုံကျိုကျိုးက သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
ထန်ထျန်းလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူနှင့် လနတ်သမီးကြားတွင် ကတိရှိခဲ့သလို သူမထံမှ သိချင်သော အဖြေများစွာလည်း ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုကတိမှာ မည်သည့်အခါမျှ ပြည့် နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
လနတ်သမီး... တကယ်ပဲ သေဆုံး သွားပြီ။
ရုတ်တရက် နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းကြောင့် ပဲ”
“သူမက သေရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက သူမရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အရာကို ယူသွားလို့ သူမက ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့တာ”
“သူမ သေရတဲ့ အဓိက တရားခံက မင်းပဲ”
နေနတ်ဘုရားက အော်ဟစ် လိုက်ပြီးနောက် လှံရှည်ကို ဆွဲယူကာ ထန်ထျန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း နေနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ နေနတ်ဘုရား တကယ် ရူးသွပ်သွားလျှင် သူလည်း တားနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အလွန်ဆုံး သေလျှင်လည်း ကမ္ဘာအသစ်တွင် ပြန်နိုးထလာရုံသာ ရှိသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်လှံဦးမှာ ထန်ထျန်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဝင်လာသည်။
သို့သော် အရေပြားကို ထိရုံမျှတွင် လှံတံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေပြီး လှံတံကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။
သိသာသည်မှာ သူက သူ၏ ဒေါသကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အသိစိတ်က ပြန်ဝင် သွားပြီး နေနတ်ဘုရားက သူ၏ လှံကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။
“ဒါက သူမရဲ့ အိပ်ခန်း ဖြစ်နေလို့ သူမရဲ့ နေရာကို သွေးမစွန်းစေချင်ဘူး”
“တခြားနေရာမှာသာ ဆိုရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်လိုက်ပြီ”
နေနတ်ဘုရားက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော် လိုက်သည်။
သူ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း မျက်လုံးများထဲရှိ ဒေါသကတော့ မပြယ်သေးပေ။
နှလုံးသားဆီမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားရင်း ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ငါ က သူမကို သေအောင် လုပ်တယ်လို့ ဘာလို့ ပြောတာလဲ”
“ငါ က သူမဆီက ဘာကို ယူသွားလို့လဲ”
နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းကို ဝါးစားမတတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဝူချန်း... မင်း အရင် ထွက်သွား”
ဝူချန်းကျိကျွင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားကာ အခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက် နေနတ်ဘုရားက လှံရှည်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးလျှံအကာအကွယ် တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီးမှ စကားစလာသည်။
“အဲဒီ ကျောက်စိမ်းပြား”
“အဲဒါက လနှလုံးသား ပဲ အဲဒါက လနတ်သမီးရဲ့ နှလုံးသားပဲ သူမရဲ့ အသက်ရဲ့ အခြေခံ အရင်းအမြစ်ပဲ”
“လနှလုံးသား မရှိတော့တဲ့အတွက် သူမက လနန်းတော်ကနေ ခြေတစ်လှမ်းတောင် မခွာနိုင်ခဲ့တာ”
“သူမက နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေနဲ့ အတင်း တောင့်ခံနေခဲ့တာ”
“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့...”
“သူမ သေရတဲ့ တရားခံက မင်းပဲ”
နေနတ်ဘုရားက အော်ဟစ် လိုက်သည်။
ထန်ထျန်းမှာမူ ထိုနေရာမှာပင် မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထိုကျောက်စိမ်းပြားက... ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးတာလား