ကျွင်းချန်ချင်းကို သတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း
Vol. 70 Ch. 737
လနတ်သမီး၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ထန်ထျန်း၏ စိတ်အခြေအနေက လုံးဝ တည်ငြိမ်မသွားသေးပေ။
ခုနက သူနှင့် နေနတ်ဘုရား နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။
ကိစ္စတွေက ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်သွားဖို့ လက်မတင်လေး လိုခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လနတ်သမီး ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အမှန်စင်စစ် ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးကို ကျွင်းချန်ချင်းက ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပြီး သက်ရှိအနန္တတို့ ကျွင်းချန်ချင်း၏ အရိပ်မည်းအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားသည်ကို မမြင်လိုသည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရမည့် ဖိအားကို သူတစ်ယောက်တည်းအပေါ် အတင်းအကျပ် ပုံချလာလျှင်မူ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တွန်းလှန်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။
ဤသို့သော ဆန့်ကျင်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်မှာ သူ အခြားကမ္ဘာတွင် ရှိစဉ်ကတည်းက စွဲမြဲလာခဲ့သည့် အကျင့်ပင် ဖြစ်သည်။
သူက အကြင်နာ တရားဖြင့် အကျပ်ကိုင်ခံရခြင်း ကို မလိုလားပေ။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူက ဤမဟာကမ္ဘာကြီးအတွက် သူတတ်နိုင်သမျှ အင်အားတစ်ရပ်အဖြစ် ပါဝင်ပေးချင်စိတ် ရှိပါသည်။
ထို့အပြင် ကျွင်းချန်ချင်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ကို ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီ။ ပြေလည်နိုင်သည့် လမ်းစ မရှိသလောက်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ဘေးထွက်နေချင်လျှင်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ သိပ်မရှိလှပေ။
“ဟူး...”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရား ထွက်လာသည့်အခါမှပဲ သူနှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်လည် ဆွေးနွေးရမည်။
နှစ်ယောက်စလုံးတွင် တူညီသော ရည်မှန်းချက် ရှိနေကြသည်ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ရန်လိုနေဖို့ မလိုအပ်ပေ။
ခဏအကြာတွင် သူက နန်းတော်၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
လုံကျိုကျိုးတို့တစ်စုမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုံကျိုကျိုးက အမြန် လှမ်းလာသည်။
“နေနတ်ဘုရားရော”
လုံကျိုကျိုးက မေးသည်။
“အတွင်းထဲမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တယ်"
"အခု သူ... စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး"
" သူ့ကို အချိန်ခဏလောက် ပေးလိုက်ပါ”
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
လုံကျိုကျိုးက ခေါင်းညိမ့်သည်။ ယခုအချိန်တွင် နေနတ်ဘုရား ခံစားနေရမည့် အခြေအနေကို သူ နားလည်ပါသည်။
နေနတ်ဘုရားနှင့် လနတ်သမီးတို့သည် ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး ဤကမ္ဘာကြီးကို နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံချီကာ အတူတကွ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လာခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။
လနတ်သမီး ရုတ်တရက် မရှိတော့ခြင်းမှာ နေနတ်ဘုရားအတွက် အလွန်ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
သူ၏ စရိုက်အရ ယခုအချိန်တွင် လှံကိုဆွဲကာ ကျွင်းချန်ချင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးမသတ်သည်မှာပင် အတော်လေး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ဆိုရမည်။
ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် စကားစလာသည်။ “လနတ်သမီး သေဆုံး သွားပြီဆိုတော့ ကျွင်းချန်ချင်းကို ကိုင်တွယ်မယ့် နည်းလမ်းလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား"
" အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့မှာ အနိုင်ရဖို့ ဘာမျှော်လင့်ချက် ရှိတော့မှာလဲ”
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ နေကြတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်”
ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပျက်အားလျော့ဖွယ် စကားလုံးများကြောင့် လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
လုံကျိုကျိုးက လှည့်ကြည့်ကာ လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွင်းချန်ချင်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဝါးမြိုနေတာ၊ ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘေးကင်းအောင် နေနိုင်မှာလဲ”
“ငါတို့က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူတွေ၊ သူက ငါတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမဆို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား"
" ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားက သူ့ရှေ့မှာ အမြီးနန့်ပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်မလို့လား”
သူလည်း အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။
ကျွင်းချန်ချင်းကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းမှု ရှုံးနိမ့်ပြီး ဝိညာဉ်အားလုံး ပြန်လည် သိမ်းဆည်းခံရပြီးကတည်းက ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန် အားနည်းသွားခဲ့သည်။ တစ်ခုခု လွဲချော်သည်နှင့် ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားဖို့သာ စဉ်းစားနေတော့သည်။
သို့သော် လုံကျိုကျိုး၏ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများက ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းကိုလည်း ဒေါသထွက်သွားစေသည်။
“ရိုင်းလှချည်လား”
“လူငယ် လေး၊ မင်း ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ မင်း ဘာသိမှာလဲ”
“မင်း ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ အမှောင်ခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးလို့လား သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို တကယ် သိလို့လား "
"သူ့ကို တကယ် ရင်ဆိုင်ဖူးတဲ့သူမှသာ စစ်မှန်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိမှာ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လုံကျိုကျိုး၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ “ဘယ်သူက ငါ မရင်ဆိုင်ဖူးဘူးလို့ ပြောလို့လဲ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာ ခေတ္တ မှင်တက်သွားပြီး လုံကျိုကျိုးကို ကြောင်စီစီ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“မင်းက အဲဒီတုန်းက...”
လုံကျိုကျိုးက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ခွန်အား ကို ခင်ဗျား ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း မသေဖူးတာမှ မဟုတ်တာ"
" အခုအချိန်က သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ"
" သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူကလည်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါပဲ"
"သူ့ကို ကြောက်ပြီး စိတ်ဓာတ် မကျလိုက်ပါနဲ့”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာ အံ့ ကြိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြန်မပြောတော့ပေ။
လုံကျိုကျိုး၏ ယခင်က သရုပ်မှန်က အလွန်ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပုံရသည်။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွင်းချန်ချင်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါတို့မှာ ဘာနည်းလမ်း ကျန်သေးလို့လဲ"
" သူ ဝိညာဉ်တွေ ပြန်မသိမ်းရသေးခင်မှာတောင် ငါတို့ ရှုံးခဲ့တာ။ အခုဆိုရင် သူ့ခွန်အားက အဆပေါင်း ထောင်ချီ တိုးသွားပြီ၊ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"
" လနတ်သမီးကလည်း... အခု ရုတ်တရက် သေဆုံး သွားပြီ”
“သူ့ကို သတ်လို့ရတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လောက်နဲ့တင် လုံလောက်ပါ့မလား”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက ပြောသည်။
“လုံလောက်ပါတယ်”
ထိုစဉ် အဝေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နေနတ်ဘုရားက လနတ်သမီး၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူက ဒေါသများကို သိမ်းဆည်းထားပြီး တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။
ပြောရလျှင် သူက ပုံမှန်ထက်ပင် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ် စကားလုံးများကို ကြားသည်နှင့် သူ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေလောက်ပြီ။
သို့သော် ယခုမူ သူက အလွန်အေးဆေးနေပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ တကယ့်ကို... လူတစ်ယောက် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။
လူတိုင်းရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ သူက အားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းအပေါ် စိုက်ကြည့် လိုက်သည်။
“ကျွင်းချန်ချင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ ခင်ဗျား အဲဒီလောက် ကြောက်နေဖို့ မလိုဘူး”
“လနတ်သမီးဆီက နည်းလမ်းကတော့ ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ"
"ငါ့မှာ တခြား ပြင်ဆင်မှုတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွင်းချန်ချင်းက ဘယ်တော့မှ သူ့ရဲ့ ခွန်အား အကုန်လုံး ကို ပြန်မရနိုင်စေရဘူး”
နေနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာနည်းလမ်း ရှိသေးလို့လဲ"
" ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ”
နေနတ်ဘုရား၏ ရှေ့တွင်တော့ သူ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို ခေတ္တ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
“ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ ပြောပြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး"
" ကျွင်းချန်ချင်းက ဝိညာဉ်တွေ ပြန်သိမ်းလိုက်လို့ ကမ္ဘာအတော်များများ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ အရင်ပြန်ပြီး အခြေအနေတွေကို ထိန်းထားကြဦး"
" အချိန်ကျရင် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ငါ အကြောင်းကြားလိုက်မယ်”
နေနတ်ဘုရားက ပြော၏ ။
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက ခေါင်းညိမ့်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
လနတ်သမီး မရှိတော့သည့်နောက်တွင် သူတို့ဘက်၌ နေနတ်ဘုရားသည်သာ တစ်ဦးတည်းသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတော့သည်။
ထိုစဉ် လုံကျိုကျိုးက စကားစလာသည်။ “ဒါဆို လနတ်သမီးရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်တမ်း ဘာလဲ"
" အရင်ကတော့ ခင်ဗျားမှာ စိုးရိမ်စရာတွေ ရှိနေလို့ မပြောခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ ပြောပြလို့ ရပြီမလား"
" ဖြစ်နိုင်ရင် အဲဒီ ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ငါတို့ ဝိုင်းစဉ်းစားလို့ ရတာပေါ့”
အခြားသူများလည်း ထိုကိစ္စကို သဘောတူကြသည်။
နေနတ်ဘုရားက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ “ထားပါတော့လေ၊ ဒီနည်းလမ်းကလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သလို ဖြစ်နေပြီဆိုတော့"
" ကမ္ဘာ့အရှင်က ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို မဝင်ခင်တုန်းက လနတ်သမီးဆီမှာ အရာတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးတယ်”
“အဲဒါက လက်နက်တစ်ခု ပြုလုပ်မယ့် ပုံစံ စာရွက် ပဲ"
" အဲဒီ ပုံစံစာရွက် အတိုင်း ပြုလုပ်ထားတဲ့ လက်နက်က အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို မရောက်သေးတဲ့ ကျွင်းချန်ချင်းကို သတ်ဖို့ လုံလောက်တယ်”
“ဒါက ကမ္ဘာ့အရှင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲ ပဲ၊ အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ”
လုံကျိုကျိုးက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို အဲဒီ ပုံစံစာရွက် ကရော ငါတို့ ရှာလို့မရဘူးလား"
" ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ပြုလုပ်ပုံနည်းလမ်းကို လနတ်သမီး တစ်ယောက်ပဲ သိတာလား”
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါပြပြီး လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“ပုံစံစာရွက်က ဒီမှာ ရှိတယ်"
" ပြုလုပ်ပုံ နည်းလမ်းကလည်း အရမ်း ရိုးရှင်းတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲတာက အဲဒီအတွက် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေပဲ”
“ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပြမယ်။ ဒီလက်နက်ကို ပြုလုပ်ဖို့ ကုန်ကြမ်း သုံးမျိုး လိုတယ်"
" နေနှလုံးသား၊ လနှလုံးသား နဲ့ ကြယ်နှလုံးသား တို့ပဲ”
“နေနှလုံးသားနဲ့ လနှလုံးသားက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြယ်နှလုံးသားကတော့ ကြယ်တာရာဘိုးဘေး ကွယ်လွန်သွားကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ဘယ်သူမှ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာ မသိကြဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကြယ်တာရာဘိုးဘေး သေဆုံး ခါနီးမှာ ကြယ်မြေပုံ တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမြေပုံက သူ သေဆုံး ခဲ့တဲ့ တိကျတဲ့ နေရာကို ညွှန်ပြထားတာ၊ ကြယ်နှလုံးသားကလည်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေဖို့ များတယ်”
“အဲဒီ ကြယ်မြေပုံကို လနတ်သမီး တစ်ယောက်ပဲ မြင်ဖူးတာ၊ သူမရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာပဲ ရှိတာ။ သူမရဲ့ လမ်းညွှန်မှုရှိမှသာ ငါတို့က ကြယ်တာရာဘိုးဘေး သေဆုံး တဲ့နေရာကို သွားပြီး ကြယ်နှလုံးသားကို ရှာနိုင်မှာ”
“ဒါပေမဲ့ သူမက... အခု သေဆုံး သွားပြီဆိုတော့ ဒီလက်နက်ကို ပြုလုပ်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး”
နေနတ်ဘုရား၏ ပြောစကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကိုး။
သို့သော် ထန်ထျန်းမှာမူ မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။
ကြယ်မြေပုံ လား
သူသည် ယခင်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရရှိထားခဲ့ဖူးသည့် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။