အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း (၁၁၃)

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

မှန်ထဲက မျက်နှာက ဖုန်းပုကြွယ်ကို အမှန်တကယ် စကားလှမ်းပြောလာလေသည်။

"ငါ မင်းကို မသိဘူး"

"ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ထိုလူကို စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အရေးကြီးတာက ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာပဲ"

"ငါက ဟီရာတာရှုအိချီပေါ့"

ထိုလူက ပြန်ဖြေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားက သူမဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားက သူ့မျက်နှာကို ယူထားတာပဲ ရှိတာ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နောက်ထပ်စရိုက်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်၊ ခင်ဗျားရှိနေမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး၊ ဟီရာတာ မသိဘူး၊ တာကူရာ မသိဘူး၊ ဝါတာနာဘေးနဲ့ တာချီဘာနာ... ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး"

သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျားက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က အမှုရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူပဲ"

"ဟားဟား... ဟားဟားဟား..."

ထိုလူက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟိုလူအထက်တော့ အများကြီး ပိုတော်တာပဲ"

"ကျွန်တော့်ကို မစ္စတာ F လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။

"ငါ့ကိုတော့ ဟီရာတာရှုအိချီလို့ပဲ ခေါ်ပေါ့"

ထိုလူက ဆိုသည်။

"ခင်ဗျားက ဟီရာတာရှုအိချီဆိုရင် ထောင်ထဲမှာ ၁၅ နှစ်လုံး ပိတ်ခံထားရတဲ့ စိတ်ဝေဒနာရှင်က ဘယ်သူလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးသည်။

"သူက ငါနဲ့ နာမည်တူနေတဲ့ အရူးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပါပဲ"

ထိုလူက ပြန်ဖြေသည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် မေးချင်တာက ခင်ဗျားနဲ့ အဲ့ဒီအရူး ဘယ်တုန်းက လမ်းခွဲခဲ့ကြတာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ထိုလူ၏ စကားအတိုင်း လိုက်မေးလိုက်သည်။

"တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာ"

ထိုလူက ဖြေသည်။

"ဟွက်..." ဖုန်းပုကြွယ်က ရယ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားပြီ၊ ဒါဆို ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့၊ ခေါ်ရလွယ်အောင် ခင်ဗျားကို 'ဟီရာတာ' လို့ ခေါ်ပြီး၊ ဟိုအရူးကိုတော့ 'ရှုအိချီ' လို့ ခေါ်မယ်"

"မင်း သဘောပဲ"

ဟီရာတာက ဆိုသည်။

"တိုကျိုတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီးတဲ့နောက် ဟီရာတာ... ခင်ဗျားက မြို့ကြီးကို ပြောင်းဖို့ စီစဉ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ရှုအိချီက သူ့ဇာတိမြို့ငယ်လေးကိုပဲ ပြန်ဖို့ ဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးသည်။

"ဒါကို မင်းက သိပ်အရေးမကြီးသလို ပြောနေတာပဲလား၊ ဒီအရူးတော့လေ..."

မှန်ထဲက ဟီရာတာ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"သူက တိုကျိုမှာ အလုပ်လုပ်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မစ္စမီကိုနဲ့လည်း လမ်းခွဲခဲ့တယ်၊ သူက ဘဏ္ဍာရေး လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုရဲ့ CEO သမီးပဲ၊ ယောက်ျားတွေ အများကြီးက သူမကို ဝိုင်းနေကြတာ၊ ဒါကို အဲ့ဒီအရူးက ဇာတိကိုပြန်၊ သူ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ လက်ထပ်၊ ပြီးတော့ လူမသိသူမသိ ကုမ္ပဏီအသေးလေးတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ကြည့်စမ်း၊ ဟိုမိန်းမ ဟာရုကိုက သူ့ကွယ်ရာမှာ ဖူကူအီနဲ့ ဖောက်ပြန်တယ်၊ သူကတော့ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေတုန်း ကုမ္ပဏီက ကိုယ်ကျိုးရှာတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကြောင့် ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်၊ ငါ့ဘဝရဲ့ ခြောက်နှစ်တာ အချိန်တွေနဲ့ အနာဂတ်ဟာ အဲ့ဒီလူအရဲ့ လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တာ"

"အင်း... နားလည်ပြီ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။

"တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာ ရှုအိချီဟာ ဘဝအတွက် ကြီးမားပြီး နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ခင်ဗျားနဲ့ သူဟာ စရိုက်နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတာပေါ့၊ ရှုအိချီက ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သူမို့ ဇာတိကိုပြန်ပြီး အခြေချဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားကတော့ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ခင်ဗျားက ရှုအိချီကို ရှုံးသွားခဲ့တာပဲ"

သူက ခေတ္တရပ်ကာ "ခြောက်နှစ်အကြာ ၁၉၉၀ နိုဝင်ဘာ ၂၄ မှာ ဟီရာတာက အိမ်သာထဲမှာ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ပြောနေတာကို ကြားလိုက်တဲ့အချိန်အထိပေါ့၊ သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားချိန်မှာ ခင်ဗျားက အသာစီးရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်တာပဲ"

"ခန့်မှန်းတာ တော်သားပဲ မစ္စတာ F"

ဟီရာတာက ပြန်ဖြေသည်။

"ခင်ဗျားက ရှုအိချီကို မုန်းတယ်၊ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို မုန်းတယ်၊ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို မုန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့လို့ သူ့ကို မုန်းတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျားက ကလဲ့စားချေချင်ပြီး သူ့ဘဝကို လုံးဝပျက်စီးသွားစေချင်ခဲ့တာ"

သူက နှစ်စက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားကာ အရင်အမှုကို စတင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

"ပညာတတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ရက်စက်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားက ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်တဲ့ နေရာမှာ ရှုအိချီထက် အများကြီး ပိုတော်တယ်၊ ဖူကူအီကို သတ်ချင်ရင် နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဖူကူအီကို သတ်ရုံနဲ့တင် ခင်ဗျားမကျေနပ်နိုင်ဘူး... အမှုရဲ့ သဘောသဘာဝအရ ဖူကူအီကို သတ်လိုက်ရင် ရှုအိချီရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ပေါ့ပါးနေလိမ့်မယ်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ဟာရုကိုကတောင် သူ့ဘက်က သက်သေလိုက်ပေးကြဦးမှာ၊ ထောင်ထဲမှာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ နေပြီး ပြန်လွတ်လာနိုင်တယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက အရင်ဆုံး ရဲတစ်ယောက်ကို သတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီရဲရဲ့ သေနတ်ကို သုံးပြီး ဖူကူအီကို သတ်တယ်၊ ဒီလိုအမှုမျိုးဆိုရင်တော့ ရှုအိချီလွတ်လမ်းမရှိတော့ဘူး"

"ဟား... ခင်ဗျားက တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ၊ ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရရင် ရဲကိုသတ်တာက ရှင်းပြဖို့ လွယ်ပါတယ်၊ ရှုအိချီမမှတ်မိရင်တောင်မှ အထောက်အထားတွေရှေ့မှာ သူ ဘာမှ ငြင်းလို့မရဘူး၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက အမှုကြီးသွားအောင် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကြောင်းရင်းလည်း မရှိ၊ မှတ်ဉာဏ်လည်း မရှိတဲ့ ရှုအိချီကို စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဖူကူအီကို သတ်တာကပါ စိတ်ရောဂါကြောင့်ဆိုပြီး လွတ်သွားနိုင်တာကိုး"

ဖုန်းပုကြွယ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... အဲ့ဒါကြောင့် အကြံအစည်ကြီးတဲ့ လူတွေက အကြောက်ရဆုံးပဲ"

သူက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်တော်သာ ဒီအမှုကို လုပ်မယ်ဆိုရင်... နိုဝင်ဘာ ၂၅ ရက်နေ့မှာ အရင်ဆုံး အလောင်းမြှုပ်မယ့် ပစ္စည်းတွေကို လူသတ်ဖို့ ကြံစည်ထားတဲ့ နေရာဆီ ယူသွားမယ်၊ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းကြောင့် ပျက်စီးနေတဲ့ အိမ်ဟောင်းနေရာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ"

"ပထမအချက်က ခင်ဗျား အဲ့ဒီနေရာကို ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ဒုတိယအချက်က နေ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ညပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားကို တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့သွားရင်တောင် အဲ့ဒီကို ရောက်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အလွယ်တကူ အလီဘိုင်ပေးလို့ရတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညဘက်မှာတော့ ကင်းလှည့်နေတဲ့ သေနတ်ကိုင် ရဲတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားရှာတွေ့မှာပဲ၊ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုပေးပြီး သူ့ကို အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ချောင်းရိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ချက်ချင်း မြှုပ်ပစ်လိုက်မယ်၊ တကယ်တော့ ခင်ဗျားက အကြာကြီး ဖျောက်ထားဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး၊ ဖူကူအီကို မသတ်ခင်အထိ မပေါ်ရင် ရပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ အစိုးရက အဲ့ဒီမြေကွက်ကို ၇ နှစ်ကြာတဲ့အထိ ဂရုမစိုက်မိခဲ့တာပဲ"

"အိုး... မင်းက ဒါတွေအားလုံးကို ကိုယ့်ဘာသာ ခန့်မှန်းပြီး သိလာတာလား"

ဟီရာတာက မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဒါကို စောစောကတည်းက သဘောပေါက်သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အစပိုင်းမှာ ခင်ဗျားရှိနေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူးလေ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှုအိချီက ဒီလိုမျိုး လုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ခင်ဗျားနဲ့ အဝေးကြီးပဲ၊ သေနတ်ခိုးချင်ရင်တောင် လူသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အလွန်ဆုံးရှိလှ အနောက်ကနေ သတိလစ်အောင် ရိုက်ဖို့ပဲ ကြံမှာ၊ ဖူကူအီကို သတ်ပြီးတဲ့အထိ အမှုမပေါ်ဖို့ပဲ သူမျှော်လင့်ထားမှာ"

သူက မျက်လုံးကစားပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဟီရာတာ... ခင်ဗျားကတော့ မတူဘူး၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့တာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အခုပြောခဲ့တဲ့ ယူဆချက်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဟွန့်... ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ဆက်ပြီး ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦးလား"

ဟီရာတာက စိန်ခေါ်သလို မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဖြေသည်။

"ခင်ဗျား ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရှုအိချီက ဘာမှတ်ဉာဏ်မှ မရှိတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေတာ၊ ၂၆ ရက်နေ့ နေ့လယ်မှာ ဟာရုကိုက ဖူကူအီဆီကို သွားမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သေချာပေါက် သိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရိုကုဘန်ချို အမှတ် ၄-၅ ဆိုတဲ့ လိပ်စာရေးထားတဲ့ စာရွက်လေးကို ထည့်၊ သေနတ်ကို ဆောင်ပြီး ဖူကူအီရဲ့ အိမ်ကြီးဆီကို သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှုအိချီဆီ ခဏပြန်ပေးလိုက်တယ်"

"သူ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေမှာပေါ့၊ အိတ်ကပ်ထဲမှာ သေနတ်တစ်လက် ရှိနေတာကို တွေ့တော့ သူလန့်သွားတာပေါ့၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဟိုစာရွက်လေးကို တွေ့ပြီး ယောင်နနနဲ့ ဖူကူအီရဲ့ အိမ်ဆီကို ရောက်သွားတယ်၊ ဒုတိယထပ်မှာ သူတို့နဲ့ တိုးတော့တာပဲ၊ ဖူကူအီလို လူမျိုးကတော့ ရှုအိချီကိုမြင်တာနဲ့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားမှာပဲ"

"ဒေါသ၊ နာကျင်မှု၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား သူ့စိတ်ထဲမှာ ထည့်ပေးထားတဲ့ စိတ်ညှို့မှု တစ်ခုခုကြောင့် ရှုအိချီက သေနတ်ထုတ်ပြီး ပစ်လိုက်ဖို့ အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီး ရှိလာတယ်၊ အဲ့ဒါက ဖြစ်ကို ဖြစ်လာရမယ့် အရာပဲ၊ ဒါက ခင်ဗျား ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ပဲ၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှုအိချီက ဒုတိယ မှတ်ဉာဏ်ကို ရသွားပြီ၊ သေနတ်ပစ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ခင်ဗျားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နောက်အဆင့်ကို ဆက်လုပ်ခဲ့တာပဲ..."

အခန်း (၁၁၄)

"သိသာတာက... ရှုအိချီဆိုရင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်တဲ့ အလုပ်တွေ ရှိတယ်၊ ဥပမာ ဖူကူအီရဲ့ အလောင်းကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပစ်ထားခဲ့တာမျိုးပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဟီရာတာကွန်... ခင်ဗျား ရှိနေတယ်ဆိုတာက အရာရာကို ရှင်းပြနေတာပဲ၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခင်ဗျား ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ အမှုတစ်ခုလုံးက ကိတ်မုန့်တစ်လုံး စားရသလို အေးဆေးဖြစ်သွားပြီ"

"ခင်ဗျားက ကိုယ့်ဘာသာ သွားအဖမ်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက ပြစ်ဒဏ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်လို့ပဲ၊ ခင်ဗျားက ဟာရုကိုဆာတိုကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပြီး ရဲကို ဖုန်းမဆက်ရဲအောင် အစွမ်းကုန် ခြောက်လှန့်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူဟာ ခင်ဗျားရဲ့ ရုတ်တရက် စရိုက်ပြောင်းလဲသွားမှုနဲ့ ဖူကူအီ သေဆုံးမှုအတွက် တာဝန်ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာမို့ သူ့ကို ခြောက်ရတာ မခက်ဘူးလေ၊ နောက်ဆုံးတော့ သေနတ်ထဲမှာ ကျည်ဆန်လည်း ကုန်နေပြီဆိုတော့ ရဲတွေလာရှာတဲ့အခါ တွေ့အောင် ခင်ဗျားက တစ်နေရာမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာပဲ"

"နောက်တစ်နေ့ကျတော့ ခင်ဗျားဟာ ရှုအိချီရဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဘာမှမဖြစ်သလို အလုပ်တက်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားက သူ့ထက် ပိုသန်မာတယ်၊ သူက ခင်ဗျားရှိနေမှန်း မသိပေမဲ့ ခင်ဗျားဆီမှာတော့ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံး ရှိနေတယ်၊ ခင်ဗျားက ရဲတွေ လာစုံစမ်းတာကို စောင့်ဖို့အတွက် ကုမ္ပဏီကို တမင်သွားခဲ့တာ၊ ရဲတွေက အခြေအနေကို နည်းနည်းလောက် သိလိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားက စစ်ဆေးခံဖို့အတွက် အလိုအလျောက် အဖမ်းခံရမှာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ အလောင်းကို ၂၇ ရက်နေ့ နေ့လယ်အထိ မတွေ့သေးတာကြောင့် အလုပ်ဆင်းချိန်အထိ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

"အိမ်အပြန်လမ်းမှာတော့ စိတ်ကူးတစ်ချက်ပေါက်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ခင်ဗျားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှုအိချီဆီ ပြန်ပေးလိုက်တယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ဟာရုကိုနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား ကြည့်ချင်လို့ပေါ့၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှုအိချီရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလေ၊ သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လွတ်နေလဲဆိုရင် အိမ်ပြန်လမ်းကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး၊ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ တတိယမြောက်မှတ်ဉာဏ် စတင်တဲ့ အချိန်ပဲ"

"အဲ့ဒီနောက် သူအိမ်ပြန်ရောက်လို့ တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ဇနီး ကြိုးဆွဲချသေနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝပြိုလဲသွားပြီး အော်ဟစ်တော့တာပဲ၊ ဘေးအိမ်က အဘွားအိုက ဆူညံသံကြားလို့ တံခါးလာခေါက်တဲ့အခါ ခင်ဗျားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ယူပြီး သူ့ကို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်၊ သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းတစ်ခုခု မြင်သွားအောင် တမင်လုပ်ပြီးမှ ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်၊ သူ ရဲတိုင်မှာကို ခင်ဗျား စောင့်နေခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးတော့... ခင်ဗျားက ကိုယ့်ဘာသာ ရဲစခန်းသွားပြီး အဖမ်းခံရမှာထက် ဒီလိုပဲ အဖမ်းခံချင်တာကိုး"

"နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ရဲတွေ ရောက်လာပြီး ခင်ဗျားကို ဖမ်းတယ်၊ ယာမာဒါရဲ့ သေနတ်ကိုလည်း တွေ့သွားကြတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း အဲ့ဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားက အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည် သောက်နေနိုင်တာပေါ့"

"ခင်ဗျား အဖမ်းခံရပြီးနောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကလဲ့စားချေမှု အစီအစဉ်က အောင်မြင်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်၊ ခင်ဗျားက ဒီနေ့အထိ အသိစိတ်ကမ္ဘာထဲကို ပြန်ရောက်မလာတော့ဘူး"

"ရှုအိချီကတော့ ရူးသွားခဲ့တယ်၊ ထောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲက ကျန်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်သုံးခုကတော့ ခြောက်ခြားစရာပုံရိပ်တွေအဖြစ် ပုံပျက်သွားပြီး သူ့စိတ်ကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်နေခဲ့တာ၊ ဒီလိုနဲ့ ၁၅ နှစ်လုံး သူနေခဲ့ရတယ်၊ ထူးခြားတာ မရှိလာရင်တော့ သူ သေတဲ့အထိ ဒီလိုပဲ ဆက်သွားနေဦးမှာပဲ"

"ဟီးဟီး... ဟားဟားဟား..."

ဟီရာတာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူက မှန်နားသို့ တိုးကပ်လာကာ ပြောသည်။

"အဲ့ဒီအရူးက ဒါနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ရှုအိချီရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို မှားတယ်၊ မှန်တယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး၊ လူကောင်းတွေက ကံမကောင်းတတ်ဘူးလို့ ပြောရမှာပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားသာမရှိရင် သူဒီလို အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို မင်းက ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ မစ္စတာ F"

ဟီရာတာက အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးသည်။

"မင်းက အတိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ သူ့ကို လွတ်မြောက်မှု ပေးနိုင်တယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"လွတ်မြောက်မှုလား၊ ဟမ့်... ရယ်စရာပဲကွ၊ နှိပ်စက်ခံနေရတာ သူလေ၊ ငါက ဘာမှ မလိုအပ်ဘူး..."

"ဒီမှာ စိတ်အလွှာ သုံးလွှာ ရှိတယ်၊ ရှုအိချီ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အများဆုံး ခံစားခဲ့ရတာက အနက်ရှိုင်းဆုံးနဲ့ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အလွှာပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားဘက်မှာ အလွှာဘယ်နှစ်လွှာ ရှိလဲတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်အခြေအနေအရဆိုရင် တစ်လွှာပဲ ရှိသင့်တယ်၊ အင်း... ၁၅ နှစ်လုံး... မဟုတ်ဘူး ၂၁ နှစ်လုံးလုံး ခင်ဗျားဟာ ရှုအိချီရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးအလွှာလိုမျိုး ဆင်တူတဲ့ ခြောက်ခြားစရာ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ခံစားနေရတာပဲ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါ နားမလည်ဘူး"

ဟီရာတာ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီကစားနေပြီး လေသံကလည်း လိမ်ညာနေမှန်း သိသာလှသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီစိတ်အကျဉ်းထောင် အလွှာတွေကြားထဲမှာ သွားလာရတာ ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းလွယ်ကူတယ်၊ ကျွန်တော် ပိုသိလေလေ ပိုမြင့်တဲ့ အလွှာကို သွားနိုင်လေလေပဲ၊ အခု ကျွန်တော်က လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ဟီရာတာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ ရနေပြီ၊ အဲ့ဒီလိုပဲ ခင်ဗျားဆီကိုလာပြီး ခင်ဗျားကို... အင်း... ဘယ်နေရာမဆို လွှင့်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က လေသံနှိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဟီရာတာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း..."

သူ့စကား မဆုံးခင် မှန်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်...။

ဖုန်းပုကြွယ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထိပ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူဝတ်ထားသည့် ဝတ်စုံမှာလည်း ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွား၏။ သူ အိတ်ကပ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သော့က ရှိနေဆဲပင်။ သော့သုံးချောင်းထဲတွင် မသုံးရသေးဘဲ ကျန်နေသည်မှာ တစ်ချောင်းတည်းသာ ရှိတော့သည်။

သူက လူနာဆောင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သော့ပေါက်ကို ချိန်ကာ နောက်ဆုံးတံခါးဖြစ်သည့် စိတ်အကျဉ်းထောင်ကို ကိုယ်စားပြုသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ အခန်းထဲသို့ လွှမ်းခြုံလာပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ကို ဝါးမြိုသွား၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် အခင်းအကျင်းက ပြန်ပြောင်းသွားပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာသာ သူသည် ထိုအမည်မသိကမ္ဘာ... ဟီရာတာ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဟီရာတာကွန်... ဒါက တကယ်ပဲလား"

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အသက် ၂၀ ကျော်ခန့် ရှိပုံရပြီး အနွေးထည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်ကတော့ သူ့လူပြက်ဝတ်စုံကြီးဖြင့် သူမရှေ့တွင် ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေသော်လည်း ထို NPC ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူမသည် ဟီရာတာရှုအိချီကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူကူးတံတားပေါ်တွင် ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ထိုနေရာသည် ချစ်ရေးဆိုခြင်း၊ လမ်းခွဲခြင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အခြားအန္တရာယ်ရှိသည့် လုပ်ရပ်များအတွက် နာမည်ကြီးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တံတားအောက်ရှိ လမ်းမကြီးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ လမ်းမပေါ်တွင် ရောက်နေကြောင်း သိသာသည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်ဖြစ်သော်လည်း မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ ပြည့်နှက်နေသော မြို့ပြသည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှု အငွေ့အသက်များဖြင့် စည်ကားနေဆဲပင်။

"အာ... မင်း ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က အကဲစမ်း၍ မေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဟီရာတာကွန်၊ ခုနတင်ပဲ ရှင်ပြောတယ်လေ... ဘွဲ့ရပြီးရင် ဇာတိကိုပြန်ပြီး... ဆာတိုနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်လို့"

ထိုကောင်မလေးက မေးလိုက်ချိန်တွင် သူမမျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေလေသည်။

"ဆာတို... ဒါဆို ဒီအမျိုးသမီးက မီကိုပေါ့၊ ရှုအိချီက ဟာရုကိုကို ရွေးခဲ့ပြီး၊ ဟီရာတာကတော့..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဟီရာတာဟာ မီကိုနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအခန်းကို နေ့တိုင်း ပြန်ခံစားနေခဲ့ရတာပဲ... အဲ့ဒါက ရှုအိချီရဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မှတ်ဉာဏ်လည်း ဖြစ်နေတာကိုး၊ သူ ချစ်ရတဲ့သူ ငိုပြီး သူ့ဆီက ထွက်သွားတာကို မြင်နေရပေမဲ့ သူဘာမှ ပြောင်းလဲလို့ မရခဲ့ဘူး... သူ လက်လွှတ်ခဲ့ရတဲ့ ကံကြမ္မာက ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ပေါ်လာတာဟာ အနာကျင်ဆုံး နှိပ်စက်မှုတွေထဲက တစ်ခုပဲပေါ့"

သူ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။ ဂွ သို့မဟုတ် သေနတ်ကို ထုတ်ယူ၍ပင် ရနိုင်သော်လည်း ယင်းက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည့်အရာ မဟုတ်ပုံရပေ။ ဤနေရာသည် အဖြူအမည်းကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူပုံရသည်။ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ လွတ်လပ်မှု ပိုရှိလေလေ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ကမ္ဘာထဲတွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်က ကန့်သတ်ခံထားရပေလိမ့်မည်။

"ဟက်..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ထိုကောင်မလေးဆီသို့ ခပ်တည်တည် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနောက် မီကိုကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ မှန်ပေသည်၊ လူကြီးလူကောင်း ပီသစွာဖြင့် သူမကို နမ်းခြင်းမျိုးတော့ မပြုလုပ်ခဲ့ပါချေ။

"ငါ့ဘဝမှာ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားပါဘူး၊ ငါ မင်းကို ချစ်တယ်"

သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် သူ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးသော စကားလုံးများသည် ဂိမ်းထဲတွင်တော့ သူ့စကားပြောချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသလို ဖြစ်သွား၏။ ဟီရာတာကွန်ကိုယ်စား ပြောပေးနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူပြောရဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်ချိန်က သူ့ရည်းစား၏ ထိုစကားမျိုးပြောခိုင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် "ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဘဝမှာ 'ငါ မင်းကို ချစ်တယ်' လို့ တစ်ကြိမ်ပဲ ပြောလိမ့်မယ်။ မင်းသေခါနီးအချိန်ကျမှ ငါအဲ့ဒါကို ပြောမယ်" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့ဖူးသည်။

အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ကို ချစ်သူအဖြစ် တွဲချင်လောက်အောင် တုံးအသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကံအကောင်းဆုံး လူသားများထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"လက်ရှိတာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ။ အဓိကတာဝန်များအားလုံး ပြီးဆုံးပါပြီ။"

စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာက အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်က ဂိမ်းမီနူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မပြီးသေးဘဲ ကျန်နေသည့် 'မိုးလင်းတဲ့အထိ အိမ်ထဲတွင် နေပါ'၊ 'အိမ်ကြီးကို စူးစမ်းပါ' နှင့် 'အလုပ်ဆင်းချိန်အထိ အလုပ်လုပ်ပါ' ဆိုသော အဓိကတာဝန်သုံးခုဘေးတွင် အမှန်ခြစ် မပေါ်ဘဲ မျဉ်းကြောင်းများဖြင့်အားလုံးကို အလျားလိုက်ခြစ်ပစ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အစားထိုး တာဝန်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လျှိုးလာခဲ့သည်။ လွတ်နေသော နေရာက ပြသနေသည်မှာ ထိုတာဝန်သည် အစကတည်းက ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။

"ဟီရာတာ၏ စိတ်ကမ္ဘာကို ပြုပြင်ပါ"

အသံဖြင့် အကြောင်းကြားစာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တာဝန်ဘေးတွင် အမှန်ခြစ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် တယ်လီပို့လုပ်မည့် အကြောင်းကြားစာကို ကြားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် သူ မကြားရခဲ့ချေ။ ယင်းအစား ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ဗီဒီယို၏ ပထမလူအမြင်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"အော်... ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ဇာတ်သိမ်းဗီဒီယိုလည်း ပါသေးတာလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးသည်။

"ဟား... မဆိုးပါဘူး၊ ဒါက ဟိုလို တိုက်ခိုက်နေရတာတွေထက် ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

"ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ကြည့်ရှုနောက် အလိုအလျောက် တယ်လီပို့လုပ်ပါမည်"

ယင်းက စနစ်၏ သတိပေးချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ ၎င်းက တိမ်ဖုံးနေသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူသည် အတော်လေး ရင်းနှီးသော လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးက အရောင်အသွေး စုံလင်နေသဖြင့် သူသည် ဤဇာတ်လမ်း၏ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သင့်သည်။

မကြာခင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုလမ်းသည် သူဇာတ်လမ်းထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က သွားခဲ့သော လမ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။ ကင်မရာက လှည့်သွားပြီး လူနှစ်ယောက် အဝေးကနေ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ၎င်းက အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားက ပညာတတ်ပုံပေါ်ပြီး အံကိုက်ဖြစ်နေသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အမျိုးသမီးကတော့ ကျော့ရှင်းပြီး ရည်မွန်သော အသွင်အပြင်ရှိကာ အရောင်ရင့်ရင့် အနွေးထည် တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် သူတို့ကို ကောင်းစွာ မှတ်မိလိုက်သည်။ သူတို့သည် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် ဟီရာတာရှုအိချီနှင့် ခုနက သူတွေ့ခဲ့သော မီကိုတို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူတို့၏ စကားသံများက သူ့နားထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြားလာရသည်။

"ရောက်တော့မယ် မဟုတ်လား ဟီရာတာကွန်"

"အင်း... ကိုယ်တို့ ခဏတော့ ဆက်လျှောက်ရဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ရောက်ပါတော့မှာပါ"

"ရှင့်ရဲ့ ဇာတိမြို့က သွားရလာရတာ တော်တော်လေး အဆင်မပြေတာပဲနော်"

"ဟုတ်တယ်... ဟားဟား... ဒါက အရမ်းရှေးကျတဲ့ နေရာလေ"

ဟီရာတာက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်အထိ ရထားစီးပြီး လာခဲ့ရတာတောင်မှ လမ်းလျှောက်နေရသေးတယ်ဆိုတော့ တော်တော်ပင်ပန်းနေမှာပဲနော် မီကို"

"အင်း..."

မီကိုက ခေါင်းခါပြသည်။

"ဟင့်အင်း... ဟီရာတာကွန်နဲ့ အတူရှိနေတဲ့အချိန်မှာ လမ်းလျှောက်ရတာက ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်..."

သူမက အရှက်သည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒါက ဘာကြီးလဲ၊ ငါ အချိန်စီးကြောင်းကို ပြောင်းလဲပြီးတဲ့နောက်က ဇာတ်ကွက်လား၊ ငါ 'ဇာတ်သိမ်းကောင်း' ဆိုတာကို ဒီလိုမျိုး စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းမျိုး မြင်ချင်လို့ ရိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဟီရာတာ... မင်း သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

"အော်... ဒါနဲ့ မင်း သိလား၊ သိပ်မဝေးတဲ့ ရှေ့နားမှာ ရှေးဟောင်းတန်းလျားအိမ်ကြီးတစ်လုံး ရှိတယ်လေ၊ ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းက လူကြီးတွေ ပြောတာတော့ အဲ့ဒီနေရာက သရဲခြောက်တယ်တဲ့"

ဟီရာတာက ဆိုသည်။

"ဟေ့၊ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို ရုတ်တရက် ထပြောတာလဲကွ၊ မင်းက ကိုယ့်ဘာသာ နိမိတ်ဖတ်နေတာလား"

ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ယောက် တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ သရဲဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ အဲ့ဒါတွေက လူတွေရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေပါပဲ"

မီကိုက ဆိုသည်။

ဟီရာတာက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

အဲ့ဒီအချိန်တွင် ကင်မရာက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းကျယ်ဆီသို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် လျှပ်စီးတစ်ခုက ဖြတ်စီးသွား၏။ အဖြူရောင်အလင်းကြီး လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဖုန်းပုကြွယ် အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဟီရာတာနှင့် မီကိုတို့၏ အနောက်ဘက်နှင့် သိပ်မဝေးသော ဓာတ်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် အဖြူရောင် ကီမိုနိုဝတ်ထားသည့် ထူးဆန်းသောပုံရိပ်တစ်ခု ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။