ခွေးမိုက်

"ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားရင်တော့ ဒီဘုန်းကြီးလေးက ဒကာလေးတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနဲ့ကျေးဇူးတင်ရပါလိမ့်မယ်"

ညအမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေသောမှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင်၊ထိုပိန်လှီသောပုံရိပ်က တောက်ပနေသောနေမင်းကြီးကဲ့သို့ ထိန်လင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကိုနောက်သို့ဆုတ်သွားစေခဲ့၏။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးက အနည်းငယ်အနေခက်သွားကြပြီး "ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလိုသဘောမျိုးပြောတာ မဟုတ်ရပါဘူး... အာ.. ဆရာတော်နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဗောဓိဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ယောက်အတွက် နောက်ထပ်တပည့်တစ်ယောက်ကို သူတို့အမှန်တကယ်မပြစ်မှားရဲပေ။

ထို့ပြင် ကျင့်ကြံသူများ၏အတွင်းပဋိပက္ခထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါခြင်းမှာ သူတို့လုံးဝဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်သောကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် သူတို့နှစ်‌ယောက်မှာ ပါးတစ်ချက်ရိုက်ခံရရုံဖြင့် ကြေမွသွားနိုင်လေ၏။

"ဆရာတော်... ကျွန်တော်တို့ကိုသွားခွင့်ပြုပါဦး"

မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမှာမရှိဘဲ ထိုနှစ်ဦးက လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦးက သူတို့၏အာရုံစိုက်ခံရမှုကို အရင်ဆုံးလုယူသွားသည့်အတွက် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုမျိုးကို... ဤစီနီယာလေလွင့်မသေမျိုးအတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"မိတ်ဆွေမသေမျိုးရှန်း"

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှတွန့်ကြေနေသော လက်ရေးစာလိပ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှန်းယီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒကာလည်း သွားသင့်ပြီ၊ဒီခရီးစဉ်အတွင်း အားထုတ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

“…”

ရှန်းယီက လက်ရေးစာလိပ်ကို လွန်စွာအားနာမနေဘဲ ယူလိုက်၏။

မြေစောင့်ဘုရားကျောင်းမှ အဘိုးအိုပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ သူ့ကဲ့သို့သောကျင့်ကြံသူက အင်ပါယာမင်းဆက်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးများကိုလိုက်လံဖမ်းဆီးရာတွင် အမှန်တကယ်ပင်အနည်းငယ်လိုအပ်ချက်ရှိနေပေသည်။

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏စရိုက်အရ သူကဲ့သို့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဤနေရာတွင်ရှိနေခြင်းက သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေမည့်အစား ဤကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကို အမြန်ဆုံးလေ့လာရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

အရာရှိအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရုံဖြင့်အဆင့်ခုနစ် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု တွေးကြည့်လိုက်လျှင်၊ ဤမျှအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အပေးအယူမျိုး သူ၏ဘဝတစ်သက်တာတွင် နောက်ထပ်ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်တော့ပေ။

"ဂရုစိုက်ပါ ဆရာတော်"

ရှန်းယီက ညင်သာစွာခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်၏။

ထိုသုံးဦးအဝေးသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းက နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သတိထားမှုကိုလျှော့ချလိုက်ပြီး၊ဝိညာဉ်အလင်းများအားကာကွယ်ရန် သူ၏လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ခုန်တက်သွားခဲ့‌၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် သူကတောင်ပေါ်ရှိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၏ဝင်ပေါက်တွင် ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းက လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လုံးဝန်းရှည်လျားသောတောင်ဝှေးတစ်ခုက သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ဘယ်ဘက်လက်ကိုမြှောက်ကာ ဘုရားကျောင်းကို ဂါရဝပြုလိုက်၏။ ယခင်က ကလေးဆန်သောအမူအရာများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှအရှိန်အဝါမှာ ယခုအခါ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓတစ်ပါးနှင့် တူနေလေသည်။

"ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းက အစ်ကိုတော်ဖြစ်သူကို ဂိုဏ်းဆီကို အတူတူပြန်လိုက်ခဲ့ပြီး အကျိုးဆက်တွေကိုရင်ဆိုင်ဖို့တတိယအကြိမ်မြောက် တောင်းဆိုပါတယ်။ဒီတစ်ကြိမ်ပြီးရင် နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာ တကယ်ကိုမရှိတော့ပါဘူး"

ဘုရားကျောင်းက တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဟုထင်ရသော အချိန်ခေတ္တတစ်ခုကြာပြီးနောက် ကုန်းကိုင်းကာညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော်လည်း အကျဉ်းတန်လှသောကြွက်ခေါင်းနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်များရှိနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှလေ၏။

ထိုသတ္တဝါက ဘုန်းကြီးလေးကျစ်ခုန်းထံသို့ တည်ငြိမ်စွာလျှောက်လာပြီး ခေါင်းမော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"မင်းရဲ့လှပတဲ့အသားအရေကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတောင် မသေမျိုးခုံရုံးကို သွားပြီး အရာရှိတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူးတဲ့လား၊တကယ့် အရူးပဲ"

"ဝိညာဉ်အလင်းအစ်ကိုတော်"

ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းက တောင်ဝှေးကိုတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကိုရှူသွင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တောင်ဝှေးက မိုးကြိုးကဲ့သို့ရိုက်ချလိုက်ကာ လေထုကိုခွဲထွက်သွားသော်လည်း ကြွက်နတ်ဆိုး၏နဖူးသို့ မထိမီလေးတွင်ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ဘုန်းကြီးလေးမှာ ကြင်နာတတ်၍ သို့မဟုတ် စိတ်ထားပျော့ပြောင်း၍ မဟုတ်ပေ။ ကြွက်နတ်ဆိုးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထိုင်ချလိုက်ပြီး ခုခံမည့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့်အပြင် သူ၏လက်ချောင်းများကိုပင် နဖူးပေါ်တွင်တင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းညံ့တယ်၊တကယ်ကို မင်းနဲ့ ယှဉ်လို့မရပါဘူး"

"အမှန်ပဲ၊နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းငါ့ကိုထပ်ပြီး လိုက်ဖမ်းရင် မင်းထပ်ပြီးအပြစ်မကင်းသလိုခံစားရဦးမှာပဲ။ မင်းရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ အသက်ပေါင်းဘယ်လောက်များများထမ်းထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ကြွက်နတ်ဆိုးက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကိုဖြဲလိုက်ရာ ဆွေးမြည့်နေသောသွားများပေါ်လာပြီး ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းအား ကောက်ကျစ်စွာပြုံးပြကာ အသံတိတ်ဆဲရေးလိုက်၏။

"ခွေးမိုက်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏လက်ချောင်းများကို ရုတ်တရက်အားစိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပြန်ခြေမွပစ်လိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးက ရွှံ့စေးများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာမြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

“…”

ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းက သူ၏ခြေအောက်ရှိ အပျက်အစီးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက်လှည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုနိုင်တော့ဘဲ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှားဆင်းသွားခဲ့၏။