ကျင့်ကြံသူတို့၏ ခေါင်းမာမှု

ပင်မတောင်ထိပ် ကောင်းကင်ယံ

လုံကျိုကျိုးနှင့် ချန်ဝူဟွေ့ တို့၏ရှေ့တွင် ဝမ်ကျိယွီက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ တရားဝင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဝမ်ကျိယွီကို အသိအမှတ်ပြုစကားဆိုကြပြီး စိတ်ထဲသိပ်မထားရန်၊ မဟာကောင်းကင်အရှင် ကိစ္စတွင် သူင အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ မည်သည့်တာဝန်ရှိမှုမှ မရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက ချန်ဝူဟွေ့နှင့် ဝမ်ကျိယွီ ဆရာတပည့်နှစ်ဦးကို အချိန်ပေးလိုက်ပြီး သူကမူ လုံကျိုကျိုးနှင့်အတူ တိမ်တိုက်တောင်၏ အနောက်ဥယျာဉ်သို့ လာခဲ့ကြသည်။

ပင်မတောင်ထိပ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာက ထန်ထျန်းအတွက် သီးသန့်အနားယူရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

သူတို့နှစ်ဦးက နားနေဆောင် လေးအတွင်း ထိုင်နေကြပြီး ထန်ထျန်းက လုံကျိုကျိုးအတွက် ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

လုံကျိုကျိုးက တစ်ငုံမြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းညိမ့်လိုက်၏။

"လနတ်သမီး ကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ လက်ရာဆိုတော့ တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ"

သူက ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် ၏ အနှစ်သာရကို ကောင်းကောင်း ခံစားနိုင်သည်။

ထို့နောက် သူက ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး"

"ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားက သိပ်ကို သေးငယ်လွန်းသေးတယ်။ အခုတော့ နေနတ်ဘုရားကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်၊ သူ့မှာ နောက်ထပ် ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ"

"စစ်ဘေးသင့်သွားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြန်လည်အခြေချပေးရင်း စောင့်နေရုံပါပဲ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိမ့်လျက် ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် ကို တစ်ငုံ သောက်ချလိုက်သည်။

သူက ဤအရသာကို အတော်လေး ကြိုက်နှစ်သက်နေပြီဖြစ်သည်။

"သိပ်ပြီး အကြာကြီး စောင့်ရမယ် မထင်ဘူး"

"ကျွင်းချန်ချင်းက ဝိညာဉ်တွေကို ပြန်သိမ်းထားတာ ခုတင်ပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ လိုလိမ့်မယ်"

"ဒါက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ တကယ်လို့ နေနတ်ဘုရားမှာ သူ့ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ အစီအစဉ်ရှိရင် အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်လိမ့်မယ်"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

လုံကျိုကျိုးက ခေါင်းညိမ့်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လုံကျိုကျိုးက ရုတ်တရက် ပြော၏။ "ဒါနဲ့ နေနတ်ဘုရား မထွက်သွားခင်က ငါ့ကို ကိစ္စတစ်ခု မှာသွားသေးတယ်"

"မင်းရဲ့ ထျန်းရှထုန် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း နဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ချဲ့ထွင်မယ့် ကိစ္စတွေကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးဖို့တဲ့"

" ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ မင်းက ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို လုပ်နေရတာလဲ"

ထန်ထျန်းက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "ငါက တစ်ကိုယ်တည်းသမားလေ (FA) ၊ မင်းတို့လို စီမံခန့်ခွဲနေရတဲ့ ကမ္ဘာတွေလည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး"

"ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလုပ်က ထျန်းရှထုန် နဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ပဲလေ"

"နေနတ်ဘုရားက ငါ့ကို လိုချင်တာ တောင်းဆိုခိုင်းတော့ ဒါကလွဲလို့ ဘာရှိဦးမှာလဲ"

သူက သူ့၏ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန် ကို လုံကျိုကျိုးအား ပြောပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံကျိုကျိုးက ခေါင်းခါလျက် "မင်း တကယ့်ကို အခွင့်အရေး ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ"

"နေနတ်ဘုရားက ဘယ်သူလဲ"

" ကမ္ဘာကြီးနဲ့ သက်တမ်းတူပြီး နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ရှင်သန်လာတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ"

" သူ့ဆီမှာ မရှိတာ မရှိဘူး၊ မင်းအနေနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာတွေကို တောင်းပြီး မင်းရဲ့ ခွန်အားကို အနည်းဆုံးတော့ တိုးအောင် လုပ်သင့်တာပေါ့"

လုံကျိုကျိုးက ပြောသည်။

ထန်ထျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခွန်အား နည်းနည်းလောက် တိုးလာလည်း ဘာထူးမှာလဲ"

"ငါက မင်းတို့ကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့ တွေ့ရင်တော့ အသက်လုပြေးရုံပဲ ရှိတာပဲ"

" အကျိုးမရှိတဲ့ အရာတွေအတွက် အားစိုက်ထုတ်နေမယ့်အစား ဒီနောက်ဆုံး ကျန်တဲ့အချိန်လေးမှာ အနားယူရင်း ဘဝကို အကောင်းဆုံး ခံစားသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

လုံကျိုကျိုးက ထပ်မံ ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။

"ကျွင်းချန်ချင်း ပြောတာ မှန်နေတာပဲ၊ မင်းက တကယ်ကို ပျင်းလွန်းတယ်"

ထန်ထျန်းက ဘာမှ ပြန်မငြင်းပေ။ အခြား ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက ပျင်းတာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ပျင်းတာက ဉာဏ်ကြီးခြင်း တစ်မျိုးပဲ"

လုံကျိုကျိုးက လေသံပြောင်းကာ ပြော၏။ "ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့လည်း တစ်သက်ပဲ၊ သက်သက်သာသာနဲ့လည်း တစ်သက်ပဲ"

"တကယ်လို့ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ ပိုသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် မနေရမှာလဲ"

" ဖြစ်နိုင်တာက မင်းကမှ ဘဝကို အစစ်အမှန် ရှင်သန်နေတဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ငါကတောင် မင်းဆီက သင်ယူရဦးမယ်"

"ကဲ... ငါတို့ရဲ့ ပျင်းရိမှုအတွက် ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြရအောင်"

ပြောရင်း သူက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်းလည်း ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ခပ်ဖွဖွချင်း တိုက်လိုက်ပြီး တစ်ငုံတည်း သောက်ချလိုက်သည်။

ပြီးနောက် လုံကျိုကျိုးအတွက် ဝိုင် ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါပြောရရင် မင်းတို့လို ရှေး ကျင့်ကြံသူတွေက အရမ်းကို ခေါင်းမာလွန်းကြတယ်"

" တစ်ခါတလေဆို ရူးသွပ်တဲ့အထိကို ခေါင်းမာကြတာ"

ထန်ထျန်းက ဆက်ပြောသည်။ "လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ တချို့က နှစ်သန်းချီ ရှင်သန်ရတယ်၊ တချို့က နှစ်တစ်ရာတောင် မပြည့်ဘူး"

" ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေရဲ့ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာက သာမန်လူသားတွေရဲ့ နှစ်တစ်ရာလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းသလို၊ သူတို့လောက်လည်း ပျော်ပျော်ပါးပါး မနေနိုင်ကြဘူး"

"ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲ့လောက်အထိ ပင်ပန်းအောင် လုပ်နေမှာလဲ။ ပျော် သင့်တဲ့အချိန် ပျော် ပေါ့"

လုံကျိုကျိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း အရာအားလုံးက ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ဖြစ်မလာဘူးလေ"

"စွမ်းအားကြီးလေ တာဝန်ကြီးလေပဲ"

" ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ၊ သက်တောင့်သက်သာ နေမိရင် တစ်ခါတလေ အသက်ဘေးတောင် ကြုံရနိုင်တယ်"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလျက် "နည်းနည်းလောက်တောင် အားလပ်ချိန် ပေးလို့မရဘူးလား"

" အချစ်ရေးလေး ဘာလေး စဉ်းစားလည်း ရတာပဲ"

"ကြည့်ပါလား... ဟိုက ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်း ဆိုရင် သူမရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ၊ ခံစားချက်တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဖုံးကွယ်မထားဘူး၊ ချစ်ရင်ချစ်တယ် မုန်းရင်မုန်းတယ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ"

" မင်းက ငါ့ဆီက သင်ယူမယ့်အစား သူ့ဆီက သင်ယူသင့်တာ"

လုံကျိုကျိုးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် "ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြောပြန်ပြီ"

ထန်ထျန်းက ဟီးခနဲ ရယ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက တကယ်ကို မဆိုးပါဘူး၊ မင်းအပေါ်မှာလည်း ချစ်ရှာတယ်"

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာပျက်တော့မယ့် အတူတူ မင်းကလည်း သူ့အလိုကို ဖြည့်ပေး လိုက်ပါတော့လား"

" သူ့ကို တစ်သက်လုံး နောင်တရစရာတွေ မထားခဲ့ပါနဲ့"

လုံကျိုကျိုးက အေးဆေးစွာ ပြော၏။ "ကမ္ဘာတကယ် ပျက်တော့မယ့် အချိန်ရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး နောက်ထပ် တစ်ခွက် ထပ်တိုက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ နောက်ခံကွဲပြားပြီး အတွေးအခေါ်ချင်းလည်း လုံးဝမတူညီသဖြင့် တစ်ထပ်တည်းကျသော အယူအဆတစ်ခု ရလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထန်ထျန်းမှာ အခြားကမ္ဘာမှ လာသူဖြစ်ရာ အခြားကမ္ဘာ၏ အတွေးအခေါ်နှင့် လူနေမှုပုံစံများ ပါလာစမြဲပင်။

ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဒါက အချိန်တိုအတွင်း ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ပြင် ထန်ထျန်း၏ ကြီးထွားလာမှု လမ်းကိုလည်း မည်သူမျှ လိုက်တု၍မရပေ။

ဤကမ္ဘာတွင် စနစ် နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသူ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်မလာသရွေ့ပေါ့။

၎င်းတို့နှစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်စွာ ဝိုင်သောက်ရင်း ရံဖန်ရံခါ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြရာ အချိန်မှာ နေ့ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအသင်း ဘက်ကို ခဏ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ထန်ထျန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း ပြော၏။ "ဒီနောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အချိန်လေးကို ဝိုင်သောက်ရင်းပဲ မကုန်လွန်စေချင်ဘူး"

"အနည်းဆုံးတော့ အရသာရှိတာလေးတွေ သွားစားရမယ်၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ငါမမြည်းစမ်းရသေးတဲ့ အရသာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

"ဒါနဲ့... ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲမှာလည်း တကယ်ကို ဆော့လို့ကောင်းပါတယ်။ နေနတ်ဘုရားဆီက တာဝန်တွေ ကျမလာသေးခင်အထိ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲ လာကစားလေ"

" မင်းကို အက်မင် အခွင့်အရေး ပေးထားမယ်၊ အထဲမှာ အားရပါးရ ပျော်လို့ရတာပေါ့"

လုံကျိုကျိုးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိမ့်ပြပြီး အခွင့်ကြုံရင် သေချာပေါက် သွားမည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တပည့်များစွာမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် အုပ်စုလိုက် ပျံသန်းသွားလာနေကြသည်။ သူတို့သည် ယခုလေးတင် ဘေးဒုက္ခကြုံခဲ့ရသော နယ်မြေကို ပြန်လည် ထူထောင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ အလုပ်ကိုယ်စီနှင့် အလုပ်များနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့မသိသည်မှာ ဤအလုပ်များမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားနိုင်သည်ဟူသောအချက်ပင်။

ကျွင်းချန်ချင်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းမိုးပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့် သက်ရှိမှာ တစ်ဘီလီယံ ပုံ တစ်ပုံတောင် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွင်းချန်ချင်းက မည်သည့်သက်ရှိကိုမျှ ဂရုမစိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူက ထန်ထျန်းထက် များစွာ ပို၍ ရက်စက်လှသည်။

ထို "ထာဝရအဆင့်" ဆိုသည့်အရာကို ရောက်ရှိရန်အတွက် ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားမည်ဆိုလျှင်ပင် သူက ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒါက ရူးသွပ်လှသော ခေါင်းမာမှုတစ်ခုပင်။

အလုပ်များနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် တိမ်တိုက်တောင် ကောင်းကင်ယံမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။