မင်္ဂလာပွဲ

လီဟုန်၏ စကား အရ ထန်ထျန်းသည် သူထွက်သွားပြီးနောက် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ ကမ္ဘာ၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

အခြေခံအားဖြင့် ထူးထူးခြားခြား ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ထျန်းဖူ၏ ကပ်ဘေး အပြီး ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ကာ ကမ္ဘာကြီးကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဦးဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်ကကဲ့သို့ သန်မာသူ စား နိယာမနှင့် တောရိုင်းဥပဒေများကို ကျင့်သုံးခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ယခုအခါ လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏အစား တိမ်တိုက်ထျန်းဖူက ယူဆောင်လာသော နိယာမ နှင့် စည်းမျဉ်းများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤစည်းမျဉ်းများက တစ်နည်းအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ်တွင် ကန့်သတ်ချက်များစွာ ချမှတ်ထားပြီး သူတို့၏ လွတ်လပ်ခွင့် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ကန့်သတ်ထားသည်။

သို့သော် အများစုသော လူသားများအတွက်မူ ငြိမ်းချမ်းခြင်းက အမြဲတမ်း ပို၍ အရေးကြီးလှသည်။

ထျန်းဖူ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက စည်ပင်ဝပြော ပြီး ဖွံ့ဖြိုး နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ဤစည်ပင်ဝပြော သော ခေတ်ကောင်းကြီးမှာ မည်မျှအထိ ကြာရှည်ခံမည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထန်ထျန်းက တိမ်တိုက်ကမ္ဘာတွင် သူ၏ အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့သဖြင့် အခြေအနေတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ၎င်းကို ကမ္ဘာအသစ်၏ အနီးအနားသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်လာနိုင်ပြီး ကာကွယ်ထားနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ကျွင်းချန်ချင်း၏ ခွန်အားမှာ ထန်ထျန်း ခန့်မှန်းထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကွာခြား လှသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အကယ်၍ ကျွင်းချန်ချင်းက သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ အမှန်တကယ် ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လျှင် သူ့၏ အသက်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် လုံးဝ အာမခံချက် မရှိပေ။

မသင်္ကာစရာ အငွေ့အသက်များကို သတိပြုမိသည်နှင့် သူက ကမ္ဘာအသစ်နှင့် လူအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိမ်းရှောင်သွားမှသာ လူတိုင်းကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရန်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ။

၎င်းအပြင် အခြားသော သတင်း တစ်ခုလည်း ပေါ်ထွက်လာနေပြီး ၎င်းမှာ မကောင်းလှပေ။

ကျွင်းချန်ချင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်အားလုံးကို ပြန် သိမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ဤကမ္ဘာကြီး၏ ဆုတ်ယုတ်မှုနှုန်းမှာလည်း ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပုံရပြီး တိမ်တိုက်ကမ္ဘာအတွင်း၌ ကျင့်ကြံ၍ မရသော နယ်မြေများ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာများတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပင် မရှိတော့ဘဲ သာမန်လူများ ကျင့်ကြံ၍ မရတော့သလို သာမန်သားရဲများလည်း နိုးထခြင်း မပြုနိုင်တော့ဘဲ စစ်မှန်သော "ကျင့်ကြံ၍ မရသော ခေတ်" အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ထျန်းဖူက ဒါကို စနစ်တကျ စီမံနေပါတယ်၊ လူတွေကို ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝတဲ့ နေရာတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ပြောင်းရွှေ့ပေးနေပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အချို့လူတွေကတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကနဲ့ လုံးဝ အဆက်ဖြတ်လိုက်ကြတယ်"

"အဲ့ဒီအထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြတ်တောက်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ တချို့နေရာတွေမှာတော့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီ ဒါမှမဟုတ် ပုံပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး အချို့နေရာတွေမှာ တခြား ယဉ်ကျေးမှုတွေတောင် ပေါ်ထွက်လာနေပါပြီ"

လီဟုန်က ပြောပြသည်။

ထန်ထျန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်၊ အများစုသော သာမန်လူသားများအတွက်မူ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။

အကယ်၍ ကပ်ဘေးကြီး မကျရောက်မီ သူတို့၏ ဘဝသက်တမ်းကို အေးအေးချမ်းချမ်း ကုန်ဆုံးသွားနိုင်လျှင် ၎င်းမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှု တစ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကုန်သွယ်ရေးအသင်းကို ထျန်းဖူရဲ့ အလုပ်တွေမှာ အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းခိုင်းလိုက်ပါ၊ ငွေကြေးနဲ့ လူအင်အားကို အများကြီး သုံးလိုက်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တွေကတော့ ငါ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက် မရှိဘဲ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူရဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်မသွားကြနဲ့"

"ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ထဲမှာပဲ နေ့စဉ်အလုပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ကြ"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အမှတ်အသား ပြုထားသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် ဦးစားပေးရမည့် နေရာများ ရှိနေသည်၊ စွမ်းအားအားလုံးကို ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးအပေါ်တွင် ညီတူညီမျှ ခွဲဝေထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ ရှိရာ နယ်မြေမှာ ဦးစားပေး နေရာများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း လည်း ပါဝင်သည်။

အကယ်၍ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခေါ်မသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံလာခဲ့လျှင် စွမ်းအားအားလုံးကို ဤနေရာနှစ်ခုအပေါ်တွင်ပဲ စုပုံထားရတော့မည်။

အရာရာတိုင်းကို ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလှသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မျိုးကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လီဟုန်က ခေါင်းညိမ့် လက်ခံ လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာရဲ့ အဆက်မပြတ် ဖွံ့ဖြိုးလာမှုနဲ့အတူ ကုန်သွယ်ရေးအသင်းရဲ့ အဓိက စီမံခန့်ခွဲမှု အဖွဲ့ဝင် ထက်ဝက်ကျော်က ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲကို ပြောင်းရွှေ့လာကြပါပြီ"

"တကယ်တော့ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေကြား အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲပါတယ်၊ ဒီကမ္ဘာအတွင်းမှာတောင် အကွာအဝေးဆိုတာ ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာက ဒီပြဿနာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတွေကို ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲမှာပဲ ကျင်းပကြတာ များလာပါပြီ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်၊ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကို မဖန်တီးမီကပင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို ကြိုတင် မြင်ယောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဆက်သွယ်ရေး အကွာအဝေးကို လျှော့ချခြင်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ၏ အရေးကြီးဆုံးသော လုပ်ဆောင်ချက်များထဲမှ တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက် သူတို့က ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ လက်ရှိအခြေအနေ အပါအဝင် အခြားသော ကိစ္စများစွာကို ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး အရာအားလုံးမှာ အဆင်ပြေ သဟဇာတ ရှိလှသည်။

သူ့ဘေးရှိ လူများအားလုံး အဆင်ပြေပြေ နေ နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ထန်ထျန်းမှာ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ခံစားရသည်၊ သူက ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို နှစ်သက်လှသည်။

ဤအရာမှာ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းပိုင်းတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သော ရိုးရှင်းလှသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော "ရိုးရှင်းလှသော" တောင်းဆိုချက်မှာပင် အဆမတန် အစွမ်းထက်လှသော စနစ်နှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးမှသာ မနည်း ကြိုးစားလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ထိုအခြေအနေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ...

"ဒါနဲ့"

"ဝမ်ကန်း၊ ခုနက မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ထန်ထျန်းက ထိုအကြောင်းအရာကို ကျော်လိုက်ပြီး ဝမ်ကန်းကို မေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မေးလိုက်သဖြင့် ဝမ်ကန်းမှာ မှင်တက်သွားပြီး "ဘာ... ခုနက ဘာလဲ"

ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "မင်းကတော့ လုပ်ပြီ၊ ဘာလဲဆိုတာ မင်းပဲ သိမှာပေါ့"

"မြောင်ယွမ်က ခဏလေး အပြင်ထွက်သွားတာကိုတောင် တချို့လူတွေမှာတော့ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေလိုက်တာ"

ဝမ်ကန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်တွန့်ကောက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဘယ်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော်က... အဓိကက... ခုနက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို တိုင်ပင်နေတာလေ၊ သူက ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်သွားလို့ပါ"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က နည်းနည်း စိုးရိမ်သွားတာ... အင်း... စိုးရိမ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း..."

ဝမ်ကန်း တစ်ယောက် ဆင်ခြေပေး၍ မပြီးသေးမီမှာပင် ဘေးမှ လီဟုန်က တိုက်ရိုက်ပင် ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ "သူက ခေါင်းဆောင် မြောင်ယွမ်ကို သဘောကျနေတာပါ"

ဝမ်ကန်းက ပါးစပ်ဟလျက် "ကျွန်တော်..."

လီဟုန်က ခေါင်းခါလျက် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် "ငြင်းမနေပါနဲ့တော့"

"အားလုံးက မျက်စိကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ မင်း ခေါင်းဆောင် မြောင်ယွမ်အပေါ် ဘယ်လို စိတ်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူမဆို မြင်နိုင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကလည်း ဖုံးကွယ်မထားတတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာကိုက ချစ်တယ် ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီးနှစ်လုံးက ရေးထားသလိုပဲ"

"ခုနက အခြေအနေဆိုရင် အရှင်ထန်ထျန်းက ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးနေပါပြီ"

ထန်ထျန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်လျက် "အို... အဲ့လိုလား"

လီဟုန်က ရယ်မောလျက် "ဟုတ်တာ ပေါ့"

"သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ပေါ်လာတိုင်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ၊ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းပါတယ်"

သူက နောက်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကန်းက ရှက်ရှက်ဖြင့် "ကျွန်တော်က... သူ့ရဲ့ အမူအရာအချို့ကို သဘောကျတာပါ... အင်း... အမူအရာ အများကြီးကိုပေါ့..."

ထန်ထျန်းက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ရပြီ ရပြီ၊ ဆက်မပြောနဲ့တော့"

"မင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရေးထားတယ်ဆိုတာ တကယ်ပါပဲ"

ထို့နောက် သူက လီဟုန်ကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မြောင်ယွမ်ရဲ့ အမြင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

လီဟုန်က တွန့်ဆုတ်နေသော လေသံဖြင့် "မိန်းကလေး တွေရဲ့ စိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာ မခန့်မှန်းတတ်ပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင် လန်ယွီ ညီအစ်မက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ "သူလည်း သဘောကျနေတာ "

လီဟုန်က ချက်ချင်းပင် ပြုံး လိုက်ပြီး "သူတို့တောင် ဒီလိုပြောပြီဆိုမှတော့ သေချာပေါက် မှားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝိညာဉ်အာရုံ ထက်မြက်သူများဖြစ်ပြီး လူတို့၏ ခံစားချက်အပေါ် အလွန် အကဲခတ် တော်သူများ ဖြစ်ကြသည်၊ ၎င်းအပြင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ပြောလျှင် ဆယ်ပုံကိုးပုံမှာ သေချာလှသည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ထန်ထျန်းက လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ"

"ဒါဆိုရင် ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ"

"နေ့ကောင်းရက်မြတ် ရှာနေမယ့်အစား ဒီနေ့ပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပပေးလိုက်မယ်"

"မြောင်ယွမ်ဘက်ကိုတော့ ငါပဲ ပြောပေးမယ်"

ဝမ်ကန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားပြီး "ဗျာ"

လီဟုန်တို့ အဖွဲ့ကမူ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြပြီး ထောက်ခံအားပေးကာ ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပေါ်တင် ချစ်ပြလို့ ရသွားပြီ"

"မျက်စိမှိတ်ပြီး လိမ်နေတာမျိုးတွေ ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ကြည့်ရတဲ့လူတွေ မျက်စိနာလှပြီ"

သို့သော် လီဟုန်က ပြဿနာတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပွဲကို ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ထဲမှာ ကျင်းပလို့ ရပေမဲ့ သူတို့က တစ်ယောက်က တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ မှာ၊ တစ်ယောက်က အထက်ကမ္ဘာ မှာလေ၊ လက်တွေ့မှာ ဘယ်လို ဆုံကြမှာလဲ"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့"

"သူတို့နှစ်ယောက် မင်္ဂလာဦးည မှာ ဆုံခွင့်ရအောင် ငါ သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးမှာပါ"