အခန်း (၄၀-၄၁)

အခန်း ၄၀ နက်ရှိုင်းစွာ ကျဆင်းခြင်း

"ဟင်"

လဲ့ကျစ်က မယုံကြည်နိုင်သလို မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဟော်တူ၏ မျက်နှာကို သံသယစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

‘မြင့်မြတ်တဲ့အမျိုးသမီးလေး လင်းယွိရှန့်က သူ့ကို အရမ်းချစ်နေပေမယ့် သူက သူမကိုတောင် မသိခဲ့ဘူးလား.....

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ....?

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း ဟော်တူ၏ စိတ်မရှည်သောအမူအရာတွင် လိမ်ညာနေသော အရိပ်အယောင်မျိုး မတွေ့ရပေ။

"လင်းယွိရှန့်... သူက ဟော်ရှရဲ့ဝမ်းကွဲညီမတော်၊ ဧကရီရဲ့တူမလေ"

လဲ့ကျစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဤအချက်ကို သူ မသိခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသည်ဟု သူမ ယူဆနေမိသည်။

“အဲ့ဒါအပြင် သူ့အဖေက ထိုက်ဝေဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ အရှင့်သားက သူ့ကိုတကယ် မသိတာလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှ ဟော်တူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"လင်းချီရဲ့ သမီးလား"

လင်းမျိုးနွယ်က အမှန်ပင် တာ့ချီ၌ ခိုင်မာသောအခြေခံအုတ်မြစ် ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ဘိုးဘေးများတွင် ဝန်ကြီးချုပ် သုံးဦးရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လင်းချီ၏ မျိုးဆက်တွင် မိသားစုဝင်အများစုက အရည်အချင်း အလယ်အလတ်မျှသာ ရှိကြပြီး အခြေခံအုတ်မြစ် သိပ်မခိုင်မာလှသော ရှန်းမိသားစုနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

လင်းမျိုးနွယ်အား အကြံဉာဏ်ကောင်းများပေးနေသည့် ညီမဖြစ်သူ ဧကရီ ကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဤလူယုတ်မာလင်းချီက ထိုက်ဝေ အနေအထားတွင် ခိုင်မြဲစွာ ထိုင်နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းချီက အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းရုံသာမက အလှအပကို တပ်မက်သော လောင်းကစားသမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ လင်းစံအိမ်အတွင်းရှိ မောင်းမမိဿံ အရေအတွက်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နန်းတွင်းထက်ပင် ပိုများတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကိုယ်လုပ်တော်များမှ မွေးဖွားသော သားသမီးများအပြင်၊ ကချေသည်များ၊ အဆိုတော်များနှင့် လျှို့ဝှက်ရရှိခဲ့သော ကလေးများကိုပါ ရေတွက်မည်ဆိုလျှင် လင်းချီကိုယ်တိုင်ပင် သူ့တွင် ကလေးမည်မျှရှိသည်ကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ထိုသားသမီး အများအပြားထဲတွင် ပထမဇနီးမှ မွေးဖွားပြီး တော်ဝင်ကျောင်းတွင် ဆရာအဖြစ် အမှုထမ်းနေသော အကြီးဆုံးသား 'လင်းဟန်' တစ်ဦးတည်းသာ ဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်သည်။ ကျန်သူများမှာကတော့ အသုံးမကျသော လူဖျင်းလူအများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချက်များကို တွေးမိရင်း လဲ့ကျစ်၏ ပဟေဠိဆန်နေသော အမေးကြောင့် ဟော်တူ အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိသည်။ သူက သူ့မျက်လုံးများကို အသာအယာပင့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က ဘာလို့ သူ့ကို သိနေရမှာလဲ"

‘လင်းအိမ်တော်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီတဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ကလေးတွေအားလုံးကို သူ သိဖို့ လိုအပ်လို့လား’

‘သူက အားနေလို့လား...’

လဲ့ကျစ်ကတော့ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးသည်နှင့် တာ့ချီ၏ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ အရာရှိများ၏ မိသားစုရေးရာနှင့် နိုင်ငံရေး နောက်ခံများကို ဂရုတစိုက် လေ့လာထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုက်ဝေဖြစ်သည့် လင်းချီအကြောင်းကိုလည်း သူမ ကောင်းကောင်းသိထားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဧကရီထံသို့ သွားခဲ့စဥ်က လင်းယွိရှန့်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူမကို ပြောခဲ့သည့် စကားများအပြင်၊ ယနေ့ လဲ့ကျစ်အပေါ် ပြသခဲ့သော ဒေါသများက ဟော်တူအပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ လေးနက်သော ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေသည်။

'လင်းယွိရှန့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ဆိုရင် သူမ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘောကျရင် အဲဒီလူသိအောင် သေချာပေါက် လုပ်မှာပဲ။ သူ့ကို တိတ်တိတ်လေးပဲ ချစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး'

"သူက... အရှင့်သားကို သဘောကျနေတာ ကြာလှပြီ"

လဲ့ကျစ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်ပြန်သည်။

"အရှင့်သား ခုနက ခန်းဆီးနောက်မှာ ရှိနေတုန်းက သူ ပြောတာတွေကို ကြားလိုက်တယ်မလား"

ဧည့်ခန်းအတွင်း ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လဲ့ကျစ်က သူမ ရှေ့မှ လူကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက လဲ့ကျစ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမျှ ပြုံးရင်း ပြန်မေးလာသည်။

"ဒါဆို... မင်းက ကိုယ့်ကို သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ဖြေရှင်းစေချင်တာလား"

မူလက ဟော်တူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအတိုင်းဆိုလျှင် လဲ့ကျစ်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည့် လင်းယွိရှန့်ကို စကားနှစ်လုံးလောက်ဖြင့် ဤလောကကြီးမှ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အရာရာကို တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လဲ့ကျစ်က ထိုနေ့တွင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ "တစ်ခုခုဆိုရင် အဲဒါကို ထုတ်ပြောလေ... ဘာလို့ နှလုံးသားထဲမှာပဲ အမြဲ သိမ်းထားရမှာလဲ" ဟူ၍ပင်။ ထိုစကားကြောင့် ဟော်တူက တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရခြင်း၏ ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် သိချင်လာခဲ့သည်။

"ဘာလဲ... ဘာကို ဖြေရှင်းမှာလဲ၊ ဘယ်သူ့နဲ့လဲ"

လဲ့ကျစ်က သူ ပြောချင်သည့်အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ဘဲ စိတ်ရှုပ်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"လင်းယွိရှန့်"

ဟော်တူ၏ အဖြေက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ဟော်တူ ဘာကို ဆိုလိုနေမှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အလွန်အမင်းလည်း အရှက်ရသွားမိသည်။ ဟော်တူ၏ လေသံနှင့် လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ လင်းယွိရှန့်ကို လုံးဝမနှစ်သက်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

‘ဒါပေမယ့် သူက သူမကို ပြန်မကြိုက်နိုင်တာနဲ့ သတ်ပစ်မှာလား....

ဒါက… ဒါက…အရမ်းများတယ်လေ...’

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ဟော်တူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အသံတိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လဲ့ကျစ်က သတ္တိမွေးပြီး သူ၏ အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အရှင့်သားက သူ့ကို မကြိုက်ရင်လည်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေ...နော်၊ တကယ်ကို သတ်ပစ်ဖို့အထိ မလိုအပ်ပါဘူး"

ဟော်တူကတော့ သူမ နားလည်မှုလွဲသွားသည်ကို သိနေပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူ့လေသံက ပိုခက်ထန်လာသည်။

"သူများက မင်းကို ကြိမ်းမောင်းနေတာကိုတောင် မင်းက စိတ်မဆိုးဘူးပေါ့၊ တကယ်ကို စေတနာ ထားနိုင်လွန်းတာပဲ"

ထိုစကားကြောင့် လဲ့ကျစ်၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးများ အေးခဲသွားရသည်။ လင်းယွိရှန့်က သူမကို ခုနလေးတင် ယုတ်ယုတ်ညံ့ညံ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ဟော်ရှနှင့် သူမ နှစ်ဦးတည်း ဤနေရာတွင် တွေ့ဆုံနေသည်ကို မြင်ပါက မည်သူမဆို နားလည်မှုလွဲနိုင်ပေသည်။ ကြိမ်းမောင်းခံရရုံမျှနှင့် သေဒဏ်ပေးရန်အထိတော့ အပြစ်မကြီးလေးသင့်ဟု သူမ တွေးမိပြန်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မလည်း စိတ်ဆိုးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် သင်ခန်းစာပေးဖို့ အခွင့်အရေးရှာလိုက်ရင် လုံလောက်ပါပြီ"

လဲ့ကျစ်က ပြုံးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စလေးနဲ့ လူကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရက်စက်လွန်းရာ ကျပါတယ်"

'ရက်စက်တယ် တဲ့လား...'

ဟော်တူက စကားရပ်သွားသည်။ လဲ့ကျစ်က သူ့ကို သတိထားပြီး အကဲခတ်နေသော်လည်း သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများအတွင်း ဖုံးကွယ်ထားသည့် ခံစားချက်များကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဟော်တူက သူ၏ တုတ်ကောက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဟန်မပျက် ပြောလာခဲ့သည်။

"ပြန်ကြမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လဲ့ကျစ်ကလည်း အမြန်ထရပ်ကာ သူ့ဘေးသို့ သွားပြီး ကူတွဲပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်နိုင်သည်ကို သူမ သိနေသော်လည်း ဤသို့ ကူတွဲပေးခြင်းက သူမအတွက် မသိစိတ်မှ ကျင့်သားရနေသည့် အပြုအမူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဟော်တူက သူမကို ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ခွာသွားကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မလိုဘူး"

ထိုမျှ ပြတ်သားသော ငြင်းဆိုမှုကြောင့် ဤလူ စိတ်ဆိုးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း လဲ့ကျစ် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ စကားဝိုင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်နေမိသည်။

‘ဘယ်စကားလုံးက သူ့ကို စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ’

မကြာခင်မှာပင် သူမ အကြောင်းရင်းကို မှန်းဆမိလိုက်သည်။

‘လူကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရက်စက်လွန်းရာ ကျပါတယ်လို့ ငါ ပြောမိသွားလို့ ထင်တယ်’

ဟော်တူက လင်းယွိရှန့်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် သတ်ချင်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူက သူမအတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးချင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟော်တူက အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်တတ်သော်လည်း သူမအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိချိန်တွင် လဲ့ကျစ်၏ စိတ်ထဲသို့ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမ သူ့ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားပြီး ကုတင်တစ်လုံး၏ဘေးသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဟော်တူက ကုတင်ကန့်လန့်ကာတွင် ချိတ်ထားသည့် အနီရောင်ကြိုးလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကုတင်၏ သစ်သားပြားကြီးက ဘေးသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး မှောင်မိုက်သော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

နှစ်ဦးသား လျှို့ဝှက်လမ်းအတိုင်း တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိထားသဖြင့် အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း ခြေဖဝါးအောက်ရှိ လမ်းကိုတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နေရဆဲပင်။

လဲ့ကျစ်က သူမနှင့် အမြဲ အလှမ်းဝေးကွာနေသော ရှေ့မှ လျှောက်သွားသည့် ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်နည်းနေသော်လည်း သူမ၏အမြင်အာရုံက ကောင်းသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

သို့သော် သူမ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့မှလူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်သား... ဒီမှာက မှောင်လွန်းတယ်၊ ကျွန်မကို လက်တွဲပြီး ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလားဟင်"

ဟော်တူ၏ခြေလှမ်းများက အမှန်တကယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ လဲ့ကျစ်က သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ မပွင့်တပွင့် တုံ့ပြန်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ဟော်တူက နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး သူမထံသို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ပြန်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း သူ့လက်ကိုတော့ သူမဆီသို့ ဆန့်တန်းပေးလာခဲ့သည်။

ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လဲ့ကျစ်က သူ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့လက်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူမက သူ့လက်ကို ညင်ညင်သာသာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို သူ၏ လက်ချောင်းများကြားထဲသို့ ထည့်ကာ လက်ဆယ်ချောင်းစလုံးကို ရောယှက် ထားလိုက်သည်။

‘ဒီနည်းနဲ့ သူမ သူ့ကို ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား’

လဲ့ကျစ်က ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ပါးပါးနပ်နပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဟော်တူအနေဖြင့် သူမ၏ သိမ်မွေ့လှသော အမူအရာများကို မမြင်ဘဲနေမည် မဟုတ်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို ရှေ့သို့သာ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်... အရှင့်သား"

လဲ့ကျစ်က လမ်းလျှောက်လာရင်း နူးညံ့သောလေသံလေးဖြင့် ပြောကာ သူ့လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"အရှင့်သားက ရက်စက်တယ်လို့ ကျွန်မ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ တခြားသူက ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့လို့ အရှင့်သားက ကျွန်မအတွက် ဒေါသထွက်ပေးတာကို သိရတော့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ အရမ်းပျော်မိတာပါ"

ရောယှက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်က လမ်းလျှောက်နေရင်း လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လက်နှစ်ဖက်၏ အပူချိန်က တစ်သားတည်း ဖြစ်လာသည်။

ဟော်တူက လဲ့ကျစ်၏ ပျော့ပျောင်းလှသော လက်ချောင်းလေးများက တမင်ရည်ရွယ်၍ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ သူ၏လက်ခုံကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်အား ခံစားနေရသည်။ ထိုအထိအတွေ့က ကလိထိုးခံရသလို ဖြစ်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက သူ၏လက်ခုံကို ပွတ်သပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏နှလုံးသားကို ညင်ညင်သာသာ ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

‘တကယ်တော့ သူ စိတ်ဆိုးတာ မဟုတ်ဘူး....

လဲ့ကျစ်က ရက်စက်တတ်ပေမယ့် သနားကြင်တာတတ်တာလဲ အမှန်ပါပဲ၊ ဒေါသဖြစ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူးလေ’

ဟော်တူက စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးသိစိတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အကူအညီမဲ့နေ၍ဖြစ်စေ သူ ဒေါသထွက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး လဲ့ကျစ်က သူ့ကို ပြန်ချော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိနေသောကြောင့်ပင်။ သူမ၏ အချော့ကို ခံရခြင်းက သူ အနှစ်သက်ဆုံးအရာ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

လူအများစုက မိမိမလွန်ဆန်နိုင်သော အရာများ သို့မဟုတ် လူသားများကြားတွင် မရည်ရွယ်ဘဲ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြောသွားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဟော်တူကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူက အရာရာကို အလွန်သတိရှိစွာ ကိုင်တွယ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ပိတ်မိနေသည်ကို သတိထားမိသည်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်တွန်းထုတ်လေ့ရှိသည်။

မကြာခင်မှာပင် ဟော်တူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

'ငါ့လို ရူးသွပ်တဲ့လူက ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပါလား။ ဟက်... စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသားပဲ'

သူ၏ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မှ လဲ့ကျစ်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရသည်။

'ဒီလူရဲ့ ဒေါသက ပျောက်သွားတာ မြန်လိုက်တာ...'

......။......။......

ဤကျဉ်းမြောင်းလှသော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းက အမှန်တကယ် ထိုက်ဇီစံအိမ်တော်သို့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် လဲ့ကျစ်၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးများ အံ့ဩတကြီး ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

‘ဟော်တူရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဘာနဲ့ အတိအကျ ဖန်တီးထားတာလဲ.... သူ အလိုရှိသရွေ့ လူတိုင်းကို သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တင်ပြီး ဆော့ကစားနိုင်တာပဲ’

သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိသွားပြီး အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ကြည့်လို့ပြီးပြီလား"

ဟော်တူက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေဟန်ဖြင့် ပြောလာပြန်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို စောင့်နေတယ်လေ"

လဲ့ကျစ်၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။ သူမက ဟော်တူ၏စကားကို လိုက်နာပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ရာ အိမ်တော်ထိန်းနှင့် လီယောင်တို့က အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေကြသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် နှစ်ယောက်သား အလျင်အစလို ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကိစ္စရပ်များကို အသေးစိတ် သတင်းပို့ကြတော့သည်။

ညဉ့်က ပို၍နက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လီယောင်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းတို့ ထွက်သွားသည်မှာ ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။ လဲ့ကျစ်က ရေချိုးပြီးနောက် ဇီးပန်းရောင်ညအိပ်ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ကာ ပေသီးနှင့် စာရင်းစာအုပ်များကို ကိုင်လျက် လက်တင်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဂရုတစိုက် တွက်ချက်နေသည်။ သူမ၏ဆိုင်က ဤမျှအထိ ဆုံးရှုံးနေသည်ကို သူမ မယုံနိုင်ပေ။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စာရင်းများကို အကုန်ဖတ်ပြီးချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာက ပို၍ လေးလံလာသည်။ အိမ်တော်ထိန်းပြောသကဲ့သို့ပင် ဆိုင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုက အမှန်တကယ် ဆိုးရွားနေသည်။

ပြဿနာက ဆိုင်ရှင် သို့မဟုတ် အကူများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လုပ်ငန်းပုံစံကိုယ်တိုင်က အမြတ်နည်းသော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း လည်ပတ်ရသည့် လုပ်ငန်းမျိုး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဆိုင်စဖွင့်စဉ်က သာမန်လူများ စုပြုံရောက်လာကြသဖြင့် စီးပွားရေးကောင်းသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ရှင်က ကုန်ပစ္စည်းများကို အများအပြား ဝယ်ယူဖြည့်တင်းခဲ့သည်။

သို့သော် လူများ၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားချိန်တွင် ဝယ်ယူသူများက ဆိုင်ဟောင်းများဆီသို့သာ ပြန်သွားကြတော့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ ပိုလျှံသွားပြီး ချိုချဉ်နှင့် မုန့်များက အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်းထား၍မရသဖြင့် အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မကြာခင်မှာပင် ဆိုင်မှာ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။

လဲ့ကျစ်က စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း မှင်တက်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏လက်ထဲမှ ပေသီးနှင့် စာရင်းစာအုပ်များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"အိပ်တော့..."

ကြက်သွေးရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ဟော်တူက တွေဝေနေသော လဲ့ကျစ်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ကန့်လန့်ကာများကို လျှော့ချလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လဲ့ကျစ် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်နှင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေပြီး အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ သူမက ဆိုင်လုပ်ငန်းကို တိုးချဲ့ရန်အတွက် ငွေအမြောက်အမြား ချေးယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

‘ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားရင် ဘယ်လိုပြန်ဆပ်ရမလဲ၊ ပြီးတော့ သုံးဆပြန်ပေးရမှာလေ’

လဲ့ကျစ်က စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး အလိုလို သက်ပြင်းချလိုက်မိပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုတင်ကန့်လန့်ကာကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က ကုတင်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။ လဲ့ကျစ်က အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဟော်တူကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဂနာမငြိမ်မှုများက သူ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်မိသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမလည်း ထထိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ဆိုင်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ဆုံရှုံးနေလို့ အိပ်မပျော်တာလား"

လဲ့ကျစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အရှုံးကို အမြတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲချင်လား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လဲ့ကျစ်၏ မှိန်ဖျော့နေသော မျက်ဝန်းလေးများက ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး အားတက်သရော ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မ ပြောင်းချင်တာပေါ့"

"ကောင်းပြီ ကိုယ် မင်းကို သင်ပေးနိုင်တယ်"

ဟော်တူက သူမထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဟန်ပါပါ တွန့်ပြကာ ပြောလာခဲ့သည်။

"ဒါဆို... ကိုယ့်ကို အရင်ဆုံး နမ်းပါဦး"

ဤစကားက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာသောကြောင့် လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမ၏မျက်လုံးလေးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှေ့မှ လူကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မက်မွန်ပွင့်ပုံ မျက်ဝန်းများ၌ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နက်မှောင်သော စွဲမက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

.....။......။......

ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။

ဟော်တူ : ဇနီးလေး.... မြန်မြန်နမ်း.....

ကျစ်ကျစ် : ငါက တော်တော် မိုက်မဲတာပဲ

အခန်း ၄၁ တော်ဝင်အမိန့်တော်

အိပ်ခန်းဆောင်အတွင်းရှိ အပူပေးမီးဖိုထဲတွင် မီးတောက်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေသည်။ လဲ့ကျစ် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် အပူပေးမီးဖိုများ အမြဲမပြတ် ထားရှိပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အအေးဒဏ်ကို အမြဲကြောက်တတ်သော လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အခန်းတွင်း အပူချိန်က အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသည်ဟု ခံစားမိနေသည်။ သူမ ရှက်လွန်းလှသဖြင့် ဘေးတွင် ချထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဘယ်မှာထားရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမက ဟော်တူကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိပြီး ခဏတာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

'သူ အခု ပျော်နေတာမလား... ဟုတ်တယ်မလား'

သူ၏ အနက်ရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည်လင်နေပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ကင်းစင်ကာ တောက်ပနေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ 'ချော့မြှူမှု' အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

လဲ့ကျစ်က ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးများကို အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သော အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမ၏ဖခမည်းတော်က ဟော်ရှနှင့် လက်ထပ်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ဘဲ လောကရှိ လင်မယားအများစုကလည်း ဤသို့ပင် လက်ထပ်ကြသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ လင်နှင့်မယားကြား၌ တစ်သက်လုံး အပြန်အလှန် လေးစားမှုရှိရမည် ဖြစ်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ မရှိလျှင်လည်း အဆင်ပြေသည်ဟု သူမ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူမနှင့် ဟော်တူ၏ အခြေအနေကတော့...

လဲ့ကျစ်က သူမတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးတွင် သူမက ဟော်တူကို အသုံးချ၍ တာ့ချီ၏ဧကရာဇ်ကို ကလဲ့စားချေရန် စီစဉ်နေသည်ထက် မပိုကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားခဲ့သည်။ သူမက ခြေလှမ်းတိုင်းကို ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ အမြဲသတိစွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမက သူမ၏ရှင်သန်‌ရေးအတွက် ဟော်တူကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ လမ်းကြောင်း ချောမွေ့စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်အရ ဟော်တူက သူမအတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ တစ်ဖက်လူ၏ ခံစားချက်ကို အလွယ်တကူ ကစားနိုင်စွမ်းရှိသူ မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် အချို့အရာများက သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လဲ့ကျစ် တွေးနေမိသည်က ဟော်တူကဲ့သို့ စေ့စေ့စပ်စပ် တွေးခေါ်တတ်သည့်သူက သူ့ကိုယ်သူ အားနည်းစေမည့် အနေအထားမျိုးတွင် ရပ်တည်မည်မဟုတ်ဘဲ၊ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဒဏ္ဍာရီများထဲသို့ ကျရောက်လောက်အောင်လည်း မိုက်မဲမည် မဟုတ်ပေ။ ဟော်တူက သူမထက် ပို၍ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိမည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် လဲ့ကျစ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချကာ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

'အခုအချိန်မှာတော့ ဘာမှ စိတ်ပူမနေတော့ဘူး'

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ရှေ့မှ လူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။ ဟော်တူက သူမကို ဘာမှ ထပ်မံ မတိုက်တွန်းဘဲ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းသူ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေက ယခင် ရေပူစမ်းအပန်းဖြေအိမ်တွင် ရှိစဉ်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ ထိုနေ့က သူမ၏ စိတ်အစဉ် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမ၏ စိတ်က ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်ညင်သာသာ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ရှေ့သို့ အသာအယာ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများကို ညင်သာစွာ ဖိကပ်နမ်းလိုက်သည်။ ဤသည်က သူမတို့နှစ်ဦးကြားမှ ပထမဆုံး အနမ်းမဟုတ်သော်လည်း လဲ့ကျစ်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာနေသည်။ မကြာမီ ဟော်တူ၏ အေးစက်သော နှုတ်ခမ်းများ ပူနွေးလာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ အနမ်းတိုလေးကို ကမန်းကတန်း အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

လဲ့ကျစ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားချိန်တွင် ဟော်တူ၏ မျက်ခုံးများ သိသိသာသာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောမိပေ။ ခဏအကြာတွင် ဟော်တူက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလုံလောက်သေးပေမယ့်... အဆင်ပြေပါတယ်"

'မလုံလောက်ဘူး တဲ့လား...'

လဲ့ကျစ်၏ မျက်လုံးလေးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမက သူ့ကို မျက်လုံးပြူးဖြင့် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ဟိုဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ နံဘေးတွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရပြီး ဟော်တူ၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်"

"ဟင်"

လဲ့ကျစ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ကာ မေးလိုက်မိသည်။

"အခုလား"

ဟော်တူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောရင်း ငေါ့တော့တော့ ပြန်ပြောလာသည်။

"မဟုတ်ရင်... မင်း အခု အိပ်ပျော်မှာလား"

လဲ့ကျစ် အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ သွက်လက်စွာ ဆင်းလိုက်သည်။

......။.......။......

ညမိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိပ်ခန်းဆောင်အတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေဆဲပင်။ နှစ်ယောက်သား အိပ်ရာမှထကာ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဆိုင်၏ စာရင်းစာအုပ်များကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဟော်တူက စာရင်းစာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ဖတ်ရှုပြီးသွားကာ သူ့ဘေးနားရှိ လဲ့ကျစ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လဲ့ကျစ်ကတော့ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရင်းများကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် စိုက်ကြည့်နေရှာသည်။

ဟော်တူက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ အစောပိုင်းတွင် သူ သူမကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် စနောက်ချင်သော်လည်း သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ညစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် လေသံ ပြောင်းလိုက်သည်။

"လဲ့ကျစ်... မင်းက တကယ်ပဲ စီးပွားရေးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း လုံးဝမသိတာပဲကိုး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လဲ့ကျစ်၏ ပါးပြင်လေးများ နီရဲသွားပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

‘သူ ပြောတာ မှန်တယ်၊ သူမက စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး’

ဟော်တူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလာပြန်သည်။

“အခုအချိန်မှာတော့ ပြန်ပြီး ကယ်တင်လို့ရပါသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် မုန့်နဲ့ သကြားလုံးတွေက အသေးစားလုပ်ငန်းတွေလေ၊ အဲ့ဆိုင်တွေကနေ ငွေမဆုံးရှုံးရင်တောင် ဒီလုပ်ငန်းတွေကိုပဲ အားကိုးပြီး အမြတ်အစွန်း ကြီးကြီးမားမား ရဖို့ ခက်ခဲတယ်”

လဲ့ကျစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မက လုပ်ငန်းသေးသေးလေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူး၊ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို လုပ်ရဲဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိဖို့ လိုမလဲ”

ထို့အပြင် သူမက အရင်းအနှီးကိုပင် ချေးယူခဲ့ရသည်။

“မှားတယ်”

ဟော်တူက စာရေးစုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လဲ့ကျစ်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းက နန်းတွင်းမှာပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲက တော်ဝင်စားဖိုမှူးတွေက မုန့်အချိုနဲ့သကြားလုံးအများစုကို ဖန်တီးပြီး မင်းစားဖို့ ပို့ပေးတာ၊ အဲ့ဒါတွေက သာမာန်လူတွေစားတဲ့ အရာတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူတို့က အရည်အသွေးမြင့်ပြီး စျေးပေါတဲ့ အရာတွေကို ရှာဖွေတတ်ကြတယ်၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံဆိုတဲ့ သဘောတရားတောင် မရှိဘူး၊ အဲ့တော့ မင်း ဘယ်လိုလုပ် နည်းလမ်းကို ရှာနိုင်မှာလဲ"

“ဒါဆို... မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျွန်မ အစကနေ ပြန်လေ့လာမယ်"

"အိုး... ကောင်းပြီလေ"

ဟော်တူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခနဲ့နေပြန်သည်။

"မင်း လေ့လာလို့ပြီးတဲ့ အချိန်လောက်ဆို မင်းရဲ့ဆိုင်လည်း အရင်းပြုတ်သွားတာ ကြာလောက်ပြီပေါ့"

လဲ့ကျစ်၏ မျက်နှာလေးက ရှက်စိတ်နှင့် အားငယ်စိတ်တို့ ရောပြွမ်းကာ နီရဲနေလေသည်။ ဟော်တူက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလာပြန်သည်။

"အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားတွေ အပါအဝင် မင်း နေ့စဉ် သုံးစွဲနေကျ အရာတွေကို အကုန်ချရေး"

လဲ့ကျစ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သော်လည်း သူ ခိုင်းသည့်အတိုင်း အိပ်ရာထချိန်မှ အိပ်ရာဝင်ချိန်အထိ သူမ နေ့စဉ် အသုံးအများဆုံး အရာများကို ပြန်လည်စဉ်းစားကာ စာရွက်ပေါ်တွင် ချရေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး စာရွက်ကို ဟော်တူရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဟော်တူက စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စုတ်တံဖြင့် နေရာအချို့ကို စက်ဝိုင်းပုံ ဝိုင်းပြကာ စာရွက်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ လဲ့ကျစ်က ထိုနေရာများကို ငုံကြည့်လိုက်သည်။

ပန်းလက်ဖက်ခြောက်၊ ငှက်သိုက်၊ ငါးမုန့်...

"ဒါက..."

"မင်း ရေးထားတဲ့ အများစုက တော်ဝင်မိသားစုတွေ၊ မင်းမှုထမ်းတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေပဲ သုံးနိုင်တဲ့ အရာတွေ၊ တိုင်းပြည်တစ်ခုနဲ့တစ်ခု စားသောက်မှုပုံစံ ကွဲပြားပေမယ့် ကိုယ် ဝိုင်းပြထားတဲ့ အရာတွေကတော့ တာ့ချီမှာရှိတဲ့ မှူးမတ်တွေရဲ့ ဘဝမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အရာတွေပဲ"

လဲ့ကျစ် ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။ သူမ နားမလည်သည့် သာမန်လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများကို အစမှ သင်ယူနေမည့်အစား သူမ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သည့် အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများကို အာရုံစိုက်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။ ဟော်တူ ဝိုင်းထားသော အရာများအားလုံးက တာ့လီ၏ ထွက်ကုန်များ ဖြစ်ကြသည်။ တာ့ချီမှ ကုန်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမက ဤပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးကို မည်သို့ ခွဲခြားရမည်ကို ပို၍ သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"နားလည်ပြီလား"

ဟော်တူက သူမ ထက်မြက်ကြောင်း သိနေပြီး အပိုစကား အများကြီး ပြောရန် မလိုအပ်မှန်း နာလည်နေသည်။

‘ဒီကောင်မလေးကို အရိပ်အမြွက်ပြရုံနဲ့ လုံလောက်နေပြီ’

လဲ့ကျစ်က ခေါင်းညိတ်ပြ‌ေသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ကတော့ ရှိနေဆဲပင်။

"နားတော့ လည်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါ ဆုံးရှုံးဖူးတော့ ကြောက်တော့ ကြောက်တာပေါ့"

"လဲ့ကျစ်"

ဟော်တူက သူမကို အသံမာမာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်ငန်းတစ်ခု နေ့ချင်းညချင်း အောင်မြင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး၊ ဒီအချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ရင်တောင် အောင်မြင်မှုကို ဘယ်သူမှ ရာနှုန်းပြည့် အာမမခံနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်တိုင် မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"

လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် လန့်သွားမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် သူ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ အနက်ရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူမလည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ ကူးစက်ခံလိုက်ရပုံရပြီး မသိစိတ်ကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးက လောင်ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မီးတောက်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

"ကဲ... အခု အိပ်လို့ ရပြီလား"

ဟော်တူက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး မတ်တပ်ထရပ်ကာ ကုတင်ဆီသို့ ပျင်းတိပျင်းတွဲ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ လဲ့ကျစ်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ကန့်လန့်ကာကို ချလိုက်ကာ ပန်းထိုးခေါင်းအုံးလေးကို မှီလိုက်သည်။ ထို့နောက် အတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အမှောင်ထဲမှ ရင်းနှီးနေသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးသားထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

‘ပုံမှန်ဆိုရင် သူ ဒီလို ရယ်လိုက်တိုင်း ဘာကောင်းတဲ့အရာမှ ဖြစ်မလာဘူးလေ’

သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဟော်တူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလာခဲ့သည်။

"လဲ့ကျစ်... မင်း အခု အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေပြီနော်"

လဲ့ကျစ်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်လိုက်ရင်း အာမခံလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အရှင့်သား... အရှင့်သား ချေးပေးထားတဲ့ ငွေတွေကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"ကိုယ်က ငွေအတွက် အလျင်လိုနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခြားအကြွေးတွေအတွက် အခု ပြန်ဆပ်ထားလို့ ရတယ်"

"ဘာလဲ..."

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်သွားရပြန်သည်။

‘နောက်ထပ် ဘာအကြွေးတွေ တင်နေသေးလို့လဲ’

ဟော်တူက တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလာပြန်သည်။

"မင်း ဘာမှမပေးဘဲနဲ့ ရေပူစမ်းအိမ်က ကန်ထဲမှာ ဖြတ်လမ်းကို အလကား သုံးခွင့်ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုစကားကြောင့် လဲ့ကျစ်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဝုန်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

‘အား ငါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ၊ ဖြတ်လမ်းကို သုံးချင်ရင် တန်ဖိုးတစ်ခု ပြန်ပေးရမယ်လို့ သူ ပြောခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူးလား’

လဲ့ကျစ်က သူတစ်ပါးအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူရခြင်းကို မနှစ်သက်သူ ဖြစ်သဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဖြတ်လမ်းအတွက်... အရှင့်သားက ကျွန်မကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်စေချင်လဲဟင်"

အစပိုင်းတွင် ဟော်တူက ဤကိစ္စကို မေ့ထားခဲ့သော်လည်း ယခုန သူမ ပေးခဲ့သည့် စိတ်မပါတပါ အနမ်းတစ်ဝက်တစ်ပျက်ကြောင့် သူ အလွန် စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဘာလိုချင်သည်ကို ချက်ချင်း တွေးမိသွားတော့သည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... ကိုယ့်ကို အကြိမ်တစ်ရာ နမ်းရမယ်"

သူက အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အလွန်လေးနက်သော ပုံစံဖြင့် ထပ်ပြောနေသေးသည်။

"နမ်းတဲ့အချိန်မှာလည်း အနမ်းတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူစေရဘူး"

‘ပေါ့ပါးတဲ့ အနမ်းလေးတွေ၊ နက်နက်နဲနဲ အနမ်းလေးတွေ၊ စုတ်ယူနမ်းရှိုက်မှုလေးတွေ...’

ဟော်တူကတော့ ထိုအကြောင်းကို တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်သည့် ချိုမြိန်မှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လဲ့ကျစ်က သူ၏ မိုက်မဲသော စကားကြောင့် ထိတ်လန့်နေရှာသည်။

‘သူ ပြောနေတာတွေကို သူ တကယ် မသိတာလား’

"ဘာလို့လဲ မလုပ်ချင်ဘူးလား"

လဲ့ကျစ်က သူမ၏အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်ထားသည်။ ကုတင်ကန့်လန့်ကာကြားမှ ဝင်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ကို အားကိုးကာ သူမ ကုတင်အတွင်းဘက်သို့ တိုးကပ်သွားပြီး ဟော်တူ၏ ခါးကို ဖက်လျက် ရှက်ရွံ့စွာ နမ်းလိုက်မိသည်။

ဟော်တူက သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူမ၏ အနမ်းကို ဂရုတစိုက် ခံစားနေလိုက်သည်။ သူမက စိတ်တိုတိုနှင့် သူ၏လျှာဖျားကို နာကျင်အောင် ကိုက်လိုက်သည့်တိုင်အောင် သူက ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

‘သေချာတာပေါ့... သူမ ဒေါသထွက်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် သူမက သူ့ကို တကယ်တမ်း နာကျင်အောင်လည်း မကိုက်ရက်ဘူးလေ’

ဟော်တူက နှုတ်ခမ်းကို အသာတွန့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

'စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ် ကျန်သေးတယ်'

........။.......။.........

ယုံနင်း နန်းတော်တွင်....

"ဘာ"

လင်းချီက သူ ကြားလိုက်ရသည့် သတင်းကြောင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြနေလေသည်။

ဧကရီက ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာအပြည့်ဖြင့် တင့်တယ်ဟန် ရှိနေသော်လည်း သူမက သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်မှာတော့ လင်းမိသားစုထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို စတေးရတော့မှာပဲ"

လင်းချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပြောင်းလိုက်လို့ မရဘူးလား၊ ငါ့မှာ သမီးတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ ဘာလို့ ယွိရှန့် ဖြစ်နေရတာလဲ"

သူထံတွင် သားသမီးများစွာ ရှိသော်လည်း လင်းယွိရှန့်၏ မိခင်က သူ့အချစ်ဆုံး ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်သည်။ လင်းချီက ဘာကိုမှ မကြောက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ရည်များကိုတော့ အလွန်ကြောက်ရသည်။

လင်းဝမ်နင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲ့ စိတ်က မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေလို့လေ"

သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခင်ခဲ့ရသော တူမလေးက ရုပ်ရည်လှပသော်လည်း လူအများထဲမှ ဟော်တူကို သဘောကျနေခဲ့သည်။

ကနဦး အစီအစဉ်အရ ဟော်ရှအနေဖြင့် လဲ့ကျစ်ကို အသုံးချကာ ဟော်တူကို ဖယ်ရှားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ဟော်တူ ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လဲ့ကျစ်တွင် ထိုမျှ အရည်အချင်း မရှိဟု လင်းဝမ်နင် တွေးနေမိသည်။

ယခုအချိန်တွင် အစီအစဉ်များကို ပြောင်းလဲရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းယွိရှန့်က ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟော်တူကို စွဲလမ်းခဲ့သူဖြစ်ရာ သူမကို သူတို့၏ လှေပေါ်သို့ တွန်းတင်ပေးပြီး သူမ၏ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်လိုသော ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာ ရှိတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဧကရီဖြစ်နေသည့် လင်းဝမ်နင်က ဟော်တူကို သတ်ရန်အတွက် လင်းယွိရှန့်ကို တိုက်ရိုက်ခိုင်းစေရလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းမာသော စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့်ဆိုလျှင် မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ ထိုသို့ ကျေကျေနပ်နပ် လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်မှန်း သူမ သိနိုင်သည်။ သို့သော် လင်းယွိရှန့်က အလွန်တုံးအလှပြီး စကားအနည်းငယ်ဖြင့် လှည့်ဖြားလိုက်ရုံလျှင် သူမ လှည့်စားခံရမည်မှာ သေချာနေသည်။

လင်းယွိရှန့်ကို ဟော်တူ၏ ဘေးတွင် ထားခြင်းက သူမထံမှ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ပွဲစပြီးသည်နှင့် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။ ဤတူမဖြစ်သူကို နယ်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ် အကောင်းဆုံး အသုံးချပြီးနောက် လိုအပ်လျှင် စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းမိသားစုတွင် သားသမီးများစွာ ရှိနေပြီး လင်းဝမ်နင်အတွက် လင်းယွိရှန့်က ထိုကလေးများထဲမှ သာမန်ကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်နင်၏ ခံ့ညားလှသော်လည်း အေးစက်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းချီသည် ဘာမှ ထပ်မပြောဝံ့တော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အရိုအသေပေးပြီး နန်းတော်ထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

........။........။........

ထိုက်ဇီ စံအိမ်တော်တွင်...

တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ကြေညာရန် နန်းတော်မှ ရောက်ရှိလာသော စွေ့ကုန်းကုန်းက အမိန့်တော်ကို ဖတ်ကြားပြီးနောက်၊ ကျောက်စိမ်းရောင် ဘီးတပ်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် အရှင့်သားထိုက်ဇီကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ နဖူးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် အမိန့်တော်အတွက်လည်း သူပင် လာရောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က အရှင့်သားက ခေတ္တမျှ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးနောက် မထင်မှတ်ဘဲ တိတ်တဆိတ် လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာက မှုန်ကုပ်နေပြီး ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ အေးစက်လွန်းနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသွားသည့်တိုင်အောင် ဟော်တူက အမိန့်တော်ကို လက်ခံရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံ မပေါ်ပေ။ သူ၏ မသန်စွမ်းသော ခြေထောက်ကြောင့် ဟော်တူက အမိန့်တော်ခံယူချိန်တွင် ဘယ်သောအခါမှ ဒူးထောက်ရန် မလိုခဲ့ပေ။

စွေ့ကုန်းကုန်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်သောအခါ ဘေးနားတွင် ဒူးထောက်နေသည့် ထိုက်ဇီဖေးကို တွေ့သွားခဲ့သည်။ အမိန့်တော် မထုတ်ပြန်မီ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို သူ သတိရမိသွားသည်။

သူက ခြေနှစ်လှမ်းမျှ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လဲ့ကျစ်၏ ဘေးသို့ တိုးသွားကာ ရွှေရောင်တော်ဝင် အမိန့်တော်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ထိုက်ဇီဖေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ထိုက်ဇီဖေးက အရှင့်သားရဲ့ ပထမဆုံး ဇနီးဖြစ်တာကြောင့် ဒီအမိန့်တော်ကို လက်ခံလိုက်ရင် အရှင့်သား လက်ခံတာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

လဲ့ကျစ်က သူမ၏မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း စွေ့ကုန်းကုန်းကို မကြည့်ဘဲ ဟော်တူရှိရာဆီသို့သာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကလည်း အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်ကြောင့် မင်္ဂလာဆောင်ညက သူမ၏လက် ကျိုးသွားခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုများက သူမ၏ အာရုံထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြန်ရောက်လာသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောဘက်သို့ အမြန် ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ဟော်တူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ သတိပေးချက်က အလွန် ထင်ရှားလွန်းလှသည်။ လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် သူမ၏ ပုခုံးများကိုပင် လျှော့ချလိုက်မိသည်။ ဤအမိန့်တော်ကိုသာ သူမ သတ္တိရှိရှိ လှမ်းယူလိုက်ပါက ဟော်တူက သူမ၏ လက်ကို သေချာပေါက် ပြန်ချိုးပစ်နိုင်မှန်း သူမ အသေအချာ နားလည်နေခဲ့သည်။

'လက်မခံဘူး... သေတာတောင် လက်မခံနိုင်ဘူး!'

......။.......။.......

ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။

ဟော်တူ : ဟား ဟား။ ကောင်းပြီ၊ မင်း လက်ခံလို့ရပါတယ်။ (အကြိမ်တစ်ထောင်နမ်းပြီး တောင်းပန်ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်)

ကျစ်ကျစ် : ရှင်...ရဲတင်းလှချည်လား၊ ဒါက ခြိမ်းခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မက ငတုံး မဟုတ်ဘူး....