အခန်း (၄၃-၄၄)

အပိုင်း (၄၃)

ချန်းမိသားစုထံမှ စပါးလှေ့သည့်ဇကောကို ငှားရမ်းခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိပေ။ ချန်းမိသားစုတွင်ရှိသော အကြီးနှစ်ခုသည် အခုလို အချိန်တွင် အားနေသည်။ အခြောက်ခံရန် လိုအပ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်အနည်းငယ်ကို ခြံဝင်းထဲတွင်သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထုတ်လှန်းထားသည်။

ရှန်းနဉ်သည် ငယ်လွန်းသဖြင့် ရှန်းအန်းအတွက် ထမင်းသွားပို့ပေးရန် တာဝန်ယူလိုက်၏။ ချင်ဖန်းညန်သည် နောက်ထပ် ဇကောတစ်ချပ်ကို စန်းလော့အိမ်သို့ ယူလာပေးလိုက်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် အနားယူချိန်တွင် သူတို့၏အိမ်ရှေ့၌ စကားစမြည်ပြောနေသောသူများမှာ သတိထားမိသွားပြီး သူမက အဘယ်ကြောင့် ဇကောများကို လိုပါနည်းဟု အသံထွက်ကာ စဉ်းစားကြလေသည်။

စန်းလော့သည် ပြုံးကာ မရင်းနှီးလှသည့်အမျိုးသမီးကို ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ဒရင်ကောက်ရွက်တွေကို အခြောက်ခံပြီးသိုလှောင်ထားရမယ် အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် ဆောင်းရာသီမှာ ကျွန်မတို့ စားစရာအသီးအရွက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ရွာသားများ : "အို၊ အဲ့တာက မှန်တာပေါ့။ စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး စန်းလော့က အများကြီးသိပုံမပေါ်ဘူး။ သိုလှောင်ဖို့အတွက်က တောဟင်းရွက်အချို့ကိုပဲ အခြောက်ခံထားလို့ရမှာ"

"ဟင်းရွက်တွေ ဘယ်လိုစိုက်ပျိုးရမလဲဆိုတာကို သိဖို့လိုသေးတာပဲ။ ဒီနှစ်မှာတော့ ပိုလို့တောင် စိုက်လို့နိုင်တယ်။ မင်း မသိဘူးဆိုရင် ဖန်းညန်ဆီကနေ အကြံညဏ် အမြဲတမ်းတောင်းလို့ရတာပဲ"

ဤသည်မှာ စေတနာကောင်းသည့် ကြင်နာသော အကြံပြုချက်ဖြစ်ပြီး စန်းလော့သည် ပြုံးကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

ယခင်က ရွာသူရွာသားများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ဆံ့လာပုံရ၏။

ချင်ဖန်းညန်သည် အပြုံးဖြင့်ကြည့်ကာ စန်းလော့၏ ပစ္စည်းများကို ကူညီခဲ့သော်လည်း အိမ်ထဲသို့ မဝင်သလို ထပ်လည်းမမေးချေ။ စန်းလော့၏ အိမ်အနောက်ဘက်ရှိ ဟင်းရွက်စိုက်ခင်းအား လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် မြေကွက်နေရာတော်တော်များများဟာ အခုတော့ အသုံးပြုလို့ရနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း မှတ်ထားလိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

……

လသည် ညကောင်းကင်၌ ငွေရောင်ဓာတ်ပြားကို ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ပင်။ လရောင်က ဆီးနှင်းဆဲတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြာကျနေသည်မှာ သူ၏တည်ရှိမှုကို ပိုပြီးထင်သာမြင်သာ ရှိစေသည်။

တဲအိမ်တံခါးကို ပိတထားပြီး အတွင်းတွင် မီးဖိုတစ်ခု ဖိုကာ အလင်းရောင်က တောက်တောက်ပပ လင်းဖြာနေသည်။ အပြင်ရှိ ငွေနှင်းခဲများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည့် မီးလောင်နေသော သစ်သားမှ ရံဖန်ရံခါတွင် တကျက်ကျက်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုအား နွေးထွေးသောအငွေ့အသက်ကို ဖြည့်တင်းပေးထားသည်။

ဤမီး၏အနွေးဓာတ်ထဲတွင် စန်းလော့နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် စွံပလွန်မုန့်ကို စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။

သူတို့လမ်းလျှောက်နိုင်၊ ပြေးနိုင်စဥ်ထဲက ရင်းနှီးနေသည့် သည်အသီးသည် ရိုးရှင်းသော လုပ်ဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့၏လက်ထဲ၌ လုံးဝကွဲပြားသည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သကြားနှင့်ရောပီးနောက် စန်းလော့သည်ပြုံးကာ

"အခု စမ်းကြည့်လို့ရပြီ။ တစ်တို့လောက်ယူပြီး အရသာခံကြည့်လိုက်။ ဒါက နောက်ဆုံး အခြောက်ခံထားတဲ့ အဆင့်နဲ့မတူဘဲ ကွဲပြားလိမ့်မယ်"

စွံပလွန်မုန့်ကို သကြားနှင့်ရောထားသည်ဟူသော အတွေးသည် ထိုအရာကို မမြည်းစမ်းခင်ကပင် သွားရည်ကျစေ၏။

ရုပ်လုံးမပေါ်သေးသော စွံပလွန်မုန့်များသည် နူးညံ့၏။ တစ်တို့မျှ မြည်းကြည့်ပြီးနောက် သကြားညိုအပြည့်အမောက်ပါသော ချိုချဉ်အရသာသည် မောင်နှမနှစ်ယောက်အား အပြည့်အဝကြည် နူးစေသည်။

"ဒါက အရမ်းအရသာရှိတယ်။ သေချာပေါက် ဒါကို လူတွေ ဝယ်ကြလိမ့်မယ်"

"အဲ့တာသာ ခြောက်သွားရင်ရော ဘယ်လိုပုံဖြစ်သွားမှာလဲ"

စန်းလော့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဇကောများကို နေရာချပြီးနောက် ကလေးများ၏ရှေ့၌ပင် စွံပလွန်မုန့်များကို နည်းလမ်းတကျ ပုံဖော်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်နှစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းနှစ်ခုကို နေရာချပြီးနောက် သူမသည် ကလေးများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းပြီး အိပ်ယာဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ညများသည် အပူလျော့နည်း၏။ စန်းလော့သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အိပ်ယာမဝင်မီတွင် နတ်သမီးတို့ဟူးကိုလည်း ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်သည် အိပ်ယာထဲတွင် ပူးကပ်နေကြပြီး အပြင်မှာရှိသောသူမအတွက် နေရာချန်ထားပေးကြသည်။ အလယ်တွင်အိပ်နေသော ရှန်းနဉ်သည် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်၏။ စန်းလော့သည် သူမအား အစွန်ဘက်သို့ အနည်းငယ်မျှ ငြင်သာစွာရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ယာဝင်ရန် သူမ ဘေးသို့ ဝင်လှဲလိုက်လေသည်။

……

စန်းလော့ မသိလိုက်သည်က သူမ၏အလုပ်များသည့် ရက်များပြီးသည့်နောက်မှစ၍ သူမသည် ရှီနှင့်လီ မိသားစု၏ အိပ်ရာမဝင်မှီ စကားစမြည်ပြောခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အိမ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးခြင်း၊ အစားအစာများ၊ သူမ၏စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ယနေ့တွင် ကလေးများအတွက် သယ်ယူလာခဲ့သော ဟူကိတ်မုန့်များသည် ဟူကျီနှင့်အားနျိုတို့အား သူတို့၏ မွေးချင်းများကို မနာလိုဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ ကလေးလုပ်သားများသည် ကိုးယောက်မှ ဆယ့်နှစ်ယောက်အထိတိုးလာပြီး ရှန်းအန်းနှင့်ရှန်းနဉ်တို့အား ကြက်သေသေသွားစေတော့သည်။

ရှန်းအန်းသည် ဟူကျီနှင့်အားနျိုတို့အား ဘေးသို့ဆွဲလိုက်ကာ

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်သည် အီလည်လည်ဖြင့် ‌ခေါင်းကုပ်လိုက်ကြ၏။

"ဟိုလေ...ဒီနေ့ ငါတို့အတွက် ဟူကိတ်မုန့်ဝယ်တဲ့ မင်းရဲ့မကြီးအကြောင်းကို ငါတို့မိသားစုတွေကို ပြောပြလိုက်တယ်"

ရှန်းအန်း : "ဒါပေမယ့် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း စားဖို့ ဟူကိတ်မုန့်မရှိတော့ဘူးနော်၊ အဲဒါ ငါတို့မကြီးက တစ်ခါပဲ ကျွေးတာလေ”

ကိတ်မုန့်အတွက်ကြောင့် ဒီကိုရောက်နေတာဆိုရင် သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ သူလည်း ကူညီပေးမယ့်သူ အများကြီးကို တစ်ကယ်မလိုအပ်ဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။

ဟူကျီသည် လျင်မြန်စွာပင် ရှင်းပြလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဘာဆုမှ မရှိဘူးဆိုတာကို သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ အဘိုးကတောင် ငါ့ကို ဆူနေတာ"

မဟုတ်လျှင် ကလေးအသစ်သုံးယောက်တောင် မဟုတ်ဘူး။ တခြားကလေးတွေက အလုပ်လုပ်ဖို့ အရမ်းငယ်သေးလို့ သူတို့ရဲ့မိဘတွေနဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက မလိုက်ဖို့ ပြန်ဆွဲထားကြလို့။ ပိုအရွယ်ကြီးတဲ့သူတွေကလည်း စိတ်ရင်းနဲ့ လာကူညီကြတာပါ။

ထို့အပြင် ချန်းအာ့ရှန်ကဲ့သို့ ဟူကျီနှင့်အားနျိုတို့၏ မွေးချင်းအကြီးများသည် အလယ်အလတ်အရွယ် ကလေးများဖြစ်ကြပြီး ဤနေရာတွင် မြေကွက်များ ရှင်းလင်းရန်မဟုတ်ဘဲ ချန်းအာ့ရှန်နှင့်တွဲ၍ အုတ်ခဲအတွက် ရွှံ့သယ်ရာတွင် ကူညီပေးရန်ဖြစ်လေသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ရှီအာ့လန်သည် ချန်းလောင်ဟန်အား ရှင်းပြနေသည်။

"ဟူကျီနဲ့အားနျိုတို့ ဟူကိတ်မုန့်စားတဲ့အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေနဲ့ လုမိသားစုက ကလေးတွေကကြားတော့ သူတို့အားလုံး ဒီနေ့ လာချင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အဲ့တာကို တားလိုက်ပြီး စားစရာမပေးဘူးလို့ သဘာတူထားပြီးမှ အသက်ကြီးတဲ့သုံးယောက်ကိုပဲ လာခွင့်ပြုလိုက်တာ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းကို အရှိန်မြှင့်ဖို့အတွက် မနက်ခင်း ရွှံ့တူးတဲ့နေရာမှာ ကူညီဖို့ သူတို့တွေက တစ်နာရီ‌လောက် စောရောက်လာကြတယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေက စိုက်ပျိုးရာသီမရောက်ခင် ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလို့ရနိုင်တာပေါ့"

ချန်းလောင်ဟန်သည် သဘောတူခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ငါတို့လဲ အချိန်ကြပ်နေတာ"

စိုက်ပျိုးခြင်း၏ပင်ပန်းမှုဒဏ်ကို သိသော သူက ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ကလေးတွေသာ အလုပ်ကြိုးစားဖို့ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ထမင်းစားချိန်မှာ ပြန်ဖို့မလိုပါဘူး။ သူတို့ကို ရှီအာ့လန်လိုပဲ ကူညီဖို့ နေခဲ့ခိုင်းပြီး ငါတို့နဲ့ အတူစားခိုင်းလိုက်။ ဒါကိုတော့ ငါ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။ စန်းလော့လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ ကျေနပ်မှာပါ"

စန်းလော့နှင့်ခင်မင်လာပြီးနောက် ချန်းလောင်ဟန်သည် သူမ၏စရိုက်ကို နားလည်သွားလေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အကူအညီများအတွက် အာရုံစူးစိုက်မှုကို မရှောင်ရှားဘဲ ထပ်မံဖိတ်ကြားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ရှီ နှင့် လု မိသားစုများဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့၏။ ယခုတော့ သူတို့၏ကလေးများပင် ကူညီဖို့လာရောက်နေကြသေးသည်။ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူတို့သည် တန်ဖိုးရှိသည့် လုပ်သားများဖြစ်ကြပြီး အရွယ်ရောက်သူများအား အခြေခံအလုပ်များအတွက် အားလပ်စေကာ ရွှံ့တူးခြင်းနှင့် အုတ်ခဲပြုလုပ်ခြင်းကဲ့သို့ တာဝန်များကို ပင်လက်လွှဲယူနိုင်ကြ၏။

ရှီအာ့လန်နှင့်လုသလန်တို့သည်လည်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ရွာ၌ အိမ်ဆောက်ရာတွင် ကူညီခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း ငယ်ရွယ်သည့် ယောက်ျားလေးများပါ၀င်သည့် ဤအခြေအနေမျိုးမှာ မကြုံစဖူးပင်။ သူတို့သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူများကဲ့သို့ ပင်စားနိုင်ကြသည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အနည်းငယ် မသင့်တော်သလို ခံစားရ၏။

စန်းလော့အတွက် စေတနာသဘောဖြင့် ကောင်လေးများကို ကူညီရန် လွှတ်ပေးခဲ့သည့် ဖခင်၏ နံနက်ခင်းက အကြံဉာဏ်အား တွေးတောရင်း လုသလန်သည် အခွင့်ကောင်းယူသလိုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ချီတုံချတုံဖြစ်နေလေသည်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေက တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် တူးနိုင်တယ်။ အဲ့တာက ကျွန်တော်တို့အချိန်ကို လုံလောက်စေပါတယ်"

လုသလန်၏ငြင်းဆိုမှုကို ကြည့်ပြီး ရှီအာ့လန်သည်လည်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ချန်းလောင်ဟန်သည် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အခုတော့ အလုပ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ရအောင်။ ဒါကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြမယ်"

သူသည် စန်းလော့ နေ့လည်ပြန်ရောက်လာသောအခါတွင် တိုင်ပင်ရန် စဉ်းစားထားလိုက်လေသည်။

……

စန်းလော့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အကြံဉာဏ်များကို သဘောတူပြီးသားပင်။ သူမသည် လာကူညီပေးမည့် ရွာသားအများအပြား ဖြစ်နေမည်ကိုလဲ မလိုလာချေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့ အိမ်တွင် လုပ်သည့် အစားအသောက်အတွက် သူမက ဆက်ပြီး လျှို့ဝှက်ထားမှသာ ပိုအဆင်ပြေမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ကူညီနေပြီဖြစ်သည့် ရှီနှင့်လု မိသားစု၏ ကလေးများသာဆိုလျှင် အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားလေးများမှာ မည်သို့သောအန္တရာယ်များ ရှိလာနိုင်ပါမည်နည်း။

ချန်းလောင်ဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်း အဆင်ပြေမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားတာ။ အလယ်လတ်အရွယ် ယောက်ျားလေးတွေက လုပ်အားအပြည့်အဝ မရှိပေမယ့် အရွယ်ရောက်သူတွေနီးနီး စားနိုင်တာကြောင့် အခွင့်ကောင်း ယူသလိုဖြစ်လို့ သူတို့ အပြစ်ရှိသလိုခံစားရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

စန်းလော့၏ မျက်လုံးများသည် ရွှင်မြူးစွာဖြင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။ ချန်းမိသားစုနှင့် ကောင်းစွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံသူများသည် အမှန်တကယ်ပင် အကျင့်စားရိုက်များ ကောင်းမွန်ပေသည်။

သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ရှီအာ့ရှူး (ရှီဦးလေး) နှင့် လုတရှူး (လုဦးကြီး) တို့နဲ့ စကားပြောလိုက်ပါမယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ နာမည်ကြီးဆင်းရဲခြင်းက အိမ်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ သူတို့ရဲ့အကူအညီကပဲ စေတနာလို့ သတ်မှတ်လို့ရနေပါပြီ။ ကျွန်မတို့အားလုံးက ရွာသူရွာသားတွေပါ။ ဒီလိုအသေးစိတ်တွက်ချက်မှုတွေ မလိုအပ်ပါဘူး"

ချန်းလောင်ဟန်သည် ရယ်မောကာ ထောက်ခံလိုက်၏။

"သေချာပေါက်ပဲပေါ့"

အရာရာတိုင်းကို တိုင်းတာတွက်ချက်မည်ဆိုပါက ကောင်းမွန်သည့် ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲပေမည်။

အခြားသူများနှင့်အနည်းငယ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေသည့် သူတို့၏စကားဝိုင်းကို စန်လော့သည် ရှီအာ့လန်နှင့်ချီတလန်တို့နှင့် စကားပြောလိုက်ပြီး အဆုံးသတ်လိုက်၏။ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်ပြီးစစ်မှန်သော သူမ၏အပြုအမူများဖြင့် ရှီအာ့လန်သည် ဆွဲဆောင်ရန် အနည်းငယ်လွယ်ကူသော်လည်း ချန်းယိုထျန်းနှင့်စိတ်ချင်းတူသော လုသလန်ကတော့ သူမ၏ဘဝင်ကျစေသောစကားများကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဤကိစ္စသည် ပြေလည်သွားလေ၏။

သူမထွက်သွားသည်နှင့် အနည်းငယ်တွေဝေနေသော လုသလန်အား သစ်သားဖြတ်နေသည့် ချန်းယိုထျန်းက သတိပေးလိုက်၏။

"ဘာတွေတွေဝေနေတာလဲ။ ဟူကျီကို ပြန်ခေါ် ပြီး ကောင်လေးတွေကိုပါ ခေါ်လိုက်လေ"

လုသလန်သည် တွေဝေနေရာမှ ဆတ်ကနဲဖြစ်ကာ ဟူကျီအား မြန်မြန်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ထပ်တိုး‌လာသော ယောက်ျားလေးအနည်းငယ်သည် ရွှံ့တူးခြင်းနှင့် အုတ်ပြုလုပ်ခြင်း စသောတာဝန်များကို လက်လွှဲယူကြသည်။ အလုပ်များနေသော ချန်းယိုထျန်းမှလွဲ၍ လူငါးဦးသည် အုတ်မြစ်တူးဖော်ရန် အာရုံစိုက်ကာ အခြေအနေတိုးတက်လာစေရန် သိသိသာသာ အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

နှစ်ရက်အတွင်း မီတာဝက်နက်သောအုတ်မြစ်ကို တူးဖော်ခဲ့ပြီး စီရင်စုမှ စန်းလော့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှီတလန်နှင့်အတူပါသည့် အခြားသူများနှင့် ချန်းလောင်ဟန်သည် နံရံများကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီဖြစ်သည်။

စန်းလော့သည် ရွှံ့စေးဖြင့်အိမ် ဆောက်လုပ်ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တွင် လေးထောင့်ဘောင်အဖြစ် သစ်သားပြားများကို အပေါ်သို့တပ်ဆင်ထားသည်။ ရောနှောထားသည့် စေးကပ်သော အဝါရောင်မြေဆီလွှာအား ဖြည့်ပြီးနောက် အလွန်လေးလံသော ကိရိယာကို အသုံးပြု၍ သိပ်သည်းကျစ်လျစ်စေသည်။ သန်မာသော အလုပ်သမားလေးဦးသည် ဘောင်အတွင်းရှိ မြေသားကျစ်လစ်သွားသည်အထိ ထိုအရာကို ကြိမ်ဖန်များစွာ မလိုက် ချလိုက် လုပ်ကြရသည်။ ဘောင်ကို ဖယ်ရှားပြီးသည်နှင့် မြေဆီလွှာခိုင်မာလာပြီး နောက်နံရံအတွက် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဥ်ကို ဖိသိပ်ခြင်းဟု ခေါ်သည်။

"ဒီတော့ မြေသားကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖိသိပ်တာပေါ့"

ချန်းလောင်းဟန်ဆီမှ စန်းလော့လေ့လာခဲ့ရသော ဤနည်းလမ်းကို "ပန်းကျူ(နံရံဆောက်တဲ့ပုံစံ)" ဟု ခေါ်သည်။

နောက်ထပ်နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်၊ ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်ရှေ့ ခြံနံရံများ၏ အခြေခံဖွဲ့စည်းပုံမှာ သိသာလာသည်။ အလယ်အလတ် ယောက်ျားလေးများ၏ ပြင်ဆင်ထားပေသည့် ရွှံ့အုတ်များကို အသုံးပြုရန် ထားခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းနံရံများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်များ တပ်ဆင်ထားကာ အမိုးနှင့် ဓနိခင်းခြင်းများသာ ကျန်ရစ်လေ၏။

စီရင်စုမှ ကျူဖျာအနည်းငယ် ဝယ်ခြင်းမှလွဲ၍ စန်းလော့အတွက်တော့ အခြားအရာများနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ ဩဂုတ်လ ၂၂ ရက်နေ့တွင် ရိုးရိုးအခန်းနှစ်ခန်း၊ အိမ်ရှေ့နှင့် နောက် ခြံနံရံများ ပြီးစီးပြီး နံရံများကိုတော့ ဖွဲနု၊ရွှံ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

ရွှံ့အုတ်အိမ်အသစ်သည် ကျေးလက်ရှိ ရွှံ့အိမ်များနှင့်ပတ်သက်၍ စန်းလော့၏ခံယူချက်ကို လုံးဝပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ လုံးဝ ကြည့်ရမဆိုးပေ။ အမှန်မှာ တောင်များမှ ချန်းလောင်ဟန် ရွေးချယ်ထားသည့် အရည်အသွေးမြင့် အဝါရောင် စေးကပ်သည့်မြေဆီလွှာကြောင့် သူ၏အနီအရောင်အသွေးနှင့် အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။

ဤအချက်နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက အိမ်မပြောင်းမီ အနည်းငယ်မျှသာ ပြုပြင်ထားသော ပင်မအိမ်သည် တော်တော်လေး အကြမ်းထည်နိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရွာသူရွာသားများ၏ မတူကွဲပြားသော အတတ်ပညာများကို ပြသရင်းဖြင့်ပင် နေအိမ်သည် အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးခဲ့၏။ သူတို့သည် သူမအတွက် မီးဖိုကိုပင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ရှန်းအန်းကို ကတိပေးထားသည့် မပြီးသေးသည့် အိပ်ယာမှလွဲ၍ တံခါးများ၊ ပြတင်းပေါက်များ၊ စားပွဲများ၊ ခုံတန်းလျားများနှင့် သိုလှောင်ရန်အတွက် သစ်သားသေတ္တာများသည် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပေသည်။

မီးဖိုချောင်တွင် တို့ဟူးပြုလုပ်ရန်နှင့် ပဲနို့စစ်ထုတ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော သစ်သားဘောင်ကို ချန်းယိုထျန်းမှ ပြင်ဆင်ထားပြီး ထုတ်တန်းတွင် ချိတ်ဆွဲပေးထားသည်။

တို့ဟူးပုံစံခွက်များနှင့် တို့ဟူးတင်သေတ္တာများအတွက် စန်းလော့သည် သူတို့၏ ဒီဇိုင်းကို ချန်းယိုထျန်းအား ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိသော်လည်း အိမ်ဆောက်ရာမှကျန်ရှိသော သစ်သားများကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးပေးလိုက်၏။

သူမ ရရှိသောငွေများနှင့်အတူ စန်းလော့သည် သူမ၏အိမ်ကို လိုအပ်သော မီးဖိုချောင်နှင့်အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို တဖြည်းဖြည်း ဝယ်ထည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ကျေးဇူးတင်ခြင်းကိုဖော်ပြရန်နှင့် အိမ်ကိုနွေးထွေးစေရန် စန်းလော့သည် စားသောက်ပွဲကိုစီစဉ်လိုက်သည်။

သူမသည် ချန်းဘွားဘွား၏အိမ်မှ ပြက္ခဒိန်ကို ငှားကာ မင်္ဂလာရှိသောနေ့ကို ရွေးလိုက်ပြီး မိသားစုသုံးစုအား ထမင်းစားရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ချီယန်စီရင်စု၏ကျေးလက်ဒေသတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်မှု အခြေအနေကြောင့် ဥယျာဉ်တိုင်ထောင်ခြင်းနှင့် အိမ်တက်မင်္ဂလာပွဲများကို သီးခြားစီကျင်းပသည်မှာ ရှားပါးသည်။ အများအားဖြင့် ထုပ်တန်းတင်ခြင်းကို တိုင်ထောင်သည့်နေ့တွင် ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့နောက် ပြီးစီးသောအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သောအခါ စုပေါင်းပွဲတစ်ခု ကျင်းပကြသည်။

၈လပိုင်း ၂၅ရက်နေ့ကို နေ့ကောင်းရက်မြတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်၏။

ထိုနေ့တွင် ရွာသူရွာသားများသည် သူတို့၏ ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းခြင်းကို စတင်ကြသည်။ စန်းလော့သည် သူတို့အား ပြင်ဆင်ခြင်းအတွက် ကူညီရန်မလိုအပ်ကြောင်းနှင့် သူတို့၏လယ်အလုပ်များပြီးပါက လာရောက်စားသောက်ရန်သာ လိုအပ်ကြောင်းကို သေချာမှာလိုက်သည်။

မိသားစုများသည် တက်ရောက်ရန်သဘောတူသော်လဲ လူတိုင်းလာမည် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိသားစုတစ်ခုစီ၏ အကြီးဆုံးမိသားစုဝင်များသည် အလုပ်တွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသူများနှင့်အတူ လာပေမည်။ ကလေးနှစ်ယောက်လောက်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်လာကောင်း ခေါ်လာလိမ့်မည်။ ထိုနေ့တွင် ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် သိမ်းဆည်းခြင်းအတွက် ကူညီရန် မိသားစုတစ်စုဆီမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆီ လွှတ်ပေးလိမ့်မည်။

ဤအစီအစဥ်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့် စုဝေးပွဲတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖြစ်စေပေမည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်များအတွင်းက မြေယာရှင်းလင်းရေးတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသော ကလေးများဖြစ်သည့် ဧည့်သည်လူငယ်အဖွဲ့လည်း ရှိမည်။ ရှန်းအန်းသည် ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်သော ဦးလေးများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အိမ်နောက်ဖေးတွင် စတင်စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ကူညီပေးခဲ့သည့် ကလေးများအားလည်း ဂုဏ်ပြုထိုက်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည်လည်း ဖိတ်ကြားမှုတွင်ပါဝင်ခဲ့လေသည်။

ရှန်းအန်းနှင့်ရှန်းနဉ်၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မောင်နှမနှစ်ယောက်အား ပွဲစီစဉ်သည့် တာဝန်ကို အပ်နှင်းခဲ့သည်။

"ပွဲတက်ဖို့ လူတွေကို သားတို့က ဖိတ်လို့ရလား"

ပြီးတော့ ဧည့်သည်များသည် က‌လေးအုပ်စုဖြစ်မည်။

"ဘာလို့မရရမှာလဲ"

စန်းလော့သည် နွေးထွေးစွာပြုံးလိုက်၏။

"ဒါလဲ နင်တို့ရဲ့အိမ်ပဲလေ။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်လုံးက အစ်မတို့ အိမ်ကြီးဖြစ်အောင် အရမ်းကြိုးစားခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ ကူညီခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို ဖိတ်ကြားနိုင်သလို တစ်ခြားရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရှိရင်လည်း ဖိတ်လိုက်ပါ။ အဆင်ပြေပါတယ်။ အနီးစပ်ဆုံးအရေအတွက်ပဲ သိရအောင်ပြောပေး၊ ဒါဆိုရင် အစ်မ ပြင်ဆင်လို့ရတယ်"

အရွယ်ရောက်ပြီးသူကဲ့သို့ ချုပ်တည်းပြီး ကြိုးစားပြီး ရင့်ကျက်ဟန် ကြိုးစားနေသည့် ရှန်းအန်းပင်လျှင် စန်းလော့၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့မျက်လုံးများသည် ရွှင်မြူးနေ၏။

"မရီး၊ ကူညီခဲ့တဲ့သူတွေကို ဖိတ်တာပဲ လုံလောက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေပဲ လာကူညီသွားတာ"

"ကောင်းပြီလေ"

ထို့နောက် ရှန်းနဉ်ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ညီမလေးရော ဖိတ်ချင်တဲ့သူငယ်ချင်း ရှိသေးလား၊ အားနဉ်"

ရှန်းနဉ်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယာကိုပဲ ဖိတ်မယ်"

သူမသည် သူ့အစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်လေ့ရှိပြီး သူမ၏ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများသည်လည်း သူ့အကို၏သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ရှောင်ယာ့အပြင် သူမတွင် ဖိတ်ကြားရန် အခြား အထူးရင်းနှီးသော မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းများ မရှိပေ။

စန်းလော့သည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ အစ်မ သိပါပြီ။ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး သူငယ်ချင်းတွေကို ကြိုပြောထားလိုက်တော့နော်"

ရှန်းအန်းသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြာကြာမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မရီး၊ ဒါဆို အားနဉ်နဲ့သား အခုပဲသွားလိုက်တော့မယ်"

စန်းလော့၏ သဘောတူခေါင်းညိတ်မှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှန်းနဉ်၏လက်ကို ဆွဲကာ လေကဲ့သို့ လျင်မြင်စွာပင် နှစ်ယောက်လုံးက ပြေးထွက်သွားကြလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၄၄)

"စားသောက်ပွဲကို ငါတို့ကိုပါ ဖိတ်တာလား"

အပြင်ဘက်တွင်ရွှံ့နှင့်ကစားနေကြသော ကလေးအုပ်စုမှာ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ အဘိုးအဘွားတွေကိုပဲ ဖိတ်လေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန်းအန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ့မရီးက ပြောတယ်၊ မကြာသေးခင်ကမှ မင်းတို့အားလုံးက ကူညီပေးခဲ့တာမလို့ ပွဲအတွက် ငါ့ရဲ့အိမ်ကို ဖိတ်လို့ရတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့မိဘတွေနဲ့အဘိုးအဘွားတွေကို မရီးကဖိတ်ပြီးတော့ မင်တို့ကလေးတွေကို ငါနဲ့အားနဉ်က ဖိတ်တာလေ"

အခြားသူတစ်ချို့နှင့်အတူရှိနေသော ဟူကျီနှင့်အားနျိုသည်လည်း အံ့ဩသွားကြသည်။ အားနျိုက တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"ရှန်းအန်း၊ မင်းရဲ့မရီးက တစ်ကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"

ရှန်းအန်းနှင့်ရှန်းနဉ်တို့မှာ အရွယ်ရောက်သူများကဲ့သို့ စားသောက်ပွဲသို့လာရောက်မည့်ဧည့်သည်များကို ဖိတ်ကြားရန် ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ရှန်းယင်ကလဲ သူ့အစ်ကိုကိုမေးလိုက်၏။

"အစ်ကို့မရီးက ညီမတို့မိဘတွေကိုရော ဖိတ်လားဟင်"

ဒီရက်တွေမှာ သူ့မိဘတွေက ရှောင်ယာ့အိမ်က အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရနံ့တွေကြောင့် သွားရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေကြပြီး သူတို့အစားအစာတွေကို အတင်း မြိုချနေရတာလေ။

ရှန်းယင်၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ်ပိုနှံ့စပ်သော အားနျိုနှင့်ဟူကျီတို့သည် အနည်းငယ်နေရခက်ပုံ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်းအန်းမှာလည်း သူတို့၏ဦးလေးနှင့်အဒေါ်ကို ဖိတ်ဖို့ မစဉ်းစားမိသည်ကို သတိရပြီး အနည်းငယ်မွန်းကျပ်သွား၏။

သို့သော် ရှန်းကျင့်က ရင်ဘတ်ကိုကော့လိုက်ပြီး ရှန်းယင်ကို ဆူလိုက်၏။

"ရူးနေတာလား၊ ရှန်းအန်းဖိတ်တယ်ဆိုတာက ငါတို့ကူညီခဲ့လို့လေ။ ငါ မြေတူးတာ ဆယ်ရက်ကျော်နေပြီ။ ငါတို့မိဘတွေက ဘာလုပ်ပေးခဲ့လို့လဲ"

အမှန်တော့၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်ယာရဲ့မိသားစု၊ အားနျိုနဲ့ဟူကျီတို့ရဲ့အဖေများ၊ ဦးလေးများနဲ့ အစ်ကိုများက အိမ်ဆောက်တဲ့နေရာမှာအားလုံးနီးပါးပါဝင်ကြသည်ကို စဉ်းစားမိပြီး ရှန်းကျင့်မှာ တော်တော်အရှက်ရသွားလေသည်။ သူ့အဖေကဖြင့် တစ်ရက်လေးတောင် ပေါ်မလာပေ။

အစကတော့ အားနျို၊ ဟူကျီနဲ့ သူတို့ရဲ့ အစ်ကိုတွေက ကူညီနေတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့ပြီး မရီးဝယ်ခဲ့သမျှကို လက်လွတ်မခံပေ။ ဒီအတွေးနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။

သို့သော်ငြား ဆောက်လုပ်ရေးနှင့် စိုက်ပျိုးခြင်းတွေမှာ ပါဝင်ကူညီနေကြသည့် လူအများအပြားကို တွေ့တော့ သူ့မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မိလိုက်၏။ ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်သွားသလောက်သာရှိသည့် သူ့ညီငယ်များဖြစ်သည့် ရှန်းယင်နှင့်ရှန်းထျယ်တို့မပြောနှင့်၊ အကြီးဆုံးဖြစ်သောသူလျှင်ပင် လုမိသားစုမှ အငယ်ဆုံးကူညီသူနှင့် မယှဉ်နိုင်မှန်းနားလည်လေသည်။

ဤသည်ကို သဘောပေါက်သည်နှင့် သူ့ဒေါသများမှာလဲ လျော့ပါးသွားပြီး ထပ်ပြီးခေါင်းမမော့နိုင်တော့ပေ။

ကူညီပေးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့အဖေအား ပြောပြီးနောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အဆူခံလိုက်ရသေးသည်။ ကိုယ့်ကိစ္စသာကိုယ်လုပ်ရန်နှင့် သူ့အဖေ၏ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုရန် ပြောခံလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် ရှန်းကျင့်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ကြွားလုံးထုတ်ဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ့ညီငယ်၏ မိဘတွေကိုဖိတ်ကြားထားလားဟူသည့် အမေးကို ကြားတော့ အားနျို၊ ဟူကျီနှင့် ရှန်းအန်းတို့ရဲ့ အမူအယာကိုမြင်ပြီး ရှန်းကျင့်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေပဲ အသားစားရတာ။ အဖေက ဘယ်တုန်းက သူများအိမ်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ ကူညီဖူးလို့လဲ။ သူက ငါတို့ကို စားသောက်ပွဲကို ခေါ်မသွားပေးနိုင်ဘူး"

ရှန်းယင်တစ်ယောက်ကတော့ အဲ့တာက တစ်ကယ်ပဲလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလွဲနေသလား ဆိုတာကို စဉ်းစားနေမိ၏။

ရှန်းယင်သည် လွဲမှားနေသောအရာကို အဖြေရှာမရဘဲဖြစ်နေသည်။

အငယ်ဆုံးလေး ရှန်းထျယ်ကတော့ အများကြီးမတွေးတောပေ။

သူသည် ဘေးအိမ်မှ သွားရည်ကျစရာကောင်းသော အသားရနံ့ကိုသာ ရိုးရှင်းစွာတွေးနေပြီး သွားရည်ကျကာဖြင့်

"ကိုကြီး၊ ဘယ်အချိန်မှ သားတို့စားရမှာလဲ"

ရှန်းအန်းက နွေးထွေးစွာပြုံးပြလိုက်၏။

"သဘက်ခါ... ညစာအတွက်နော်"

ဤရက်များတွင် လူတိုင်းသည် စပါးရိတ်သိမ်းခြင်းဖြင့်အလုပ်များနေကြ၏။ အစာစားရန်လာကြသော်လည်း လယ်ယာထဲမှာ ပြန်အလုပ်လုပ်ရန် လောနေကြသောကြောင့် သေချာစားသုံးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မရီးသည် လူတိုင်းအတွက် ပိုပြီးပျော်ရွှင်စွာအနားယူနိုင်စေရန် ညစာကို စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန်းထျယ်သည် လက်ချောင်းများကိုရေတွက်ရင်း တိုးတိုးလေးရေရွတ်နေ၏။

"ဒီနေ့၊ မနက်ဖြန်၊ မနက်ဖြန်၊ မနက်ဖြန်..."

ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့အစ်ကိုကို ရှင်းပြပေးဖို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းကျင့်လည်း ဝင်ထောက်လိုက်၏။

"ရေတွက်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲ့တာက ငါတို့မိဘတွေ စပါးရိတ်သိမ်းမယ့်နေ့ပဲ"

ကွက်တိပဲ။ အဲ့ဒီနေ့မှာ သူတို့မိဘတွေက သူတို့ကို ကြီးကြပ်နိုင်ဖို့ အရမ်းအလုပ်များနေကြမှာလေ။ သူတို့ရဲ့အစ်ကိုကြီး ဆုံးပါးသွားပြီးထဲက သူတို့ရဲ့မိသားစုမှာ အလုပ်သမားမရှိတော့တာကြောင့် အမြဲတမ်း မမှောင်မချင်း ပြန်မရောက်ဘူး။ သူများတွေထက် နောက်ကျပြီးမှသာ စပါးရိတ်သိမ်းရတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ဆိုရင် အမြဲတမ်း အိမ်မှာ ဆန်ပြုတ်အေးကိုပဲ စားခဲ့ရတာ။

ရှန်းကျင့်က သတိပေးလိုက်၏။

"ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စားသောက်ပွဲအကြောင်းကို အမေတို့ကို ပြန်မပြောနဲ့။ မှတ်ထားနော်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့စားရမှာမဟုတ်ဘူး"

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က သူအရိုက်ခံခဲ့ရသည်ကို မမေ့ပေ။

မိဘများ၏ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ သူတို့မစားရပါက သူနှင့်သူ့ညီငယ်များလဲ စားရမည်မဟုတ်သည်ကို သိလေသည်။ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တိတ်တဆိတ် စားသောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရန်သာဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

ရှန်းကျင့်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့၏ညီမငယ်လေး ထျန်းယာကို သတိရသွားလေသည်။ ထိုနေ့မှာ မိဘများက လယ်ကွင်းထဲသွားသဖြင့် သူမသည် သူ့တာဝန်သာဖြစ်၏။ သူတို့အားလုံးသာ ပွဲကိုသွားမယ်ဆိုရင် သူမကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"ရှန်းအန်း၊ ထျန်းယာကိုရော ငါတို့နဲ့ခေါ်ခဲ့လို့ရလား။ ငါတို့အားလုံးသွားရင် အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့လို့ပါ"

ရှန်းအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"သူ့ကို တစ်ခါထဲ ခေါ်လာခဲ့လိုက်လေ။ သေချာသာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ"

"သူ့ကို ချော်လဲတာတို့ တစ်ခုခုနဲ့တိုက်မိတာတို့မဖြစ်စေနဲ့။ မဟုတ်ရင် အဒေါ် ၃ က ပြဿနာရှာလိမ့်မယ်"

ရှန်းကျင့်ကတော့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လိုက်ကာ

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်လိုက်မယ်"

ပွဲအတွက် ဧည့်သည်ဖိတ်ကြားသည့် ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို အမြန်ဖြေရှင်းလိုက်၏။ ရှောင်ယာ သည်နေရာတွင် မရှိသောကြောင့် ရှန်းနဉ်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ သွားရောက်ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။ စကားစမြည်မပြောတော့ဘဲ ရှန်းအန်းကို ချန်းးမိသားစုဆီ အမြန်ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

……

နေ့လယ်ပိုင်းရောက်တော့ ရှီနှင့်လုမိသားစုတို့သည် ပွဲကို ဖိတ်ကြားခံရပြီး မည်သည့်လက်ဆောင်များ ယူလာရမည်ကို ချန်းမိသားစု၌ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့သည် စန်းလော့၏ ကောင်းမွန်စွာပေါင်းသင်းနိုင်သော စွမ်းရည်ကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားကြသည်။ သူမက ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရာတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ကျွမ်းကျင်၏။

ယခင်က အမျိုးသားများနှင့်ကလေးအများစုသာ ကူညီပေးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့အိမ်ထောင်စုမှ အမျိုးသမီးများကိုပါ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လည်ပတ်မှုဖြစ်သောကြောင့် လေးနက်သောလက်ဆောင်များနှင့်အတူ ကောင်းမွန်သည့်စိတ်ခံစားမှုကို ချန်ထားခဲ့လိုကြသည်။

လုမိသားစုမှ အဘွားလု လာပါသည်။ ရှီမိသားစုမှ ရှီအာ့လန်၏ဇနီးနှင့် သူ့ယောင်းမပါ အတူလာကြ၏။

အို... ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ သူတို့ရဲ့သားတွေကို ကူညီပေးခိုင်းခဲ့တဲ့ ရှီသညန်၊ သနျိုနဲ့ အားနျိုရဲ့ အမေကိုလဲ ဖိတ်ကြားထားပါတယ်။

ရှီအာ့လန်၏ဇနီးမှာ ထင်ရှားသောရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ သူ့သားသည် ကူညီဖို့ငယ်လွန်းသော်လည်း သူက သူ၏အစ်ကိုကြီးများကို အစောကြီးကတည်း အားကျနေခဲ့သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ပထမဆုံးကူညီပေးခဲ့သူများထဲတွင် ဖိတ်ခေါ်မှုကိုလက်ခံပြီး အိမ်ဆောက်ခြင်းအတွက် အဓိကပံ့ပိုးကူညီသူဖြစ်၏။

ချန်းမိသားစုနှင့်သိကျွမ်းပြီး အထူးသဖြင့်စန်းလော့နှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် စန်းလော့၏အိမ်တက်ပွဲအတွက် သင့်လျော်သည့်လက်ဆောင်များပေးရန် အဘွားချန်းဆီသို့ အကြံဉာဏ်လာတောင်းကြသည်။

ရွာမှာက အသိမိတ်ဆွေတွေအတွက် ဂေါ်ဖီထုပ် ဒါမှမဟုတ် သခွားသီးလိုမျိုး လက်ဆောင်ပေးတာက ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ။ ဒါဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ စေတနာကို ဖော်ပြတဲ့ဟန်တစ်ခုပဲ။

သို့သော် ရှီနှင့်လုမိသားစုများမှ အလုပ်ကြိုးစားကြသော လူငယ်များသည် စန်းလော့အိမ်တွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်စားသောက်ခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လောက်နှင့်တော့ မလုံလောက်ပေ။။ သင့်ရုံမျှစားသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အရသာရှိသော အစားအစာများသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များထက် သူတို့ကို ပိုနှစ်သက်စေခဲ့သည်။

စန်းလော့၏ ရက်ရောသည့်သဘာဝကို သိရှိထားသောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဒါမှမဟုတ် ဥများကိုသာ ယူသွားကြဖို့ကိုတော့ မိသားစုနှစ်စုက မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။

အဘွားချန်းသည် ရှီ နှင့် လု တို့၏ စန်းလော့အပေါ် လေးစားမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျေနပ်သွားသည်။ ရှေးဆိုရိုးရှိတယ်မလား။

"သစ်တစ်တုံးနဲ့ မီးမတောက်ဘူး။ တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ အိမ်ဆောက်လို့မရဘူး"တဲ့။ မူလက ကပ်ဘေးရှောင်လာသူများဖြစ်သည့် ရှန်းမိသားစု၏အကြီးအကဲနှင့် တတိယအိမ်ထောင်စုမှ အကြီးအကဲများသည် ယခုအခါတွင်တော့ ဆက်ဆံရေးက တင်းမာနေကြသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် စန်းလော့အတွက် လိုအပ်သည့်အချိန်များတွင် ပံ့ပိုးကူညီရန်နှင့် မတရားမှုများကိုကူညီရန် ရွာထဲတွင် ဆက်ဆံရေးများကို တည်ဆောက်ရန် အချိန်ကိုက်ပင်။

သူမက နွေးထွေးစွာဖြင့် နေရာထိုင်ခင်းပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"နင်တို့မှာ သေချာတဲ့အကြံ ဒါမှမဟုတ် အစီစဉ်တွေရှိလား။ တစ်ခြားအကြံလေးဘာလေး နားထောင်ပါရစေ ဒါမှ ငါလည်း အကြံဉာဏ်လေး ပေးလို့ရမှာ"

ရွယ်တူချင်းအနေဖြင့် အဘွားလုက စပြောလိုက်သည်။

"အားလီမိန်းမနဲ့ သိပ်ပြီးမဆက်ဆံဖူးပေမယ့် သားတွေနဲ့မြေးတွေဆီကနေ အများကြီးကြားရတယ်။ သူက ဖြောင့်မတ်ပြီး ရက်ရောတတ်တဲ့သူမျိုးပဲ။ ဒီဖိတ်ကြားမှုက သူရဲ့ရိုးသားမှုကို သက်သေပြနေတာပဲလေ"

"ရွာထဲမှာရှိတဲ့ ဘယ်မိသားစုကမှ လူတိုင်းကို ဒီလို မဖိတ်ကြားဖူးဘူး"

ထုံးစံအတိုင်း မိသားစုတစ်စုဆီက လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ ခေါ်လာကြတာ။ ဘယ်အိမ်ထောင်စုကမှ လူတိုင်းကိုလက်ခံပေးလို့မရတာကို နားလည်ကြတယ်လေ။

သို့သော် စန်းလော့သည် သူတို့၏မိသားစုတစ်ခုလုံး နီးပါးကို ဖိတ်ကြားပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သားများနှင့်မြေးများက ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ဇနီးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံများကိုပါ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ဒီလို နွေးထွေးပြီး အားလုံးပါဝင်နိုင်တဲ့ ချဉ်းကပ်မှုက တကယ်ကို ချမ်းမြေ့စရာပဲ မဟုတ်လား။

အဘွားလုက အကြံပြုလိုက်၏။

"အားလီရဲ့မိသားစုက များများစားစား မစိုက်ပျိုးတဲ့အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေးလို့ရတယ်။ ငါတို့ လယ်ကွင်းထဲက အရွက်တစ်ချို့ကို ယူသွားပေးလိုက်မယ်၊ တခြားသူရော အဲလိုပဲမလား"

အဘွားချန်းနှင့်ရှီမိသားစုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ပဲလေ။ ငါတို့စိုက်ထားတာတွေကို ယူသွားပေးတာက သူကို ကုန်ကျစရိတ်အပိုမကုန်အောင် ကူညီပေးသလိုပါပဲ"

အဘွားလုက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒီနယ်မှာ အိမ်တက်လက်ဆောင်ကို 'ဆန်ပေါများခြင်း’ အဓိပ္ပါယ်နဲ့ ဆန်ကို အိမ်တက်လက်ဆောင်ပေးတာက ထုံးစံတစ်ခုပဲ။ စပါးကျီအပြည့်နဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း သင်္ကေတအဖြစ် ဆန်နဲ့ဆီကို ပေးကြတယ်။ စန်းလော့က ရွာအပြင်ကဆိုတော့ ဒီကောင်းတဲ့နမိတ်ကို ငါတို့ဘာလို့ မထည့်ပေးနိုင်ရမှာလဲ"

အဘွားချန်းလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ငါတို့အတွေးတွေနဲ့လဲ အတူတူပဲ။ အိမ်ဆောက်တာလို အရေးကြီးတဲ့ပွဲမျိုးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားသင့်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဥစ္စာဓနနဲ့ကြွယ်ဝခြင်းကို ထောက်ပံ့ပေးသင့်တယ်"

ရှီသမီးယောင်းမနှစ်ယောက်က ပြုံးပြီး သဘောတူလိုက်လေသည်။ ရှီသညန်လည်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့လဲ အတူတူပဲစီစဉ်ထားကြတာ။ ဝက်သား ၆ လျန်ဝယ်ပြီး အဲတာကို ဆီရအောင်ချက်ပြီးရင် အိုးတစ်လုံးထဲ ထည့်လိုက်မယ်။ ဆန်တစ်လီတာထည့်လို့ရတဲ့ ဝါးသေတ္တာလေးရော ဝယ်မယ်။ ကျွန်မတို့ဦးလေးက ထင်းတစ်စည်း စည်းပေးလိမ့်မယ်။ ဒါက အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်တက်လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးတဲ့ ဆန်ရယ်၊ ဆီရယ်၊ ထင်းရယ်က ဥစ္စာဓနနဲ့ကြွယ်ဝခြင်းကို အမှတ်သညာမလို့လေ"

အဘွားချန်းနှင့်အဘွားလုတို့သည် သူတို့၏သဘောတူညီမှုကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

"ဒါက နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အရမ်းကိုစဉ်းစားတတ်ပြီး စေတနာကောင်းပါပဲ"

ဝက်သား၊ ‌ရေကရား၊ သေတ္တာ၊ ထင်းနှင့် ဆန်တို့ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ဝမ်နှစ်ဆယ်ကျော်လေသည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် အသုံးစရိတ်ဝမ်နှစ်ဆယ်ကိုပင် ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြသည်။ သို့သော် လက်ဆောင်အဖြစ် ဝမ်နှစ်ဆယ်ကျော်သုံးစွဲခြင်းသည် စန်းလော့အား အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးထားသည်ကို ပြသနေ၏။

အဘွားလုသည် သဘောတူခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အသက်ကြီးသည့်အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်မှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အဘွားလုကလည်း အကြုံပြုလိုက်၏။

"အစ်မကြီး၊ ကျွန်မတို့လဲ ရှီတို့လိုပဲ လိုက်ပြီး တူတဲ့လက်ဆောင်တွေကို ယူလာသင့်လား။ ကျွန်မတို့ဝေစုဖြစ်တဲ့ ဆန်၊ ဆီနဲ့ ထင်းကို ထပ်ထည့်တဲ့အချိန် မိသားစုတစ်စုဆီက ဟင်းရွက်တွေကို ယူလာကြမှာပဲ”

အဘွားချန်းလဲ အပြုံးဖြင့်သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါတို့မိသားစု သုံးစုလုံးက လက်ဆောင်ဆင်တူကို ပြင်ဆင်ကြမယ်"

သူမက လုအဘွားနှင့် ရှီသမီးယောင်းမနှစ်ယောက်ကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြောစရာရှိတယ်သေးတယ်။ ငါတို့မိသားစုက အားလီရဲ့မိန်းမနဲ့ အတော်လေးရင်းနှီးတယ်။ ငါ့ချွေးမက သူနဲ့ စီရင်စုဈေးကို နေ့တိုင်းလိုက်ရတယ်။ အတိအကျထုတ်မပြောနိုင်ပေမယ့်လဲ ငါတို့မှာဝင်ငွေတစ်ချို့ ရထားတယ်။ ငါတို့စဉ်းစားထားတာ လက်ရက်ဖျာတစ်ချက် လောက်ပေးရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ။ ငါ အဲဒါကို စပြီး ရက် နေပြီ"

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ရှိသော တစ်ဝက်သာပြီးသေးသည့်ဖျာကို ညွှန်ပြရင်း ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ကလေးတွေအပေါ်မှာ ကြင်နာတဲ့အားလီမိန်းမက ရှန်းအန်းအတွက် အိပ်ယာလုပ်ပေးဖို့ ငါ့သားကို တောင်းဆိုထားတယ်။ အိပ်ယာကတော့ လုပ်နေတုန်းပဲ။ အရွယ်အစားကိုတိုင်းပြီး အဲ့တာနဲ့ကိုက်မယ့် ဖျာတစ်ချပ်ကို ရက်လုပ်နေတာ၊ အိမ်တက်လက်ဆောင်အဖြစ်ပေါ့"

ရှီနှင့်လုမိသားစုများသည် ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားသောက်ရင်း စန်းလော့၏ငွေရှာနိုင်စွမ်းကို သတိပြုမိကြသည်။

တောဟင်းရွက်အစည်းများကို ရောင်းရုံမျှဖြင့် နေ့စဉ် ဆန်နှင့် အသားများကို လုံလောက်စွာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

တောလမ်းပေါ်သို့ ပုံးနှစ်ပုံးဆွဲတင်သွားသည့် စန်းလော့၏ လျှို့ဝှက်ခရီးများကို သတိပြုမိကြလေသည်။

သူတို့သည် ဒီနေရာ၌ တစ်ချိန်လုံး အလုပ်လုပ်နေကြ၏။ သည်အကြောင်းအရာကို မတွေ့နိုင်ဖို့က မလွယ်ချေ။ တစ်ပတ် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ သတိမပြုမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

မဟုတ်လျှင် စန်းလော့သည် ဆောက်လုပ်နေစဉ်အတွင်း သူမရဲ့ဈေးကိစ္စများကို ရပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ချန်းအဘွားသည် ရှီနှင့်လုမိသားစုက ရိပ်မိနေသည်ကို နားလည်သဖြင့် စန်းလော့၏ဝင်ငွေများကို မသိမသာ ထုတ်ပြောပြလိုက်သည်။

ချန်းအဘွားဆီမှ အရိပ်အမြွက်စကားကို နားလည်လိုက်ကြပြီး မိသားစုနှစ်ခုလုံးက ပိရိစွာဖြင့် စန်းလော့တစ်ယောက် လျှို့ဝှက်ထားလိုသောကိစ္စများကို နှုတ်ဆိတ်နေလေ၏။

အဘွားလုက တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့၊ ဒါက ထည့်တွက်ရမယ့် စိတ်ကူးပဲ။ အကုန်လုံး တစ်သမတ်ထဲ ဖြစ်စရာတော့မလိုပါဘူး"

လက်ဆောင်တွေဟာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရဆက်ဆံမှုနဲ့ စိတ်ခံစားမှုကိုဖော်ပြတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။

ထိုအကြောင်းအရာများကို မျှဝေလိုသည့် ချန်းအဘွား၏ဆန္ဒသည် စန်းလော့က မိသားစုနှစ်ခုလုံးအပေါ် ယုံကြည်မှုနောက်တဆင့် တိုးစေမည့်အကြံဉာဏ်ပင်။

ချင်ဖန်းညန်နှင့်စန်းလော့၏ စီရင်စုဈေးကိစ္စများကို သေချာ သတိမထားမိသော်လည်း အဘွားလုသည် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုတွင် လိုအပ်သည့်အရာများကိုသိပြီး လေးစားမှုရှိသော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

ရှီသမီးယောင်းမနှစ်ယောက်သည် သိချင်နေကြသည်။ အမျိုးသားများ၏ ဇာတ်လမ်းများက သူတို့၏စိတ်ဝင်စားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးလေသည်။ ငွေရှာနည်းတွေကို ဘယ်သူက စိတ်မဝင်စားဘဲနေမှာလဲ။

သို့သော် သူမ၏ယောင်းမသည် သိချင်စိတ်ကိုထိန်းထားရန် သူမကို အကြိမ်ကြိမ်သတိပေးခဲ့သည်။

"နင့်ရဲ့ စပ်စုချင်တဲ့စိတ်ကြောင့် နင့်အနေနဲ့ လူတွေက နင့်ကို မသိစေချင်တဲ့အကြောင်းအရာကို တူးဆွခဲ့ရင် ဒါက နင်နဲ့ သူကြားမှာရှိတဲ့ သေးငယ်တဲ့ဆက်ဆံရေးကို အဆုံးသတ်သွားစေမဲ့ လက္ခဏာပဲ"

"နင်က တစ်ကယ်ပဲ ချင်ဖန်းညန်က အားလီမိန်းမနဲ့ငွေရှာရတာ အဆင်ပြေနေတာကို အားကျတယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ချန်းမိသားစုလိုမျိုး ကြိုးစားလေ။ မိန်းကလေးနဲ့ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲဆိုတာ ဂရုတစိုက်ကြည့်။ အဲ့လိုရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေး အဆင့်ရောက်တာက အားလီမိန်းမက ချင်ဖန်းညန်လိုမျိုး ငါတို့ကို ထည့်သွင်းမယ်ဆိုတာကို အာမတော့ မခံနိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေရှာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ ချီးကျူးစရာပါပဲ။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းက အမြဲတမ်းအကျိုးရှိပါတယ်"

ဒါတွေက အမျိုးသမီးရှီရဲ့တိကျတဲ့စကားတွေပါ။

ရှီအာ့လန်မှာ အိမ်ထောင်စုတွင် တစ်ဦးတည်းသော အရွယ်ရောက်သည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အဓိကမိသားစု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အစ်မ၏အကြံဉာဏ်ကို အမှန်တကယ် လိုက်နာကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မှန်မှန်ကန်ကန် ပြုမူနေထိုင်တတ်ကြသည်။ လုသလန်ထက် ထက်မြက်သော ရှီအာ့လန်ပင်လျှင် အလွန်အကျွံသိတတ်သိလို မပြုမူချေ။ အစ်မကြီး၏အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာပြီး သက်ကယ်အိမ်နှင့် လေးစားသမှုပြည့်သည့် အကွာအဝေးတစ်ခုထားကာ သူနှင့်မသက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စများကို ရှောင်ရှားကာ မပါဝင်ပေ။ လက်တွေ့တွင်လဲ သူက ဘယ်တော့မှ မလုပ်ချေ။ လိုအပ်လျှင် သူ့အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရွာရှိအမျိုးသမီးများနှင့် စကားစမြည်ပြောရသည်ကို နှစ်သက်သော ရှီအာ့လန်၏မိန်းမသည်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူမက ဆက်ပြီး မထိန်းထားနိုင်တော့လျှင် အိမ်က ယောင်းမထံတွင် အတင်းစကားအားလုံးကို ဖွင့်ချပြီးနောက်မှ အိမ်ပြန်သည်။

မိသားစုထဲတွင် ဒီလိုပညာရှိတစ်ဦးတစ်ယောက်ရှိခြင်းက ထူးခြားသည့်ဟန်ချက်ဖြစ်ပြီး ရှီ၊ လု၊ ချန်း မိသားစုများကြားတွင် ထုတ်ပြောစရာမလိုသည့် သဘောတူညီမှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ရှန်းအိမ်ထောင်စုနှင့် ပတ်သက်ပြီး အားလီမိန်းမနှင့်ချန်းမိသားစုတို့ လက်တွဲလုပ်နေသည့် လျို့ဝှက်စီးပွားရေးကိစ္စကို အားလုံးက သတိမထားသလို နေလိုက်ကြသည်။

ရှီနှင့်လုမိသားစုများ : "ညည်းက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ မပြောခင်ထဲက ကျွန်မတို့ သိပြီးသားပါ။ မပြောဘူးဆိုရင် ငါတို့ကလည်း ဘာမှမသိလို နေကြမှာ၊ ထင်ကြေးလဲမပေးပါဘူး"

အားလီရဲ့မိန်းမ : "ကျွန်မမှာ လျှို့ဝက်ချက်ရှိတာကို အစ်မတို့သိမှန်း သတိထားမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်မတို့ အစ်အောက်တာ ဒါမှမဟုတ် စပ်စုတာမျိုးမရှိမချင်း အဲ့တာကို မသိဘူးလို့ ကျွန်မက မှတ်ထားလိုက်တယ်။ ဘယ်လို ဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို ကြည့်ပြီးတော့မှ ကျွန်မတို့လည်း ဆက်ပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်နိုင်မှာလေ"

ချန်းမိသားစု : "ငါတော့ အကုန်လုံးကို စောင့်ကြည့်ပြီးပြီ၊ အဆင်ပြေတယ်။ ငါတို့နဲ့ဆက်ဆံနေတဲ့လူတွေ အားလုံးက စဉ်းစားချင့်ချိန်တတ်ပါတယ်"

...