အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အပိုင်း (၁၁၅) "ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ထုတ်ပြောခဲ့တာလား"

မိသားစုတစ်စုစီက ဆန်အိတ်လေးအိတ်ကို စန်းလော့အတွက် အမှတ်အသား လုပ်ထားပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းခင်တွင် ယူဆောင်သွားကြလေသည်။ ထို့နောက် ချန်းယိုထျန်းသည် စန်းလော့ထံမှ ချင်ဖန်းညန်၏စောင်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် အကုန်လုံးထွက်ခွာသွားကြ၏။

ထို့နောက်မှသာ ရှန်းလီသည် ချင်ဖန်းညန်နှင့်ကန်းရှီတို့က အဖော်ပြုရန် တစ်ညတာလာနေပေးသည်ကို သိရှိရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး ဧည့်သည်များကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ကုန်းမြင့်ကိုဖြတ်လာပြီး ရှန်းမိသားစု၏ တောင်ခြေအောက်သို့ ရောက်သောအခါ အစပိုင်းတွင် ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း လုအဘိုးသည် ရုတ်တရက် ရပ်ကာပြောလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ၊ ငါတို့ တစ်ခုခုကိုကြိုတင်ဆွေးနွေးသင့်တယ်"

လူတိုင်းက သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။

အဘိုးလုသည် ရှီသလန်ကိုလှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးရွာသူကြီးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ကိစ္စ‌တွေကို ငါတို့ကြားမှာပဲ ထားကြရအောင်။ အကုန်လုံး ဘာတစ်ခွန်းမှထပ်မပြောဘဲ အိမ်မှာသတိထားပြီးနေသင့်တယ်"

ရှီသလန်သည် ခဏမျှအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။

"ရပါတယ်"

သို့သော် အဘိုးလုသည် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ဇနီးတွေနဲ့ ကလေးတွေအပါအဝင် ငါတို့မိသားစုဝင်တွေကို ပြောမလို့"

လူတိုင်းက ရပ်တန့်သွားကြပြီး လုအာ့လန်ပင်လျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောပေါက်ပုံပေါ်၏။

အဘိုးလုက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"နံရံ‌တွေမှာ နားတွေရှိတယ်။ ငါတို့စကားတွေကို သတိထားသင့်တယ်။ လူတွေများများသိလေ သတင်းပေါက်ကြားတဲ့အန္တရာယ်က ပိုကြီးလေပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီမှာ ငါတို့တော်တော်‌များများက မိသားစုခွဲတွေရှိတယ်"

ဤအကြံပြုချက်သည် လုအာ့လန်ကို နားလည်သွားစေသည်။

နေရာရှာခြင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူ့မရီးကို အသိပေးလိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး ထိုနေရာသည် သူမတို့မိသားစုနေထိုင်ရန် လုံလောက်ခြင်းရှိမရှိကို ချက်ခြင်းမေးမြန်းခံလိုက်ရ၏။

အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် ဆက်စပ်၍ဆွေ မျိုးတော်စပ်သူများ။ ဇနီးတိုင်းတွင် သူတို့၏မိသားစုအရင်းရှိ၏။ သူ့မိန်းမတွင်လည်း စိုးရိမ်မှုများရှိနေသော်လည်း အကြောင်းကြားရန် မဖြစ်နိုင်သည်ကို နားလည်သောကြောင့် ထိုကဲ့သို့အရာများကို ထုတ်မပြောပေ။

ရှီမိသားစု၏ယောင်းမ၊ ကျိုးရွာသူကြီး၏ချွေးမ - နှစ်ယောက်လုံးတွင် သူတို့၏မိသားစုအရင်းရှိ၏။

သို့သော် ထိုမိသားစုများတွင် သူတို့၏မိသားစု အရင်းအချာများ ရှိကြလေသည်။ သူ့လိုပင် ဇနီးများရှိသော ဦးလေးသုံးယောက်တွင်လည်း မိသားစုများရှိကြ၏။ လူတိုင်းကို ခေါ်သွားရန်အဆင်မပြေပေ။

အိမ်ထောင်စုအနည်းငယ်မျှသာမကဘဲ မိသားစုတစ်စုဆီ၏ ဆက်နွယ်နေသော ဆွေမျိုးများ၊ များပြားလှသော ဆွေမျိုးတော်စပ်သူများနှင့် မောင်နှမများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရ၏။

ရှီလီရွာအရွယ်အစားရှိသော ရွာသုံးရွာပင်လျှင် ရွာ၏သုံးပုံတစ်ပုံကို နေရာထိုင်ခင်း ပေးဖို့နေနေသာသာ လူတိုင်းနေဖို့ပင် မလုံလောက်ပေ။

သူများကို ကူညီခြင်းသည် ချီးကျူးထိုက်သော်လည်း သူတို့သည် ရှန်းနှင့်ချန်းမိသားစုများ၏ ကြိုးစားမှုမှ အကျိုးကျေးဇူးရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏လုံခြုံမှုကို အပေးအယူလုပ်သည်မှာ မမျှတပေ။

လူတိုင်းသည် အဘိုးလု၏အဓိကအချက်ကို နားလည်လောက်သည့် စဉ်းစားဉာဏ်ရှိသောကြောင့် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေကြလေသည်။

ထုံးစံအတိုင်းပင် လူတိုင်းက သူတို့၏ဆွေမျိုးများကို ကူညီချင်ကြသော်လည်း သူတို့၏နည်းလမ်းများကို ကန့်သတ်ထားပြီး မချိတင်ကဲဖြစ်မှုကို မလွှဲမရှောင်သာ ခံစားလိုက်ကြတော့သည်။

ဤကြိုတင်ကာကွယ်မှုကို ပထမဆုံး လက်ခံထားသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျိုးရွာသူကြီးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိန်းထားဖို့ တစ်ခြားသူတွေကို အားကိုးလို့မရဘူး။ ငါတို့စိတ်ထဲမှာပဲ ထားကြရအောင်။ ပုန်းမယ့်နေရာရဲ့ တည်နေရာနဲ့ အသေးစိတ်ကို အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြနဲ့။ စပါးသယ်ပို့မယ့်သူတွေကိုလည်း သတိပေးရမယ်။ ဘယ်လိုပေါ့တီးပေါ့ဆ အမှားမျိုးမဆိုက ငါတို့ရဲ့ အစားအစာထောက်ပံ့မှု ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက ငါတို့ဘဝတွေကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တယ်"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်လေသည်။

အနည်းငယ်တွေးတောပြီးနောက် ရှီသလန်သည် မဝံ့မရဲမေးလိုက်၏။

"သရှန်၊ မင်းတို့ မိသားစုကလုပ်တဲ့ ဆေးဝါးကို ငါ့ကို နဲနဲလောက်ရောင်းမလား။ ငါ့ယောက်ဖတွေနဲ့ ငါ့အစ်ကိုရဲ့ယောက်ဖတွေကို နဲနဲလောက်ပေးချင်လို့။ ဒါဆို သူတို့လဲ တိတ်တိတ်လေး မြှားပစ်လေ့ကျင့်လို့ရပြီး တောနက်ထဲမှာ ပုန်းဖို့နေရာတွေကို ရှာလို့ရတယ်"

တစ်ကယ့်ဖရိုဖရဲ အခြေအနေများတွင် အပေါ်ယံသာ ပုန်းခိုခြင်းသည် အန္တရာယ်များနိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သည့်ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ တောနက်ထဲသို့ စွန့်စားသွားခြင်းက ပို၍အန္တရာယ်ရှိနိုင်လေသည်။

ချန်းသရှန်သည် သူ့ကိုကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။

"နဲနဲတော့ ရောင်းပေးလို့ရပါတယ်။ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေအတွက် ရှန်းလီကိုပေးဖို့ ပိုက်ဆံနဲနဲလောက်ပဲ ယူလာခဲ့လေ။ သူကူညီလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ခမည်းခမက်ကို လုံလောက်တဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ တောထဲကို လွှတ်တာက မလုံခြုံနိုင်ဘူး။ ဆိုးရွားတာတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း နောင်တရနေရလိမ့်မယ်"

ရှီသလန်က အံကြိတ်လိုက်လေသည်။

"ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့စပြီး လေ့ကျင့်လို့ရပြီ။ ငါက မင်းနဲ့အတူ နှစ်ဝက်လောက် တောထဲကိုလိုက်ခဲ့‌ရတော့ သူတို့ကို တောအုပ်ကိုပြရင်းနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းပြလို့ရတယ်။ တောနက်ထဲ သွားတာ မသွားတာက သူတို့ရွေးချယ်မှုဆိုပေမယ့် အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်ဖို့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေရှိတာက လွတ်မြောက်ဖို့လမ်းကြောင်းကို ပိုပြီး ပွင့်စေတယ်။ အရေးကြီးဆုံးအချိန်မှာ အဲ့တာက အသက်ကိုကယ်တင်နိုင်ပြီး ငါလဲ အပြစ်ရှိသလိုခံစားရတာ နည်းသွားလိမ့်မယ်"

ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ။

ချန်းသရှန်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ တောထဲမှာရှိနေမယ်။ ရှန်းလီနဲ့သူ့မိန်းမက ပစ္စည်းတွေဝယ်တာကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ ငါ့အဘွားက ဆေးဝါးလုပ်နိုင်တယ်။ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်။ မင်းက မနက်ဖြန်ကျရင် ရှန်းလီနဲ့အတူတူ လုပ်လို့ရတယ်"

သူက လေးလေးနက်နက် ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် အဲ့တာက အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ မိသားစုတစ်စုစီရဲ့ အရေးပေါ်အတွက် လုံလောက်ရုံလောက်ပဲပေါ့။ အဆိပ်များများ သုတ်တာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ဒါက မင်းနဲ့ ရှီသလန်ရဲ့အမျိုးတွေ အတွက်ပဲ။ ဘယ်သူ့နဲ့မှ မျှမသုံးနဲ့။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ လူတွေကို သုံးလိုက်ရင် ကြီးလေးတဲ့အပြစ်အတွက် ငါတို့မှာတာဝန်ရှိတယ်"

ရှီသလန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"ငါနားလည်ပြီး အဲ့တာကို လက်ခံပါတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ ပမာဏအနည်းငယ်က လုံလောက်ပါတယ်။ ငါ သူတို့ကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်ပါ့မယ်"

လုအာ့လန်နှင့် ကျိုးရွာသူကြီးတို့သည်လည်း ဤအစီအစဉ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကို တွေ့ရလေသည်။

……

တောင်ခါးပန်းရှိခြံဝင်းထဲတွင် နောက်ဆုံးတော့ ရှန်းလီသည် ညစာစားရန် ထိုင်လိုက်လေသည်။ စန်းလော့သည် ဆန်အိတ်များပေါ်တွင် လျှော်ချည်ဖြင့် ရှန်းအမှတ်အသားကို ပန်းထိုးနေစဉ် ရှန်းအန်းနှင့်ရှန်းနဉ်တို့သည် အခွံကိုစစ်ဆေးနေကြ၏။

ညစာစားပြီးသောအခါ ရှန်းအန်သည် သူ့အတွက်ချိုးရေကို ပြင်ဆင်ပေးလေသည်။ လန်းဆန်းအောင် ရေချိုးပြီးနောက် ဆံပင်များကို ခြောက်သွေ့အောင်သုတ်ပေးလိုသော သူ့မောင်နှမများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အိပ်ယာသို့သွားကာ တဘက်ပေါ်တွင် သူ့ခေါင်းကို တင်ပြီး လှဲချလိုက်၏။

စန်းလော့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေဆဲ။ ရှန်းလီသည် ဆွေးနွေးစရာ များစွာရှိသောကြောင့် သူမကိုစောင့်ရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း သူ၏အကောင်းဆုံး ကြိုးစားအားထုတ်မှုအစား သူမ မရောက်ခင်တွင် စိုနေဆဲဖြစ်‌သော ဆံပင်များဖြင့် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

စန်းလော့ဝင်လာသောအခါ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော သူတို့အစ်ကိုကြီး၏ ဆံပင်ကိုခြောက်အောင် တိတ်တိတ်လေး ဆက်သုတ်ပေးနေကြသော မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို တွေ့လေ၏။

တောထဲတွင် ၁၃ရက်မျှ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကောင်းစွာ အိပ်ခဲ့ရပုံမပေါ်ပေ။

စန်းလော့သည် သူတို့ကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး တစ်ဝက်မီးစွဲနေသော မီးသွေးတစ်ချို့ကို မြေအိုးအဟောင်းထဲသို့ ခပ်ထည့်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်လာလိုက်ပြီး ရှန်းလီ၏ဆံပင်များကို မြန်မြန်ခြောက်သွားစေရန် ထိုအရာကို အိပ်ရာဘေးသို့ ယူသွားလိုက်လေသည်။

ရှန်းအိမ်ထောင်စုသည် နွေးထွေးမှုနှင့်ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း တောင်အောက်ရှိ အခြားမိသားစုများ၏ မြင်ကွင်းနှင့် အတော်လေးကွဲပြား၏။

ချန်းမိသားစုသည် စိုးရိမ်စရာအနည်းဆုံးဖြစ်သည်။ ရှီနှင့်ကျိုးမိသားစုများသည် ကောင်းစွာအတုယူပြီး နေရာရှာတွေ့ထားကြောင်းကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသော်လည်း တည်နေရာကို အတည်အကျမပြောပေ။ လူတိုင်းသည် နောက်တစ်နေ့တွင် ထွက်ခွာရန် ခြေအိတ်အရှည်များစီစဉ်ခြင်း၊ ရိက္ခာခြောက်များပြင်ဆင်ခြင်း၊ သယ်ယူမည့် ခြင်းတောင်းများကို စီစဉ်ခြင်း၊ ရေစိုခံမည့်ဝတ်ရုံများနှင့် မိုးကာများကို ထုပ်ပိုးခြင်းတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။

ချွေးမများသည်လည်း အထူးသဖြင့် တောအုပ်ထဲတွင် အသက်ရှင်နေနိုင်မည့် နည်လမ်းတစ်ချို့ကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းနှင့်အတူ သတိထားပြီး သူတို့၏မိဘအိမ်များကို တတ်နိုင်သည့်နည်းဖြင့် ကူညီမည်ဟု ကတိပေးကြ၏။ လူတိုင်းက ကျေးဇူးတင်သည့်အပြုံးများ ပြုံးနေကြလေသည်။

လုမိသားစုတွင် ချွင်းချက်တစ်ခုရှိ၏။

လုသလန်၏ဇနီး ဝမ်ချွန်းညန်။

သူမ၏ယောက္ခမသည် ရှန်းအိမ်၌အရေးကြီးကိစ္စများ ဆွေးနွေးရာတွင် သူမယောက်ျားကိုမဟုတ်ဘဲ ဦးလေးကိုခေါ်သွားသောကြောင့် အစပိုင်းတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး အသေးစိတ်ကို မပြောဘဲ ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေ‌သောကြောင့် ပို၍မကျေမနပ်ဖြစ်လာလေသည်။

ဝမ်ချွန်းညန်သည် ဒေါသထွက်နေ၏။

သူမ၏အမြင်တွင် မိသားစုတိုင်းသည် အများအားဖြင့် အကြီးဆုံးသားနှင့် သူ့သားသမီးများကို ဦးစားပေးကြသည်၊။ ထိုသို့ဆိုပါက သူမ၏မိသားစုသည် အဘယ်ကြောင့် ကွာခြားပါသနည်း။

သူမသည် အဘွားက ဒုတိယသား၏မိန်းမအပေါ် မျက်နှာသာပေးခြင်းကို စိတ်ပျက်နေပြီး ယခုတော့ ယောက္ခမသည်လည်း မတ်ဖြစ်သူအပေါ်တွင် မျက်နှာသာပေးပုံပေါ်နေ၏။

အထူးသဖြင့် ရှန်းလီနှင့်စန်းလော့တို့၏ တောထဲသို့ မသွားခြင်းကိုသိရှိပြီး ရှန်းလီ၏အိမ်အတွက် စပါးသယ်ရန် သူတို့မိသားစု၏ ခြင်းတောင်းများထဲမှတစ်ခုကို သီးသန့်ဖယ်ထားခိုင်းသည်ကို သိရသောအခါ သူမ၏မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်မှုမှာ ပေါ်လာလေသည်။

ဝမ်ချွန်းညန်သည် မကျေနပ်ချက်များကို တိတ်တဆိတ် တေးထားသောသူမျိုးဖြစ်ပြီး သူမပြဿနာများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်မပြောဘဲ အကန့်အသတ်မရှိ တနုံ့နုံ့တွေးခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ထား၏။

သို့သော် သူမ၏မကျေနပ်ခြင်းကို ကောင်းစွာမဖုံးထားနိုင်ဘဲ သူမ၏အမူအရာများသည် ခံစားချက်များကို မကြာခဏ သစ္စာဖောက်သောကြောင့် အခြားသူများကို ထင်ထင်ရှားရှား သိစေလေသည်။

သူမချွေးမနှင့်၁၅နှစ်ကြာ ဆက်ဆံလာခဲ့သည့် အဘွားလုသည် သူမ၏နည်းလမ်းများစွာကို ကောင်းစွာသိပြီး လုံးဝစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရ၏။

သူမ စိတ်ဆိုးနေသည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး မေးသောအခါ ဝမ်ချွန်းညန်သည် တိုက်ရိုက်အဖြေကိုရှောင်လွှဲပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တောထဲသို့ စပါးများသယ်ပို့ခြင်း၏ အန္တရာယ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်ကြောင်း၊ အခြားအချိန်များတွင် လုသလန်၏ညီအစ်ကို သုံးယောက်လုံး မဆိုထားနှင့် မိသားစု၏ပင်မ အထောက်အပံ့အပါဝင် တာဝန်ခွဲရာတွင် ပါဝင်မည့်မိသားစု အရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မိကြောင်း ပြောပြန်သည်။

လုသလန်၏အကြီးဆုံးသား ရွှမ်းကျူးသည် ၁၄နှစ်သာရှိသေးသော်လည်း လဝက်အတွင်း ၁၅နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်၏။

ဝမ်ချွန်းညန်သည် သူမ၏အဓိကစိုးရိမ်မှုများကို သတိထားပြီးဖုံးကွယ်ကာ သူမ စိတ်သက်သာရာရစေမည့် အချက်များကိုသာ ဖော်ပြပြီး ဒါက ယောက္ခမ၏ဒေါသကို သွားဆွလိမ်မည်မဟုတ်ကြောင်း

ယုံကြည်လေသည်။

အဘွားလုသည် သူမကို အပြစ်တင်မနေဘဲ အပြုံးဖြင့်သာပြောလိုက်၏။

"တောနက်တွေက တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ရွာမှာနေမလား၊ မနေဘူးလားဆိုတာကို အချိန်ရနေတုန်း နင်နဲ့သလန်က သေချာပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်"

ဤအရာသည် ဝမ်ချွန်းညန်ကို မှင်တက်ပြီး ပျာယာခတ်သွားစေ၏။

လုသလန်သည် ကပျာကယာဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်၏။

"အမေ၊ ချွန်းညန်ရဲ့ မဟုတ်တမ်းစကားတွေကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ တောတွေထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေမယ့် ရှန်းလီနဲ့သရှန်တို့က ကျွန်တော်တို့အတွက် လမ်းကြောင်းရှာပေးပြီးပြီ။ သူတို့ရဲ့ပထမဆုံးခရီးမှာ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာတွေထက် ဒီမှာက ပိုကြီးအန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘူးလား။ သူတို့က လမ်းကြောင်းရှာဖို့အတွက် မတုံ့မဆိုင်းဘဲ ခရီးထွက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က နောက်ကျရင်တောထဲမှာ နေဖို့စဉ်းစားနေတယ်။ ဒါဆို ကြောက်စရာဘာရှိဦးမှာလဲ"

အဘွားလု၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်ပျော့ပြောင်းသွားပြီးနောက် သူမက မြေးအကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

"ရွှမ်းကျူး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် တောထဲကို စပါးတွေသယ်သွားလိုက်ပါ။ မင်းသွားရဲရဲ့လား"

စိတ်လှုပ်ရှား‌မှုကြောင့် ရွှမ်းကျူး၏မျက်လုံးများက တစ်လက်လက် တောက်ပလာလေသည်။

"သွားရဲတယ် အဘွား။ ကျွန်တော်က မြှားပစ်တာလဲ အတော်လေးကျွမ်းပါတယ်။ ဦးလေးက ကျွန်တော့ကို ကောင်းတဲ့မြှားတစ်ချို့ကို တိတ်တိတ်လေး ပေးထားတယ်။ ဒါ့အပြင် အဖေနဲ့ဦးလေးလည်း သွားတာမလို့ ကျွန်တော်က မကြောက်ပါဘူး"

ထျယ်ကျူးနှင့်ဟူကျီတို့သည် အားကျစွာဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေရလေသည်။ ထျယ်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ သားရဲ့မြှားပစ်တာကလဲ မဆိုးဘူးလို့တော့ထင်တာပဲ။ ပြီးတော့ သန်မာတယ်လေ။ အဘွား၊ အဘိုး၊ သားလဲ သွားလို့မရဘူးလား။ စပါးအများကြီးပါတဲ့ ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို မသယ်ဘူးလေ၊ စပါးအိတ်လေးတစ်လုံးလောက်ပါပဲ"

ငယ်လွန်းသောဟူကျီသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မပါဝင်နိုင်သည်ကိုသိပြီး အားကျရုံသာအားကျနိုင်လေသည်။

သူ့မြေးများကိုသတိပြုမိသော အဘွားလုက နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဒုတိယသားကို မေးလိုက်၏။

"ထျယ်ကျူးတစ်ယောက် မြှားပစ်တာရော ဘယ်လိုရှိလဲ"

လုအာ့လန်က အပြုံးနှင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သူက လေ့ကျင့်ဖို့ လိုနေသေးတယ်။ သူက ခွန်အားနည်းပြီး အဝေးကနေဆိုရင် သူ့ရဲ့တိကျမှုကလဲ လျော့သွားတယ်"

အဘွားလုက သူမ၏ဒုတိယမြေးကို ကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့်ပြောလိုက်၏။

"ကြားလား၊ သားက ပိုလေ့ကျင့်ဖို့လိုသေးတယ်တဲ့"

ထို့နောက် သူမက မြေးများကို ခေါ်လိုက်၏။

"ရှန်းလီနဲ့စန်းလော့အတွက် စပါးဝေစုကို တောင်ပေါ်ကို သယ်သွားပေးချင်လားလို့ မေးမလို့"

ညီအစ်ကိုသုံးယောက်လုံးက ပြုံးပြီး အခိုင်အမာပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"သယ်သွားပေးပါမယ်"

ရွှမ်းကျူးသည် သူ့အမေကိုလှမ်းကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သားတို့မိသားစုက အစ်မစန်းလော့နဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ကျေးဇူးကြွေး အများကြီးတင်နေတယ်။ သားရဲ့ မြှားပစ်စွမ်းရည်ကလဲ အစ်ကိုလီက သင်ပေးခဲ့တာလေ"

ထျယ်ကျူးကလဲ သူ့အဘွားနှင့်သူ့‌အမေကြားရှိ မသိမသာတင်းမာမှုကို သတိမထားမိဘဲ ရွှင်မြူးစွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလေသည်။

"သားတို့ ထွက်ပြေးလာတုန်းက အစ်ကိုလီနဲ့အကိုသလန်တို့က သားတို့ကို ဦးဆောင်ပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ သားကတော့ သေချာပေါက် ကူညီပေးချင်ဆန္ဒရှိတယ်။ မြှားပစ်တဲ့နေရာမှာ မတော်ပေမယ့် သားရဲတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ တစ်ခြားသူတွေက တိုက်ခိုက်နေတဲ့အ‌ချိန် သားက သစ်ပင်ပေါ်တက်လို့ရတယ်လေ"

ဟူကျီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"အနီးနားမှာ ဒုက္ခသည်တွေ အများကြီးရှိနေတာကြောင့် အိမ်မှာ လူနည်းနည်းပဲရှိပြီး ဝေးတဲ့နေရာမှာ နေနေတဲ့ ရှန်းမိသားစုက သူတို့အစ်ကိုကြီးသာ အနားမှာမရှိရင် မလုံခြုံဘူး"

အဘွားလုသည် ဂုဏ်ယူစိတ်ဖြင့် ကြောင့်ပြုံးလိုက်ပြီး ဖန်းလျိုညန်လည်း ခေါင်းငုံ့ရယ်မောလိုက်၏။ သားသုံးယောက်လုံးက သူမ၏ခံစားချက်များကို နားမလည်သောကြောင့် ဝမ်ချွန်းညန်တစ်ယောက် နေရခက်ပြီး စိတ်ပျက်နေပုံပေါ်လေသည်။

ဝမ်ချွန်းညန်၏စိတ်ကို စိတ်ထဲထည့်မနေသည့် အဘွားလုက သူ့မြေးများကို ပြောကြားလိုက်၏။

"သားတို့က တကယ်တော်တဲ့ကလေးတွေပဲ။ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ အကူအညီကို ကျေးဇူးသိတတ်ရမယ်ဆိုတာကို မှတ်ထားနော်။ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းတာကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ကျေးဇူးတင်မယ်။ တတ်နိုင်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခြားသူက အကူအညီလိုတဲ့အခါ ပြန်တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် အသင့်ရှိနေရမယ်။ ဒါက အခြေခံလူ့ကျင့်ဝတ်ပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ကြိမ် စပါးသယ်ယူတဲ့နေရာမှာ ကူညီတာက တကယ် ကျေးဇူးဆပ်တာ မဟုတ်သေးဘူး။ မနက်ဖြန် သား ထွက်ခွာတဲ့အခါ အဘွား ပြောချင်တဲ့ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိလာပါလိမ့်မယ်”

အဆိပ်လူးမြှားအကြောင်းကို မိသားစုက မသိသေးပေ။ လူကြီးများသည် ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အဘွားချန်းကို တိတ်တဆိတ် မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှာ ထုတ်လုပ်ရန် ဈေးကြီးပြီး ပမာဏအနည်းငယ်သည် အများအပြား ကုန်ကျ၏။ ရှန်းလီတို့ လင်မယားသည် ကုန်ကျစရိတ်များပေါ်တွင် ကပ်စေးမနဲပေ။ အစပိုင်းတွင် ရှီမိသားစုသည် အနည်းငယ်ကိုဝယ်ချင်ခဲ့ပြီး သရှန်သည်လည်း သဘောတူလိုက်၏။

သို့သော် အဘွားလုသည် သင့်တော်ပုံ မပေါ်သောကြောင့် သူမ၏ချွေးမကို အသိမပေးရန် သို့မဟုတ် ဝမ်မိသားစုအတွက် တစ်ခုမျှဝယ်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့သားအကြီးဆုံးပင်လျှင် ဤအရာကို သတိမထားမိပေ။

သူ့သားများနှင့် ချွေးမများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဘွားလုသည် ထပ်ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ သရှန်က ရှန်းလီကို ကူညီပေးနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲပဲ လမ်းကို သိပြီး ဦးဆောင်ပေးနိုင်တယ်။ လိုရမယ်ရ ငါတို့တောထဲကို ထွက်ပြေးဖို့လိုအပ်တဲ့အခါ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အသက်ကြီးပြီး အင်အားနည်းတဲ့ ငါတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ရွာထဲမှာ နေမှာ။ ရှန်းလီအိမ်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သရှန်က အသွားအပြန်ခရီးတွေ သွားဖို့ဆန္ဒရှိ‌တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ငါတို့က တစ်ခြားသူတွေရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို လွန်လွန်ကဲကဲ အကြွေးမယူသင့်ဘူး"

လုညီအစ်ကိုသည် ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြ၏။ ခဏမျှ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် ငယ်ရွယ်သော မျိုးဆက်ကပင်လျှင် နားလည်ပုံပေါ်ပြီး ရှီထိုနှင့်အားရွှီကဲ့သို့သော အငယ်ဆုံးလေးနှစ်ယောက်သည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သင်ခန်းစာများကို မှတ်ယူနေကြလေသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသိပညာများပေးလေ့ရှိသော အဘွားလုသည် သူမ၏အဓိကအချက်ကို တစ်ယောက်သောသူမှလွဲ၍ လူတိုင်းက နားလည်ပုံပေါ်သောကြောင့် စိတ်ကျေနပ်နေမိ၏။ သူမအတွက် နောက်ထပ်ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မဖြုန်းပစ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း ကလေးများရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာကိုထိန်းသိမ်းရန် ဝမ်ချွန်းညန်ကို လျော့လျော့ပေါ့ပေါ့ ပြောဆိုရင်း သူမ၏ဆိုဆုံးမမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

နှုတ်လုံမှု၏ အရေးပါခြင်းကိုအသားပေးရင်း အဘွားလုသည် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။

"နောက်ထပ် အရေးကြီးကိစ္စက၊ ကိုယ့်ဟာကို ပြန်သတိပေးနေပြီး ဒီနေ့ကိစ္စကို မိသားစု ကိစ္စလို လျို့ဝှက်ထားကြဖို့ပဲ၊ လောကကြီးက ဖရိုဖရဲဖြစ်လာပြီ။ စပါးတွေကို ထိန်းသိမ်းတာက ငါတို့ဘဝတွေနဲ့ ငါတို့မိတ်ဆွေတွေရဲ့ ဘဝတွေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တာပဲ။ နားလည်တယ်မလား"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ကြပြီး အငယ်ဆုံးအားရွှီပင်လျှင် နားလည်သည်ကို ထောက်ခံရင်း တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် အဘွားလုသည် သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုရင်း အကြံပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ စောစောပြင်ဆင်ပြီး မနက်ဖြန်အတွက်အားရှိအောင် ကောင်းကောင်း အိပ်ကြနော်။ ချွန်းညန်နဲ့လျိုညန်က အိမ်ကို ကူရှင်းလင်းပြီး သူတို့ မနက်ဖြန် ယူသွားဖို့အတွက် ရိက္ခာခြောက်တွေ ပြင်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးလိုက်ကြပါဦး"

သူတို့အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ အဘွားလုက သူ့ယောက်ျားကို ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ဆင်းရဲတဲ့အချိန်တုန်းက ကျွန်မက ငယ်ပြီး အတွေ့အကြုံလဲမရှိဘူး။ သလန်က သူ့ကို စိတ်ဝင်စားတယ်။ ကျွန်မတို့က သူ့ရွာနဲ့ဝေးတဲ့နေရာမှာ နေတာမလို့ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမက လုံ့လဝီရိယရှိပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ တိတ်တိတ်လေး သွားလေ့လာတဲ့သူက အဲ့တာကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်မတို့ကလည်း လက်ထပ်ပေးဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက သူ့ရဲ့အပြင်ပန်းပြည့်စုံမှုက အပေါ်ယံပဲ။ သူက သဘောထားသေးပြီး အသိတရားကင်းမဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေမှာ ရွှမ်းကျူးနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို မကောင်းတဲ့ လွှမ်းမိုးစိတ်တွေ ဖြစ်လာမှာ မစိုးရိမ်ခဲ့မိရင် စိတ်ချမ်းသာဖို့ အိမ်ထောင်စုကို ခွဲထွက်လိုက်တာ ကြာပြီ"

အဘိုးလုက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ရပြီ၊ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး။ အရာရာ အဆင်ပြေသွားတာနဲ့ ရွှမ်းကျူးအတွက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်တော့ တွေ့မှာပါ။ နောက်မျိုးဆက်အတွက် တာဝန်ယူစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိတာက လုံလောက်ပါတယ်"

အဘိုးလု၏မိန်းမက သဘောတူလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်တာ ဒါ အကုန်ပဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ဗီဇကို ပြောင်းလဲပစ်လို့ မရဘူးလေ။ ကျွန်မမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အထိ အောင်မြင်မှုမရှိဘဲ ကြိုးစားနေခဲ့ရတာ။ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"

သူမ၏စိုးရိမ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် အဘိုးလု၏ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်ရန် ပိတ်စပိုင်းများကို ယူလာလေသည်။

"အခုတော့ အဲဒါကို မတွေးကြရအောင်။ မနက်ဖြန် စပါးသယ်ရမှာဆိုတော့ စောစောအိပ်တာ ကောင်းတယ်။ ရှင်ယူသွားဖို့အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရိက္ခာခြောက်နည်းနည်းလောက် လုပ်လိုက်ဦးမယ်"

……

ထို့နောက် မိသားစုရှေ့တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းနေသော ဝမ်ချွန်းညန်က အခန်းထဲတွင် သူမ၏ယောက်ျားကိုသာ တိတ်တိတ်လေး မေးလိုက်၏။

"ကျွန်မမိသားစုကိုပါ အတူတူခေါ်သွားဖို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှင့်အဖေ တစ်ခုခုပြောသေးလား"

လုသလန်: "..."

ယောက္ခမများနှင့် ပတ်သက်ဖို့မစဉ်းစားဖူးသလို သူ့အဖေကိုပင် မမေးမြန်းခဲ့ဖူးပေ။

ထို့အပြင် သူ့အဖေသည် သူ့ကိုသတိထားပြီး ပထမဆုံးခရီး၏ တစ်ဝက်ကိုသာ တာဝန်ပေးပြီး ကျန်သည့်အရာများမှ ဖယ်ထားလိုက်သည်ကို မပြောနိုင်တော့ပေ။

သက်ပြင်းချရင်း ရှီသလန်သည် အကြံသာပေးနိုင်တော့၏။

"ဒါကို ထပ်မပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ခေါ်သွားလို့ရမှာလဲ။ မင်းအဖေ၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုလေးယောက်၊ ဦးလေးတွေ၊ အဒေါ်တွေနဲ့ မင်းအစ်ကိုတွေရဲ့‌မိန်းမတွေမှာလဲ သူတို့မိသားစု အရင်းအချာတွေရှိနေတာ"

ဝမ်ချွန်းညန်: "ဘာလို့ သူတို့မိသားစုကပါရမှာလဲ"

လုသလန်: "..."

"မင်းရဲ့မိသားစုကို ငါတို့က ဘာလို့ခေါ်သွားရမှာလဲ"

"ရှင့်မိဘတွေကပဲ လူလား၊ ကျွန်မမိသားစုကရော မဟုတ်ဘူးလား"

လုသလန်သည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကမဆို စကားများခြင်းနှင့် သူ့ဇနီး၏မျက်ရည်များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို သိသောကြောင့် ချောင်ပိတ်မိနေလေသည်။

"ငါတို့မှာ လူတိုင်းကို ကူညီဖို့အရင်းအမြစ်တွေ မရှိဘူး။ စပါးတွေ၊ ပဲစေ့တွေ ဝယ်နေတုန်းက သူတို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့တယ်လေ။ မင်းမိသားစုနဲ့ မင်းဦးလေးတွေက ငါတို့မိသားစုတစ်စုထဲထက် အများကြီးပိုသန်မာတဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့သူ အယောက် ၅၀၊ ၆၀ အထိ စုဝေးနိုင်တယ်။ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီးမစိုးရိမ်ပါနဲ့"

စပါးဝယ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားလှသည့် သူ့ယောက္ခမထံသို့ ပို့ပေးထားသည့် သတင်းစကားနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူ ဘာများ လုပ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

အိပ်ယာဘေးတွင်ထိုင်ရင်း ငိုနေပြီး ဝမ်ချွန်းညန်က နားထောင်နေသည်။ လုသလန်ကလည်း ဒေါသထွက်လာတော့တည်။ သူသည် ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး နောက်တစ်နေ့ တောထဲသွားမည့် ခရီးစဉ်အတွက် စတင်ပြင်ဆင်လေ၏။ လုပ်လက်စဖြင့် သူမကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းမိသားစုကို ငါတို့ စပါး‌ဘယ်လောက်ဝယ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မပြောခဲ့ဘူးမလား"

ဝမ်ချွန်းညန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်များရိပ်ခနဲပေါ်လာပြီး မှင်တက်မိလေသည်။

လုသလန်၏မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်လာ၏။

သူ့ကိုသတိထားနေသည့် သူ့ဖခင်က တရားမျှတကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။

ဒေါသကြောင့် နီရဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် သူ့မိန်းမကိုစိုက်ကြည့်ပြီး စွပ်စွဲလိုက်၏။

"အိမ်မှာပြဿနာရှာရတာ ဝါသနာပါပြီး တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာရှိနေပုံပဲ"

ဝမ်ချွန်းညန်သည် ဒဲ့တိုး ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်တွင် ရှက်ဒေါသဖြစ်ပြီး ကသိကအောက် ဖြစ်ရသည့်အပြင် သူမလုပ်ရပ်များအတွက် နောင်တရနေလေသည်။

အမေတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏သားသမီးများကို စိုးရိမ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် သူမမိဘအိမ်သည် စပါးများကိုဝယ်ယူထားခြင်းမရှိပေ။

ဝမ်ချွန်းညန်၏အသံသည် တုန်ယင်နေ၏။

"ကျွန်မ အများကြီးမပြောခဲ့ပါဘူး။ အစောပိုင်းက ကျွန်မမိသားစုအိမ်ကို သွားလည်တဲ့အချိန်က ကျွန်မတို့ရဲ့စပါးဝယ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ပြောခဲ့ရုံပါပဲ"

သူမ၏ထင်မြင်ချက်များသည် အစပိုင်းတွင် ဖန်းလျိုညန်၏ ငွေရှာခြင်းနှင့် စပါးဝယ်ယူခြင်းများကို သရော်ရန်ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ယောက္ခမ၏အခြားသူများအပေါ် မျက်နှာသာပေးမှုများကို စောဒကတက်နေစဉ်အတွင်း သူ့အမေနှင့်ယောင်းမများသည် ကိုယ်ချင်းစာသလိုဖြင့် ဤအချက်များကို အစ်မေးကြ၏။

ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမများကို ပေါင်းပြီး ဝေဖန်ရသည်ကို အားရနေပြီး သူမ၏ သက်တောင့်သက်သာ နေသယောင်ဘဝကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခံရသသည်တွင် သူမသည် သတိမထားမိဘဲ ရည်ရွယ်ထားသည် ထက်ပို၍ ပြောထွက်သွားလေသည်။

လုသလန်သည် သူ့ဇနီးကို ကောင်းစွာသိလေသည်။ အစပိုင်း စပါးဝယ်ယူစဉ်အတွင်း သာမန်ကာလျှံကာ ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်ပါက သူတို့၏မိသားစုကို များစွာထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူမလည်း အတော်လေးအပြစ်ရှိပုံပေါ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် သူမကို လက်ညိုးထိုးကာ ဆွံ့အ နေမိပြီး ထွက်ပြေးမည့်လမ်းကို စောစောစီးစီး ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည့် ရှန်းလီနှင့် ချန်းသရှန်တို့ကို ကျေးဇူးတင်မိတော့သည်။ ဖရိုဖရဲအခြေအနေများ နောက်မှ လိုက်မလာခင်တွင် စပါးသယ်ယူရေးကို မြန်မြန်ဆောင်ရွက်ရန်လိုအပ်ပြီး သေချာပေါက် သူမ၏မိသားစုကို ကပ်လိုက်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

စိတ်ပျက်နေဆဲဖြစ်နေပြီး သူသည် ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ဝမ်ချွန်းညန်ကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အိမ်မှာနေစရာ မလို‌တော့ဘူး။ ထျယ်ကျူးကတောင် တောထဲကိုသွားချင်နေသေးတာ။ မင်းက ဘာလို့မသွားရမှာလဲ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါနဲ့အတူတူ စပါးလိုက်သယ်။ နှောင့်နှေးအောင်လုပ်ပြီး မိသားစုက သတိထားနေရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းသေးတယ်"

ဝမ်ချွန်းညန်သည် အံ့အားသင့်နေ၏။

"ဘယ်မိန်းမက တောထဲကို စပါးတွေသယ်လို့လဲ"

လုသလန်က သရော်လိုက်၏။

"မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ တောမှာ ယောက်ျားတွေလိုပဲ မိန်းမတွေက အလုပ်မကြိုးစားဘူးလား။ မင်းက ငါတို့အိမ်က လူတွေတောထဲသွားမှာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး စောဒက တက်နေတာလား။ မင်းက အရေအတွက်ကိုတောင် လျှော့တွက်လိုက်သေးတယ်။ မနက်ဖြန် ငါ့အဖေလည်း စပါးသယ်လိမ့်မယ်။ အိမ်ကို အလွတ်ထားပြီး ထွက်သွားပြီး အာရုံစိုက်ခံရမှုကိုသာ မကြောက်ဘူးဆိုရင် ယုံချင်ယုံမယုံချင်နေ၊ ငါ့အမေလဲ ပါဝင်လိမ့်မယ်"

"မင်းက ငါတို့မိသားစုက ပို့မယ့်လူအရေအတွက်ကိုပဲ စိတ်ပူနေတာ။ ရှီမိသားစုလို မိသားစုငယ်ထက် ငါတို့က စားမယ့် ပါးစပ်ပေါက်ပိုများပြီး စပါးပိုရှိတယ်ဆိုတာကို ဘာလို့မတွေးတာလဲ"

"မင်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို မင်းမိဘအိမ်ကို ပြောပြလိုက်ပြီဆိုမှတော့ စပါး သယ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေတော့ပေါ့၊ မြန်မြန်ပီးလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ မင်းကို ရွာထဲမှာ တစ်ယောက်ထဲ မထားခဲ့နိုင်ဘူး။ မင်းက ငါတို့မိသားစုတစ်စုလုံးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမှာ ကြောက်တယ်။ ဒါကို ငါ့မိဘတွေနဲ့ဆွေးနွေးဦးမယ်"

ဝမ်ချွန်းညန်သည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကြောင့် အားနည်းနေသော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် အားထုတ်ရင်း လုသလန်၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင့်မိဘတွေကိုမပြောပါနဲ့။ ကျွန်မ စပါးသယ်ပါ့မယ်။ ရှင်နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

မိသားစု၏လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူမမိသားစုထံသို့ ပေါက်ကြားသွားသည်ကို ယောက္ခမများသာ သိရှိသွားပါက အရှက်ကွဲမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် အိမ်တွင်သိက္ခာဆည်ရန် စပါးသယ်ဖို့ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်တော့သည်။

...

အပိုင်း(၁၁၆)

လုသလန်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတကယ်ပဲ စပါးတွေကို သွားသယ်သင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိဘတွေကို အရင်ဆုံး အကြောင်းကြားမှ ဖြစ်မယ်။ ကြိုတင်သတိမထားမိရင် နောက်ဖြစ်လာမဲ့ကိစ္စကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ ဒီကိစ္စကို သင်ခန်းစာယူပြီး ရွှမ်းကျူးနဲ့တခြားကလေးတွေအတွက် ထည့်ပြီးတော့စဥ်းစား၊ စစ်ပွဲကာလမှာ မိသားစုတစ်ခု အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေနဲ့ဆက်ဆံရေးရှိနေတဲ့ ငါတို့ရဲ့မိသားစုဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင်မလိုဘူး။ ငါတို့တွေမှာ ချန်းမိသားစုနဲ့ရှန်းလီတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်သာ အသက်ရှင်နိုင်တာ"

ဆက်မပြောနိုင်တော့သဖြင့် သူက သူမ၏လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ အခြေအနေ၏ အတိမ်အနက်ကို သိထားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ရသဖြင့် လုသလန်က အစားအသောက် ရိက္ခာခြောက်များပြင်ဆင်နေမည့် အမေဖြစ်သူက မီးဖိုချောင်ထဲတွင်ရှိနေမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်ကာ ထိုနေရာသို့ အရင်ဆုံးသွားလိုက်လေသည်။

မီးဖိုချောင်တံခါးသို့ ဝင်လာသည်တွင် သူ့အမေအပြင် ခယ်မဖြစ်သူ ဖန်းလျိုညန်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့မှာ မည်သို့စကားစရမည် မသိအောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ၏ ဒုက္ခရောက်နေသည့်အမူအယာကို ခံစားမိသည်တွင် လုအမေက သူမကိုင်ထားသည့်အိုးကို ချထားလိုက်ပြီး ချွေးမဖြစ်သူကို ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်ဒီမှာဆက်လုပ်ထားလိုက်၊ ငါ အခန်းဘက်ခဏလောက် ပြန်သွားအုံးမယ်"

လုသလန်၏ နေရခက်နေသည့်ပုံစံကို သတိထားလိုက်မိသည်တွင် ဖန်းလျိုညန်ကလဲ ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူလိုက်သည်။

လုအမေက မီးဖိုချောင်ထဲက လျှောက်ထွက်လာပြီး သူမသားနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ပြသာနာ ရှိလို့လား"

တုန်ယင်နေသည့်အသံတစ်ခုဖြင့် လုသလန်က အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"အမေနဲ့အဖေတို့ရဲ့အခန်းထဲမှာ သွားပြောကြရအောင်၊ အဖေလဲဒီကိစ္စကို သိသင့်တယ်"

"ဧကန္တ.. ကိစ္စက အဲလောက်တောင်ကြီးလို့လား"

လုအမေက စိုးရိမ်ကြောင့်ကြသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် လုသလန်က ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်ကာ ဝမ်ချွန်းညန်၏လုပ်ရပ်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်တွင် လုအမေမှာ ချက်ခြင်းဆိုသလို သူမ၏နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်ရတော့သည်။

ချွေးမကောင်းတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ရန် ကျရှုံးခြင်းက တသက်တာနောင်တ ရစရာပင်။ အကြိမ်ကြိမ်သတိပေးနေလျက်က သူမသည် သူမ၏အိမ်အတွင်းမှာပင် သစ္စာဖောက်မှုကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အိပ်တော့မည်ပြင်နေသည့် လုလောင်ဟန်၏ အမူအယာမှာ ညိုမည်းသွားတော့သည်။

"ငါတို့ရဲ့မိသားစုအပြင် သူက တခြားမိသားစုတွေကိုလဲ သတင်းတခုခု ပေါက်ကြားအောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူးနော်"

မိန်းမဖြစ်သူအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိနေပြီး သူမသည် ချို့တဲ့မှုကို ဘယ်တော့မှ သဘောမကျကြောင်း လုသလန်က ကောင်းကောင်း သိလေသည်။ တို့ဟူးကို မရောင်းလိုက်ရသဖြင့် သူမက မကြာခဏဆိုသလို သူ့ကို ခါးခါးသီးသီး ငြီးငြူပြောဆိုတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အဖြေပြန်မပေးခဲ့ချေ။

ဒေါသာကြောင့်တုန်ရင်နေသည့် လုလောင်ဟန်က သူ့အပြန်လမ်းတွင် တခြားမိသားစုများကို သတိထားဖို့ အခုလေးတင် သတိပေးခဲ့လေသည်။ သူ့မိသားစုထဲတွင် အရင်ဆုံးပြသာနာတက်လာသဖြင့် သူ့မှာ ဒေါသထွက်ရတော့သည်။ သူက လက်သီးကို အကြိမ်ကြိမ် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ယောက္ခထီးက ချွေးမဖြစ်သူကို သွန်သင်ဆုံးမရမည့် စည်းမျဥ်းကို မချိုးဖောက်လိုသည့်အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဥ်းများအရ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ရိုက်နှက်မိမည်မဟုတ်သည့် စည်းမျဥ်းကြောင့် သူ့ဒေါသကို ချုပ်တီးထားရတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုသလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုက်သံတစ်ချက် ပြန်ထွက်လာပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် ညထဲတွင် ကျယ်လောင်နေတော့သည်။ အိပ်ယာထဲရောက်နေပြီဖြစ်သည့် လုအာ့လန်နှင့်လုစန်းလန်တို့က ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။ တချိန်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသဖြင့် ဝမ်ချွန်းညန်က သူမ၏ တံခါးကို တင်းနေအောင်ပိတ်ထားလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်လာဖို့ရန် အလွန်မှကြောက်ရွံနေတော့သည်။

"မင်းမိန်းမက ကောင်းကောင်းမပြုမူတတ်ဘူးဆိုရင် မင်းက သူ့အစား အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်"

ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခြမ်း ပူလောင်နေသည့် လုသလန်က အဘိုးတစ်ယောက်ဖြစ်မည့်အရွယ်ကိုပင် ရောက်နေလေရာ အဖေဖြစ်သူထံမှ ထိုက်တန်သည့်ဆိုဆုံးမမှုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်ကာ

"အဖေရဲ့ဆုံးမတဲ့စကားတွေက မှန်ကန်ပါတယ်"

ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် လုအဘိုးက ပြောလေသည်။

"ငါက ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာ ဘာကောင်းစရာရှိလဲ။ ငါတို့တွေက ကိုယ့်ဟာကိုယ် သီးသန့်ထွက်ပြေးကြမှာမလို့လား။ တကယ်လို့ ဒါက ငါတို့မိသားစုပဲဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ယောက္ခမတွေ သူတို့ရဲ့ဆွေမျိုးတွေ လာပြီးတော့ပူးပေါင်းလဲ ငါက စိတ်ထဲမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေက ချန်းမိသားစုနဲ့ရှန်းမိသားစုတို့ကို အားကိုးနေရပြီး မိသားစုငါးခု အဖွဲ့ဖွဲ့ထားတာ၊ ငါတို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားစေတဲ့အတွက် ရိုက်မိတာက တစ်ကိစ္စ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တခြားမိသားစုလေးခုနဲ့ အပေးအယူ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်လို့ရမှာလဲ။ အဲဒီ့အချိန်ကြရင် မင်းကိုပါးရိုက်လို့ရော ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ငါက မင်းကို သေတဲ့အထိပါးရိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီ့မိသားစုတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာမလို့လား"

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တိုင်ပင်လို့လဲမရနိုင်ပေ။ အမျက်ဒေါသထွက်နေသည့် လုအဘိုး၏အသံက တိုးညှင်းနေသော်လည်း တင်းမာနေကာ သူ့ရင်ဘက်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး လက်များကလဲ တုန်ရင်နေလေသည်။ မိန်းမဖြစ်သူက သူ့ကို စိတ်လျှော့ဖို့ကြိုးစားပြီး အလွန်အကျွံ ဒေါသမဖြစ်ဖို့ တိုက်တွန်းလေသည်။

လုအဘိုးက သူမစကားကိုဂရုမစိုက်ဘဲ လုသလန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် မိုးမလင်းခင်ကစပြီး မင်းရယ်၊ ဝမ်ချွန်းညန်ရယ်၊ ရွှမ်းကျူးရယ် ထျယ်ကျူးရယ်က တောင်ပေါ်မှာ စပါးသွားသယ်ရမယ်။ထျယ်ကျူးက ကျောပိုးအိတ်တစ်ခုနဲ့ သယ်လို့ရတယ်။ မင်းက ငါတို့ရဲ့စပါးအိတ်ကိုမသယ်ဘဲ တခြားမိသားစုတွေကို ကူညီပြီး သယ်ပေးရမယ်"

လုသလန်က သူ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကလဲ ခံစားချက်ကြောင့် နီရဲလို့နေသည်။

စိတ်ဆိုးနေမှန်းသိသာလှသည့် လုလောင်ဟန်က အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်နေသည့် သူ၏ ပြင်းထန်လှသည့် အသက်ရှုသံကိုပင် ကြားနေရသည်။ အခုမှ ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီးကြသည့် လုအာ့လန်နှင့်လုစန်းလန်တို့ကလဲ ရောက်လာပြီး မေးလေသည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

ဒေါသကြောင့် ထုတ်မပြောနိုင်သည့် လုလောင်ဟန်က လုသလန်ကိုသာ ဒေါသဖြင့်စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ လုအမေက အခြေအနေကို အကျဥ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်တွင် လုအာ့လန်မှာ သိသိသာသာ မျက်မှောင်ကျုံ့သွားတော့သည်။

၁၈နှစ်အရွယ်၊ ပုံမှန်ဆိုရင် ချိုသာသည့်အကျင့်စရိုက်ရှိသည့် လုစန်းလန်က ခုတော့ အလွန်မှဒေါသထွက်ရာ ခွေးခြေခုံကို အသံကျယ်ကျယ် တစ်ချက်မြည်အောင် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး အားလုံး၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။

ညိုမည်းနေသည့် အမူအယာတစ်ခုဖြင့် လုစန်းလန်က ကြည့်နေသည့်အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် သူ့မရီးဖြစ်သူကို အစောကြီးကတည်းက သဘောမကျခဲ့ခြင်းပင်။

"အဖေ ဒီညပဲ အိမ်ခွဲရအောင်၊ မရီးကို သူဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း သူ့မိသားစုဆီမှာ ကြိုက်တဲ့သတင်းသွားပြောပါစေ။ သူက ရွှမ်းကျူးနဲ့ထျယ်ကျူးတို့ငတ်မှာ မကြောက်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဆက်ပြီးတော့ပဲ သတင်းပေးနေခိုင်းလိုက်"

လက်မထပ်ရသေးသည့် အငယ်ဆုံးသားထံမှ အိမ်ခွဲမည့်အကြောင်းကို ကြားလိုက်သည်တွင် လုလောင်ဟန်က မျက်မှောင်ကျုံ့သွားပြီး ဆူပူတော့သည်။

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

လုစန်းလန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပေါက်ကရပြောနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ မရီးရဲ့အကျင့်ကိုက ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို သေချာပေါက် ပြသာနာတွေပဲ ယူလာပေးလိမ့်မယ်။ ကလေးတွေရဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့အစ်ကိုမိသားစုကို လစ်လျူရှုမထားနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အိမ်ခွဲရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ဒါကို ဆက်ပြီး သီးမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က လက်မထပ်ရသေးဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်က အဖေအမေတို့နဲ့ အတူတူနေမယ်"

လုသလန် လုအာ့လန်နှင့် ဆူညံသံကိုကြားလိုက်သဖြင့် ရောက်လာကြသည့် ရွှမ်းကျူးအပါအဝင် တခြားသူများက ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"..."

လုသလန်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ ရွှမ်းကျူးနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများက ဘာဖြစ်ခဲ့ကြသည်ကို မသိခဲ့သော်ငြားလည်း အဘိုးဖြစ်သူ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် သူတို့အဖေ၏ပါးက ယောင်ကိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ဦးလေးဖြစ်သူက အိမ်ခွဲမည့်အကြောင်း ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

လုအာ့လန်က စဥ်းစားလိုက်သည်။

"အငယ်ဆုံးလေးက ဒီစကားကို တကယ်ပဲ ထုတ်ပြောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူပြောတာလဲ မှန်ပါတယ်"

သူ့မျက်နှာက အေးစက်နေသည်။ ရှန်းလီနှင့်ချန်းသရှန်တို့၏ ထူးချွန်သည့် အရည်အချင်းများကြောင့် စစ်ပွဲတွင် အသက်ရှင်ရကာ သူနှင့်ရှီသလန်တို့ကို အန္တရာယ်ရှိသည့်နယ်မြေတစ်လျှောက် အန္တရာယ်ကင်းကင်း ခေါ်လာခဲ့ပေးသည်ကို သတိရမိလေသည်။ သူတို့သည် အခက်အခဲတွင် စည်းလုံးခဲ့ကြပြီး ထိုအရာကပင် သူတို့ကို အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်လာစေသည်။ သို့သော် အခုတော့ သူ့မရီးဖြစ်သူက မိသားစုလေးခုအပြင် ကျိုးချွမ်ကျန့်အပါအဝင် မိသားစုငါးခုကို ပြသာနာများဖြစ်လာအောင် သစ္စာဖောက်ခဲ့လေသည်။

အဖေဖြစ်သူက ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်နေသည်မှာလဲ မဆန်းတော့ပေ။ လုအာ့လန်၏ သွေးကြောများပင် ဒေါသကြောင့် ကြွတက်လာတော့သည်။

သူ့မှာလဲပဲ ယောက္ခမမိသားစုတွေ ရှိတာပဲမဟုတ်လား။ သူ့မိန်းမကရော သူမရဲ့မိဘတွေကို စိတ်မပူလို့လား။ ဒါတောင် သူနဲ့ရှီသလန်တို့က သူတို့လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းအတွင်းကပဲ ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပြီး စပါးတွေဝယ်ထားဖို့ ဆေးတွေကို စုဆောင်းထားဖို့ ရှန်းလီဆီကနေ သူ့မိန်းမရဲ့မောင်နှမတွေကို တောထဲမှာ အသက်ရှင်နည်းလမ်းတွေကို တိတ်တဆိတ်သင်ယူဖို့သာ အကြောင်းကြားပေးနိုင်တာ။

သူတို့မှာ ထို့ထက်ပိုပြီး ဘယ်တော့မှ မမေးရဲခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြားလည်း သူ့မရီးဖြစ်သူကတော့ ဘာမှမဟုတ်သလို လုပ်ခဲ့ပြီး တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့လေသည်။

သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် မိန်းမဖြစ်သူက မျက်ရည်လည်ရွဲဖြင့် ပြောပြသည့်အကြောင်းအရာများကို ပြန်စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ပိုလို့ပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

"ကျွန်တော်လဲ အိမ်ခွဲမဲ့ကိစ္စကို သဘောတူတယ်"

လုသလန်မှာ မှင်သက်အံ့သြသွားတော့သည်။ ပထမတခေါက်က သူ့ညီအငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အခုတော့ သူ၏ဒုတိယညီလေးက ဆိုလာပြန်သည်။

ညီအစ်ကိုသုံးယောက်တွင် နှစ်ယောက်က အိမ်ခွဲမည့်ကိစ္စကို ပြောလာသဖြင့် ဒါကို အလေးအနက်ထားရတော့မည်မှာ သေချာသည်။

တချိန်လုံး ဘာမှမပြောခဲ့သည့် လုအဘွားက ရုတ်တရက် အကြံပေးလိုက်လေသည်။

"ငါ့အထင်တော့ အိမ်ခွဲလိုက်တာလဲ ဆိုးဝါးတဲ့စိတ်ကူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့တွေက ဒီနေ့ ချွန်းညန်နဲ့ကွာရှင်းတာဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို သူ့မိဘအိမ်ကို ပြန်ပို့တာဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ငါတို့တွေ အိမ်ခွဲတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ရမယ်။ အခုချိန်ကစပြီး ချွန်းညန်လုပ်သမျှ ကောင်းတာဖြစ်စေ ဆိုးတာဖြစ်စေ နင်တို့ရဲ့မိသားစုငယ်လေးကိုပဲ အရင်ဆုံးခံစားပါစေ၊ သူ့ဆီကထွက်လာတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ဖြစ် မကောင်းတဲ့စကားပဲဖြစ်ဖြစ် သူရဲ့ကလေးတွေကို အရင်ဆုံးထိခိုက်ပါစေ၊ ဒါကပဲ သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

သူသည် ဝမ်ချွန်းညန်ကို ဆက်ပြီးတော့ သီးမခံနိုင်တော့သလို သီးလဲမခံချင်တော့ပေ။

လုစန်းလန်နှင့်လုအာ့လန်တို့က သူ့တို့၏စိတ်ထဲကအကြောင်းကို ထုတ်ပြလိုက်ချိန်တွင် လုသလန်က မှင်သက်အံ့သြရုံသာ ရှိနေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း လုအဘွားက တလေးတနက် ပြောလာသည်တွင် သူ့မှာချက်ခြင်းဆိုသလို ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

"အမေ"

ရွှမ်းကျူးနှင့်သူ၏ညီလေးများက ကပျာကယာနှင့်အခန်းထဲသို့ စုပြုံပြီး ဝင်လာကြတော့သည်။ တံခါးနားတွင် ခိုးပြီးနားထောင်နေသည့် ဝမ်ချွန်းညန်ကပင် ဆက်ပြီး ပုန်းမနေရဲတော့ဘဲ အပြေးဝင်လာကာ ဒူးထောက်လေသည်။

ဒူးထောက်နေရင်းက သူမက ငိုကြွေးတော့မတတ်ပြောလိုက်သည်။

"အမေ ကျွန်မက မရည်ရွယ်ပါဘူး"

"တိတ်စမ်း၊ နင်က အိမ်နီးနားချင်းတွေကို ကြားစေချင်လို့လား"

တမင်သက်သက် လုပ်သည့်အမှားတစ်ခုဆိုလျှင်ပင် သားသမီးကျင့်ဝတ်ကို ထောက်ထားပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်သေးသည်။သို့သော်ငြားလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ ဒုက္ခပေးသည်ကတော့ အမှန်ပင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။

လုမိသားစုက ထိုညမှာပင် အကြီးဆုံးအစ်ကို၏မိသားစုကို အိမ်ခွဲပေးလိုက်တော့သည်။

ရှန်းလီနှင့်တခြားသူများက နောက်တနေ့ မနက်ခင်း အာရုံတက်ချိန်တွင် မိသားစုများက သူတို့၏စပါးများဖြင့် သူ၏အိမ်တံခါးဆီသို့ရောက်လာမှ ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရတော့သည်။

လုအဘိုးနှင့်လုအဘွားတို့က လုသလန်၏ မိသားစုနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရွှမ်းကျူးနှင့်ထျယ်ကျူးတို့ကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်လာကာ တောင်းပန်စကားပြောလေသည်။ ဒါက သူတို့လာခဲ့သည့် ပထမဦးဆုံး မိသားစုမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တခြားမိသားစု၏စပါးများကို တစ်ယောက်က သုံးအိတ်စီ ကူညီသယ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ဒီကိစ္စကအားလုံးအတွက် မပြီးပြတ်သေးလေရာ စပါးများကိုသယ်ယူဖို့ရန် အမျိုးသားများက စုဝေးလာရမည့်အစား အမျိုးသမီးများကလဲ ခြံဝန်းငယ်လေးထဲသို့ ရောက်လာကြလေသည်။

လုမိသားစုက အကူအညီပေးရန် လူအများကြီးကို လွှတ်လိုက်သည်။ လုအဘိုး ညီအစ်ကိုသုံးယောက် ဝမ်ချွန်းညန်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက် အပါအဝင် ရွှမ်းကျူးနှင့်ထျယ်ကျူးတို့ ဖြစ်ကြပြီး စပါးအိတ်၁၂အိတ် သယ်နိုင်သည့် လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သည့် လူကြီး၆ယောက်အပြင် ထျယ်ကျူးကလဲ စပါးအိတ် လေးကို သယ်ပေးလေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း လုမိသားစု၏ မိသားစုဝင်၆ယောက်မှာ တခြားမိသားစုလေးခု၏ စပါးများကိုသာ သယ်နေရပြီး သူတို့၏စပါးများကိုတော့ မသယ်ရပေ။ မိသားစုတစ်ခုက စပါးသုံးအိတ်စီသယ်ရပြီး လုလောင်ဟန်က သူတို့၏မိသားစုက စပါးများကို တခြားမိသားစု၏စပါးများ သယ်ယူပို့ဆောင်ပြီးသည်အထိ အိမ်မှာပဲထားမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုနောက်တွင်မှ သူတို့က သူတို့၏စပါးများအတွက် အကူအညီတောင်းပြီး အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ၏ မိသားစုဝေစုကိုတော့ နောက်ဆုံးမှချန်ထားမည်ဟု ပြောလေသည်။

ထျယ်ကျူးကပင် မိသားစု၏အစားအသောက် ရိက္ခာခြောက်ပစ္စည်းများနှင့် အသေးအဖွဲပစ္စည်းများကို သယ်ပေးနေရသည်။

မိသားစု၏ တင်းကြပ်သည့်အခြေအနေကြောင့် အခန်းထဲတွင် ထပ်ပြီး ဝေဖန်စကား ထွက်မလာတော့ပေ။ ဝမ်ချွန်းညန်လုပ်လိုက်သည့် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့်အဖြစ် ရှိခဲ့သော်ငြားလည်း ကျန်သည့်မိသားစုဝင်များက လုမိသားစု၏ ပုံမှန်ကောင်းမွန်သည့် သဘောထားကြောင့် ကိုယ်ချင်းစာပေးလိုက်လေသည်။

လုမိသားစု၏ကိစ္စက တခြားမိသားစုကချွေးမများကို သိသာထင်ရှားသည့် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူတို့၏မိဘအိမ်က မိသားစုများကို ကူညီချင်သည့် စိတ်ကူးများကို ပြန်စဥ်းစားရပေလိမ့်မည်။

သူတို့၏မိဘများတွင် သူတို့ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအထောက်အပံ့ ပေးရမည့် ဆွေမျိုးများရှိသည်ကို အားလုံးကသိကြသည်။ ဒါသည် အသက်ရှင်ဖို့အရေး မဟုတ်ဘဲ မိသားစုခွန်အားနှင့် ပိုပြီးဆိုင်လေသည်။ ရှီနှင့်လုမိသားစုတို့အတွက် သူတို့၏မိဘမိသားစုများက လက်ထပ်ပြီး ပြောင်းလာသည့်မိသားစုဝင်များထက် အများကြီး အင်အားတောင့်လေသည်။

အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးများက သူတို့၏ အနီးဆုံးမိသားစုများနှင့် ကလေးများကို ပိုပြီးဂရုစိုက်ပေးရကာ သစ္စာရှိမှုကျင့်ဝတ်ကိုလဲ စောင့်ထိန်းရပေမည်။ တခဏတာ စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက် မိသားစု၏ အားနည်းချက်ကို နမော်နမဲ့ထုတ်ဖော်ပြောတတ်သည့် ဝမ်ချွန်းညန်၏ ကိစ္စကတော့ ရှားပါးလေသည်။

ကံအားလျော်စွာ ရှန်းလီနှင့်ချန်းသရှန်တို့က သူတို့၏စပါးများကို ဝှက်ထားရန် တောင်များထဲတွင် သင့်တော်သည့်နေရာတစ်ခုကို အချိန်မှီရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ စီရင်စုက ဖရိုဖရဲ မဖြစ်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို စီမံလို့ရပေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ဝမ်ချွန်းညန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမည့် စိတ်ကူးသာရှိတော့သည်။

ပွင့်လင်းပြီး ဒဲ့တိုးဆန်လှသည့် ရှီအာ့လန်၏မိန်းမက မေးလိုက်သည်။

"အဘွားလုတို့မိသားစုရဲ့စပါးကို သယ်ပို့တဲ့အခါကျရင်လဲ အဘွားလုတို့က နောက်ဆုံးနေရာအထိ တိုက်ရိုက်သယ်သွားပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူးနော် မဟုတ်ဘူးမလား"

သူမ၏စကားလုံးများက ဝမ်ချွန်းညန်အပေါ် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေသည်ကို အတိုင်းသားပြသနေ လေသည်။

ဝမ်ချွန်းညန်မှာ သူမ၏သိက္ခာများ ချနင်းခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ မနေ့ညက သူမ၏ ယောက္ခမက သူမကို တခြားအကြောင်းများ တွေးနေသည်ကိုရပ်တန့်ပြီး စပါးကို ရိုးရိုးသားသား ကူညီသယ်ဆောင်ပေးဖို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့က သူမကို ညတွင်းချင်း ကွာရှင်းလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဝမ်ချွန်းညဏ်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ပုန်းခိုဖို့ရန်၊ ထွက်ပြေးဖို့ရန် ဘာအခွင့်အရေးမှမရှိသဖြင့် လိုက်လျောရတော့သည်။

လုအဘိုးနှင့်လုအဘွားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကလဲ အရှက်ကွဲရသော်ငြားလည်း ဒီအခြေအနေက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထိန်းချုပ်မှုထက် ကျော်လွန်နေပြီဆိုတာကို နားလည်လေသည်။ အဘွားလုက ရှင်းပြလိုက်၏။

"ငါတို့တွေ ဒီကိစ္စကို သရှန်ကို မေးထားပြီးပါပြီ၊ လမ်းတဝက်မှာ အနားယူတဲ့နေရာတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့၊ ငါတို့ရဲ့မိသားစုက အဲဒီ့နေရာအထိပဲ စပါးတွေကို သယ်သွားပေးဖို့ တာဝန်ယူမှာ"

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ခရီးသွားမည့် မူလအစီအစဥ်က ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အဘွားလုက ချွေးမဖြစ်သူကို တောင်အတွင်းထဲထိ မသွားလာစေချင်ရာ စပါးများကို ပြောင်းရွှေ့ပေးရန် ချန်းမိသားစုနှင့် အနီးဆုံးနေရာ တစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေဖို့ရန် အခြေအနေ ဖန်လာတော့သည်။

ရှီအာ့လန်၏မိန်းမက ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည်တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စိတ်အေးသွားလေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးချင်းဖြစ်လာသဖြင့် ဝမ်ချွန်းညန်၏ မိဘဘက်ကမိသားစု၏ အကျင့်စရိုက်ကို အားလုံးက ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

သူမ၏သဘောအရဆိုလျှင် ဝမ်ချွန်းညန်လိုလူမျိုးကို ကွာရှင်းလိုက်သင့်ပြီး သူမကို သူမ၏မိသားစုဆီသို့ ပြန်ပို့လိုက်သင့်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း ဝမ်ချွန်းညန်က တခြားမိသားစုများအကြောင်းကို အများအပြားသိနေမှန်း နားလည်လေရာ ဒီအချိန်မှ သူမကို ကွာရှင်းခိုင်းလိုက်တာက သူမကို ထင်ရာစိုင်းအောင် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်မှန်း နားလည်လေသည်။ သူမကို နေ့စဥ် စပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ရာတွင် ကူညီခိုင်းသည်က ပိုပြီးလုံခြုံနေသယောင် ဖြစ်တော့သည်။

ထို့အပြင် ရွှမ်းကျူး၊ ထျယ်ကျူး၊ သနွီ၊ ဟူကျီနှင့်ရှီထိုတို့ကလဲ ရှိသေးသည်။ ထိုမောင်နှမငါးယောက်က သူတို့၏မျက်စိအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာကြခြင်းပင်။ သူမကိုယ်တိုင်က အမေတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် ဒီလိုရက်စက်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမကိုယ်တိုင်လဲ ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ရှန်းလီနှင့်ချန်းသရှန်တို့က စပါး၏ ၇၀ရာခိုင်နှုန်းကို ပထမပုန်းခိုမည့်နေရာသို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ရန် လူအင်အားအားလုံးကိုသုံးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အစီအစဥ်က ဒါကို လျှို့ဝှက်စွာဖော်ဆောင်ရမည်။ ပထမပုန်းခိုမည့်နေရာက တောင်၏အတွင်းအနက်ပိုင်းတွင် ရှိကာ တော်တော်လေး ဝေးလံလှသဖြင့် လူငယ်နှစ်ယောက်က အဆိပ်မြားဖြင့် စပါးများကိုစောင့်ကြပ်လျှင် လုံခြုံရေးအတွက် အာမခံနိုင်လေသည်။

စပါး၏ ၇၀ရာခိုင်နှုန်းကို သယ်ပို့ပြီးမှ လုမိသားစုက ကျန်သည့်၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ဆက်ပြီးသယ်ကာ တခြားသူများက သူတို့၏ပစ္စည်းများနှင့် နောက်ဆုံးနေရာကို ဆက်ပြီး သယ်ယူကြမည်။

အမှန်ပင် ဒေသခံလိုဖြစ်နေသည့် ကျိုးမိသားစုကလဲ ယုံကြည်မှုအဆင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။

ပထမအချက်မှာ ဒေသအတွင်းတွင် ဆွေမျိုးများစွာရှိသည့်အပြင် ကျိုးမိသားစုက တခြားပြသာနာများ မရှိချေ။ ဒီနေရာသို့ ထွက်ပြေးလာရသည့် ချန်းမိသားစုနှင့်ရှန်းမိသားစုတို့လို မိသားစုကလွဲလျှင် လူတိုင်းတွင် ဆွေမျိုးများရှိကြသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ရွာသူကြီးအပါအဝင် ကျိုးမိသားစုက သူတို့၏ လုပ်ရပ်များမှာ ယုံကြည်အားကိုးထိုက်ပေသည်။ ခရီး၏ ဒုတိယတဝက်မှာ ပိုပြိးရှည်းလျားလေရာ လူအင်အား ပိုပြီး လိုအပ်လေသည်။

ဒီအခြေအနေအထိ အတူတူရောက်လာသည်တွင် အားလုံးက အနာဂတ်တွင် ကောင်းသည်ဆိုးသည်များကို ဝေမျှရပေလိမ့်မည်။ ရွာထဲတွင် အထောက်အပံ့အဖြစ် ရွာသူကြီးကို မှီခိုအားကိုးရသည့်ကိစ္စပင် ပါဝင်လေသည်။ ယုံကြည်မှုက ပေးရမည့်နေရာတွင် သေချာပေါက်ထားရှိရပေမည်။

ဒီတိုးတက်မှုက ကျိုးမိသားစုဝင်များကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်စေသည်။ အဖွဲ့အတွင်းတွင် သူတို့ကို ပိုပြီး သဟဇာတဖြစ်လာစေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ခရီး၏ပထမပိုင်းက တိုတောင်းလေရာ ဝမ်ချွန်းညန်၏ ပြသာနာက အားလုံးကို သတိဖြစ်စေပြီး ကန်းရှီကလဲ တောင်အတွင်းပိုင်းသို့ စပါးများသယ်ကူမည်ဟု ပြောလေသည်။

ကန်းရှီ၏ဦးဆောင်မှုနောက်တွင် ဖန်းလျိုညန်နှင့်ချင်ဖန်းညန်တို့ကလဲ ရှေ့သို့ထွက်လာကြပြီး ကျိုးသူကြီး၏ချွေးမနှစ်ယောက်ကလဲ သူတို့လဲပါဝင်ဆောင်ရွက်မည်ဟု ပြောလေသည်။

မိသားစုတခုစီက အိမ်မှုကိစ္စနှင့်ကလေးများကို စောင့်ရှောက်ဖို့ရန်အတွက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျိုးရွာသူကြီးနှင့် ရှန်းလီတို့ကိုတော့ ရွာကိစ္စများအတွက် ချန်ထားခဲ့ကာ အားလုံးက တောင်အတွင်းပိုင်းသို့ စပါးများကိုသယ်ယူရန် ထွက်ခွာသွားကြရမည်။

အစီအစဥ်ကို သတ်မှတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် သူတို့အားလုံးက စပါးများကို ပြန်ယူရန် အိမ်သို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပြန်ကြပြီး အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားဖို့ရန် တတ်နိုင်သမျှ သိုသိုသိပ်သိပ် လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။

အာရုံမတက်ခင်တွင် ပစ္စည်းများကိုသယ်ဆောင်ပေးမည့် လူသစ်များနှင့် သယ်ပို့ပေးမည့်စပါးများ အားလုံးက ရှန်းလီတို့အိမ်၏ တောင်ခါးပန်းတွင် ရောက်ရှိလို့နေသည်။

ကျိုးရွာသူကြီး၊ ရှန်းလီ၊ အဘွားချန်း၊ အဘွားလု၊ ရွာသူကြီး၏မိန်းမ၊ ရှီအာ့လန်၏မိန်းမ၊ စန်းလော့တို့ကသာ ရွာထဲတွင်လူကြီးများအဖြစ် ကျန်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးရွာသူကြီးက ခရီးထွက်ကြတော့မည့် လူအုပ်ကြီးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အလင်းရောင်နည်းနည်းလေး ရောက်လာတဲ့အချိန်ကြရင် မိသားစုတစ်ခုစီတိုင်းရဲ့ လူတဝက်လောက်နီးပါးက ပျောက်နေကြမှာ လူကြီးတွေနဲ့ကလေးတွေပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်"

သူက ဆက်ပြောသည်။

"ငါတို့တွေ လူအများကြီးခရီးထွက်ကြမှာဆိုရင် ငါတို့တွေက ဗျူဟာတစ်ခုတော့ စီစဥ်ထားမှဖြစ်မယ်။ တခြားသူတွေအတွက် ယုံကြည်စရာကောင်းတဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ရှိဖို့လိုတယ်"

အားလုံးက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်တွင် ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီသို့ သတင်းပို့ခဲ့သည့်အကြောင်းကို သတိရသွားလေသည်။

အားကျသူ သို့မဟုတ် မလိုသူတစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ချင်စောင့်ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။

အဘွားချန်းနှင့်တခြားသူများက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး အခြေအနေ၏ရှုပ်ထွေးမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ယောက်ကျားများသာ ထွက်သွားကြလျှင်တော့ သူတို့တွေက အမဲလိုက်သွားသည်ဟု ပြောလို့ရသည်။ သို့သော်ငြားလည်း အမျိုးသမီးနှင့်ကလေးအကြီးများကပါ လိုက်ပါသွားသဖြင့် သူတို့က ဒါကို မည်သို့ရှင်းပြရပါမည်နည်း။

ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက်တွင် စန်းလော့က အကြံပေးလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မတို့တွေ အလုပ်ကြမ်းလုပ်တဲ့ကိစ္စများကို ပြောလို့ရတယ်။ ကျွန်မတို့တွေက စီရင်စုကို ခဏခဏသွားနေကြတာ ရွာသားတွေက သိပြီးသားပဲ။ ဒီလို စပါးစျေး အရမ်းတက်နေတာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မတို့တွေက စပါးဖိုးလေးရအောင် စီရင်စုမှာ အလုပ်သွားရှာတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်”

သူမက စကားပြောနေရင်းက စိတ်ထဲတွင် စိတ်ကူးတစ်ခုကို မြန်မြန်ပုံဖော်လိုက်လေသည်။

"ဆိုင်တာဝန်ခံရွှီကိုလည်း ထည့်ပြောရမှာပေါ့၊ စီရင်စုက ကျွန်မတို့သိတဲ့ ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ကိုအလုပ်တစ်ခု မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေရဲ့ ဥယျာဥ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ပေါ့။ ကြာချိန်ကတော့ မသေချာဘူးဆိုပြီးတော့ပေါ့"

"ဒါက အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျိုးရွာသူကြီးက ရှေ့ကိုလျှောက်လာပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ရှန်းလီတို့က မနက်ခင်းအစောပိုင်းကြရင် စီရင်စုကို သွားသင့်တယ်။ မနက်ခင်းတဝက်လောက်ရောက်မှ ငါတို့တွေက အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီကနေပြီးတော့ ဟန်တစ်ချက်လောက် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လေး လုပ်ကြတာပေါ့"

သူတို့၏မိသားစုများက မနက်ခင်းအစောပိုင်းတွင် ယောကျ်ားရော အမျိုးသမီးများကပါ စီရင်စုသို့ မကြာခဏသွားပြီး စျေးဆိုင်တည်ခြင်း၊ ပစ္စည်းပို့ခြင်းများလုပ်သည်ကို ရွာကလူတိုင်းက သိလေသည်။ ကလေးများကလဲ တောက်တိုမယ်ရပြုလုပ်ပေးခြင်း မဟုတ်လျှင် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေတတ်ကြသည်။

သည်နေ့၏ စပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းက အသေးစား အနှောက်အယှက်များ ဖြစ်လာနိုင်သော်ငြားလည်း အားလုံးက သူတို့၏ အစောပိုင်းလှုပ်ရှားမှုကို နေသားတကျ ပြုလုပ်နေလျှင် မည်သူကမှ သံသယဖြစ်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အထူးတလည် မှောင်မည်းနေသည့် ဆောင်းတွင်း၏ညများက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မီးဒုတ်မပါဘဲ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေသည်။

ဆူညံမှုမှန်သမျှကို သူတို့က စီရင်စုသို့ပစ္စည်းများသွားပို့ပေးသည်ဟု ရွာသားများက အလိုလို နားလည်ကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့လုပ်ဖို့ရန် လိုအပ်သည်က စန်းလော့နှင့်ရှန်းလီတို့က အလုပ်ရှာတွေ့သည့် သတင်းကောင်းအသစ်ဖြင့် မနက်ခင်းနေ့တဝက်ရောက်လာချိန်မှာ ရွာသို့ပြန်လာကာ မိသားစုတစ်ခုစီက နောက်တနေ့ စန်းလော့ ယူသွားဖို့ရန်အတွက် အဝတ်အစားများကို ထုတ်ပေးဖို့ရန်သာ လိုအပ်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့တွေ သရုပ်ဆောင်တာက လုံးဝကို ပြီးပြည့်စုံသလောက် ဖြစ်သွားပြီ"

“ရွာသားတွေက အားကျတာပဲဖြစ်ဖြစ် မနာလိုတာပဲဖြစ်ဖြစ် ခံစားကြလိမ့်မယ်။ တချို့တွေက ရှန်းလီဆီလာပြီးတော့ အလုပ်တောင်းကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိသားစုငါးခုက တောင်တွေထဲကို စပါးတွေ တိတ်တိတ်လေး သယ်ယူပို့ဆောင်နေတာကိုတော့ ဘယ်သူမှခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝမ်ချွန်းညန်၏ကိစ္စကို သိလိုက်ရပြီးကတည်းက အားလုံးသယ်ဆောင်ထားရသည့် ပူပန်စိတ်နှင့်ဖိအားတို့က နောက်ဆုံးတော့ နည်းနည်းလေး လျှော့ကျသွားကာ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများပြန်ရောက်လာလေသည်။

ချန်းသရှန်က ပြောလိုက်သည်။

"စပါးကိုသွားပို့မဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေထဲက တချို့ကတော့ တတိယနေ့ ညနေခင်းလောက်ကျရင် ပြန်ရောက်လာနိုင်တယ်။ ညနေခင်း အရမ်းအစောကြီး ရွာထဲကိုမဝင်ဖို့ သတိထားရမယ်။ လုံးဝမှောင်သွားတဲ့အထိ စောင့်ရမယ်။ ရွာထဲကို မဝင်ကြနဲ့၊ အဲဒီ့တစ်ညကိုတော့ ရှန်းလီရဲ့မီးဖိုဆောင်ထဲမှာပဲ အနားယူပြီး မိုးမသောက်ခင်မှာ ပြန်ထွက်ကြမယ်"

"ဒီလိုဆိုရင် ရွာထဲကတခြားလူတွေကလဲ ကျွန်တော့်တို့တွေ ခရီးကလုံးဝပြန်မလာဘူးလို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်"

ရှန်းလီနှင့်စန်းလော့တို့က ငြင်းပယ်စရာ မရှိပေ။စန်းလော့က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့တွေ ပင်မအိမ်ထဲမှာလဲ အခန်းလေးတွေ လုပ်ထားနိုင်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ဒီလိုပဲ သက်မှတ်လိုက်မယ်"

အားလုံးက စိတ်အေးသွားသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက် ကြသည်။ အဘွားချန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"နောက်ကျရင် မိုးချုပ်မှ ငါတို့တွေက ငါတို့ရဲ့အိပ်ယာခင်းတွေနဲ့ စပါးတွေလဲ ရှန်းလီရဲ့အိမ်ကို တိတ်တိတ်ကလေး သယ်လာကြမယ်"

အာရုံဦးက မှိန်မှိန်လေး တက်လာချိန်တွင် ရွာသားများက အိပ်လို့နေသည်။ သူတို့အဖွဲ့ကလဲ ဆက်ပြီး အချိန်မဆွဲရဲတော့ပေ။ ထမ်းပိုးများပါလာသည့်သူက သူတို့၏ပစ္စည်းများကို ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းကြပြီး တခြားသူများကတော့ ကျောပိုးအိတ်ဖြင့် သယ်ယူကြသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လက်နက်များမရှိသူက ပေါက်တူးနှင့်တံစဥ်များကိုယူလာကာ သူတို့သည် တတ်နိုင်သလောက် ဆူညံသံကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြကာ သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာအတွင်း တောင်ထဲသို့တိတ်တိတ်လေး ဝင်သွားကြတော့သည်။

အန္တရာယ်ကင်းအောင်နေပြီး အမျိုးသမီးနဲ့ကလေးတွေကိုလဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါဆိုသည့်စကားက သူတို့ပေးနိုင်သည့် အကြံအဉာဏ်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ဒါသည် အဖွဲ့များအကြားတွင် ဘယ်တော့မဆို စိုးရိမ်ပေးရမည့် အရာပင်။

တောင်များအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိကြသည့် ချန်းသရှန်၊ ရှီသလန်နှင့်လုအာ့လန်တို့က ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့တွေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အပြန်လမ်းကို ခြေရာဖျောက်ဖို့အတွက် လမ်းကြောအမျိုးမျိုးကို သုံးကြမှာပါ"

အားလုံးက ထွက်ခွာသွားသည့်နောက်တွင် သူတို့ကိုလိုက်ပို့ပေးကြသည့် လူ၇ယောက်သာ ကျန်ခဲ့လေသည်။ ရှန်းအန်းနှင့်ရှန်းနဥ်တို့ကလဲ အိမ်ထဲမှနေ၍ သိလိုစိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားပြီး လုအဘွားက တခြားသူတွေကို ထပ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါလေ တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ဒုက္ခက ဒီတခါတော့ အားလုံးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေခဲ့ပြီ"

ချန်းအဘွားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ပုခုံးလေးကိုပုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"ရှင်လဲ ဒီကိစ္စကို ကြိုသိနိုင်တာမှမဟုတ်တာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မတို့တွေကလဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စပါးကို မြန်မြန်ပြောင်းရွေ့ရမှပဲ။ အခုအချိန်ကပြီး ရှင်တို့ရဲ့ ခမည်းခမက်ကိုပဲ အထူးသတိထားပြီးတော့ သူတို့ကိုပဲ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်ပါ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုမျှလောက်ရူးမိုက်လှစွာ လမ်းလွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မိပါမည်နည်း။

ချန်းအဘွား လုအဘွား၏ တစ်ယောက်ထဲဆူပူကြိမ်းမောင်းသံမှ သိလိုက်ရလေသည်။ ဝမ်ချွန်းညဏ်၏ နှုတ်စောင့်စည်းခြင်း မရှိသည်က မိသားစု၏သစ္စာရှိမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အိမ်အလည်သွားရင်းက မကောင်းသည့်စကားများ၏ မခံချင်စိတ်ကြောင့် မဆင်မခြင် ရွတ်ဖတ်သရဇယ်မိခဲ့ခြင်းပင်။

ခမည်းခမက်ဟု ပြောလိုက်သည်တွင် လုအဘွား၏မျက်လုံးထဲတွင် သိသာထင်ရှားသည့် ဒေါသတစ်ခုက မီးတောက်သွားတော့သည်။

"ဝမ်ချွန်းညန်က ဒီအတိုင်းပဲမိုက်မဲတာ၊ ဒါပေမဲ့ ခမည်းခမက်နဲ့ သူရဲ့ယောင်းမဖြစ်သူကတော့ လုံးဝကို မလိုတမာစိတ်တွေ ရှိတာလေ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဝမ်အဘိုးကြီးနဲ့သူ့သားတွေကလဲ ဖြူစင်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး။သူတို့အားလုံးက ပုပ်နေတဲ့ပန်းသီး တွေပဲ"

"ဒါကြောင့် သူတို့တွေက အကြောင်းကြားပေးပြီးတာတောင် စပါးတွေကို မဝယ်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ့အစား သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်တွေအတွက် ရိုးအတဲ့ဝမ်ချွန်းညန်ကို ချယ်လှယ်နေကြတာ"

"စပါးတွေကို ချေးငှားဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာလား ဟမ်"

"စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ၊ ကျွန်မက သူတို့ရဲ့ကိုယ်တိုင် ဒီအရသာကို ခံစားရအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်"

လုအဘွားက အံကြိတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်တော့မည့်အပြုံးတစ်ခု ပေါ် ပေါက်လာလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့တွေ စပါးအားလုံး ပြောင်းရွှေ့ပြီးတဲ့အထိ ဒီဘက်ကနေ ကိစ္စအားလုံးကို တည်ငြိမ်အောင် သေချာလုပ်ထားလိုက်ပါ့မယ်"

"သူတို့တွေက စပါးမဝယ်ချင်ဘူးဆိုရင်လဲ ရတယ်လေ။ သူတို့တွေကို စပါးတစ်စေ့မှ မဝယ်ခိုင်းရစေနဲ့"

သူမ၏အပြုံးများကို ကျောချမ်းဖွယ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

...