အခန်း (၅၀၉-၅၁၀)

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၅၀၉)

"သံလိုက်အိမ်မြှောင် ဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်တောင်မှ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ လိုအပ်တာပဲလေ" မစ္စတာချင်က ယင်းယာကိုကြည့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဒါပေမဲ့ မစ္စတာချင် မသိသေးတာတစ်ခုရှိပါတယ်။ သူဌေးယွမ်ဟာ တစ်နှစ်ကို ယွမ် (သန်း ၅၀) လစာနဲ့ ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ စားဖိုမှူးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်ကိုတောင် ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးတာပါ" ယင်းယာက ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"သန်း ၅၀ ဟုတ်လား" မစ္စတာချင် အံ့သြသွားကာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုပမာဏကို တတ်နိုင်သော်လည်း စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ကို ထိုမျှလောက် များပြားသောငွေကြေး ပေးရန်မှာမူ သူကိုယ်တိုင်ပင် တွန့်ဆုတ်နေမိမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး... အဲဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာတချို့ကိုပါ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒါက အမျိုးသားအဆင့် စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုပါ" ယင်းယာက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ ငါထပ်သောက်ဖို့ ဘယ်လိုမှ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးပေါ့" မစ္စတာချင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။ မစ္စတာချင် ထပ်သောက်ချင်တယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ စောစောလာပြီး တန်းစီပေးပါ့မယ်။ ကံကောင်းပြီး အရက်မှာခွင့်ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့" ယင်းယာက နူးညံ့စွာ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို နှောင့်ယှက်ရဦးမှာပေါ့" မစ္စတာချင်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။

"အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ရပါဘူးဗျာ။ လက်ထောက်ယင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပါ" ဒါရိုက်တာက အခွင့်ကောင်းယူကာ ယင်းယာကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ ဂျိုလီကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ယင်းယာက အလုပ်လုပ်ရာမှာ သတိကြီးပြီး အသေးစိတ်ကအစ ဂရုစိုက်တတ်သူပါ"

"ကောင်းပြီ... အရက်လည်း သောက်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" မစ္စတာချင်က ဆန္ဒအလျောက် စကားစလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး။ မစ္စတာချင် ဗိုက်မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား" ဒါရိုက်တာက ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပြောသော်လည်း မစ္စတာချင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... အရက်ကောင်းရှိတဲ့နေရာမှာ စီးပွားရေးဆွေးနွေးမှုတွေက အောင်မြင်တတ်တာ ခင်ဗျားလည်း သိသားပဲ။ အခု ဒီအရက်ကြောင့်ပဲ ငါ့ကတိအတိုင်း ငါလိုက်လျောပေးပါ့မယ်။ အခုပဲ စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးကြရအောင်"

ဒါရိုက်တာက ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းကာ ဂျိုလီကို စာချုပ်ထုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် ယင်းယာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြသော်လည်း မစ္စတာချင်၏ မျက်လုံးများမှာမူ ကုန်သွားပြီဖြစ်သော အရက်အိုးအလွတ်လေးဆီမှ ခွာမရဖြစ်နေဆဲပင်။

"ချီးကျူးနေတာတွေ ရပ်လိုက်တော့။ မနက်ဖြန် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" မစ္စတာချင်က စာချုပ်ကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။ လက်မှတ်ထိုးမည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူသည် ကုန်သည်ပီပီ စာချုပ်ပါ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အလွန်စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးနေသေးသည်။

ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ဝတ္ထုရေးဆရာကတော့ တိုးတိုးလေး ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

"ဟူး... ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လူချမ်းသာကြီးပါလား"

"အဲဒီလိုလည်း ပြောလို့မရဘူး" ဖန်ဟွမ်က အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တားလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။ ရှန်းမင်းလို မိန်းကလေးကို ပြဿနာတွေ ရှာခဲ့တာလေ"

"သူက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်။ ကြည့်လိုက်လေ... သူ အခု သူ့ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ အရက်ကောင်းကိုလည်း သောက်လိုက်ရပြီ၊ စာချုပ်ကိုလည်း စိတ်ကြိုက်ညှိနှိုင်းနေပြီ မဟုတ်လား" ဖန်ဟွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပါတော့သည်။

"သူက အခုထိတော့ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လူချမ်းသာကြီးပဲ" ဝတ္ထုရေးဆရာက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဖန်ဟွမ်ဆိုလိုသည့်အချက်ကို သူ နားလည်သွားသော်လည်း မစ္စတာချင်၏ ပြုမူပုံကိုတော့ အထင်သေးနေဆဲပင်။

ဝတ္ထုရေးဆရာ သိထားသည်မှာ မစ္စတာချင်သည် အစကတည်းက စိတ်တိုနေသော်လည်း ယင်းယာတို့ ကုမ္ပဏီနှင့် စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်နေသဖြင့် မျက်နှာပျက်မည်စိုး၍ ချက်ချင်းထွက်မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အရက်မသောက်ချင်၍ ဒေါသထွက်ပြပြီး ယခု အရက်အရသာကို သိသွားသောအခါမှ ချီးကျူးစကားများ ဆိုနေခြင်းမှာ သူ့အမြင်တွင် အတော်လေး အောက်တန်းကျလှသည်။ ဖန်ဟွမ်ကတော့ ဝတ္ထုရေးဆရာ၏ ဇွဲနပဲကြီးစွာ အပြစ်တင်နေမှုကို ကြည့်ကာ ဘာမှမရှင်းပြတော့ဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွမ်ကျိုးမှာ ဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။ သူသည် ဟင်းလျာအသစ်များအတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

**တုန်ပို (Dongpo)** ဟင်းလျာများ၊ ဆိုလိုသည်မှာ စုတုန်ပို၏ ချက်ပြုတ်နည်းထဲမှ ဟင်း (၅) မျိုးစလုံးကို မကြာမီ ရောင်းရတော့မည်။ ငါးဟင်းပွဲတော်ကို သီးခြားမှာယူမည့်အစား တစ်စုတစ်စည်းတည်း မှာယူနိုင်ရန် သူ စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ညနေခင်းတွင် တန်ဆောင်သည် ဟိုတယ်အခန်းထဲ၌ ဖုန်းကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေသည်။

"ချစ်လေး... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လျိုမေက ရေခွက်တစ်ခွက်ကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ၁၀ နာရီတောင် ထိုးတော့မယ်။ မင်း ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" တန်ဆောင်က ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ရည်းစားဖြစ်သူ ဖုန်းထဲက အကြောင်းအရာကို မြင်သွားမည်စိုး၍ ဖုန်းကို မှောက်ထားလိုက်ခြင်းပင်။

"အင်း... အမေကတော့ ငါ့ကို ဆူဖို့ ဖုန်းဆက်တော့မှာ သေချာတယ်" လျိုမေက အကူအညီမဲ့စွာ ဆိုသည်။

"ည ၁၀ နာရီအထိ ငါနဲ့အတူ ရှိနေပေးနိုင်တာကိုက ငါ့မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေပါပြီ။ မင်း အမေကတော့ မင်းနောက်ကျရင် စိုးရိမ်နေမှာပေါ့" တန်ဆောင်က လျိုမေ၏ ဆံပင်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ချော့မော့လိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲကိုး" လျိုမေက အားကိုးတကြီး ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဒါနဲ့... မင်း ငါနဲ့အတူ ချန်ဒူးမှာ ဘယ်တော့ လာနေမှာလဲ" သူတို့၏ အနေဝေးသည့် ချစ်သူဘဝအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ အမြဲရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အမေ စိတ်မပူအောင် စောစောပြန်လိုက်ပါဦး။ နောက်မှ ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့လေ" တန်ဆောင်က အလိုက်တသိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါဆို အခု ကျွန်မကို ပြန်ပို့ပေးပါဦး" တန်ဆောင်က ကတိပေးလိုက်ရာ လျိုမေက အနည်းငယ် မူနွဲ့သည့်ပုံစံဖြင့် ပြော၏။

"ဒါပေါ့... မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးနိုင်မှာလဲ"

တန်ဆောင်သည် လျိုမေ၏လက်ကို ဆွဲကာ ဟိုတယ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လျိုမေ၏အိမ်က ဟိုတယ်နှင့် မဝေးလှသဖြင့် (၁၀) မိနစ်အတွင်းမှာပင် သူမကို အိမ်အရောက် ပို့ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး တန်ဆောင်လည်း သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတော့သည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တန်ဆောင်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မနက်ဖြန် အားလပ်ရက်ရမည့် သူ၏ချစ်သူ လျိုမေ (သူမကို မယ်မိုင်ဟုလည်း ခေါ်သည်) အတွက် အရသာရှိသော စားသောက်ဆိုင်များကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

"မယ်မိုင်က မနက်ဖြန် အလုပ်နားမှာ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က သူ အရသာရှိတဲ့ တစ်ခုခု စားချင်တယ်လို့ ပြောထားတာ။ ဒီနားမှာ ဘာကောင်းတာရှိလဲ ကြည့်ရအောင်" တန်ဆောင်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူသည် အစားအသောက်ချစ်သူ ရည်းစားတစ်ယောက်ရှိကတည်းက စားသောက်ဆိုင် ရှာဖွေရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်များ၏ ကြော်ငြာများထက် စားသုံးသူများ ကိုယ်တိုင်ပေးထားသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက် များက ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု သူ ယူဆသည်။

"ပထမဆုံးနေရာမှာ ရှိနေတာက... Master Chef Restaurant လို့လည်း ခေါ်တဲ့ ယွမ်ကျိုး ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်လား။ ဒီနာမည်က ဘာလို့ တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုလို ဖြစ်နေရတာလဲ" တန်ဆောင်က စဉ်းစားရင်း မှတ်ချက်များကို နှိပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသော မှတ်ချက်များမှာ အတော်လေးကို ထူးဆန်းနေတော့သည် -

"ဒီစာရင်းမှာ ဘော့စ်ယွမ်က ပထမမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်ဦးမှာလဲ" — တီမိုရဲ့ မေ့လျော့နေတဲ့မှို

"တကယ်တော့ ယွမ်ကျိုးရဲ့ဆိုင်ကို သွားစားဖို့ ကျွန်တော် အကြံမပေးပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ပါ လာစားရင် ကျွန်တော့်အတွက် တန်းစီရတာ အရမ်းကြာသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် မကောင်းတဲ့မှတ်ချက်‌ပေးလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်အထိ အတ္တကြီးတာ" — ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေသူ

"လူတိုင်းက ကောင်းတယ်လို့ ပြောနေကြတော့ ကျွန်မကတော့ တခြားတစ်ခု ပြောချင်ပါတယ်။ သူဌေးယွမ်... ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ တကယ်ပဲ မစဉ်းစားဘူးလားဟင် ရှင်သာ ကျွန်မကို လက်ထပ်ရင် တခြားသူတွေအတွက် ချက်ပေးစရာ မလိုတော့ဘဲ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ အနားမှာ ချက်ပေးလို့ ရတာပေါ့" — ဘဝဆိုတာ အိပ်မက်တစ်ခု

"ဆိုင်က နည်းနည်းသေးပေမယ့် အရသာကတော့ ထိပ်တန်းပါပဲ။ ဈေးနှုန်းကလည်း အဆင့်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ အဲဒီဆိုင်ကို စိတ်ကောက်နေတဲ့ ရည်းစားနဲ့အတူ သွားဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ရန်ဖြစ်ထားပါစေ... အဲဒီက အစားအစာတွေကို စားပြီးရင်တော့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားပါလိမ့်မယ်" — *ရွှေရောင်ကောင်းချီးမင်္ဂလာ*

>

>

"ဟင်... ဘာလို့ မှတ်ချက်တွေ အားလုံးက ကောင်းသတင်းတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာလဲ" တန်ဆောင်က မယုံနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာလောက်အထိ လှန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ဝေဖန်ထားသည်ကို မတွေ့ရပေ။ ကြယ်တစ်ပွင့် (Rating 1) ပေးထားသော မှတ်ချက်မှာပင် "ဆိုင်က အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ လူတွေများလာမှာ စိုးရိမ်လို့" ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မျိုးသာ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ လွန်သွားပြီ။ အကြံပြုချက် ဖိုရမ်ထဲမှာ သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်" တန်ဆောင်က ဝက်ဘ်စာမျက်နှာကို ပိတ်ပြီး ပို၍ ခိုင်လုံသော အထောက်အထားများကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပါတော့သည်။

အပိုင်း (၅၀၉)

(ပြီးပါပြီ)

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၅၁၀)

"ဒီနေ့ခေတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက မယုံရတော့ဘူး" တန်ဆောင်က ခေါင်းကို အကူအညီမဲ့စွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူ့အမြင်အရတော့ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ဆိုင်ဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် အဆိုးဝေဖန်ချက်အနည်းငယ်တော့ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ငွေစက္ကူကိုပင် မကြိုက်သည့်သူ ရှိသေးသည်ဆိုလျှင် စားသောက်ဆိုင်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မသေချာပေ။ သူသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အခြားဖိုရမ်တစ်ခုကို ထပ်မံဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုဖိုရမ်မှာ ယွမ်ကျိုး၏အစ်ကို ဆွန်မင်း မကြာခဏသွားလေ့ရှိသော အစားအ‌သောက်ဖိုရမ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဆွန်မင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ထိုဖိုရမ်သည် ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်အကြောင်း ဆွေးနွေးသည့် အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေလေပြီ။

ယခုအခါ ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်သည် ချန်ဒူးမြို့ အစားအသောက်လောက၏ "စံသတ်မှတ်ချက်" တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဥပမာ-

"ဒီဟင်းက ယွမ်ကျိုးဆိုင်ထက် တစ်ဆင့်နိမ့်တယ်"

"ဒီဆိုင်ကတော့ ယွမ်ကျိုးဆိုင်ထက် နှစ်ဆင့်လောက် နိမ့်တယ်"

* "ယွမ်ကျိုးဆိုင်ထက် သုံးဆင့်လောက်နိမ့်တဲ့ ဟင်းတွေကိုတောင် သေသေချာချာ မြည်းစမ်းကြည့်သင့်တယ်" စသည်ဖြင့် ပြောစမှတ်ပြုလာကြသည်။

ထိုအခါမှ တန်ဆောင်သည် ချန်ဒူးသို့ စရောက်စဉ်က ဖုန်းထဲတွင် အကြံပြုချက်တက်လာခဲ့သော ဆိုင်အမည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"ဒါ... မဲလိမ်လည်မှုတွေနဲ့ အဆင့် (၁) ချိတ်ထားတဲ့ဆိုင် မဟုတ်လား" တန်ဆောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီဖိုရမ်တောင် လူပြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ဒီဆိုင်ရှင်က ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာလို့ မဲဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် သုံးထားတာလဲ"

သူသည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အထိရောက်ဆုံးဆိုသော အခြားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်စာရင်းများကို ထပ်မံရှာဖွေသည်။ သို့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။ အသက်သာဆုံး၊ အရသာအရှိဆုံး၊ အထူးခြားဆုံး သို့မဟုတ် အသေးဆုံး မည်သည့်စာရင်းတွင်မဆို ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်က ထိပ်ဆုံးမှာသာ ရှိနေသည်။

"သေစမ်း ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကပဲ ကြာရှည်ခံနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့မျက်စိပဲ မှုန်နေလို့လား" တန်ဆောင်သည် နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

"အေးလေ... မင်းနိုင်တယ်လို့ပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ မနက်ဖြန် မယ်မိုင်ကို မင်းဆိုင် ခေါ်သွားမယ်။ အရသာမရှိလို့ကတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တိုင်းမှာ negative feedback တွေ ပေးပစ်မယ်။ ဒါကတော့ ၁၀၀% သေချာတယ်" တန်ဆောင်က ဖုန်းထဲက ယွမ်ကျိုးပုံကိုကြည့်ကာ ကြိမ်းဝါးပြီးမှ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယွမ်ကျိုး၏ ဘားဆိုင်ပိတ်ရန် အချိန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်တော့ အမြဲရှိနေတတ်သော ရှန်မင်းအစား ယင်းယာက နောက်ဆုံးထိ ကျန်နေခဲ့သည်။

"တော်တော်နောက်ကျနေပြီ... အစောကြီး ပြန်သွားတော့လေ" ယွမ်ကျိုးက မီးဖိုချောင်ထဲမှနေ၍ ယင်းယာကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ရှင်ရော မအိပ်သေးဘူးလား" ယင်းယာက ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်ကာ နားရွက်လေးများ နီရဲလာပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... တံခါးပိတ်ဖို့ စောင့်နေတာ" ယွမ်ကျိုးက သဘာဝကျကျပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အိုး... ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ သွားတော့မယ်" ယွမ်ကျိုး၏ တုံးတိတိ စကားကြောင့် ယင်းယာမှာ ဆွံ့အသွားရရှာသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ပြေစေရန် တောင့်တောင့်ကြီး လှည့်ထွက်ပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"ဂရုစိုက်သွားဦး" ယွမ်ကျိုးက နောက်မှနေ၍ ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"သိပါပြီ... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" ယင်းယာသည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ခေတ္တရပ်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ယွမ်ကျိုးကတော့ "ရပါတယ်" ဟုသာ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ယင်းယာက သူ့ကို ဘာကြောင့် ကျေးဇူးတင်သနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော်လည်း "မိန်းမတစ်ယောက် ဘာပဲပြောပြော အလိုက်သင့် ပြန်ထူးရုံကလွဲလို့ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မလုပ်သင့်ဘူး" ဟူသော သူများပြောစကားကိုတော့ သူ မှတ်သားထားမိသည်။ ယင်းယာမှာမူ သူမ၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံ တကောက်ကောက်ဖြင့် အားကိုးရာမဲ့စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလေပြီ။

ယင်းယာ ထွက်သွားသည်နှင့် ယွမ်ကျိုးသည် "ဟွမ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"မိန်းမတွေက တကယ်ကို နားလည်ရခက်တာပဲ" ယင်းယာ တစ်ခုခုကို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်ကို သူ ရိပ်မိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကိုမူ တွေးမရပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဘရော့က် ကို သွားကြည့်ဦးမှ။ ဒီကောင်လေးက ခွေးမလေးတွေကို စိတ်ဝင်စားပေမဲ့ လူပျိုခွေးတစ်ကောင်လိုတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တာပဲ" ဟု ယွမ်ကျိုးက ဆိုင်နောက်ဘက် အမှိုက်ပုံးနားမှာ နေလေ့ရှိသော ခွေးလေးအကြောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

ယွမ်ကျိုးသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည် ကို ပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်ကာ နောက်ဖေးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ခွေးလေး ဘရော့က်က ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"ကောင်လေးရေ... မင်း ဒီမှာ နေ့တိုင်း စောင့်နေတာကို ငါ မြင်ပေမဲ့၊ ငါပေးတဲ့ ဟင်းရည်ကို မင်း သောက်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးနော်" ယွမ်ကျိုးက ပန်းကန်လုံးကို ချပေးရင်း ခပ်စစ ပြောလိုက်သည်။

"ဝု... ဝု..." ဘရော့က်က ယွမ်ကျိုး၏ တိုင်ကြားချက်ကို မကျေနပ်သလို ပြန်ဟောင်သည်။

"ဟေး... အခု မင်းက ငါ့ဆီက အလကားစားနေတာနော်။ ပြီးတော့ မင်းက ဟိုမှာ တခြားခွေးတစ်ကောင်ကိုတောင် ထောက်ပံ့နေသေးတယ်... ငါ ဒါကို မသိဘူး ထင်နေလား။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုများ ပြန်ဟောင်ရဲတာလဲ" ယွမ်ကျိုးက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဘရော့သ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပန်းကန်လုံးကို ပါးစပ်ဖြင့် ခဲကာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားတော့သည်။

"မင်းကတော့ တကယ့် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ပဲ... ငါ ပြင်ပေးတဲ့ အစားအစာကို တခြားခွေးကို ကျွေးဖို့ သုံးတယ်ပေါ့လေ" ယွမ်ကျိုးက ဒေါသတကြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မမြင်ရလျှင် စိတ်မညစ်ရတော့ဟု သူ တွေးလိုက်ခြင်းပင်။

အမှန်တော့ ဘရော့က်က ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ ညတိုင်း လာအိပ်ပြီး ဆိုင်ကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့သည်ကို ယွမ်ကျိုး မသိရှာပေ။

"ဝု... ဝု..."

ဘရော့က်သည် ပန်းကန်လုံးကို သင့်တော်သော နေရာတွင် ချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဟောင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အရိပ်ထဲမှ ပိန်လှီသော ခွေးမလေးတစ်ကောင် ထွက်လာပြီး ဘရော့က်ကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာတော့သည်။ သူမသည် ဘရော့က်၏ ခေါင်းကို ချွဲနွဲ့စွာ တိုးဝှေ့ပြီးနောက်မှ ယွမ်ကျိုး ပေးလိုက်သော ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည်ကို အားပါးတရ သောက်တော့သည်။

ဘရော့က်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေရင်း အားနည်းလှသော ခွေးမလေးက သူပေးသည့် ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"စောစောအိပ်ပြီး စောစောထပါ။ ဒါမှ ကျန်းမာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ်"

ရေချိုးပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးသည် မှန်ထဲတွင် သူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ကြည့်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နေ့ကျရင် ငါ့မှာ ဝမ်းဗိုက် ကြွက်သားရှစ်ခုကျော် ရှိရမယ်" ဆံပင်သုတ်ရင်း အိပ်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါလည်း ရည်းစားတစ်ယောက်လောက် ရှာရမယ်" ယွမ်ကျိုး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ရည်းစားရပြီးနောက် ပျော်ရွှင်သောဘဝကို စိတ်ကူးယဉ်လေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ဖက်တွင်မူ "ပျောက်ဆုံးနေသော အမျိုးသမီးများ" အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းချန်ရှီသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ မန်နေဂျာကျန်း။ ကျွန်တော် Shengshi Group က လီဝမ်တောင်ပါ"

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းချန်ရှီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ မန်နေဂျာလီ။ ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ဖုန်းဆက်တာလဲ"

ကျန်းချန်ရှီသည် လီဝမ်တောင်ကို သိသည်။ သူသည်လည်း သူမကဲ့သို့ စီးပွားရေးလောကတွင် သုညဘဝမှစပြီး ကြိုးစားခဲ့သော ခက်ထန်သည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မရင်းနှီးကြပေ။

"မန်နေဂျာကျန်း... အခုလို နောက်ကျမှ နှောင့်ယှက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မေးစရာလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ" လီဝမ်တောင်၏ အသံက ယဉ်ကျေးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... မေးကြည့်ပါ" ကျန်းချန်ရှီက ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး သပ်တင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျန်းက မစ္စစ်လေယီ ကို ငံပြာရည်ဝက်သားချက်ချက်နဲ့ ထမင်းကြော် ကျွေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလကို ကြားမိလို့ပါ။ အဲဒါ တကယ်ပဲလား"

"ဟုတ်ပါတယ်... မန်နေဂျာလီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲရှင့်"

"ဒီလိုပါ... ကျွန်တော့်ဇနီးက ထမင်းနဲ့လုပ်တဲ့ဟင်းတွေကို အရမ်းကြိုက်ပေမဲ့ ဆိုင်ကောင်းကောင်းကို မတွေ့ဖူးသေးလို့ပါ။ မန်နေဂျာကျန်းက ကျွန်တော့်ကို အကြံပြုချက်လေးတွေ ပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လီဝမ်တောင်က အမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

" ကိစ္စသေးသေးလေးပဲ။ တောင်ရှီလမ်း အမှတ် ၁၄ ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီက သူဌေးက ဆန်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ အစားအစာ အမျိုးအစား ၁၀၀ ကျော်ကို ချက်ပြုတ်နိုင်တဲ့သူပါ။ ခင်ဗျားတို့ သွားစားကြည့်ရင် သဘောကျမယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ကျန်းချန်ရှီက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် လိပ်စာပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မန်နေဂျာကျန်း။ ညကြီးနှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ်... တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်နိုင်မယ်လို့လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်နော်" ကျန်းချန်ရှီက လုပ်ငန်းသဘောအရပါ စကားနာထိုးလိုက်ရာ လီဝမ်တောင်ကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောတူလိုက်ပြီး ဖုန်းချသွားကြသည်။

"ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ထမင်းနဲ့လုပ်ထားတဲ့ဟင်းအမျိုး ၁၀၀ ကို စားချင်နေတာလား... ဟင်းဟင်း။ ငါလည်း သူဌေးလေးယွမ်ဆီ သွားလည်သင့်ပြီ ထင်တယ်" ကျန်းချန်ရှီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတော့သည်။

အပိုင်း (၅၁၀)

(ပြီးပါပြီ)