အခန်း (၅၁၉-၅၂၀)

ယွမ်ကျိုး ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၅၁၉)

ဟင်းလျာများကို စားသုံးသူတစ်ဦးချင်းစီ၏ လိုအပ်ချက်နှင့်အညီ ချိန်ညှိချက်ပြုတ်သင့်သည်ဟူသော အသိကို ရရှိပြီးနောက် ယွမ်ကျိုး၏ ပုံစံမှာ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် များစွာပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် ကျိုကျာနှင့် ရှန်မင်တို့က မှာယူမှုများကို တင်ပြသည့်အခါတိုင်း သို့မဟုတ် ဟင်းမချက်မီတွင် သူသည် ဖောက်သည်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်တတ်သည့် အလေ့အကျင့်လေးတစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့သည်။

"ထမင်းဖြူတစ်ပွဲ၊ အမျိုးတစ်ရာထမင်း ထဲက ထမင်းတစ်ပန်းကန်နဲ့ ဖရဲသီးဖျော်ရည်တစ်ခွက် ပေးပါ"

စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အစားအသောက်ဝေဖန်ရေးဆရာကြီး လီယန်ယီ က မှာယူလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် အမြဲပါလေ့ရှိသော တပည့်ဖြစ်သူ ယန်ကျားက ဆရာဖြစ်သူအတွက် နေရာတကျဖြစ်အောင် ကူညီပေးပြီးနောက် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်၊ နောက်မှ ပြန်လာကြိုမယ်"

လီယန်ယီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ယွမ်ကျိုးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တပည့်ဖြစ်သူကိုပင် လှည့်မကြည့်ပေ။

"ဒါနဲ့ မစ္စတာလီ... ကျွန်တော်တို့ 'ငါးဟင်းပွဲတော်' ကို အတူတူ စားကြမလား" ဝူဟိုင်းက လိမ္မာပါးနပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်းရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ငါ့ဆီ ရောင်းချင်လို့လား" လီယန်ယီက ဝူဟိုင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကဲခတ်မိ၍ ပြန်မေးသည်။

"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ကြည့်စမ်း၊ ခင်ဗျားက ဝေဖန်ရေးသမား ကျွန်တော်က ပန်းချီဆရာ၊ အနုပညာရှင် အချင်းချင်း အတူတူစားရင် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားမှာပေါ့" ဝူဟိုင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖျောင်းဖျသည်။

"ငါတို့က ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ" လီယန်ယီက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ဆိုသည်။

"အဲဒါကြောင့် အတူတူစားသင့်တာပေါ့... ဒါမှ ပိုပြီး ထူးခြားတဲ့ ပွဲတော်လို့ ခေါ်လို့ရမှာ" ဝူဟိုင်းက ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူကအရှုံးပေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ကျွန်တော့်ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီစားသောက်ဆိုင်အကြောင်း မှတ်ချက်ပေးချင်တယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး ကျွန်တော့်ကို ညစာကျွေးရုံပဲ"

"ငါက ဒီစားသောက်ဆိုင်အကြောင်း မှတ်ချက်မပေးဘူး" လီယန်ယီက ပြန်ပြော၏။

"မှတ်ချက်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေလို စကားပြောကြတာပါ"

ဝူဟိုင်းက လီယန်ယီကို အမျိုးမျိုး လိမ်လည်ဖြားယောင်းနေချိန်တွင်

ကျိုကျာမှာ မီးဖိုချောင်နှင့် ခန်းမအကြား ကူးချည်သန်းချည်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် ဖောက်သည်များ၏ စကားပြောသံ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများဖြင့် စည်ကား ဆူညံနေတော့သည်။

"ဒီမှာ ကြက်ဥထမင်းကြော်... သုံးဆောင်ပါဦး"

"ဖီးနစ်အမြီး ပုစွန်တစ်ပွဲ"

"ဒုံပို ဝက်သားဒူးဆစ် တစ်ပန်းကန်"

ကျိုကျာ၏ အသံမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုစဉ် ဖောက်သည်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟမ် ဒီနေ့ ကြက်ဥထမင်းကြော်က ပိုပြီး အရသာရှိနေသလိုပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်စားနေတဲ့ ပုစွန်အရသာကလည်း အရင်ကထက် နည်းနည်း ထူးခြားနေသလို ခံစားရတယ်" ဖီးနစ်အမြီးပုစွန် မှာထားသူကလည်း အံ့အားသင့်စွာ ထောက်ခံသည်။

"ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလောက် မြည်းခွင့်ပေးပါလား" ထမင်းကြော်စားသူက ပြောသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဟင်းလျာချင်း ဖလှယ်၍ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အမ်... အရသာက အတူတူပါပဲ" ပုစွန်စားသူက ထမင်းကြော်ကို မြည်းပြီးနောက် ဘာမှ ထူးခြားမှုကို မခံစားမိကြောင်း ပြောသည်။

"မင်းပုစွန်က အရင်လိုပဲ ကြွပ်ရွပြီး ချိုပါတယ်။ အရသာက ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်" ထမင်းကြော်စားသူကလည်း ပြန်ပြောသည်။

အမှန်စင်စစ် ယွမ်ကျိုးသည် ဟင်းလျာ၏ အခြေခံအရသာကို ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စားသုံးသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေနှင့် လိုအပ်ချက်ပေါ်မူတည်၍ အချိုးအစားကို သိမ်မွေ့စွာ ချိန်ညှိပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူက မြည်းစမ်းကြည့်လျှင် ထိုထူးခြားမှုကို မသိနိုင်ဘဲ စားသုံးသူကိုယ်တိုင်သာလျှင် မိမိနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော "ပြီးပြည့်စုံသည့် အရသာ" ကို ခံစားရရှိနေခြင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။

ထိုဖောက်သည်နှစ်ဦး၏ ပြောဆိုသံကို ကြားပြီးနောက် အခြားသော ဖောက်သည်များသည်လည်း မိမိတို့ရှေ့ရှိ ဟင်းလျာများကို ပိုမိုအာရုံစိုက်၍ မြည်းစမ်းလာကြသည်။ ထိုအခါ သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲမှ အရသာများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြည့်စုံကာ ထူးကဲကောင်းမွန်နေကြောင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခွင်၌ ကျေနပ်အားရစွာ သက်ပြင်းချသံများ၊ ချီးကျူးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီမှာ မစ္စတာလီမှာထားတဲ့ ပါးလွာတဲ့ အမဲသားချပ်၊ အမျိုး(၁၀၀)ထမင်း နဲ့ ဖရဲသီးဖျော်ရည်ပါ။ အချိန်ယူပြီး သုံးဆောင်ပါဦး" ကျိုကျာက ပန်းကန်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီစဉ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ" လီယန်ယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် စကားမစဲတမ်း ပြောဆိုနေသော ဝူဟိုင်းကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

"အိုကေလေ..." ဝူဟိုင်းမှာ လုံးဝမတွန့်ဆုတ်ဘဲ အခြားဖောက်သည်များကို လှည့်ကြည့်ကာ အကဲခတ်နေတော့သည်။

"ဟမ်... ပါးစပ်ထဲ ထိလိုက်တာနဲ့ အရည်ပျော်သွားပြီး ရနံ့သင်းသင်းနဲ့ စပ်စပ်လေးပါလား။ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ"

လီယန်ယီသည် အမဲသားတစ်ချပ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရုံဖြင့် သိသိသာသာ ကွာခြားသွားသော အရသာကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကွာခြားချက်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူသည် ထမင်းကိုပင် မတို့ဘဲ အမဲသားပန်းကန်လုံးကိုသာ အာရုံစိုက်၍ စားသုံးလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ နောက်ဆက်တွဲအရသာကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်ပြီးနောက် သူသည် ဆိုင်ထဲရှိ အခြားဖောက်သည်များကိုပါ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်လေသည်။

လီယန်ယီသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အစာစားချိန်တွင် စကားပြောလေ့မရှိသော အကျင့်ရှိသူဖြစ်ရာ သူ ထပ်မံစကားပြောဆိုချိန်တွင် သူ၏ရှေ့မှ ပန်းကန်များမှာ ပြောင်သလင်းခါနေပြီဖြစ်သည်။

"သူဌေးယွမ်... ခင်ဗျားရဲ့ ဟင်းလျာတွေက အခုဆိုရင် လူသားဆန်တဲ့ နွေးထွေးမှုရဲ့ အရသာ ရှိလာသလိုပဲ" လီယန်ယီက ပန်းကန်များ လာသိမ်းသော ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..." ယွမ်ကျိုးက ပန်းကန်များကို ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" လီယန်ယီသည် အားရပါးရ ရယ်မောပြီးနောက် ကျေနပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"လူသားဆန်တဲ့ နွေးထွေးမှုရဲ့ အရသာဆိုတာ ဘာလဲဟ" ဝူဟိုင်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆိုင်ထဲရှိ အခြားဖောက်သည်များမှာ ထိုစကားကို ချက်ချင်းနားလည်သွားကြသည်။ ယွမ်ကျိုး၏ ဟင်းလျာအရသာများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း ဖောက်သည်တိုင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအနည်းငယ်သော ကွာခြားချက်လေးကပင် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲသို့ နွေးထွေးမှုများစွာ ယူဆောင်လာပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ မိမိ၏ လိုအပ်ချက်ကို တစ်ဖက်လူက သေချာဂရုစိုက်ပြီး ဆက်ဆံပေးခြင်းခံရသည်မှာ အလွန်ပင် ခံစားချက်ကောင်းလှသည်။

"သူဌေးယွမ်က ငါတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မင်းသားလေး ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်။ ဟင်းကို အရသာရှိအောင် ချက်တတ်ရုံတင်မကဘဲ လူတွေကိုလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံတတ်သေးတယ်" ဆိုင်ထဲရှိ အမျိုးသမီးဖောက်သည်များက တွေးတောရင်း ကြည်နူးနေကြသည်။

အမျိုးသားဖောက်သည်များမှာလည်း မိမိတို့ ရွေးချယ်ထားသော ဤစားသောက်ဆိုင်မှာ အဆင့်အတန်းရှိပြီး နှလုံးသားကို ဂရုစိုက်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိကာ အတော်လေး ဂုဏ်ယူနေကြပါတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ယွမ်ကျိုးသည် အားကစားဝတ်စုံလဲကာ ပုံမှန်အတိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"တာတာတာ"

သူ၏ပြေးလွှားနေသည့် ခြေသံများမှာ နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့်အတူ သဟဇာတဖြစ်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူ၏ဆိုင်ရှေ့လမ်းမသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အဝေးမှပင် အန်တီတောင်၏ ဆိုင်တံခါး ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အန်တီတောင်သည် အနက်ရောင် သိုးမွှေးဂျာကင်နှင့် မီးခိုးရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် နက်ပြာရောင် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယွမ်ကျိုးသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အရှေ့သို့ ဆက်မပြေးသလို၊ အသံလည်း မထွက်ဘဲ အန်တီတောင်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ခရီးလမ်း တစ်လျှောက်လုံး ဘေးကင်းပါစေ အန်တီ..."

ယွမ်ကျိုးက တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းပေးပြီးနောက် သူ၏ လေ့ကျင့်ခန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ပြန်ပြေးလိုက်တော့သည်။ အန်တီတောင် ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှု မရှိလှသော်လည်း၊ ဖောက်သည်ဟောင်းများက ဤနေရာတွင် အဝတ်လျှော်ဆိုင်လေး မရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိကြပေမည်။ ယွမ်ကျိုးမှာ အိမ်နီးချင်းဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် မလောသေးဘဲ သူ၏ နေ့စဉ်အချိန်ဇယားအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

---

"ဒင်လင်လင်... ဒင်လင်လင်..."

ယွမ်ကျိုး၏ ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ကိုင်ကြည့်ပြီး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ဟိုင်း... စွန်မင်း"

"ဟားဟား... သံလိုက်အိမ်မြှောင် မင်း ဒီနှစ် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" ဖုန်းတစ်ဖက်မှ စွန်မင်း၏ နွေးထွေးသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နှစ်သစ်ကူးမှာ ဆိုင်မပိတ်ဘူး" ယွမ်ကျိုးက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီး ပါတီပွဲလုပ်ကြရင်ကော" စွန်မင်းက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် မေးသည်။

"မလိုပါဘူး... မင်း ဒီကို မရောက်တာတောင် ကြာပြီပဲ" ယွမ်ကျိုးက ရှားရှားပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေ မေ့လိုက်စမ်းပါ... အခု ငါ Blind Dateကနေ ရည်းစားရနေပြီလေ။ မိသားစုကလည်း ငါ့ကို ချုပ်ကိုင်ထားသလိုခံစားနေရတယ်" စွန်မင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ကြွားလိုက်သည်။

"အော်... ဒါဆို မင်းလည်း မကြာခင် အဖေ ဖြစ်တော့မှာပေါ့။ ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ယွမ်ကျိုးက ဂရုမစိုက်သလို လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေဆဲမို့ ဤစကားမှာ အမှန်တကယ် ဂုဏ်ပြုနေခြင်းလား သရော်နေခြင်းလားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

"မင်းကလည်း အရမ်းတွေးလွန်းတယ်... ငါ့မှာ ရည်းစားပဲ ရှိသေးတာပါ။ သူက ဒီမြို့သူ မဟုတ်လို့ သူ့ဇာတိကို ငါ လိုက်သွားနေရတာ" စွန်မင်းက ရှင်းပြသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ့ရည်းစားမှာ အရမ်းလှတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ကွ။ မင်း သူနဲ့ တွေ့ကြည့်ချင်လား"

"ငါ ချိန်းတွေ့ဖို့ မလိုဘူး" ယွမ်ကျိုးက ပြတ်သားစွာ ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ပါတော့သည်။

သူသည် ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိပါတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ နွေဦးရာသီကတော့ ရောက်ဖို့ လိုသေးတယ် ထင်ပါရဲ့"

ယွမ်ကျိုး ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၅၁၉)

ပြီးပါပြီ။

ယွမ်ကျိုး ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၅၂၀)

အေးလှသော ဤဆောင်းရာသီတွင် ယွမ်ကျိုးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စွန်မင်း၏ ကြွားဝါမှုများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်အပန်းပြေစေရန်နှင့် ဖောက်သည်များကို အံ့အားသင့်စေရန် ဟင်းလျာအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီဟင်းက အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပဲ ရွေးလိုက်မယ်"

ယွမ်ကျိုးသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ စနစ်ပေးထားသော ဟင်းချက်နည်းများထဲမှ တစ်ခုကို အသေအချာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုဟင်းလျာကို နေ့လယ်စာအဖြစ် ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်မြည်းစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရောင်းချခြင်းမပြုမီ နောက်ဆုံးစစ်ဆေးမှုအဖြစ် သူ၏လက်ရာကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ခဏနေဦး... ဒီဟင်းကို ဒီတိုင်း ရောင်းလို့မဖြစ်သေးဘူး"

ယွမ်ကျိုးသည် ထိုဟင်းလျာ၏ အသေးစိတ်ရှင်းလင်းချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုရသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ လက်ထောက်ဖြစ်သူ ကျိုကျာထံသို့ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပို့လိုက်သည်။

“တင်းတောင်”

ကျိုကျာ၏ဖုန်းမှ သာယာသော အသိပေးသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ

[သူဌေးယွမ်ထံမှ မက်ဆေ့ချ်] - "ဒီညနေ ဟင်းအသစ်တစ်မျိုး ရောင်းမယ်။ ဒါက အခုချိန် ငါ့ဆိုင်မှာ ဈေးအကြီးဆုံး ဟင်းပွဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဖောက်သည်တွေကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားပေးထားပါ"

"ဈေးအကြီးဆုံး ဟင်းပွဲလား သူဌေးက ဘာတွေ ထပ်ချက်ပြန်ပြီလဲ မသိဘူး" ကျိုကျာမှာ အလွန်စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဆိုင်၏ ဖောက်သည်များ စုဖွဲ့ထားသော Group ထဲတွင် ကြေညာချက် တင်လိုက်တော့သည်။

[ကျားကျား (Zhu Jia)] - "သူဌေးယွမ်က ဒီညနေဟင်းအသစ် ထွက်မယ်လို့ အကြောင်းကြားလာပါတယ်။ အဲဒါက ဆိုင်ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဈေးအကြီးဆုံး ဟင်းပွဲလို့ လည်းပြောပါတယ်။ ဘာဟင်းဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူ ခန့်မှန်းနိုင်မလဲ"

Group ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။

[ဝူဟိုင်း] - "ဟင်းအသစ် ထပ်လာပြန်ပြီလား နေ့လယ်စာတုန်းက မဟုတ်ဘူးလား" (ဝူဟိုင်းသည် သူ၏ အမည်ပြောင်ကို နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲလေ့ရှိသည်)

[ရှူးဟွာချင်းချွန်း (Shu Hua)] - "ဈေးအကြီးဆုံးလား... သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေအရဆိုရင် ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ငွေတွေ ပြောင်တော့မှာပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာကြီး"

[Night Willow] - "ဟေး... ချင်းလေး၊ မင်းက ချမ်းသာတဲ့သူပဲ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့လို ဆင်းရဲသားကသာ ဈေးသက်သာပါစေလို့ ဆုတောင်းနေရတာ"

[ရှူးဟွာချင်းချွန်း] - "ကျွန်မကို ချင်းလေးလို့ မခေါ်နဲ့"

Group ထဲတွင် နာမည်ခေါ်သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချင်းချင်း နောက်ပြောင်နေကြစဉ် မန်မန်က ဝင်ရောက်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

[မန်မန်] - "ခေါင်းစဉ်မပြောင်းကြပါနဲ့ဦး။ အခု အဓိကက ဘာဟင်းလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြဖို့လေ"

မန်မန် ဝင်လာသဖြင့် အာရုံများ ပြန်လည်စုစည်းသွားသော်လည်း ဝူဟိုင်းမှာ ဖုန်းပိတ်ကာ ဆိုင်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သည့်ဟင်းဖြစ်ဖြစ်၊ ဈေးမည်မျှပင်ကြီးကြီး သူကတော့ ဝယ်စားနိုင်စွမ်း ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

မကြာမီမှာပင် ထိုသတင်းမှာ အစားအသောက် ဝဘ်ဆိုဒ်များနှင့် ဖိုရမ်များတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ယွမ်ကျိုး၏ ဟင်းလျာအသစ်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော လှည့်ကွက်များ ပါဝင်နေသည် သတင်းထွက်နေသဖြင့် လူအများကြားတွင် အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကြိုက်နှစ်သက်သည့် လျိုမေပင်လျှင် ထိုသတင်းကို သိရှိသွားပြီး ချက်ချင်း သူမ၏ချစ်သူ တန်‌ဆောင်ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။

"ချစ်လေး... တို့တွေ နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားစားခဲ့တဲ့ ဆိုင်မှာ ဟင်းလျာအသစ် ထွက်မယ်တဲ့။ ဈေးအကြီးဆုံးလို့လည်း ပြောနေကြတယ်!"

"ကိုယ် မင်းဆီ လာလည်မှာကို စောင့်နေနော်။ နောက်တစ်ခါ အတူတူ သွားစားကြမယ်" တန်ဆောင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ... တို့ဆိုလိုတာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ ဒီဟင်းလျာအသစ်ရဲ့ ဈေးနှုန်းက အရမ်းကြီးလွန်းလို့ ယွမ်ကျိုးရဲ့ ဆိုင်မှာရှိသမျှ ဟင်းတွေအားလုံး ပေါင်းထားတဲ့ ဈေးထက်တောင် ပိုကြီးတယ်လို့ ပြောနေကြတာ" လျိုမေက သူမ၏ ချစ်သူကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဂျီကျရင်း ပြောပြသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... နောက်လ မင်းမွေးနေ့ပဲလေ။ ဒီဟင်းကို မင်းအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ကျွေးပါ့မယ်" တန်ဆောင်က သူ၏ အသည်းခိုက်မတတ် အိတ်ကပ်ပြောင်မည့် အရေးကို အံကြိတ်ကာ သေချာစွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ဒါက တို့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေါ့နော်" လျိုမေ၏ အာရုံမှာ ဈေးနှုန်းကြီးသည့်အချက်မှ မွေးနေ့လက်ဆောင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

ကောလာဟလများ၏ သဘောသဘာဝမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုးက အစပိုင်းတွင် "သူ့ဆိုင်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဈေးအကြီးဆုံး" ဟုသာ ပြောခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားဖြင့် ပြင်ပသို့ ရောက်သွားသောအခါ "ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် ဈေးအကြီးဆုံး" ဟူသော ပုံစံမျိုးအထိ ပုံကြီးချဲ့သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွမ်ကျိုးမှာ ထိုသြဇာလွှမ်းမိုးမှု ဤမျှကြီးမားသွားမည်ကို မသိဘဲ နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းအသစ်ကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ချက်ပြုတ်စမ်းသပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

---

တစ်ဖက်တွင်လည်း... တရုတ်စားဖိုမှူးများအဖွဲ့ချုပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌ ကျိုးရှီကျဲသည် ပြင်သစ်သို့ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ လှမ်း၍ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

" ချူးရှောင်... ဒါ ငါ ကျိုးရှီကျဲ ပါ"

"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌကျိုး" ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ချူးရှောင်၏ အသံမှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ပြင်သစ်တွင် ယခုအချိန်မှာ အတော်လေး ညနက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

"စားဖိုမှူးများအသင်းအတွက် အဖွဲ့ဝင်အသစ် မှတ်ပုံတင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ကျိုးရှီကျဲက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ယောက်ကို အကြံပြုနိုင်သလို၊ ခင်ဗျားလည်း အကြံပြုနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား" ချူးရှောင်က တည့်တိုးပင် ဆိုသည်။

"မင်းက ယွမ်ကျိုးကို အဲဒီအသင်းထဲဝင်ဖို့ တကယ်ပဲ အကြံပြုမှာလား" ကျိုးရှီကျဲက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ချူးရှောင်က ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှနေ၍ ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူ့လက်ချက်နဲ့ မင်း ရှုံးနိမ့်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား" ကျိုးရှီကျဲက စနောက်သလိုလိုဖြင့် မေးရင်းဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လီယန်ယီဆီက ကြားရတာတော့ အဲဒီလူငယ်လေးက အခုတလောမှာ သိသိသာသာကြီး တိုးတက်လာတယ်လို့ ဆိုတယ်"

"ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး" ချူးရှောင်က ယွမ်ကျိုး၏ တိုးတက်မှုအကြောင်းကို မမေးဘဲ သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကိုသာ ပြတ်သားစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ငါ သဘောကျတယ်။ အဲဒီကလေး နည်းနည်းတော့ မောက်မာလွန်းတယ်လို့ ငါလည်း ခံစားရတယ်"

"ကျွန်တော်က ပိုပြီး မောက်မာပါတယ်" ချူးရှောင်က ထူးခြားသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"လူငယ်တွေက အရည်အချင်းရှိသရွေ့ မောက်မာတာ မမှားပါဘူး။ ကောင်းပြီလေ... အခု မင်းက သူ့ကို အကြံပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါလည်း အဲဒီကောင်လေးကိုပဲ ရွေးလိုက်မယ်" ကျိုးရှီကျဲက အတည်ပြုပြီး ဖုန်းချလိုက်ပါတော့သည်။

---

"ကျွန်တော် ရှုံးမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား"

ဖုန်းမချမီ ချူးရှောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌ ကျိုးရှီကျဲ ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။ သူက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ခဏစဉ်းစားလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှုံးနိမ့်မှုတွေ၊ အောင်ပွဲတွေထက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဖလှယ်မှုမျိုးပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်" ထို့နောက် သူကဖုန်းချလိုက်တော့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတော့ မြင်ရတော့မှာပဲ" ကျိုးရှီကျဲက မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်စိတ် ရောပြွမ်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

စားဖိုမှူးများအသင်းဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတကာအဆင့် စားဖိုမှူးများအကြား ကျင်းပသည့် အဆင့်မြင့် ဖလှယ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်သီးသန့်ဆန်ပြီး သာမန်လူများ သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့်စားဖိုမှူးများပင်သိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ထိုပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူတိုင်းသည် နာမည်ကျော် ဒိုင်လူကြီး (၂) ဦး၏ ထောက်ခံချက် လိုအပ်သည်။ ယခုအခါ ချူးရှောင်နှင့် ကျိုးရှီကျဲ နှစ်ဦးစလုံးက ယွမ်ကျိုးကို အဆိုပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်ရာ ယွမ်ကျိုးမှာ မသိလိုက်ဘဲ နိုင်ငံတကာ စင်မြင့်ထက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွမ်ကျိုးမှာ ထိုကိစ္စများကို မသိသေးဘဲ သူ၏စနစ်နှင့် စကားပြောနေသည်။ အကြောင်းမှာ စနစ်က ရုတ်တရက် အထူးဆုလာဘ်တစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

[စနစ်] - "ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆိုင်ရှင်။ သင်ဟာ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ အစစ်အမှန် အရေးပါမှုကို ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက် နားလည်သွားပါပြီ။ အထူးဆုလာဘ်ကို ယခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်"

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဆုတွေ ထပ်ရနေတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ကလိမ်ကကျစ်ကျဖို့ ကြံနေတာလား" ယွမ်ကျိုး၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဝမ်းသာခြင်းထက် သတိထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စနစ်၏ လှည့်ကွက်များကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်မဟုတ်ပါလား။

"ဆုလာဘ်ကို အခုယူမှာလား" စနစ်က မေးသောအခါ ယွမ်ကျိုးက ကန့်သတ်ချက်များ၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို အသေးစိတ် မေးမြန်းစစ်ဆေးပြီးနောက် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"လက်ခံတယ်"

သူ ခဏစဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အန်တီတောင်အတွက် တို့ဖူးပူတင်း ချက်ပေးခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်က သူ့အား စားဖိုမှူးတစ်ဦး၏ တာဝန်နှင့် စေတနာကို နားလည်စေခဲ့ပြီး ဤမစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

---

[မစ်ရှင်အမည်] - စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါမှု (ပြီးမြောက်သည်)

(မှတ်ချက် - အကြံပြုချက်မရှိပါ။ မိမိဘာသာ ဆုပ်ကိုင်ရမည်)

[မစ်ရှင်ဆုလာဘ်] - ချုံကင်းစန်ဟွာချက်ပြုတ်နည်း (ရရှိနိုင်သည်)

(ဆုလာဘ်အကြံပြုချက် - စန်ဟွာကို စားသုံးသူတိုင်း အရသာရှိမရှိ ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်လိမ့်မည်)

ယွမ်ကျိုး ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၅၂၀)

ပြီးပါပြီ။