အခန်း (၂၁၀၂-၂၁၀၄)

အခန်း (၂၁၀၂) အစီအရင်ကြီး ပျက်စီးသွားခြင်း

သူတော်စင် ဧကရာဇ်သည် လီဟန်၏ ခါး၌ ချိတ်ဆွဲရန် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ထို အမိန့်ပေးတံဆိပ်ကို ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဧကရာဇ်၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည့် အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်၊ လီဟန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မဟခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိထားဟန် မရှိပေ၊ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အဓိကသော့ချက်မှာ ထိုအမိန့်ပေးတံဆိပ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်အဘယ်သို့ မျှော်လင့်ထားပါမည်နည်း။

လီရွှမ်တုသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား မြင့်မားလှသည့်အပြင်၊ ကိုယ်တိုင်ကလည်း လီထန်မျိုးနွယ်စု၏ တော်ဝင်သွေးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့်၊ အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်လည်း ရှိနေပြန်ရာ၊ မည်သည့် ဟန့်တားမှုမျှ မရှိဘဲ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်၏ ထိန်းချုပ်ခွင့် အာဏာကို တိုက်ရိုက်ပင် လုယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

“စီနီယာ မလုပ်ပါနဲ့”

ဝမ်ချောင်သည် များစွာထိတ်လန့်သွားခဲ့ရကာ ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်က လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဝုမ်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားခဲ့ပြီး ထက်ရှလှသော ဓားချီ တစ်ခုမှာ လေထုကို ဆွဲဖြဲလျက် လီရွှမ်တု၏လက်ထဲရှိ ရွှေရောင် နဂါးရုပ်ပါ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်ပေတော့သည်။

“လောကသားအပေါင်းအား ကွပ်မျက်ခြင်း”

ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ နတ်နှင့်မိစ္ဆာ သုတ်သင်ခြင်း အတတ်ကို ချက်ချင်း အသုံးချလိုက်ပေသည်။

ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၏ မြေအောက်ရှိ ကိုးကောင်းကင် ဆယ်ကမ္ဘာ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်ဆိုသည်မှာ တစ်နန်းတော်လုံးရှိ အစီအရင်များနှင့် တားမြစ် အတားအစီးများကို ထိန်းညှိပေးထားရုံသာမက ၎င်းမှာ ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍သာ အစီအရင် ပျက်စီးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုက်ရှီတို့ လူစုအား တားဆီးနိုင်မည့်သူ ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာလည်း နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း၏ ရှေ့မှောက်၌ မည်သည့် ကာကွယ်ရေးမျှ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတားဆီးခဲ့သည့်တိုင်အောင် နောက်ကျသွားခဲ့ရပေပြီ။

“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတာပဲ”

ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားခဲ့ရကာ ဝမ်ချောင်၏ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လီရွှမ်တုက ဘယ်ဘက်လက်ကို လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ နတ်နှင့်မိစ္ဆာ သုတ်သင်ခြင်း အတတ် ဓားချီကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မှာမူ ရွှေရောင် နဂါးရုပ်ပါ အမိန့်ပေးတံဆိပ် ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက်၊ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ပေတော့သည်။

ကိုးကောင်းကင် ဆယ်ကမ္ဘာ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင် ဆိုသည်မှာ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွယ်နေခြင်း ဖြစ်ရာ၊ မင်းဆက် အဆက်ဆက်တွင်မူ ၎င်းအား ဖျက်ဆီးသူ မရှိခဲ့သည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အဆက်မပြတ် ပိုမိုခိုင်မာအောင်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အမျိုးမျိုးသော အစီအရင်များနှင့် တားမြစ် အတားအစီးများမှာ အထပ်ထပ် တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဤတားမြစ် အတားအစီး တံတိုင်းကြီးများကို ထိုးဖောက်ရန်မှာပင် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဤအစီအရင်ကြီးကို စတင်တည်ဆောက်စဉ်ကတည်းက မူလ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူအများ ဖျက်ဆီးနိုင်ရန်အတွက် မဟုတ်ပေ။

လီဟန်သည် အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော နဂါးရုပ်ပါ အမိန့်ပေးတံဆိပ် ကို လက်ဝယ်ရရှိထားသော်လည်း သူ၏အစွမ်းမှာ များစွာနိမ့်ပါးလွန်းနေကာ၊ သူတော်စင်သိုင်းအဆင့်မျှဖြင့် ဤအစီအရင်ကြီးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ၊ သို့သော်လည်း လီရွှမ်တုမှာမူ မတူညီပေ။ သူသည် အင်ပါယာအတွင်း ကျော်ကြားလှသလို ကောင်းကျုံးဧကရာဇ်၏ အလေးပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဤအစီအရင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လက်ဝါးပေါ်တင်ထားသကဲ့သို့ သိရှိထားသူဖြစ်ရာ၊ သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤအစီအရင်ကြီးကို လွယ်လင့်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဝုန်း”

နောက်တစ်ခဏ၌မူ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံ တုန်ခါသွားခဲ့ရကာ၊ လီရွှမ်တု၏ လက်သီးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်မှုနှင့်အတူ၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၏ မြေအောက်မှနေ၍ ကောင်းကင်တုန်ဟိန်းစေသော မြည်ဟည်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ တစ်နန်းတော်လုံးသာမက၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံးပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရကာ၊ ငလျင်ကြီး ကျရောက်လာသည့်အလား ပြိုလဲပျက်စီးတော့မည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေပေတော့သည်။

“သွားပြီ”

ဝမ်ချောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူသည် မူလက ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ၊ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်၌မူ၊ ထိုကဲ့သို့ တစ်သားတည်း ကျနေသော ခံစားချက်မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ရပြီး၊ မိမိကိုယ်မိမိ အတင်းအကျပ် ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲ၌ နက်နဲစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

“ခရက်”

မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌မူ ကွဲအက်သွားသည့်အလား မိုးကြိုးမြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ လေပြင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်လာခဲ့ကာ ဂန်ချီများမှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ရပေသည်။ မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်မှာမူ ဤအခိုက်အတန့်၌ အလုံးစုံ ပွင့်ဟသွားခဲ့ရပေပြီ။

“ဟားဟားဟား ကောင်းတယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်၏အပြင်ဘက် ကျယ်ပြောလှသော ညဉ့်အမှောင်ထုအတွင်း၌မူ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော လေစီးကြောင်းများမှာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ အောက်သို့ ပြောင်းပြန် စီးကျလာခဲ့ရာ၊ ထိုက်ရှီနှင့် ထျန်းဖူနတ်မင်းတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံများမှာလည်း တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံ့နေပေတော့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်ကို စောင့်ခဲ့ရတာပဲ။ လီရွှမ်တု ဒီနတ်ဘုရားက မင်းကို တစ်ဖက်က ကူညီပေးခဲ့တာ တကယ်ကို မမှားဘူးပဲ”

“ထျန်းဖူ၊ အခုတော့ ငါတို့တွေ ထွက်လာရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”

ထိုက်ရှီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ သူက မြေပြင်ကို တစ်ချက် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး အဖြူနှင့်အဝါပေါင်းစပ်ထားသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းများမှာ လှိုင်းတွန့်များအလား ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။ အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ကာ ထိုက်ရှီက ထျန်းဖူနတ်မင်း၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီးနောက် လူနှစ်ဦးမှာ တစ္ဆေပုံရိပ်များအလား ထိုက်ရှီ အသာအယာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပေတော့သည်။

ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ၊ ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံသာမက၊ နန်းတော်အတွင်းနှင့် အပြင်ရှိ အမျိုးမျိုးသော အစီအရင်များကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထောက်ပံ့ပေးမည့် စွမ်းအင်များ မရှိတော့သဖြင့်၊ ထိုအစီအရင်များနှင့် တားမြစ် အတားအစီးများ အားလုံးမှာလည်း အလှပြပစ္စည်းများအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

……

“သတ်ကြစမ်း”

အစီအရင်ကြီး ပွင့်ဟသွားသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းတော်အနက်ရှိုင်းဆုံး၌မူ၊ ဖူမုန့်လင်းချာ၊ သွမ့်ကျူးယန် နှင့် ဟွမ်ထျန်းကျောက် ဟူသော ထိပ်တန်းပညာရှင် သုံးဦးမှာလည်း၊ မြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသား အုပ်စုကြီးကို ဦးဆောင်လျက် အဝေးဆီမှနေ၍ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေပြီ။

ထိုက်ကျိနန်းဆောင်အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရပေသည်။ ဖူမုန့်လင်းချာ အပါအဝင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသော်လည်း၊ တစ်ကိုယ်လုံး ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရလျက် လီရွှမ်တု၏ဘေးနား၌ လဲကျနေသော လီဟန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ဖူမုန့်လင်းချာတို့ လူတစ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပေတော့သည်။

“ဟားဟား၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လီဟန်ကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီဟေ့ ညီအစ်ကိုတို့၊ မဟာထန်ရဲ့ မင်းဆက် အပြောင်းအလဲကတော့ ဒီနေ့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ထောက်ခံကြစမ်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသား သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကမှ ငါတို့ မဟာထန်ရဲ့အစစ်အမှန် ဧကရာဇ်ပဲ”

……

လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လိုက်လံ အားပေးအော်ဟစ်လိုက်ကြပေသည်။ ထိုအသံများမှာ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးများအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရကာ၊ အရှိန်အဝါမှာလည်း များစွာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင်၊ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းသံ တစ်ခုမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်၊ ထိုအသံမှာ လူတိုင်းအား ခေါင်းမူးနောက်သွားစေကာ၊ လူရောမြင်းပါ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားစေသဖြင့် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့လောက်အောင် ရှိပေသည်။

“ဖူမုန့်လင်းချာ မင်းကတော့ တကယ်ကို အသက်ပြင်းတဲ့ကောင်ပဲ၊ အခုအချိန်အထိတောင် အသက်ရှင်နေသေးတယ်ပေါ့”

လီရွှမ်တုနှင့် ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးရှိသော နေရာ၌ ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်မှာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား ထက်မြက်နေကာ ဤမြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသား အုပ်စုကြီး၏ ရှေ့ဆုံးမှ ဖူမုန့်လင်းချာနှင့် ဟွမ်ထျန်းကျောက်တို့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

“ဝမ်ချောင်မင်းအရမ်းကို ရဲတင်းမနေနဲ့ဦး”

ဝမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ ဖူမုန့်လင်းချာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူစိမ်းဖျော့တော့သွားခဲ့ရကာ ဒေါသများမှာလည်း တစ်ပြိုင်တည်း ပေါက်ကွဲလာခဲ့ပေတော့သည်။

မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား… ဆိုလိုတာက ဘာလဲ။

တကယ်ကို ယုတ္တိမရှိတာပဲ အကယ်၍သာ သူ မရှိခဲ့ရင်၊ ငါ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်ပါ့မလား။

“ဝမ်ချောင်အရမ်းကို ဝမ်းမသာနေနဲ့ဦး၊ ဒီနေ့တော့……”

ဘေးနားရှိ ဟွမ်ထျန်းကျောက်ကလည်း အလားတူပင် ပြင်းထန်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတို့အား အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ၊ သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေသည် -

“မဟာ ယင်ယန် အတတ်ပညာ”

လေပြင်းများက တဝူးဝူး မြည်ဟည်းကာ တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင်ရှိသော နေမင်းနှင့် လမင်း ပုံရိပ်ယောင် နှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါဖြင့် ဖူမုန့်လင်းချာ၊ သွမ့်ကျူးယန်နှင့် ဟွမ်ထျန်းကျောက်တို့ဆီသို့ ရစ်ပတ်ဝါးမြိုသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ဝမ်ချောင်လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် ခဏ၌မှသာ လူတိုင်းသည် သူ၏ အစွမ်းမှာ မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်ကြပေသည်။ ထိုလှိမ့်ဝင်လာသော လေဖိအားလှိုင်းများမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းလျက်၊ အဆုံးမရှိသော ဒေါသလှိုင်းလုံးကြီးများအလား လူတိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအငွေ့အသက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူကို အသက်ရှူပင် ကျပ်လာစေပေသည်

“သတိထားကြ”

ဖူမုန့်လင်းချာ၊ သွမ့်ကျူးယန်နှင့် ဟွမ်ထျန်းကျောက်တို့မှာ စိတ်ထဲမှ များစွာထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြရကာ၊ တစ်ဦးချင်းစီမှာ မိမိတို့၏အင်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုလျက် ထိုတစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာသော ရွှေနီရောင် နေလ ပုံရိပ်ယောင်များကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပေတော့သည်။

“အား”

စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ဂန်ချီများနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ပင် လူတိုင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရကာ ဖူမုန့်လင်းချာ၊ သွမ့်ကျူးယန်၊ ဟွမ်ထျန်းကျောက်တို့မှာမူ သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ များစွာသော မြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသားများနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်၌ ဆောင်းဦးပေါက် သစ်ရွက်ခြောက်များအလား လွင့်စင်သွားခဲ့ကြရပေတော့သည်။

အကြွင်းမဲ့အစွမ်းရှေ့မှောက်၌မူ လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြပေ။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့ရဲ့အစွမ်းက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်သွားရတာလဲ”

ဤအခိုက်အတန့်၌မူ အထိတ်လန့်ဆုံးသူမှာ ဖူမုန့်လင်းချာပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှကာ လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားများကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ဖူမုန့်လင်းချာ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာခဲ့ကာ မိမိ၏မျက်လုံးကိုပင် မိမိမယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှိပေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤနှစ်များအတွင်း၌ များစွာသော တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့ကြောင်း သူ သိရှိထားသော်လည်း၊ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုအတွင်း၌ ဖူမုန့်လင်းချာမှာမူ မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရခဲ့သဖြင့်၊ဝမ်ချောင်၏အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏အစွမ်းဖြင့်ဆိုပါက သွမ့်ကျူးယန်၊ ဟွမ်ထျန်းကျောက်တို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်လျှင်ပင်၊ ထို့ပြင်မြေအောက်ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာကြသော မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုမှ ပုန်ကန်သော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့များနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ဝမ်ချောင်၏ တိုက်ကွက် တစ်ချက်ကိုပင် ရင်ဆိုင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“သတိထားကြ”

“နောက်ဆုတ်ကြစမ်း”

မူလက တစ်ဦးချင်းစီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အားပေးနေကြသော မြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသားများမှာမူ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရကာ၊ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြရပေသည်။ ၎င်းမှာ ရှေ့ဘက်၌ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော တံတိုင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးဝံ့တော့သည့်အလား ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“ဟားဟားဟား တကယ်ကို အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေတာပဲ”

လောလောလတ်လတ် အခြေအနေအတွင်းမှာပင် ဤအခိုက်အတန့်၌၊ အေးစိမ့်လှသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည့် ကျယ်လောင်လှသော ရယ်မောသံ တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင် အမြင့်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်၊ ထိုအသံမဆုံးသေးမီမှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ ဖြူဝါရောင် လှိုင်းတွန့်တစ်ခုမှာ ဗလာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ ရေလှိုင်းများအလား လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီး ထိုလှိုင်းတွန့်များကြားမှနေ၍ ခြေဖဝါးတစ်ဖက်မှာ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။

အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံး၊ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်…

ထိုက်ရှီ

ဟင်းလင်းပြင် အလယ်၌ ပေါ်ထွက်လာသော ထိုပုံရိပ်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရကာ၊ ချက်ချင်းပင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ပေတော့သည်။

ထိုအချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသောပုံရိပ်မှာ၊ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင်၌ အမြဲတမ်း လှည့်လည်နေခဲ့သော ထိုက်ရှီပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြီပေါ့”

ထိုက်ရှီ၏ နောက်ကွယ်၌မူ အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ကာ၊ ထျန်းဖူနတ်မင်းသည်လည်း အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကိုယ်ပေါ်၌ ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများ ဝေဝါးစွာ တောက်ပနေလျက်၊ ပိတ်သိမ်းခြင်း မပြုရသေးသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်း အတွင်းမှနေ၍ ကပ်လျက် လိုက်ပါ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

လေပြင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်နေခဲ့ကာ လူနှစ်ဦးမှာ ဟင်းလင်းပြင် အလယ်၌ ရပ်တန့်နေကြလျက် အထက်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေကြပေသည်။ သူတို့၏ဝတ်ရုံများမှာလည်း တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေခဲ့ကာ လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါများမှာ တစ်စစ်မြေပြင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် လူတိုင်းအား ကမ္ဘာမြေကို အစိုးရသော အရှင်သခင်များအလား ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်၌ ဝမ်ချောင်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသော်လည်း၊ စိတ်နှလုံးမှာမူ ရေအောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပေပြီ။

မိမိအစိုးရိမ်ဆုံးသောကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေပြီ၊ ဤအခိုက်အတန့်အတွက် ထိုက်ရှီအနေဖြင့် အချိန်မည်မျှ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင် မရှိတော့သဖြင့်၊ သူ့အား တားဆီးနိုင်မည့်အရာမှာ ခဏချင်းမှာပင် မရှိတော့ပေ။

“အမြန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကာကွယ်ကြစမ်း”

“ပုန်ကန်သူတွေကို ဖမ်းဆီးကြစမ်း”

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင်၊ စိပ်လှသော ခြေသံများနှင့်အတူ၊ သံချပ်ကာများ လှုပ်ခတ်သံများမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား၊ အပြင်ဘက်မှနေ၍ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

တိုတောင်းလှသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့စစ်သည်များမှာ လူအုပ်ကြီးအလား၊ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ အဆုံးမရှိဘဲ၊ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့လာနေကြပေတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်းရှိ လမ်းကြောင်းများမှာ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်၊ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့အင်အား တစ်သိန်းခန့် ရှိသော်လည်း၊ လူတိုင်း၌ မိမိတို့၏ တာဝန်များ အသီးသီး ရှိကြသဖြင့်၊ ကြီးမားလှသော စစ်တပ်ကြီးမှာ နန်းတော်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပျံ့နှံ့နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စစ်သည်အင်အား စုစည်းရန်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း၊ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးမှာမူ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြပေသည်၊ ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ လူပင်လယ်ကြီးအလား၊ အထပ်ထပ် အလွှာလွှာဖြင့်၊ ဤနေရာကို တစ်ကွင်းပြီးတစ်ကွင်း ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြပေတော့သည်။

“အားလုံး သတိထားကြ”

“နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ တွေ ရောက်လာကြပြီ”

ဤအခိုက်အတန့်၌မူ၊ အဖရိုဖရဲ အဖြစ်ဆုံးနှင့် အထိတ်လန့်ဆုံးသူများမှာ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၏ အရှေ့ဘက်၌ စုရုံးနေကြသော မြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသား များပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ကိစ္စရပ်များမှာ အလျင်စလို ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ လူတိုင်းမှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အသုံးချကာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဤနေရာအထိ သတ်ဖြတ်ချီတက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ၊ ဤမျှသော အင်အားလေးမှာမူ ခဏချင်းမှာပင် အရေးမပါတော့သည့်အလား ရှိနေသဖြင့်၊ တစ်ဦးချင်းစီ၏ စိတ်ထဲ၌ များစွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပေသည်။

“ဟွန်း”

ဟင်းလင်းပြင် အမြင့်ပိုင်း၌၊ အပြင်စည်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ထျန်းဖူနတ်မင်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေသည်။ သူ၏အင်္ကျီလက်စများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေခဲ့ကာ လက်ဝါးကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ အနက်ရောင် ဂန်ချီတစ်ခုမှာ ဝေဝါးလှသော ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများကို ရစ်ပတ်လျက်၊ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား ဟင်းလင်းပြင် အထပ်ထပ်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး၊ အပြင်စည်းရှိ ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားအတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပေတော့သည်။

“အား”

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးအတွင်း၌၊ စူးရှလှသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ၊ အနည်းဆုံး ရာနှင့်ချီသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ကြရပေသည်။ သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များမှာလည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားများကြောင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရပေတော့သည်။

ထျန်းဖူနတ်မင်းကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်၌မူ၊ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ အင်အားမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အရေးမပါလှသော အရာအဖြစ် ရှိနေပေသည်။

“ထျန်းဖူနတ်မင်း ရပ်စမ်း”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်မှာ များစွာဒေါသထွက်သွားခဲ့ရကာ၊ ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထျန်းဖူနတ်မင်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပေဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ တိုးဝင်ရသေးမီမှာပင် ဖြူဝါရောင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားများကို ရစ်ပတ်လျက် အသေးစားမှနေ၍ ဧရာမ အကြီးစားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ၊ ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ထိုက်ကျိနန်းဆောင်မှ မာကျောလှသော ထိုအဆင့်ဆင့်သော လှေကားထစ်များမှာမူ ဤ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းများ၏ ရှေ့မှောက်၌မူ၊ ခဏချင်းမှာပင် တို့ဟူးဖတ်များအလား လွယ်လင့်တကူ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပေတော့သည်။

အကယ်၍သာ ဝမ်ချောင်၏ အာရုံခံစားမှုမှာ မြန်ဆန်လွန်းခြင်း မရှိခဲ့ပါက အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ခံစားသိရှိလျက် နောက်သို့ ကြိုတင်မဆုတ်ခွာခဲ့ပါက သူသည်လည်း ထို ထက်ရှလှသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်း၏ ဆွဲဖြဲမှုကို ခံရလျက် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

******

အခန်း (၂၁၀၃) ဝါကြွားရဲတင်းလှသော ထိုက်ရှီ

ဟင်းလင်းပြင်အမြင့်၌ လေစီးကြောင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်လှုပ်ခတ်နေလျက်ရှိရာ ထိုက်ရှီသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို အသာအယာ တောက်လိုက်ပြီး၊ ဂန်ချီများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ငါသာ မင်းရဲ့နေရာမှာဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အထိ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့တဲ့ မိုက်မဲတဲ့ လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”

ဝမ်ချောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာမူ အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ထျန်းဖူနတ်မင်း မင်းသာ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ထိုက်ရှီတောင်မှ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အကြည့်များကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ ထိုက်ရှီကို ကျော်ဖြတ်လျက် နောက်ကွယ်ရှိ ထျန်းဖူနတ်မင်းဆီသို့ ပို့ထားကာ အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

“ငါ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား”

ထျန်းဖူနတ်မင်းက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်ပေသည်။

“အဲဒီအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား၊ မင်း ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် အရင် ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ် ထင်တယ်”

ထျန်းဖူနတ်မင်းသည် အဆက်မပြတ် လှောင်ရယ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်ကာ ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ အတိတ်က တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်ပြသခဲ့သော ပြင်းထန်လှသည့် အစွမ်းများမှာ သူ၏စိတ်ထဲ၌ နက်နဲလှသော အထင်ကြီးမှုကို ချန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ဆူညံလို့ ပြီးကြပြီလား?”

အေးစိမ့်တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်အမြင့်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ထိုက်ရှီသည် ထိုထူးဆန်းလှသော အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားလျက်၊ လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ တစ်စစ်မြေပြင်လုံးကို အထက်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေပေသည်။

“ဆူညံလို့ ပြီးပြီဆိုရင်တော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြောကြတာပေါ့”

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အရှင်က တကယ်ကို ကတိတည်တဲ့သူပဲ၊ ဒီအချက်ကိုတော့ ငါ ထိုက်ရှီက တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်။”

ထိုက်ရှီသည် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှေ့ရှိ လီရွှမ်တုကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လျက် ပြုံးယောင်သန်းကာ ဆိုလိုက်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီရွှမ်တုမှာမူ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရုံသာရှိပေရာ၊ ထိုက်ရှီအား များစွာ အရေးလုပ်လိုသည့်ပုံစံ မရှိပေ။

“နားလည်မှု မလွဲပါနဲ့၊ မင်းတို့ ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးတယ်၊ ငါက မင်းတို့အတွက် ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ ကတိပေးခဲ့တယ်၊ ဒါက မျှတတဲ့ အပေးအယူတစ်ခုသက်သက်ပဲ။ အခု အပေးအယူက ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။”

“လီရွှမ်တု မင်းရဲတင်းလှချည်လား”

လီရွှမ်တု၏ မာနကြီးလွန်းလှသော အပြုအမူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ထျန်းဖူနတ်မင်းမှာမူ များစွာဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပေသည်။ ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းကို အန်တုနိုင်ခြင်း မရှိပေ၊ လီထိုက်ယီကဲ့သို့သော အံ့မခန်း ပါရမီရှင်ကြီးပင်လျှင် နတ်ရွာစံခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ၊ လီရွှမ်တု ဆိုသည်မှာ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

“တော်တော့။”

မျှော်လင့်မထားဘဲ ထိုက်ရှီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ ထျန်းဖူနတ်မင်းကို ဟန့်တားလိုက်ပေသည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါက အပေးအယူ တစ်ခုပဲ၊ အပေးအယူ ပြီးသွားပြီဆိုရင်တော့ အရာရာက သဘာဝကျကျ အဆုံးသတ်သွားပြီပေါ့။”

ထိုက်ရှီသည် အကြည့်များကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ဤသေးငယ်လှသော လှုပ်ရှားမှုလေးမှာပင် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်ပေရာ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များမှာ ဝမ်ချောင်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်သွားခဲ့ရသလို လီရွှမ်တုပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချောင်အား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ၎င်းမတိုင်မီက မြေအောက်ထောင်အောက်ခြေ၌ ကြီးမားလှသော လှုပ်ခတ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း၊ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက်နှင့် ထိုက်ရှီပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် များစွာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ ဘေးမှ ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခိုက်အတန့်၌မူ၊ ထိုက်ရှီသည် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ဦးတည်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိမြင်နိုင်ကြပေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ လီထိုက်ယီကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ငါတို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ အနီရောင်သန်းနေတဲ့ သော့ပုံစံ အရာတစ်ခုပဲ၊ အဲဒါက ငါတို့အတွက် အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်။ အဲဒါကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးစမ်း၊ မင်းရဲ့ အသက်ကို ချန်ထားပေးမယ်လို့ ငါ အာမမခံနိုင်ပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်မြို့တော်လုံးရဲ့ လုံခြုံရေးကိုတော့ ငါ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ။”

ထိုက်ရှီက စကားဆိုလိုက်ရင်း ဟင်းလင်းပြင်အလယ်၌ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော လှေကားထစ်များ ရှိနေသည့်အလား၊ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်း ဆင်းသက်လာခဲ့ပေသည်။

“သော့ ဟုတ်လား?”

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားခဲ့ရကာ စိတ်ထဲမှ များစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပေသည်။ ထိုက်ရှီမှာ မြို့ပြင်၌ အမြဲတမ်း လှည့်လည်နေလျက် မထွက်ခွာဘဲ ရှိနေခြင်းမှာ မိမိအတွက် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဝမ်ချောင်အမြဲထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင်မူ လုံးဝမဟုတ်တော့ပေ၊ သူတို့တွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

“အဲဒီ သော့ ဖြစ်နေမလား”

ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်သည် သူတော်စင် ဧကရာဇ်က ထိုရွှေရောင် ကြေးသေတ္တာအတွင်း၌ မိမိအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ကြေးသော့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း များမကြာမီမှာပင် ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပေသည်။ ထိုသော့မှာ မြေအောက်ထောင်၏ အောက်ခြေရှိ လီရွှမ်တုရှိရာ အကျဉ်းခန်း တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ရာ၊ ထိုက်ရှီအလိုရှိနေသောအရာ ဖြစ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ထိုက်ရှီ ပြောကြားသော သော့မှာ အနီရောင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝမ်ချောင ၏ လက်ဝယ်ရှိသော သော့မှာမူ ကြေးဝါရောင် သော့တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်ရာ၊ လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် မင်းက လီထိုက်ယီရဲ့အမွေဆက်ခံသူပဲ၊ မဟာထန်ရဲ့ လူထုတွေကလည်း မင်းကို ဧကရာဇ်ရဲ့တပည့်ရင်းလို့ ခေါ်ဆိုကြတာပဲ။ မင်းက ဘာမှမသိပါဘူးလို့တော့ ငါ့ကို လာပြီး မပြောနဲ့နော်?”

ထိုက်ရှီသည် ဝမ်ချောင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်လျက် အကဲခတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်ပေသည်။

“ထိုက်ရှီ မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ မသိဘူး”

ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။

ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ ထိုက်ရှီ လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရပ်တန့်နေခဲ့ပေသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌မူ

“ဝုန်း”

မည်သည့် ရှေ့ပြေးနိမိတ်မျှ မရှိဘဲ၊ ပြည့်ဝလှသော ဂန်ချီတစ်ခုမှာ ထိုက်ကျိနန်းဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့စစ်သည်များကြားအတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပေတော့သည်။

“အား”

စူးရှလှသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများကြား၌၊ အရင်ကထက် များစွာပိုမိုများပြားလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ကြရကာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တဖွဲဖွဲ လွင့်ပျံ့နေပေတော့သည်။

အစွမ်းသတ္တိအပိုင်း၌မူ၊ ထိုက်ရှီထုတ်ဖော်လိုက်သော စွမ်းအားမှာ ထျန်းဖူနတ်မင်းထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှပေသည်။

“အောက်တန်းကျတဲ့ လူယုတ်မာ”

ဝမ်ချောင်မှာ များစွာဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပေသည်။ ထိုက်ရှီမှာ စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့သလို၊ ထိုက်ရှီ၏ လုပ်ရပ်မှာ ထျန်းဖူနတ်မင်းထက်ပင် များစွာ ပိုမိုရက်စက်ယုတ်မာလှပေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ ဒါက သေးငယ်လှတဲ့ သတိပေးချက် တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ မင်းက စစ်တပ်ရဲ့ မဟာဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ပဲ၊ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တတ်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ အသက်တွေကိုလည်း မင်း တန်ဖိုးထားမယ် ထင်ပါတယ်။

“ငါ လိုချင်တဲ့ အရာကို လွှဲပေးလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို မင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့…… ဟွန်း၊ ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်ကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ငါတို့ကို တားဆီးနိုင်မယ့်အရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလည်း အခုဆိုရင် မြို့ထဲကို ဝင်လာနိုင်ကြပြီပေါ့၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် နောက်ကျသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သေရမယ့်သူတွေက ဒီ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ တွေတင် မကတော့ဘူး ထင်တယ်နော်”

ထိုက်ရှီက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ပေသည်။

“ထိုက်ရှီ”

ဝမ်ချောင်သည် လက်သီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ လက်ချောင်းများမှ အရိုးသံများမှာ တဂျောက်ဂျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စိတ်နှလုံးအတွင်း၌မူ ဒေါသများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပေပြီ။

သို့သော်လည်း ထိုက်ရှီပြောကြားသည်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ အစီအရင်၏ ဟန့်တားမှုနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ မရှိတော့သဖြင့်၊ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူအားလုံးမှာ မြို့တော်အတွင်းသို့ မည်သည့် ဟန့်တားမှုမျှမရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာနိုင်ကြပြီ ဖြစ်၏။

ဝမ်ချောင်သည် ယခုအခါ ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေရပေတော့သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ ဒီနတ်ဘုရားက သေးငယ်လှတဲ့ အရာတစ်ခုကိုပဲ အလိုရှိတာပါ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ သော့က မူလကတည်းက ငါတို့ဆီက အရာပဲလေ၊ အဲဒါကို ပြန်ပေးလိုက်လို့လည်း မင်းအတွက် ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက တကယ်ပဲ ငါကိုယ်တော် ဒီနေရာမှာ အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်နေတာကို မြင်ချင်လို့လား?”

ထိုက်ရှီက စကားကို အေးဆေးစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ သူ ပြသနေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာမူ လူကို အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ထိုက်ရှီ၊ မင်း ပြောတဲ့ သော့က ဘာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သေသေချာချာ ပြောနိုင်တာ တစ်ခုကတော့ သူတော်စင် ဧကရာဇ် ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ရတနာကတော့ ဒီ ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီ အစီအရင်ကို မင်း ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီပဲ”

ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။

ယခုလက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူ့အတွက် များစွာ အရေးနိမ့်နေပေသည်၊ ထိုနေ့က ထိုက်ချန်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ၊ ထိုက်ချန်း၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားနှင့် အာရုံစိုက်မှု အားလုံးမှာ ဧရာမ နေရာကူးပြောင်းခြင်းဂိတ်ပေါ်၌သာ ရှိနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ကာ၊ ဝမ်ချောင်က ထိုသူ သတိမထားမိခင်မှာပင် ဧရာမ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်နှင့် နေရာကူးပြောင်းခြင်းဂိတ်ကို အသုံးပြုလျက် သူ့အား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိအောင် ဖောက်ခွဲနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းနောက်မှသာ ရှေးဦးရှန်ထိုက်သုံးခုနှင့် ထိုက်ချန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မတူညီတော့ပေ၊ ထိုက်ရှီမှာမူ မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရှိသည့်အပြင်၊ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ကြည့်လျှင်လည်း အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူ့အား အနိုင်ယူနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။

ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်၌ ပြင်းထန်လှသော အလိုလိုသိမြင်မှု တစ်ခုရှိနေပေသည်။ ထိုက်ချန်းသည် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားအပိုင်း၌ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း၊ အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားအပိုင်း၌သာ ဆိုလျှင်မူ၊ ထိုက်ရှီမှာ ထိုက်ချန်း ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်နိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။

“နောက်ထပ် လီရွှမ်တုလည်း ရှိသေးတယ်”

ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

လီရွှမ်တုသည် ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီးကတည်းက၊ ဘေးမှ ကြည့်ရှုသူ တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရပ်တည်နေလျက် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤ အတိတ်က နန်းကျမင်းသားကိုမူ ခဏတာမျှပင် မေ့လျော့ထားရန် မဝံ့ပေ။

အရင်က အခြေအနေများအရ ကြည့်လျှင်မူ၊ လီရွှမ်တု သည်လည်း ဂူကောင်းကင်အဆင့်၏ နက်နဲလှသော အဆင့်အတန်းများသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အိမ်စုတ်သည့်အပြင် မိုးကပါ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဂူကောင်းကင်အဆင့်ရှိသော ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

“အရေးကြုံလာရင်တော့ သူတော်စင် ဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဂန်ချီစွမ်းအင်တွေကို အသုံးချရတော့မှာပဲ”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံနေခဲ့ကာ၊ ဦးနှောက်အတွင်း၌လည်း အတွေးပေါင်းများစွာမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေလျက်၊ ရင်ဆိုင်မည့် နည်းဗျူဟာများကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားနေပေသည်။

ထိုနေ့က သူတော်စင် ဧကရာဇ် နတ်ရွာမစံမီမှာပင်၊ သူ၏ နတ်ဘုရားသိုင်းအဆင့် တစ်ဝက်သို့ နီးကပ်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် ဂန်ချီတစ်စုကို စုစည်းလျက်၊ ဝမ်ချောင်၏ ဒန်ထျန်အနက်ရှိုင်းဆုံး၌ ချိပ်ပိတ်သိမ်းဆည်းပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် အလိုရှိလျှင်မူ လောကကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ၎င်းစွမ်းအားများကို အချိန်မရွေး ထုတ်ယူ အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ နောက်ဆုံးသော ဝှက်ဖဲ ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုက်ရှီဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လီရွှမ်တုဖြစ်စေ၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသူများ ဖြစ်ပေရာ၊ အကယ်၍ သူတို့ကဲ့သို့ပင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများကို နားလည်သိမြင်ထားခြင်း မရှိပါက၊ အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်ဆိုလျှင်မူ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတော်စင် ဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ထိုဂန်ချီများ ရှိနေသည့်တိုင်အောင်၊ သူတို့အား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်မူ၊ ဝမ်ချောင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာလည်း ဝမ်ချောင်အနေနဲ့ အခုအချိန်အထိ ဒီလောက်အထိ သတိကြီးစွာ ထားရှိနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ ဖြစ်ပေတော့တယ်။

“မသိဘူး ဟုတ်လား”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဟင်းလင်းပြင်အမြင့်၌ ဝမ်ချောင်၏အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ ထိုက်ရှီမှာမူ အနည်းငယ်မျှ မနှစ်မြို့ဟန် ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါ့ရဲ့ခန့်မှန်းချက်တွေ မှားယွင်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကတော့ သူရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ သတ်လိုက်တဲ့ လူအရေအတွက်က နည်းသေးလို့လား၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ငါ့ကို ဟာသ ပြောနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?”

“မင်းရဲတင်းလှချည်လား”

ဝမ်ချောင်မှာ များစွာဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပေသည်။

“ဟွန်း မင်းသဘောအတိုင်း ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်နေတာလား”

အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ထိုအသံ မဆုံးသေးမီမှာပင် ထိုက်ရှီသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်လိုက်ပေတော့သည်၊ ဝုန်း…

သိမ်မွေ့နက်နဲသော အဆင့်ကို လုံးဝလွှမ်းမိုးထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်လုံးကြီး တစ်ခုမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ချောင်ရပ်တည်နေသော နေရာဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံကြီးနှင့်အတူ၊ မြေပြင်ကြီးမှာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း တထောင်းထောင်း ထသွားခဲ့ရပေသည်။ နန်းတော်၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာမူ ထိုက်ရှီ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုက်ရှီ၏သေချာပေါက် ထိမှန်မည်ဟု ယူဆထားသော တိုက်ကွက်မှာမူ လွဲချော်သွားခဲ့ရပေသည်။

“အင်း…”

ထိုက်ရှီ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားခဲ့ရကာ များစွာအံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နားဘေးဆီမှ အသံတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

“ဟွန်း… ကောင်လေး၊ မင်းသတ္တိ မနည်းဘူးပဲ”

၎င်းမှာ မဝေးလှသော နေရာမှ နန်းကျမင်းသား လီရွှမ်တု၏ အသံပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“ဝုန်း”

ဂန်ချီများမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပေသည်၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ပတ်ဝန်းကျင်၌၊ ထက်မြက်လှသော အနက်ရောင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ရပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ညည်းတွားသံတစ်ခုမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင် ရှေ့၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း တိုတောင်းလှပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၏ အရှေ့ဘက်၊ လီရွှမ်တုနှင့် ထိုက်ရှီတို့ထက် ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ဝေးကွာသောနေရာ၌ အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်၏ပုံရိပ်မှာ ဗလာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန် ရှိသလို၊ ကိုယ်အတွင်းရှိ အရှိန်အဝါများမှာလည်း အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်နေပေသည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ လွန်ခဲ့သောခဏက လီရွှမ်တုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း၌ အနည်းငယ်မျှ အထိနာသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ဤမျှသာမကဘဲ ဝမ်ချောင်၏နောက်ကွယ်၌မူ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရှိနေသည်မသိရသော ပုံရိပ်သုံးခုမှာ ပေါ်ထွက်နေပေသည်။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ ကျယ်ပြန့်လှသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းထားကြကာ တစ်ဦးစီ၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း များစွာပြင်းထန်လှသဖြင့် ဝမ်ချောင်၏အစွမ်းအောက်၌ အနည်းငယ်မျှပင် နိမ့်ပါးခြင်း မရှိကြပေ။

မဟုတ်ပေ။ ထိုဗလာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသော ပုံရိပ် သုံးခုမှာမူ၊ လူတိုင်းအား ပေးစွမ်းနေသည့် ခံစားချက်မှာ အခြားသော ဝမ်ချောင်သုံးဦးအလားပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ”

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင် လီရွှမ်တုက စကားဆိုလိုက်ပေသည်။ ထိုအေးစိမ့်လှသော မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ချောင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ့အား ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားသည့်အလားပင် ဖြစ်၏။

“ကောင်လေး၊ ပန်းဝမ်ကတော့ မင်းကို အထင်သေးမိသွားတာပဲ၊ မင်းက ပန်းဝမ်ရှေ့မှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်ချက်တွေ ပြင်းပြနေရတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး၊ မင်းက မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်လှတဲ့ ကိုယ်ပွားသုံးခုကိုတောင်မှ ကျင့်ကြံထားနိုင်ခဲ့တာပဲကိုး”

လီရွှမ်တုမှာ ပါရမီ အလွန်ပင် ထူးချွန်လှသူ ဖြစ်ကာ ထောင်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ဦးတည်းသာ ပေါ်ထွန်းသည့် ပါရမီရှင်ဟုပင် အခေါ်ခံရသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏အမြင်မှာလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့်၊ ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထို ပုံရိပ် သုံးခုမှာ ပါရမီထူးခြားလှသော ရှန်ထိုက်သုံးခု ဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုးဖောက်သိမြင်လိုက်ပေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့မှာ ထူးခြားလှသော မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ရှိနေကြသည့် ကိုယ်ပွားများလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏက ထိုက်ရှီက ဝမ်ချောင်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် အချိန်၌၊ လူတိုင်း၏ အာရုံများမှာ သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ တိုက်ပွဲပေါ်၌သာ စုပုံကျရောက်နေခဲ့ကြရာ ဝမ်ချောင်က ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချလျက် မြေလျှိုးခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးချလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ သူသည် လူတိုင်း၏ အာရုံများ လွဲဖယ်နေသည့် ခဏ၌၊ မြေအောက်မှနေ၍ လီရွှမ်တု၏ ခြေဖဝါးအောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှည့်ပတ်သွားခဲ့ကာ၊ လက်ဦးမှုယူလျက် ဧကရာဇ်အသစ် လီဟန်ကို လုယူရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာမူ တရားမှာ တစ်ပေသာ မြင့်သော်လည်း မိစ္ဆာမှာ တစ်လံ မြင့်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဝမ်ချောင် ရုတ်တရက် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လာခြင်းမှာမူ လူအများကို များစွာအံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သော်လည်း လီရွှမ်တု၏ အာရုံခံစားမှုမှတော့ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ့အား တစ်ခုတည်းသော အံ့အားသင့်သွားစေသည့် အချက်မှာမူ လွန်ခဲ့သော ခဏက လီရွှမ်တုက အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ချောင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည် သို့မဟုတ် မြေအောက်၌ပင် သူ့အား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း ဝမ်ချောင်က သူ၏ ရှန်ထိုက် ကိုယ်ပွား သုံးခုနှင့် ပူးပေါင်းလျက်၊ မိမိ၏ ထိုတိုက်ကွက်ကို အတင်းအကျပ် ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

******

အခန်း (၂၁၀၄) လီရွှမ်တု နှင့် ထိုက်ရှီ တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု

စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ရပေသည်။ ဝမ်ချောင်၏နောက်ကွယ်၌ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသော ရှေးဦးရှန်ထိုက်သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ထိုက်ရှီပင်လျှင် သူ၏မျက်ဝန်းသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားခဲ့ရကာ အမူအရာမှာ များစွာ လေးနက်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦး၏ အမြင်၌မူ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းဆိုပါက အရေးမပါလှဘဲ အချိန်မရွေး သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း “ဝမ်ချောင်” လေးဦးမှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အရှိန်အဝါများ ရောယှက်နေကြကာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို လူတစ်ဦးတည်းဆီသို့ ပုံအောပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေကြသဖြင့်၊ ထိုက်ရှီ အနေဖြင့်ပင်လျှင် အလေးအနက်ထား၍ ရင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှသာမကဘဲ ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကွယ်မှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော ပုံရိပ်သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိုက်ရှီ၏မျက်ခုံးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး၊ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာကို ဝေဝါးစွာ သတိရသွားသော်လည်း၊ အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြစ်နေသော အခြေအနေကြောင့် သေသေချာချာ ဆင်ခြင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုက်ရှီမှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှုမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆွဲနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ လက်ရှိအချိန်၌ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထိုအရာကို အမြန်ဆုံး ရယူရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ငါ အထင်မှားသွားပုံရတယ်၊ ဒီ မဟာထန်ရဲ့ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မင်း အလေးအနက်ဆုံး ထားတဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ပိုပြီးတော့ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသွားပြီပေါ့။” ထိုက်ရှီက သာသာယာယာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကာ၊ ဝမ်ချောင်အား ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှေ့၌ လီရွှမ်တုက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲမြှောက်ဖမ်းဆီးထားသော ထန်ဧကရာဇ် လီဟန်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

လီထိုက်ယီမှာ နတ်ရွာစံခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ သူ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ထိုအရာမှာ လူနှစ်ဦး၏ လက်ထဲ၌သာ ရှိနိုင်ပေသည်။ တစ်ဦးမှာ ဝမ်ချောင်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ သူ၏သားတော် လီဟန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အစောပိုင်း တုံ့ပြန်မှုများအရ ကြည့်လျှင်မူ ထိုအရာမှာ သူ၏လက်ထဲ၌ မရှိပါက ကျန်ရှိနေသည်မှာ လီဟန်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့ပေသည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အရှင်နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တာ တကယ်ကို မမှားဘူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကိုတော့ ဒီနတ်ဘုရားဆီပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါတော့” ထိုက်ရှီက လီရွှမ်တုဆီသို့ လှမ်းပြောလိုက်ပေသည်။

အကယ်၍သာ လီရွှမ်တုက ကြိုတင်သတိမပြုမိခဲ့ပါက၊ လွန်ခဲ့သော ခဏက ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လီဟန်အား တကယ်ပင် ကယ်ထုတ်သွားနိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်၏ မြေလျှိုးခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာလည်း များစွာကိုင်တွယ်ရခက်ခဲလှသည်ဖြစ်ရာ၊ သူ့အား အနိုင်မယူနိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အနည်းနှင့်အများတော့ အားစိုက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုက်ရှီ ခံစားရသည်မှာမူ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် လီရွှမ်တုအား အကူအညီတောင်းခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အမြော်အမြင်အရှိဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပုံရပေသည်။

“ဒီလီဟန်ကိုတော့ ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါ” ထိုက်ရှီက စကားဆိုလိုက်ရင်း လက်ညှိုးကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး၊ လီဟန်၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ ဖြူဝါရောင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ၊ အလင်းကွင်းအတွင်းမှနေ၍ ကြီးမားလှသော ဆွဲငင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလျက် လီဟန်အား ၎င်းအတွင်းသို့ ဆွဲယူတော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။

ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ၊ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိန်းချုပ်လျက် လူကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် မိမိရပ်တည်ရာနေရာမှ ရွေ့လျားရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဘဲ၊ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် အရာရာမှာ ပြီးမြောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ လီဟန်မှာ လီထိုက်ယီကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော ထီးနန်းဆက်ခံသူ ဖြစ်ရာ၊ လီထိုက်ယီ အနေဖြင့် မသေဆုံးမီမှာပင် သူ့အား အရေးကြီးသော အရာအချို့ကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ထိုက်ရှီ ယုံကြည်ထားပေသည်။ ထိုသော့မှာ များစွာအရေးကြီးလှသဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ သေချာပေါက် ရယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ရပ်စမ်း” အဝေးဆီမှ ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပေသည်။ လီဟန်မှာ မဟာထန် ဧကရာဇ်အသစ် ဖြစ်ရာ သူ၏အခန်းကဏ္ဍမှာ များစွာအရေးကြီးလှသဖြင့် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျိုးကိုမျှ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် ထိုက်ရှီ၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် တစ်အင်ပါယာလုံးမှာလည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ၊ အခြားသော အရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လီဟန်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင် လီဟန်မှာ ထိုက်ရှီ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်တော့မည့် အခြေအနေ၌ လူတိုင်း ထင်မှတ်မထားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေတော့သည်။

“ပြန်လာစမ်း” မူလက ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှေ့၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေသော လီရွှမ်တုသည် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လျက် လီဟန်အား ဆွဲယူလိုက်ရာ၊ ထိုက်ရှီ ၏ ထို အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းကို လွယ်လင့်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားစေခဲ့သလို၊ သူ၏ ဖမ်းဆီးမှုကိုလည်း လွဲချော်သွားစေခဲ့ပေသည်။

“လီရွှမ်တု မင်းက ဘာလုပ်တာလဲ?” ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိုက်ရှီ၏ မျက်နှာမှာ ဝုန်းခနဲ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရကာ၊ သူ၏ နောက်ကွယ်မှပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပေသည်။ လီရွှမ်တု နှင့် သူတို့မှာ မဟာမိတ်များ မဟုတ်ပါလား၊ သူ၏ ယခုကဲ့သို့သော ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုမှာ အမှန်တကယ်တော့ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

“လီရွှမ်တု မင်းကို ဘယ်သူက အပြင်ထုတ်ပေးခဲ့တာလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး” ထျန်းဖူနတ်မင်းက ပြင်းထန်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပေသည်။

“ပန်းဝမ်ကတော့ သဘာဝကျကျ မှတ်မိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့ဦး၊ ပန်းဝမ်နဲ့ မင်းတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ အပေးအယူ တစ်ခုသက်သက်ပဲ၊ မင်းတို့ ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးတယ်၊ ငါက မြို့တော်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပေးတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စလေ။ အခု ငါကိုယ်တော် ကတိအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အပေးအယူကလည်း ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့။” လီရွှမ်တုက အေးစက်နေသောအကြည့်များဖြင့် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ဝှေ့ကြည့်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

“” လီရွှမ်တု၏ ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ၊ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ရှိ လူအပေါင်းတို့မှာ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရပေသည်။ အဝေးဆီရှိ လူအုပ်ကြီးကြားအတွင်း၌ ရောနှောလိုက်ပါလာသော ဟွမ်ရှောင်ထျန်းပင်လျှင် အမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရ၏။ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူများ၏ အစွမ်းမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့်၊ လီရွှမ်တုအနေဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ မင်းဆက်ကို ပြောင်းလဲလျက် ထီးနန်းအသစ် တည်ထောင်ရန်မှာမူ လုံးဝဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကိစ္စဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုလက်ရှိ တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုမှာမူ လူတိုင်း ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။

“တစ်ခုခုတော့ မဟန်တော့ဘူး။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ?” ဟွမ်ရှောင်ထျန်းသည် လူအုပ်ကြား၌ ရှိနေရင်း၊ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ များစွာသော မအေးမချမ်းဖြစ်မှုများ တိုးဝင်လာခဲ့ရပေသည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ဦးခေါင်းကို လှည့်လျက် ထိုဖူခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသော ပုံရိပ်အား မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ၊ ထိုပုံရိပ်မှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်မသိဘဲ ရှိမနေတော့ပေ။

လီရွှမ်တုနှင့် ထိုက်ရှီတို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသူမှာ ဟွမ်ရှောင်ထျန်း တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ မဝေးလှသော နေရာရှိ ဝမ်ချောင်သည်လည်း ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပေသည်။ ဤခဏ၌ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော လမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“လီရွှမ်တု မင်းက ဒီနတ်ဘုရား ကို တကယ်ပဲ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ချင်တာလား” ထိုက်ရှီမှာမူ ဤအခိုက်အတန့်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ များစွာဒေါသထွက်နေပေသည်။ သူသည် ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် အပြင်ထုတ်ပေးခဲ့သော လီရွှမ်တု မှာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

“ဒီပန်ကုန်းက ဘာမှမသိဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား၊ မင်းတို့တွေဟာ အရင်က လီထိုက်ယီနဲ့ အမြဲတမ်း ရန်သူဖြစ်ခဲ့ကြသလို၊ နောက်ကွယ်ကနေပြီးတော့ နိုင်ငံအသီးသီးကို ကြိုးကိုင်ခဲ့ကြတာပဲ။ အခု ဒီပန်ကုန်း အပြင်ကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ မင်းတို့တွေကို အရင်လိုမျိုး မဟာထန်ကို ကြိုးကိုင်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

“ပြီးတော့ ဒီကောင်လေးက ငါ့အတွက် အသုံးဝင်နေသေးတာမို့၊ မင်းဆီကို လွှဲပေးလို့ မရဘူး။ နောက်တစ်ခုကတော့” လီရွှမ်တုက ဤနေရာ၌ စကားကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ကာ သူ၏အသံမှာ များစွာ ပိုမိုအေးစိမ့်သွားခဲ့ရပေသည်။ “ဒီပန်ကုန်းကတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်မှ လုပ်ဖို့ စိတ်မပါဘူး၊ ဒီကောင်းကင်အောက် မြေကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီပန်ကုန်းကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”

“မင်း…” ထိုက်ရှီမှာမူ ယခုအခါတွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပေပြီ။ လီရွှမ်တု၏ အဓိပ္ပာယ်အရဆိုလျှင် သူတို့အား အမှန်တကယ်ပင် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

“သူတို့တွေ အချင်းချင်း ပြန်ချနေကြတာလား” ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲ၌ များစွာအံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ များမကြာမီမှာပင် သူ၏အကြည့်များမှာ တောက်ပလာခဲ့ပေသည်။ မာနကြီးလှသော လီရွှမ်တုက ထိုက်ရှီ နှင့် အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာမူ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလိုက်သည့် ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ အခြေအနေမှာ မူလကတည်းက များစွာအရေးနိမ့်နေခဲ့သလို၊ လီရွှမ်တု၏လက်ထဲမှ လီဟန်ကို မည်သို့ ကယ်ထုတ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲ၌ များစွာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရကာ၊ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ လီရွှမ်တု ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ထိုက်ရှီ ဖြစ်စေ၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လီဟန်အား အလိုရှိနေကြသည်ဖြစ်ရာ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေ၌ လီဟန်အတွက် အသက်အန္တရာယ် များစွာ မရှိနိုင်သေးပေ။

“မဆိုးဘူးပဲ လီရွှမ်တု” ဟင်းလင်းပြင်အမြင့်၌ ထိုက်ရှီသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ “မူလကတော့ ငါတို့တွေ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို ဖြစ်လာပြီဆိုတော့လည်း၊ ငါ့ဘက်က အားနာနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ လီရွှမ်တု မင်း လွှဲပေးသည်ဖြစ်စေ၊ မလွှဲပေးသည်ဖြစ်စေ၊ လီဟန်ကိုတော့ ဒီနတ်ဘုရား သေချာပေါက် ယူသွားမှာပဲ။ မင်းကိုတော့ ဝမ်ချောင်၊ ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး ဖမ်းဆီးပြီးတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်စက်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းမယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်း ပြောတာတွေက အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ ငါ သဘာဝကျကျ သိသွားမှာဖြစ်သလို၊ အဲဒီအရာက ဘယ်မှာ ရှိနေသလဲဆိုတာလည်း သိရမှာပေါ့။”

ထိုက်ရှီတစ်ကိုယ်လုံးမှာ အေးစိမ့်နေခဲ့ကာ၊ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ဒြပ်ထုတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလျက် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ထိုက်ရှီ၏ ဝတ်ရုံများမှာ တုန်ခါနေခဲ့ကာ၊ သူ စကားပြောဆိုနေသည့် အချိန်၌၊ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေတော့သည်။ ထိုက်ရှီသည် ဝမ်ချောင်နှင့် လီရွှမ်တု တို့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပေပြီ။ ဝမ်ချောင်၏ကိစ္စမှာ ဒုတိယတန်းစားမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လီရွှမ်တုနှင့်ပတ်သက်၍မူ ထိုက်ရှီအနေဖြင့် ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာနှင့် မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အားကြီးသူက အားနည်းသူကို ဝါးမြိုခြင်း ဆိုသည်မှာ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ အဖွဲ့အစည်း အမြဲကိုင်စွဲထားသော နိယာမပင် ဖြစ်ရာ၊ ထိုက်ရှီအနေဖြင့်လည်း စကားဖြင့် ပြောဆိုရုံမျှနှင့် မိမိ အလိုရှိသောအရာကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“သတိထားကြ.. နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေ အကုန်လုံး နောက်ဆုတ်ကြစမ်း” ထိုက်ရှီ၏ သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်များ သိသိသာသာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရကာ၊ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်ပေတော့သည်။

ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၏ အပြင်စည်းရှိ၊ ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များစွာမှာ ရေလှိုင်းများအလား အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြပေသည်။ ဧကရာဇ်သုံးပါး အစီအရင် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ၊ နန်းတော်အတွင်းရှိ အစီအရင်များအားလုံးမှာလည်း အစွမ်းကုန် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ ထိုက်ရှီနှင့် လီရွှမ်တုတို့ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ၊ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံကို ဆွဲဖြဲနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိနေကြသဖြင့်၊ သာမန် နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကြား၌ ကြီးမားလှသော သေကျေပျက်စီးမှုများကို လွယ်လင့်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရာ၊ ထိုကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုမျိုးမှာ လုံးဝမလိုအပ်သော အရာပင် ဖြစ်၏။

“နောက်ဆုတ်ကြ” တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖူမုန့်လင်းချာတို့ လူတစ်စုသည်လည်း အန္တရာယ်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြပေသည်။ ဤမြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသားများ၏ အခြေအနေမှာမူ လက်ရှိ၌ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။ ရှေ့တိုးရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ဆုတ်ရန်မှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့၌ ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့များက ဝိုင်းရံထားသဖြင့် ထွက်ပြေးစရာနေရာ လုံးဝမရှိဘဲ ဖြစ်နေရပေသည်။ ဖူမုန့်လင်းချာတို့အား အားကိုးရာမဲ့စေသည့် အချက်မှာမူ လူတိုင်းက လီရွှမ်တုအား ဧကရာဇ်အသစ်အဖြစ် တင်မြှောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ လီရွှမ်တုမှာမူ အမြဲတမ်း တစ်သီးပုဂ္ဂလဆန်လှသဖြင့် အပြင်လူများအနေဖြင့် သူ၏စိတ်ကူးကို လုံးဝ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အခြားတစ်ဖက်၌မူ၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှေ့၌ လီရွှမ်တုမှာ ဖူမုန့်လင်းချာ တို့ လူတစ်စုအား အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ထို မြေအောက်ထောင် အကျဉ်းသားများအား တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

“ထိုက်ရှီ ဒီပန်ကုန်းမှာ မင်းတို့လို လူတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းချင်တဲ့ ဆန္ဒမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို သတိပေးချင်တာကတော့ ဒီပန်ကုန်းကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ၊ တစ်လောကလုံးမှာ ငါ့ကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ လီထိုက်ယီတောင်မှ မတတ်နိုင်ခဲ့တာ၊ မင်းဆိုရင် ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး” လီရွှမ်တုက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပေသည်။

ကောင်းကင်ယံ၌ ထိုက်ရှီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်ပေသည်။ လီရွှမ်တုအနေဖြင့် ဤကိစ္စမှာ သူက မတိုက်ချင်ဘူးဟု တစ်ခွန်းပြောရုံမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားမည်ဟု တကယ်ပဲ ထင်မှတ်နေခြင်းလော။ သူသည် အစကတည်းက ဤလူများအားလုံးကို လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ လီရွှမ်တုအနေဖြင့် လီဟန်ကို လွှဲပေးမည်ဆိုပါက ပိုမိုကောင်းမွန်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ မလွှဲပေးခဲ့လျှင်မူ…… ထိုက်ရှီအနေဖြင့် သူ၏ အစီအစဉ်များကို လက်ဦးမှုယူလျက်၊ ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ပါတည်း အမြစ်ပြတ် ရှင်းထုတ်ပစ်မည် ဖြစ်ကာ၊ ယိုကျိုးရှိ အန်းလုရှန်းအတွက် လမ်းခင်းပေးရင်း၊ အလယ်ပိုင်းဒေသအား အပြောင်းအလဲများ လက်ဦးမှုယူ ဖော်ဆောင်လျက် “သန့်စင်ခြင်း အစီအစဉ်” ကို အရှိန်မြှင့်တင်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

လီရွှမ်တုအနေဖြင့် မိမိနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည်ဟု ယူဆထားခြင်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ကလေးကလား ဆန်လှပေသည်။ ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်၏ ဟန့်တားမှုများ မရှိတော့သဖြင့်၊ မြို့တော်နယ်ပယ်အတွင်း၌၊ သူသည် မည်သူနှင့်မျှ ပူးပေါင်းရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။

“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတာပဲ” လီရွှမ်တု၏ ကြေညာချက်အပေါ်၌ ထိုက်ရှီက စကားလေးလုံးသာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌မူ ထိုက်ရှီသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်လိုက်ပေတော့သည်။

“ဝုန်း…” တစ်နန်းတော်လုံးအတွင်း၌ မြေကမ္ဘာ တုန်ခါသွားခဲ့ရကာ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော လေစီးကြောင်းများမှာ တောင်တန်းကြီးများအလား လေးလံလှလျက်၊ ထိုက်ရှီ ရပ်တည်ရာ နေရာမှနေ၍ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရစ်ပတ်ဝါးမြိုသွားခဲ့ပေသည်။ သို့သော်လည်း ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် မတူညီသည်မှာမူ၊ ထိုက်ရှီ၏ ပထမဦးဆုံးသော တိုက်ကွက်မှာ လှေကားထစ်များပေါ်မှ လီရွှမ်တုဆီသို့ ဦးတည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“ဝုမ်း…” ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်မှနေ၍ မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဖြူဝါရောင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အလင်းကွင်းသုံးခုမှာ ဟင်းလင်းပြင် ဗလာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ၊ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ရှေးဦးရှန်ထိုက်သုံးခု၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာလျက် သူတို့အား ချုပ်နှောင်ရန်အတွက် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပေသည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရှန်ထိုက် သုံးခု၏ အပေါ်ယံ၌ ဖြူဝါရောင် ဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေတော့သည်။

ထိုခေါင်းလောင်းကြီး၏ မျက်နှာပြင်မှာမူ နက်နဲဆန်းကြယ်လှကာ၊ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံ၏ နိယာမများကို ကိုယ်စားပြုသော နေမင်း၊ လမင်း၊ ငှက်များ၊ သားရဲများ၊ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ၊ ထို့ပြင် ပိုးမွှားနှင့် ငါးပုံသဏ္ဌာန်များမှာလည်း ပေါ်ထွက်နေသလို၊ များစွာသော အစီအရင်များမှာလည်း ၎င်းအပေါ်၌ ထွင်းထုထားပေသည်။ ထိုခေါင်းလောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှန်ထိုက်သုံးခုအား လွှမ်းခြုံအုပ်မိုးရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ကျရောက်လာခဲ့ပေတော့သည်။

ထိုက်ရှီ၏ အမြင်မှာ မည်မျှအထိ ထက်မြက်ပါမည်နည်း။ လီရွှမ်တုက ဝမ်ချောင်၏ ရှေးဦးရှန်ထိုက် သုံးခုကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သိမြင်နိုင်ခဲ့လျှင်မူ၊ ထိုက်ရှီအနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံ၏ ရတနာများကို အဘယ်သို့ ခွဲခြားမသိဘဲ နေပါမည်နည်း၊ ထိုက်ရှီ အတွက်ပင်လျှင် ဤအရာများကို လက်ဝယ် ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက များစွာသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်၊ ထိုက်ရှီ ၏ ဂူကောင်းကင်အဆင့်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဖြင့်ဆိုပါက၊ ဤရှေးဦးရှန်ထိုက်များကို ဝမ်ချောင်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာနှင့် ဂူကောင်းကင်အဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဤမျှသာမကဘဲ အကယ်၍သာ ဤရှန်ထိုက် သုံးခုကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ ဝမ်ချောင်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း တန်းတန်းမတ်မတ် ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုက်ရှီအား ပြန်လည်အန်တုရန်အတွက် မည်သည့် အရင်းအနှီးမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

******