အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း ၁၇၉ - စိတ်ပူပန်နေရသော ဖခင်အိုကြီး

တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အိုးယန်သည် ဖားယားနေသော ခွေးနှစ်ကောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်သည် အားမလိုအားမရဖြင့် အိုးယန်ကို အမြီးများ အရူးအမူး ခါယမ်းပြပြီးနောက် တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော စူးရှသည့် ဇီသာသံကို အိုးယန် ကြားလိုက်ရပေသည်။

လက်သည်းဖြင့် ဖန်ခွက်ကို ကုတ်ခြစ်နေသည့်အလား လက်မ၏ အရေပြားပေါ်တွင် သံမှိုတစ်ချောင်း စူးဝင်နေပြီးနောက် နံရံကို ကန်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန် နေရခက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

အိုးယန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ ထိုဇီသာသံသည် အထူး မှော်အတတ် တစ်ခု ပါဝင်နေပုံ ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဇီသာ၏ တေးသွားနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ တောင့်တင်းလာခဲ့လေ၏။

အိုးယန်၏ တန်ထျန်းထဲရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် လှိုင်းထန်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ အတားအဆီး တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ဇီသာ၏ တေးသွားထဲတွင် ပါဝင်သော အစစ်အမှန်ယွမ်ချီများကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။

နေရခက်သော ဇီသာသံ သာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။

အိုးယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပေသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် စုရှောင်ချီသည် ခုံတန်းလေး တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဇီသာ တီးနေသော ဟူထူကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေလေ၏။

ဟူထူ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ တွန့်လိမ်နေပြီး နှပ်များ၊ မျက်ရည်များနှင့် ငိုယိုနေကာ တီးလည်း တီးရင်း ငိုလည်း ငိုရင်း နှပ်ညှစ်ရန်ပင် အချိန်ယူနေသေးလေ၏။

အိုးယန် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟူထူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း ယခင်အကြိမ်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော စီနီယာအစ်ကိုက သူမ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ဇီသာကို အတင်းအကျပ် လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့ပုံကို သူမ သတိရသွားလေ၏။

သူမ၏ မူလ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများမှာ ထပ်မံ မှေးမှိန်သွားပြီး သူမ၏ သွားသေးသေးလေးများကို ကိုက်ကာ ရှေးဟောင်း ဇီသာကို ခါးသီးပြီး နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးဖြင့် ကြည့်နေပေသည်။

သေချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလောက်သော ဇီသာသံများသည် ဤ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသော လက်များမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သော ပိုင်ယွီမှာ မရှိတော့ဘဲ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ပါးစပ် ရှုံ့မဲ့လျက် ဟူထူကို ကြည့်နေပေသည်။

သူ၏ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို တည်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး သူသည် လူသစ် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွား၍ မရသလို ခြံဝင်းထဲတွင်လည်း သားရဲ နှစ်ကောင် ရှိနေသေးလေ၏။

"ဆက်မတီးပါနဲ့တော့... ဆက်မတီးပါနဲ့တော့... သနားပါဦး..." မျောက် ရှောင်ပြေစန်းသည် ခေါင်းကို ကာလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေလေ၏။

မနေ့က ချန်ချန်ရှန်း၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံထားရသော်လည်း ရှောင်ပြေစန်းသည် ထိုမျောက်နှလုံးသားကို အရှုံးမပေးသေးဘဲ ဇီသာသံကို ခေါင်းမာမာဖြင့် သည်းခံကာ အချိန်မရွေး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပေသည်။

ဝက်အူချောင်းခွေး လျန်ကျိုက်နှင့် မြေခွေး ဟူယန် တို့သာ နေပူဆာလှုံနေကြပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်နေကြလေ၏။

ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော ဟူထူ တီးခတ်သည့် ဇီသာသံသည် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိသော ဟူယန်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ထို့ပြင် လျန်ကျိုက်သည် စစ်မှန်သော ခွေး တစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ တာအိုရတနာ တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ဤ ဇီသာသံက သူ့အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသောကြောင့် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့လျက် ဟူထူကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ချန်ရှန်း... လင်းဖုန်းရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ..."

လက်ရှိ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် အိုးယန်သည် ယခုအခါ သူ နားလည်ရန် ခက်ခဲသော ချင်းယွင် တောင်ထိပ်မှ ဤ စီနီယာအစ်ကိုကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်ရသွားပြီ ဖြစ်လေ၏။

သို့ရာတွင် အိုးယန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောအရာမှာ ချန်ချန်ရှန်းသည် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်မှ ဤ စီနီယာအစ်ကို အပေါ် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော သဘောထား ရှိနေပုံ ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းက ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံတွေက နည်းနည်း အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း ကဲ့သို့ သတိကြီးသော သူ တစ်ယောက်ကို သူ့အား မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် လင်းဖုန်းက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မည်သို့သော ကတိကဝတ်များ ပေးခဲ့သနည်းဟု အိုးယန် တွေးတောမိလေ၏။

ရုတ်တရက် အိုးယန်သည် လင်းဖုန်း၏ ပြောင်းလဲသွားသော ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်ပြဘုတ်နှင့် ကြေးမုံပန်း ရေလမင်း ဟုခေါ်သော ထို သီးသန့်စွမ်းရည်ကို သတိရသွားလေ၏။

လင်းဖုန်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ကြီးမားသော စိုက်ပျိုးရေး/စက်မှု မန်ဂါ သုံးခုမှ ဘော့စ် တစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍကို တကယ်ပင် သရုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလောဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အိုးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့... ဖြောင့်မတ်မှု အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရည်မှန်းချက်က အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ကျွန်တော် သူ့ကို အငိုက်ဖမ်းပြီးတော့..."

ပြောပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းသည် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လည်ပင်းလှီးသည့် ဟန်အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ အိုးယန်၏ ခေါက်သံ တစ်ခု ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ခေါင်းကို ခေါက်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ပေသည်။

"မင်းကို ပိုသတိထားဖို့ ငါ ပြောနေတာ... ရောင်းစားခံရတာတောင် သူများတွေအတွက် ပိုက်ဆံ လိုက်ရေပေးနေရဦးမယ်... ဘာလို့ အမြဲတမ်း အမြစ်ပြတ် တူးထုတ်ဖို့ချည်းပဲ တွေးနေရတာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးပြလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကိုက စီနီယာအစ်ကို လင်း အပေါ် အမြဲတမ်း အမြင်မကြည်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်... ကျွန်တော်က စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို သက်သာစေဖို့ ကူညီပေးရုံပါ..."

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စီနီယာအစ်ကိုသည် နေရာတိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ အလွန် နူးညံ့လွန်းနေပေသည်။ လင်းဖုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားမိကတည်းက သူ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ပါက ဘာဖြစ်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူ မှားယွင်းခဲ့လျှင်တောင်မှ အများဆုံး အနေဖြင့် သူ၏ သင်္ချိုင်းသို့ သွားပြီး တောင်းပန်ပါတယ် ဟု ပြောရုံသာ ရှိလေ၏။

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ လင်းဖုန်း အကြောင်း သူ မပြောခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူ ပြောလိုက်သဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သေဒဏ် ချမှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူ ဤ ဂျူနီယာညီလေးကို အလွန် ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။ ထိုသူသည် လင်းဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် မည်သို့ ဖယ်ရှားရမည်နည်း ဆိုသည်ကို အဖြေရှာနေပြီ ဖြစ်နိုင်လေ၏။

အိုးယန် ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ သူ၏ ဤ ဂျူနီယာညီလေးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းမာလွန်းနေလေ၏။

သူသည် အမှားများကို ထပ်တလဲလဲ ပြုလုပ်တတ်ပြီး သူ၏ စကားများကို မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် နားမထောင်ခဲ့ချေ။ အနာဂတ်တွင် သူ ချော်လဲသွားချိန်မှသာ သူ၏ နောင်တများကို သဘောပေါက်လာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ... တစ်ခါတလေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကနေ သင်ယူရရှိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေကို လူကြီးတွေက လူငယ်တွေကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အခါ...

သူတို့က မင်းကို ခေတ်နောက်ကျပြီး သတ္တိကြောင်တယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာပါ... ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် တွင်းထဲကို ခုန်ဆင်းသွားကြလိမ့်မယ်... ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ပြန်တွားထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ လူကြီးတွေ ဖြစ်နေကြပြီ...

သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဂျူနီယာတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အခါမှာတော့ အတူတူပဲ လှောင်ပြောင်မှုတွေနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းတဲ့ ခုန်ဆင်းမှုတွေကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်...

လူတွေ အားလုံးက ဤသဘောတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။

ဘဝ နှစ်ဆက် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ခေါင်းမာသော ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေသည့်အလား တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်... အပြင်ထွက်ပြီး စူးစမ်းလေ့လာတာ ကောင်းပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက စီနီယာအစ်ကိုပဲ လေ..."

အိုးယန်သည် လှည့်ကာ မျက်ရည်များ ဒလဟော စီးကျလျက် ဇီသာ တီးနေဆဲဖြစ်သော ဟူထူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သွားများ ထပ်မံ ကျိန်းစပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမ၏ ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်ပြဘုတ်တွင် ဂီတ ပါရမီ အပြည့် ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသထားပါလျက်နှင့် ဟူထူ တီးခတ်သော ဂီတမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

အကယ်၍ သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ အတားအဆီး သာ မထူထဲပါက သူသည် ရှောင်ပြေစန်းနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ သနားခံနေရပြီ ဖြစ်ပေမည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟူထူ၏ အမူအရာက သူမ ဆက်လက် မငိုနိုင်တော့ကြောင်း ပြသလာချိန်တွင် ယနေ့၏ ဇီသာ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို အချိန်ကိုက် ထုတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော လျန်ကျိုက်ကို ခလုတ်တိုက်ချလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ လျန်ကျိုက်ကို အနေတော် ခွန်အားဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ တံခါးပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ရှောင်ပြေစန်းနှင့် တိုက်မိသွားစေခဲ့လေ၏။

အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင် ချက်ချင်း တိုက်မိပြီး လွင့်စင်သွားကြပေသည်။

"ငါတို့ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

လျန်ကျိုက်နှင့် ပြေစန်းတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြား တစ်ယောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်းက ကြက်ဖင် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ချိန်တွင် ထိုအကောင်နှစ်ကောင်လုံး အာရုံများ ပြောင်းသွားကြသည်။

ရန်ငြိုးတွင် စည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပရမ်းပတာ လုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြသော လျန်ကျိုက်နှင့် ရှောင်ပြေစန်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် ဟူထူ အနှစ်သက်ဆုံး ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဇီသာကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ခဲ့သော သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် သွားခဲ့ပေသည်။

ကြက်ဖင် တစ်ခုကြောင့် ခင်မင်မှု ပျက်ပြားသွားသော လျန်ကျိုက်နှင့် ပြေစန်းတို့ကို သူ တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။

ခွေး တစ်ကောင်နှင့် မျောက် တစ်ကောင်သည် ကြက်ဖင် တစ်ခုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး မြေခွေး ဖြစ်သော ဟူထူမှာမူ ကြက် တစ်ကောင်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း စားသောက်ခွင့် ရနေပေသည်။

ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရက်စက်မှု ပင် ဖြစ်နိုင်လေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟူထူ အစာစားတိုင်း သူမသည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်၏ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များ အောက်တွင် တစ်ဝက်ကို မျှဝေပေးလေ့ ရှိပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရှေးဟောင်း ဇီသာကို သိမ်းဆည်းကာ အပြင်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

အိုးယန်သည် သူ၏ ဒေါ်လေးကို ပို့ဆောင်ပေးရင်း လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏ သံသယကို မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဒေါ်လေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ ပါရမီမှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား..."

စုရှောင်ချီသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ဝေခွဲမရစွာ စောင်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူမရဲ့ ပါရမီက ဘာလို့ တစ်ခုခု မှားနေရမှာလဲ..."

သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးသည် အလွန် ဆိုးရွားစွာ တီးခတ်ပြီး ပျင်းရိကာ ပေါ့ဆကြောင်း အိုးယန် မပြောဝံ့ချေ။ ဒေါ်လေး ဒေါသထွက်ပြီး သူမကို ဆက်မသင်ပေးတော့မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိလေ၏။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သောအခါ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သူမကို ငါ ဘယ် ဇီသာ နည်းစနစ် မှ မသင်ပေးရသေးဘူး... သူမကို ဒီတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီးခိုင်းထားတာ... ဒီတိုင်း လျှောက်တီးနေရုံနဲ့တင် အစစ်အမှန်ယွမ်ချီတွေဟာ ဇီသာရဲ့ တေးသွားနဲ့အတူ စီးဆင်းလာနိုင်ပြီး သူမဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ ပစ္စည်း ထိန်းချုပ်မှုတွေကိုတောင် လုပ်နိုင်နေပြီ... ဒါကို ပါရမီ လို့တောင် ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး... ကောင်းကင်က သူမကို အစာကျွေးဖို့ အနောက်ကနေ လိုက်နေတာပဲ..."

---

အခန်း ၁၈၀ - ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သခင်

စုရှောင်ချီ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် စိုးရိမ်နေခဲ့သော အိုးယန်သည် ချက်ချင်း သက်သာရာရသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး၏ ပါရမီ ညံ့ဖျင်းနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလွန် ကောင်းမွန်လွန်းနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိုးယန်သည် သမီးဖြစ်သူ ချီးကျူးခံရပြီးနောက် သက်သာရာရစွာ ပြုံးနေသော ဂုဏ်ယူနေသည့် ဖခင် တစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် ခေါင်းစောင်းကာ ရယ်မောနေသော အိုးယန်ကို အနေမခက်မချင်း ကြည့်နေလိုက်ပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာက တကယ်ကို တူတာပဲ... မင်းအကြောင်း ပြောတဲ့ အခါတိုင်း မင်းရဲ့ ဆရာရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အဲဒီ အမူအရာ မျိုး အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တယ်..."

ဟူယန် အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် အိုးယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း စုရှောင်ချီက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဘေးနားက လူတွေအတွက် အများကြီး စဉ်းစားပေးကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ မေ့နေကြပုံ ရတယ်..."

အိုးယန်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်တောင် ကိုယ်ကျိုးမဖက်တဲ့သူ တစ်ယောက်လို ဒေါ်လေးက ပြောနေတာပဲ..."

စုရှောင်ချီက တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ဂျူနီယာညီမတွေကို သူတို့ရဲ့ တာအိုကို ရှာတွေ့ဖို့ မင်း ကူညီပေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ တာအိုကကော..."

အိုးယန်သည် လက်များကို နောက်စေ့တွင် ယှက်ထားကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တာအိုကို ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်က လူအ တစ်ယောက်ပါ... ဒီကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး... အခုအချိန်မှာ သူတို့ကို ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် သူတို့ ကိုယ်သူတို့ပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ..."

စုရှောင်ချီသည် ဂရုမစိုက်သည့် အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ အိုးယန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကတည်းက ဤ လူငယ်လေးတွင် ထူးခြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိကြောင်း သူမ သတိပြုမိခဲ့လေ၏။ သူ၏ သဘာဝကျသော ရင်းနှီးမှုနှင့် လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုတို့က စုရှောင်ချီကို အိုးယန်အပေါ် အလွန် ချစ်ခင်သွားစေခဲ့ပေသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို မရှာဖွေသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ပိုမို သန်မာသော သေမျိုး တစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ရှည်လျားလှသော နှစ်ကာလများတွင် ထိုကဲ့သို့သော ခွန်အားသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရန် ဖန်တီးခံထားရပြီး တစ်ခဏမျှသာ တောက်ပနိုင်ပေသည်။

အိုးယန်၏ လုပ်ရပ်များသည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်း အသေးစားများကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော်လည်း ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်သည့် အရာတစ်ခုကိုမျှ မည်သည့်အခါမှ မလုပ်ခဲ့ချေ။ ထို နောက်ပြောင်တတ်သော မျက်နှာ အောက်တွင် အလွန် ရင့်ကျက်သော စိတ် တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်အပေါ် ရုတ်တရက် သနားမိသွားလေ၏။ သူ၏ အစွမ်းထက်သော စစ်မှန်သောချီကို အားကိုးရုံဖြင့် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်များမှ မဟာ ကျင့်ကြံသူများကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အိုးယန်သည် တကယ်တမ်းတွင် အပျော်ရွှင်ရဆုံး နေထိုင်နေရသူ ပင် ဖြစ်လေ၏။

"မင်း လုပ်ချင်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိလား..."

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်ကို အနည်းငယ် သနားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"လုပ်ချင်တဲ့ အရာ လား... အခု ကျွန်တော် လုပ်နေတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

အိုးယန်သည် သူ၏ ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေးကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဒေါ်လေး၏ အကြည့်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေပြီး ဉာဏ်ရည် မမီသော သူ တစ်ဦးကို ဂရုစိုက်နေသည့်အလား သူ့ကို ကြည့်နေရသနည်း ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

သူ၏ ဒေါ်လေးသည် အခြားသူများထက် ပိုမို တွေးတောတတ်ပြီး အလွန်အမင်း ခံစားလွယ်လွန်းလှပေသည်။

စုရှောင်ချီ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို အိုးယန် နားလည်လေ၏။

ထိုအရာမှာ သူ၏ အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို မရှာတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤအရာမှာ သူ ဆုံးဖြတ်ရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် ဒုတိယ တာဝန်မှာ ဘာဖြစ်မည်နည်း ဆိုသည့် အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေလေ၏။

ဤ အသုံးမကျသော စနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းမှာ သူ၏ ကံဆိုးမှု ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် အိုးယန် အမြတ်နိုးဆုံး အရာမှာ တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်း ထက် ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ် အများအပြားမှာ ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ အရ သူသည် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် မိဘမဲ့ဂေဟာ၌ နေထိုင်ခဲ့သော မိဘမဲ့ တစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

မီးကြီး တစ်ခုက သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်း ဖျက်ဆီးသွားပြီးနောက် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပေသည်။

သို့ရာတွင် ယခု ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် သူ့တွင် ဂျူနီယာညီအစ်ကိုများနှင့် ဂျူနီယာညီမလေး ရှိပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး ဟူသော အိမ် တစ်လုံး ရှိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးနှင့် အရွယ်မရောက်သေးသော သူ၏ ဂျူနီယာညီအစ်ကိုများနှင့် ဂျူနီယာညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးချင်ရုံ သက်သက် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြလျှင်တောင်မှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ မဖြစ်လာမီ သူတို့သည် ကလေးငယ်များ သာ ဖြစ်ကြသေးလေ၏။

သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကာလအတွင်း လေနှင့် မိုး အချို့ကို သူတို့အတွက် ကာကွယ်ပေးရန်သာ သူ လုပ်နိုင်ပေသည်။

ဂိုဏ်းနှင့် တာအို ရဲဘော်ရဲဘက်များသည် မိသားစုနှင့် ချစ်ရသူများနှင့် ပို၍ တူညီနေပေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အိုးယန်သည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ပြာကြီးသည် အိုးယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်ဟပ်နေပုံ ရပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်သည် ဟူယန်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပုံ ရလေ၏။ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိသော စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်ကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျိန်းစပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ဖယ်လိုက်လေ၏။

အိုးယန်ကို သူမ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အိုးယန်သည် ဟူယန်၏ အသံကို အတုခိုးကာ ရိုးသားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်ချီ... အနာဂတ်မှာ လူတွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ မရိုက်ပါနဲ့... မင်း အိမ်ထောင်ပြုလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်သည် အိုးယန်၏ နားရွက်ကို ခိုင်မြဲစွာနှင့် တိကျစွာ လိမ်ဆွဲလိုက်လေ၏။ အိုးယန်၏ သနားခံမှုများ အကြားတွင် စုရှောင်ချီသည် သူမ၏ လက်ကို အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နှာမှုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီ ကောင်မလေးရဲ့ ပါရမီဟာ ဂီတတာအို မှာတင် မကဘဲ အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်... မနေ့က သူ လက်လှည့်ဗုံငယ်လေး လှုပ်နေတာကို ငါ မြင်တယ်... အဲဒါကလည်း ဂီတ စည်းချက်ကို ထွက်ပေါ်လာစေတယ်... ဆိုလိုတာက အသံ ထွက်နိုင်တဲ့ ဘယ် တူရိယာနဲ့မဆို သူမက ဂီတ စည်းချက်ကို ဖန်တီးနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုလဲ မင်း သိလား..."

အိုးယန်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ဂရုတစိုက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော့် ကလေးက ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

မည်သည့်စကားများ ဆိုနေသနည်းဟု သူ တွေးလိုက်မိလေ၏။

စုရှောင်ချီသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ ဤ အသုံးမကျသော သူကို မျက်လုံးလန်ပြလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂီတတာအို ဟာ အသံ အားလုံးကနေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတာ... အသံ ကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ လူတစ်ယောက်စီက အသံ တစ်မျိုးတည်းကိုပဲ သုံးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အသံ အားလုံးကို သုံးနိုင်တယ်... ဆိုလိုတာက ဒီ ကောင်မလေးဟာ ဂီတတာအို အတွက် မွေးဖွားလာတာပဲ..."

ဂီတတာအို သည် ဓားတာအိုနှင့် ဆင်တူလေ၏။ မဟာတာအို တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော်လည်း ထိုအရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အကိုင်းအခက်များ ရှိပေသည်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် အကိုင်းအခက် တစ်ခုတည်းကိုသာ လေ့လာရင်း သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးကို ကုန်ဆုံးသွားနိုင်လေ၏။

ရှေးဟောင်း ဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင် ပင်လျှင် ကြာစိမ်း ဓားတာအိုကို ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင်သာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီး ကြာစိမ်း ဓားတာအိုသည် ဓားတာအို၏ အကိုင်းအခက်များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တာအို၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် ထပ်တူကျနိုင်သော ထူးခြားသည့် ပါရမီ ရှင်များ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မွေးရာပါ ပါရမီရှင်များ ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် ဤအရာက ပါရမီရှင် တစ်ဦး၏ ပြဿနာများကိုလည်း ယူဆောင်လာပေးပေသည်။ မည်သည့် အကိုင်းအခက်က သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မည်နည်း။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိသော စုရှောင်ချီသည် ဟူထူ အတွက် အားကျမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဇီသာမှတစ်ဆင့် တာအိုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ဟူထူသည် မဟာ ဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် တူရိယာ အမျိုးမျိုးကို ပေါင်းစပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ အတွေးများကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်ကို လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ပါရမီဟာ သေချာပေါက် အရေးကြီးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေဟာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်... သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ငါတို့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နိုင်ပေမယ့် အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ငါတို့ အားနည်းနေတုန်းပဲ..."

"ဒေါ်လေး... ဘာတွေ လာနောက်နေတာလဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတဲ့ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲက တစ်ခုလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးက နည်းနည်း ဆင်းရဲပေမယ့် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်စောင့်ဝင်္ကပါ ကနေ အမြဲတမ်း သွားချေးလို့ ရတာပဲ..." အိုးယန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နောက်ထပ် ခေါက်သံ တစ်ချက် ကျရောက်လာခဲ့လေ၏။ စုရှောင်ချီက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ ပြောနေတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ထူးခြားတဲ့ အရာတွေကို ပြောတာ..."

ခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေသော အိုးယန်သည် သူ၏ သွေးဆုံးကိုက်နေသော ဒေါ်လေး၏ စကားများကို အနည်းငယ် နစ်နာစွာဖြင့် လိုက်နာရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

"ဒါဆို ဒေါ်လေး ပြောနေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရာတွေက ဘာတွေလဲ..."

စုရှောင်ချီက ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အစပြုသူတွေ အတွက် အသုံးဝင်တဲ့ တူရိယာ တစ်ခု လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ တူရိယာ အားလုံးဟာ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် ကနေ လာတာ... ထူထူက တူရိယာ အားလုံးနဲ့ ထပ်တူကျနိုင်တဲ့ အတွက် သူမ လိုအပ်တဲ့ တူရိယာဟာ ပိုပြီးတောင် ထူးခြားဖို့ လိုတယ်... အဲဒါက တူရိယာ အမျိုးမျိုး အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ မှော်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်... ဒီ မှော်ရတနာက ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် ရဲ့ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ ဖြစ်တဲ့ ဂီတအသင်္ချေ အင်မော်တယ်ရတနာ ကို လိုအပ်လောက်တယ်..."

"ဟူး... ဒါဆို သူတို့ရဲ့ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ ကို ငှားဖို့ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် ကို စာတစ်စောင် ရေးပေးဖို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုရမလား..." အိုးယန်က မသေချာစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

စုရှောင်ချီက ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တခြား မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေက ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာကို ငှားဖို့ စာတစ်စောင် ရေးလာရင် ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သဘောတူမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"..." အိုးယန် ဆွံ့အသွားခဲ့ပေသည်။

ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် နှင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တို့သည် မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲတွင် ပါဝင်ကြလေ၏။ အကယ်၍ သူတို့က အခြားသူတစ်ယောက်၏ တောင်စောင့် တာအိုရတနာကို ငှားရမ်းလိုပါက ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာကို အလဲအလှယ် အဖြစ် ကမ်းလှမ်းလျှင်တောင်မှ တစ်ဖက်လူက သဘောတူမည် မဟုတ်ချေ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ ဝက်အူချောင်းခွေး လျန်ကျိုက် ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ သူက အလဲအလှယ် အနေနဲ့ ခွေး တစ်ကောင်ကို ကမ်းလှမ်းရင် ကောင်းမလားဟု သူတွေးလိုက်သော်လည်း မလုပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ် ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုရှောင်ချီ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အိုးယန်သည် ခေါင်းကိုက်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်၏ ဒုက္ခရောက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် ရဲ့ တောင်သခင် နဲ့ ငါ နည်းနည်း သိပေမယ့် ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ရုံလောက်ပဲ သိတာ... ဒါပေမဲ့ မင်း သေချာပေါက် အသုံးချလို့ ရတဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိတယ်..."

စုရှောင်ချီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း မကောင်းသော အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ စုရှောင်ချီ၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးကို ကြည့်ကာ သူက ခြောက်ကပ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေး... အဲဒီ တောင်သခင် က ယောကျ်ား လား... မိန်းမ လား ဆိုတာ ကျွန်တော် မေးလို့ ရမလား..."

စုရှောင်ချီသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရယ်မောမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားကာ အိုးယန်ကို မူးဝေသွားစေခဲ့ပေသည်။ စုရှောင်ချီသည် သူမ၏ ရယ်မောခြင်းမှ ထွက်လာသော မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်... အဲဒီ တောင်သခင် ဟာ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ ဆရာနဲ့ အရမ်း နက်ရှိုင်းတဲ့ ခင်မင်မှု ရှိတယ်..."

အိုးယန် ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... သူမကလည်း စီနီယာဒေါ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

Book 18 end.