အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း ၁၇၁ - တုန်းရွှီကျစ် နှင့် ဟူယန်

"သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီ စကား... တစ်ရွာတည်းသား..."

အိုးယန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေအနေမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဆရာသည် ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူသည်လည်း အိုးယန်ကဲ့သို့ပင် ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် တစ်ဖက်လူသည် ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို စနစ်က အဘယ်ကြောင့် မပြသခဲ့သနည်း ဟု သူ တွေးတောမိသည်။ ဖန်သားပြင် တစ်ခုလုံးတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ခေါင်းစဉ်နှင့် အကဲဖြတ်ချက် နှစ်ခုစလုံးတွင် ဟူယန်၏ ကူးပြောင်းလာသူ ဟူသော အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် ဖော်ပြချက်မျှ မပါရှိခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် သူသည် အိုးယန်နှင့် နေရာ တစ်ခုတည်းမှ လာသော တစ်ရွာတည်းသား တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်နေသေးပေသည်။

အိုးယန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ချင်ခဲ့သော်လည်း တာအို၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံထားရသော သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေက သူ့ကို မျက်ခွံ တစ်ချက်ပင် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေအနေတွင် နစ်မျောနေရင်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထူးဆန်းသော အခြေအနေ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ရောယှက်နေပေသည်။

ထို အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကြည်နူးမှုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လှိုင်းများကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး ဆံပင်ဖျားမှသည် ခြေချောင်းမွေးများ အထိ သူ့ကို ရွှင်လန်းတက်ကြွစေခဲ့လေ၏။

ထိုခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း အိုးယန်သည် ဤကမ္ဘာကြီး အကြောင်းကို ပို၍ပို၍ နားလည်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက အိုးယန်၏ ပထမဆုံး တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး တာအို၏ တည်ရှိမှုကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းလည်း ဖြစ်လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ကောင်းမြတ်သော အသံများသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေကာ ကြီးမားသော ခရမ်းရောင် ချီ အစုအဝေး ကြီး၏ အောက်တွင် အင်မော်တယ်များ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် ဟူယန်၏ အခန်း အပြင်ဘက် ဘယ်နှင့် ညာတွင် ရပ်လျက် တံခါးစောင့် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ စောင့်ကြပ်နေကြလေ၏။

ဟူယန်၏ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်က တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နေကြောင်း သူတို့ အလွန် ကောင်းစွာ သိထားကြပြီး ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူသည် အင်မော်တယ် အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်နေသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် ချဲ့ကားရာ ရောက်မည် မဟုတ်ချေ။

တံခါးဝရှိ ပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ယခင်ဘဝတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် တာအို နားလည်သဘောပေါက်မှု မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ငါ့ရဲ့ ဆရာက အင်မော်တယ် အဖြစ်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်တော့မှာလား ဟု ပိုင်ယွီက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် ဟူယန်၏ အခန်းဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေပေသည်။ သူ၏ ဆရာသည် အင်မော်တယ် အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ အလွန် ကောင်းစွာ သိထားပြီး ဤ နားလည်သဘောပေါက်မှုသည် ဆရာမှ စီနီယာအစ်ကိုထံသို့ ပေးသော လက်ဆောင် တစ်ခုပင် ဖြစ်နိုင်လေသည်။

လူတိုင်း တစ်ခုစီ ရခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် စီနီယာအစ်ကိုကို ချန်လှပ်ထားမည် မဟုတ်ချေ။ သို့ရာတွင် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တာအို နားလည်သဘောပေါက်မှု မြင်ကွင်းအတွက် ဟူယန် မည်မျှ ပေးဆပ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်ချန်ရှန်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရန် ပင် ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ တစ်ခုခုက တာအို လေ့လာခြင်းကို အမှန်တကယ် တားဆီးချင်ပါက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ကျော်ဖြတ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းတွင် တုန်းရွှီကျစ်သည် တရားထိုင်ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဆိုနေလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ထိုင်နေပေသည်။

ဤ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူသည် တုန်းရွှီကျစ် တရားဟောနေသော နေ့က ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုးခဲ့သော အစွမ်းထက်သည့် သက်ရှိ ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... တာအို သန့်စင်သောမြေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီနေရာမှာ ဗုဒ္ဓတာအိုရဲ့ ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း မန္တန် ကို ရွတ်ဆိုနေတာ သင့်တော်လို့လား..."

တုန်းရွှီကျစ် ရွတ်ဆိုနေသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူက အနည်းငယ် လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်ချီ... မင်းရဲ့ တတိယ အစ်ကို ထွက်သွားတော့မယ်..."

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူသည် ယူနူတောင်ထိပ်သခင် စုရှောင်ချီ ဖြစ်ပြီး ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ အစွမ်းထက်သည့် သက်ရှိ တစ်ဦး ပင် ဖြစ်လေသည်။

စုရှောင်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်တော့ သေသင့်လဲ... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ ဘယ်တော့ သေသင့်လဲ..."

တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဂရုမစိုက်သော စုရှောင်ချီကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စိတ်မနှံ့သူက မင်းနဲ့ ငါ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာ... ဒါကြောင့်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

ထိုစကားက စုရှောင်ချီကို ဒေါသထွက်သွားစေပုံ ရလေ၏။ သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်ပေသည်။

ကြမ်းပြင်သည် ကြီးမားသော လက်သီးရာကြီး တစ်ခု အဖြစ် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဖြာထွက်နေသော အက်ကွဲကြောင်းများက ဤ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ဖော်ပြနေလေသည်။

စုရှောင်ချီသည် ကြမ်းပြင်မှ သူမ၏ လက်သီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တုန်းရွှီကျစ်ကို အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်မ သေရမယ့် အလှည့် ရောက်ရင်သာ ကျွန်မကို အသိပေးလိုက်ပါ..."

ပြောပြီးနောက် စုရှောင်ချီသည် လှည့်ကာ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။ တုန်းရွှီကျစ်သည် သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပေသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တပည့် ခုနစ်ယောက်ထဲတွင် သူနှင့် အငယ်ဆုံး ဂျူနီယာညီမလေး သာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။ သူတို့ ယခင်က ပိုမို ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိခဲ့လေလေ ယခုအခါ ပို၍ နာကျင်ရလေလေ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ ငြိမ်းသတ်ခံထားရသော ထာဝရအလင်းမီးအိမ် တစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤ မီးအိမ်၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူ၏ တတိယ ဂျူနီယာညီလေး ဟူယန်၏ ထာဝရအလင်းမီးအိမ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် အဲဒါကို အကြိမ် ၁၇၃,၆၀ဝ တွက်ချက်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ နောက်ဆုံး ရလဒ်က အမြဲတမ်း အတူတူပဲ... ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် ထပ်မတွက်ချက်တော့ဘူး... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး..."

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသော ဟူယန်သည် တုန်းရွှီကျစ်ကို ရှာဖွေရန် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်သို့ တည့်မတ်စွာ သွားခဲ့ပြီး တွေ့တွေ့ချင်းမှာပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်သော ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဟူယန်၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။ ဟူယန်၏ အသက်စွမ်းအင်မှာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဆောင်းရာသီတွင် ကျန်ရစ်နေသော ညှိုးနွမ်းနေသည့် သစ်ရွက် တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး သစ်ကိုင်းမှ ကြွေကျရန် အသင့်ဖြစ်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် ဟူယန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မတွက်ချက်ခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် ရွေးချယ်စရာတွေ အားလုံးကို သူတို့ဆီ ကျွန်တော် လွှဲပေးလိုက်ပြီ..."

တွက်ချက်မှု အကြိမ် ၁၇၃,၆၀ဝ တွင် ရလဒ် ဘာမှ မရခဲ့ပြီးနောက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟူယန်သည် စစ်တုရင်ခုံ ဘေးတွင်သာ ရပ်နေပြီး ထိုစစ်တုရင်ခုံကို စောင့်ကြပ်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ လှုပ်ရှားခွင့် မပြုခဲ့ချေ။

အိုးယန်နှင့် အခြားသူများ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်သည်အထိ သူသည် သူတို့ကို စစ်တုရင် ကစားသမားများ၏ နေရာသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွန်းပို့ပေးမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းဆောင်ရည် မလုံလောက်လို့ ကျွန်တော့် အမှားပါပဲ... ကိုယ့်အသက်ကို စတေးရင်တောင်မှ ဒုတိယ တပည့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော့်မှာ အချိန် နည်းနည်းလောက် ပိုရှိရင် ကောင်းမှာပဲ..."

ဟူယန်သည် ပြုံးလျက် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေရင်း ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တုန်းရွှီကျစ်သည် မော့ကြည့်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း အစား ငါ သေပေးလို့ ရမယ့် နည်းလမ်း ရှိလား..."

ဟူယန်သည် တုန်းရွှီကျစ်ကို အချိန်အကြာကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်... ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... အခုကစပြီး ခင်ဗျားနဲ့ ရှောင်ချီတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ကြပါ..."

တုန်းရွှီကျစ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပေသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟူယန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဟူယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဲဒီတုန်းက ဆရာ လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ဟူယန်က ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မတူတော့ဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေက ငါတို့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်... ဟားဟားဟား... ငါ့ကိုယ်ငါ စာအုပ်လှန်သူ လို့ အမြဲတမ်းခေါ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဒီ စာအုပ်ကို ဆက်မလှန်တော့ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေက ဆက်ပြီး ရေးသားသွားကြလိမ့်မယ်..."

ဟူယန် ထွက်သွားသည်အထိ ထိုနှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။ ထို့နောက် တုန်းရွှီကျစ်သည် ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများကို စကားထစ်လျက် စတင် ရွတ်ဆိုနေလေတော့၏။

မကြာမီတွင် ရှောင်ချီ ရောက်လာပြီး သူမ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ကာ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ကြမ်းပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေသည်။

ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်မှု ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။ တုန်းရွှီကျစ်သည် တရားထိုင်ဖျာပေါ်တွင် စိတ်ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်လျက် ငေးမောစွာ ထိုင်နေပေသည်။

လက်ရှိ ခေတ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်၊ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲမှ တစ်ခု၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ၊ ကောင်းကင်နှင့် ညီမျှသော စွမ်းရည်များ ရှိသူသည် ယခုအခါ သူ၏ ခွန်အားများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါး ထပ်မံ ပိတ်သွားချိန်တွင် တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာ တစ်အုပ်ကို အလျင်စလို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။ ထို ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာပေါ်တွင် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း ကျမ်းစာ ဟူသော ကြီးမားသည့် စာလုံး သုံးလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားလေ၏။

ထိုစာလုံး သုံးလုံးသည် လက်ရှိ ခေတ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တာအိုကျင့်ကြံကို လှောင်ပြောင်နေပုံ ရပြီး တုန်းရွှီကျစ်ကို အနည်းငယ် ကျိန်းစပ်သွားစေကာ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေး အတွက် ဤနေရာတွင် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း ကျမ်းစာကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုရဲသည့် သူ၏ သတ္တိကြောင်မှုကို သရော်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် တုန်းရွှီကျစ်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူသည် ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးချမ်းသော အမူအရာဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုနေလေသည်...

"နမော အော်မီတောဖော... တထာဂတ..."

---

အခန်း ၁၇၂ - အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးသည် ဤနေ့တွင် ကောင်းကင် တာအို၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသည့်အလား အရူးအမူး ဖြစ်နေပုံ ရလေ၏။

ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်မှုတွင် နောက်ထပ် တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ တိုက်ရိုက် အဆင့်တက်ကာ ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့် တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပေသည်။

ပျံ့နှံ့နေသော ခရမ်းရောင် ချီများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှမ်ဟွမ်ချီများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရွှေရောင် ကြာပန်းများသည် လူတိုင်းအတွက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ ပေးသော လက်ဆောင်များ ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ယုံကြည်ခဲ့ကြလေ၏။

ဓားဂိုဏ်း၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အထက်တွင် ထိုက်အာသည် နန်းတော် အမိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်လျက် ပျံ့နှံ့နေသော ခရမ်းရောင် ချီများနှင့် ရွှေရောင် ကြာပန်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုက်အာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကာ အေးစက်ပြီး မောက်မာသော အမူအရာ ရှိသည့် ဆုန့်မုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အသုံးမကျသော တပည့်ကို နူးညံ့သော အမူအရာဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေး... အခု မင်းကို ငါ ပြန်ကျင့်ကြံခိုင်းရင် မင်း ဆန္ဒရှိမလား..."

ခါးတွင် ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆုန့်မုသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"ဆရာ့မှာ ဆရာ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ် သေချာပေါက် ရှိမှာပါ... ပြန်ကျင့်ကြံတာက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး..."

သိပ်မစွမ်းပေမယ့် အရမ်း မာနကြီးတာပဲ ဟု ထိုက်အာ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုက်အာသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။ ဤ အေးစက်ပြီး မောက်မာသော တပည့်သည် သူ့ကို ရုတ်တရက် အလွန် ကျေနပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ ဆုန့်မုကို ခေါ်လိုက်ရာ ဆုန့်မုကလည်း နာခံစွာ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုက်အာသည် ဆုန့်မု၏ ခေါင်းကို ခေါက်ကာ ညည်းတွားလိုက်ပေသည်။

"မင်းမှာ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ဘာမှ မရှိဘဲနဲ့ အချိန်တိုင်း မာနကြီးနေတာပဲ... ကောင်လေး... မင်းကို ငါ မေးမယ်... မင်းကို ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်ခွင့်ပေးရင် မင်း ဆန္ဒရှိမလား..."

"ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဟုတ်လား... ကျွန်တော်တို့ ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက ဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဆုန့်မုသည် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ ထိုက်အာကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထိုက်အာက အထင်သေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"သူ... လီတိုက်ပိုင် တောင် ဓားအင်မော်တယ် ဖြစ်နိုင်သေးတာ... မင်းက ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ..."

အမြဲတမ်း မာနကြီးတတ်သော ဆုန့်မုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အင်မော်တယ် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လီတိုက်ပိုင်အပေါ် လေးစားမှု သာ ရှိပြီး ကျော်လွန်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

ထိုက်အာသည် သူ၏ အသုံးမကျသော တပည့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆုန့်မု၏ ကော်လာကို တိုက်ရိုက် ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သူက ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး သက်သက်ပါ... ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒက အရမ်း အစွမ်းထက်လို့လား..."

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ဆရာ ကလည်း ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ကျင့်ကြံတာလေ..."

ဆုန့်မုသည် ထိုက်အာကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထိုက်အာသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အရင်ကတော့ ဟုတ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး မဟုတ်တော့ဘူး..."

ထိုက်အာ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားသော ကြာစိမ်းကြီး တစ်ပွင့်သည် ထိုက်အာနှင့် ဆုန့်မုတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြာစိမ်းကြီးသည် ပွင့်လန်းလာပြီးနောက် ညှိုးနွမ်းသွားကာ ကြာပန်း တစ်ပွင့်၏ ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းမှ ညှိုးနွမ်းခြင်း အထိ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို တွေ့ကြုံခံစားရသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ကြာစိမ်းကြီး ညှိုးနွမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုက်အာ၏ အနှစ်သာရ၊ ချီနှင့် ဝိညာဉ်တို့သည် အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားသော်လည်း ထိုက်အာ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာခဲ့လေ၏။

မည်မျှ တောက်ပသနည်းဆိုလျှင် ဆုန့်မု ပင် ဆက်လက် မာနမကြီးရဲတော့ချေ။ သူ အလွန် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ဘာပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဆရာသည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော သူ၏ ဓားတာအိုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖျက်ဆီးနေကြောင်း သူ ထိတ်လန့်တကြား တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြာစိမ်းကြီး လုံးဝ ညှိုးနွမ်းသွားချိန်တွင် ထိုက်အာ၏ အနောက်၌ ကြာဖူး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ထိုက်အာသည် ကြာဖူး ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခူးယူလိုက်ပြီး ကြာစေ့ များကို ခွာထုတ်လိုက်ရာ ကြာဖူး ထဲမှ အဖြူရောင် ကြာစေ့ တစ်စေ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ထိုက်အာသည် ထို ကြာစေ့ ကို ဆုန့်မု၏ ဒန်တျန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဖိထည့်လိုက်ပေသည်။

ဆုန့်မုသည် သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ အထဲရှိ ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒသည် အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ဒန်တျန်ထဲရှိ အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ မွေးရာပါ ဓားသည် ၎င်း၏ အစိမ်းရောင် အလင်းကို ဆုံးရှုံးသွားကာ ဖြူစင်သော အဖြူရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

ထို ကြာစေ့ သည် ဒန်တျန်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် အဖြူရောင် ကြာစင်မြင့် တစ်ခု အဖြစ်သို့ ကြီးထွားလာကာ ဆုန့်မုကို တိုက်ရိုက် ထောက်ပံ့ပေးထားလေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော မဟာတာအိုများသည် ဆုန့်မု၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ ယခင်က သူ နားလည်ရန် ခက်ခဲပြီး ဝေဝါးနေခဲ့သော တာအိုသည် ယခုအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် ရှင်းလင်းလာခဲ့လေ၏။

အလျင်အမြန် အသွင်ပြောင်းနေသော ဆုန့်မုကို ကြည့်ရင်း ထိုက်အာသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ စိတ်မနှံ့သူ လက်ခံတဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက အရမ်း မာနကြီးကြတာလား... ဒါဆို ငါ့ရဲ့ တပည့်ကလည်း သေချာပေါက် အားနည်းလို့ မရဘူးလေ ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ထိုက်အာ၏ အဆင့်သည် အလျင်အမြန် စတင် ကျဆင်းလာခဲ့ပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့၊ ထို့နောက် မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်မှ ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်မှ လွတ်ကျတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...ထိုက်အာက ညင်သာစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ ကျဆင်းနေသော အဆင့်သည် အလျင်အမြန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့လေ၏။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်၊ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်... နောက်ဆုံးတွင် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ခြောက်တွင် ရပ်တန့်သွားပေသည်။

ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒကို လန်ချင်းဆုန်းက ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤ မဟာတာအိုသည် အခြားသူများအတွက် လမ်းပိတ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် ထိုက်အာသည် သူ၏ တပည့် အတွက် လမ်းသစ် တစ်ခု ရှာဖွေရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအို အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒ မရှိရင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်းဟာ ဓားဂိုဏ်း ဖြစ်နေဆဲပဲ... ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဓားတာအိုမှာ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေဆဲပဲ ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီး လီတိုက်ပိုင် လား...

မင်း ငါ့ကို သွန်းလုပ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မူလက ဓားဝိညာဉ် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငါ့ကို လူဝင်စားဖို့ အတင်း ဖိအားပေးခဲ့တယ်။

မင်းရဲ့ ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား... ငါ ထိုက်အာဟာ ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဓားတာအို အတွက် ကျယ်ပြန့်ပြီး ပွင့်လင်းတဲ့ လမ်း တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာဖွေရမည် ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

အခုကစပြီး ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးဟာ ငါ ထိုက်အာ ကနေ စတင်လိမ့်မည် ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုက်အာ ဂုဏ်ယူနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးသည် သံကြိုးများ ဆွဲငင်သံများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

ထိုက်အာ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားခဲ့ပေသည်။ သူ၏ လည်ပင်းရှိ မမြင်ရသော သံကြိုးမှ ယခုလေးတင် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သော ထိုက်အာသည် ကောင်းကင်ယံမှ လာသော သံကြိုး အသံက ဘာကို ကိုယ်စားပြုသနည်း ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လေ၏။

ထို့ပြင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အထက် မရေမတွက်နိုင်သော ခရမ်းရောင် ချီများနှင့် ရွှေရောင် ကြာပန်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်သံကြိုးများ သည် ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လူတိုင်းထံသို့ ခုန်အုပ်လာကြပေသည်။

ဤ မမြင်ရသော ရွှေရောင်သံကြိုးများကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြချေ။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် ထိုင်နေသော တုန်းရွှီကျစ် ပင်လျှင် ထိုအရာများကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လူများကို ထည့်မပြောတော့ချေ။ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နေဆဲဖြစ်သော အိုးယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုအရာများကို မြင်နိုင်ပေသည်။ ရွှေရောင်သံကြိုးများကို သူ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်သည် အလိုအလျောက် အန္တရာယ်နှင့် အဆင်မပြေမှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထို သံကြိုးများကို သူ တားဆီးချင်ခဲ့သော်လည်း အိုးယန် ကိုယ်တိုင်မှာ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နေပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရချေ။ ကောင်းကင် နက်ရှိုင်းရာမှ ကျဆင်းလာသော သံကြိုးများကို သူ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့လေ၏။

ရွှေရောင်သံကြိုးများသည် လူတိုင်းကို ချည်နှောင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ဖောက်ထွင်းမြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဟူယန်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဤ ရွှေရောင်သံကြိုးများကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေ၏။

ပြင်းထန်သော ဆွဲငင်မှု တစ်ခုနှင့်အတူ ဤ ရွှေရောင်သံကြိုးများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဟူယန်သည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို သံယောဇဉ် ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ညင်သာသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူသည် အထက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်ပေသည်။

"ငါနဲ့ ခွေး တစ်ကောင် သရေကျအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် ဒီနေ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို သရေကျအောင် တိုက်ခိုက်တာက ငါ့အတွက် အရမ်း မများလွန်ဘူး မဟုတ်လား..." ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးသည် ဟူယန်၏ ရင်ထဲမှ လာသော ရယ်မောသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တို့သည် တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နေဆဲဖြစ်သော အိုးယန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ ဟူယန် သူ၏ အရှေ့တွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို အိုးယန် သိလိုက်လေ၏။

သူ၏ ဆရာသည် "သူ" ကို ဆန့်ကျင်ရန် ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"သူ" ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင် တာအို သို့မဟုတ် အင်မော်တယ် တစ်ပါး၊ သို့မဟုတ် အခြား အမည်မသိ ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်လေ၏။

သို့ရာတွင် ယနေ့ ဟူယန်သည် "သူ" နှင့် သရေကျအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သေးပေသည်။

အိုးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကြီးမားသော စစ်မှန်သောချီများသည် စတင် လှိုင်းထန်လာခဲ့ပေသည်။ များပြားလှသော စစ်မှန်သောချီများသည် အဆက်မပြတ် ဖိသိပ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိုးယန်သည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မှ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ စတင် တက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှ ရရှိလာသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ အောက်တွင် အိုးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် ကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားပြီး သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေပေသည်။

အရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော စစ်မှန်သော မူလ အစက် ပထမဆုံး အစက်သည် လေဆင်နှာမောင်း၏ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်မှ အပေါ်သို့ ပေါ်တက်လာပြီးနောက် လေဆင်နှာမောင်းထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားလေ၏။

ဒန်တျန် တစ်ခုလုံးရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ အဖြစ်သို့ အရည် ပြောင်းလဲရန် စတင်လာခဲ့ပေသည်။

ရေကန်ထဲသို့ ရေပေါက်လေးများ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ညင်သာသော 'ဒင်-ဒေါင်' အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

ပျံ့နှံ့နေသော ခရမ်းရောင် ချီများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင် ကြာပန်းများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အိုးယန်၏ ဒန်တျန်ထဲရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ အဖြစ်သို့ အရူးအမူး အရည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းသွားလေ၏။

အိုးယန်သည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မှ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လျှောက်သွားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတွန့်လိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အရမ်း ယားတာပဲ... ဦးနှောက် တစ်ခု ထွက်လာသလို ခံစားရတယ်..."