အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း ၁၇၃ - ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တိမ်ဖြူများ ရှိသင့်သည်

အိုးယန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်ခုခု ထွက်ခွာသွားချင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုအရာသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ထားခြင်း ခံရကာ အထဲတွင် အရူးအမူး ဟိုဒီ ပြေးလွှားနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

ပုရွက်ဆိတ်များ အရေပြားပေါ်တွင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ အလွန် နေရခက်လှပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ထိုအရာသည် လက်လျှော့လိုက်ပုံ ရပြီး အိုးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘယ်နှင့် ညာသို့ တစ်ခဏမျှ ဝင်တိုက်ပြီးနောက် အိုးယန်၏ ဒန်တျန် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေ၏။

စစ်မှန်သောချီ သမုဒ္ဒရာ ကြားတွင် ထိုအရာသည် သူ၏ ဒန်တျန် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များတွင် တည်ငြိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။

တာအို ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည့် ခံစားချက်မှာ ဉာဏ်ပညာ ကာလ တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။ နားလည်သဘောပေါက်နေစဉ်အတွင်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းခဲ့သလောက် ထိုအခြေအနေ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် အရသာမဲ့ သွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေး ၏ အထက်တွင် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော နေရာ၌ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်သံကြိုးများ သည် ဟူယန် ကိုယ်တိုင် ဆွဲဆုတ်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာ သည် သူတို့၏ ဆရာ မှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖြတ်တောက်ပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

အခုကစပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပေါ်က ကိစ္စရပ်တွေ အားလုံးရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို သူတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားကြလိမ့်မည် ဟု ဆိုနိုင်လေ၏။

ထို့ပြင် ရွှေရောင်သံကြိုးများ သည် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရကာ တောင်ထိပ်ငယ်လေး ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းဆီသို့ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်သံကြိုးများ ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟူယန် တားဆီးနိုင်သော အရာ မဟုတ်တော့သလို ထိုအရာမှာ ဟူယန်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု အပေါ် "သူ" ၏ တန်ပြန် တုံ့ပြန်မှု လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ဟူယန် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း အတွက် ဝမ်းနည်းနေစဉ်မှာပင် ဟူယန်၏ တက်ကြွသော အသံသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... စနစ် ဆိုတာ တကယ် ရှိနေတာပဲ... ဘော့စ်... ဖယ်လိုက်စမ်း... အခုကစပြီး ငါတို့က တစ်သားတည်းပဲ..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စစ် ဖြတ်ကူးသကဲ့သို့ ရှဲ ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မူလက စက်ရုပ်ဆန်သော စနစ် ၏ အသံမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားလေ၏။

"စနစ် က အမည်မသိ အမှားအယွင်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိထားပါတယ်... အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ကို ဝင်ရောက်နေပါပြီ..."

စနစ် ၏ အသံ ဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးမီမှာပင် အိုးယန်၏ စိတ်ထဲမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဒီ အဘိုးကြီး မှာ တကယ်ပဲ အရန် အစီအစဉ် ရှိနေခဲ့တာပဲ..."

အိုးယန်၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဤ တစ်ရွာတည်းသား ဆရာ သည် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် စာအုပ်လှန်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အကြီးမြတ်ဆုံးသော ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူ့ကိုယ်သူအတွက် အရန် အစီအစဉ် တစ်ခု မည်သို့ မပြင်ဆင်ဘဲ နေမည်နည်း ဟု တွေးတောမိသည်။

ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ အားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးသည် ပုံမှန် အေးချမ်းမှု သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဟူယန်၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသော ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် သူတို့၏ အနောက်မှ တံခါး ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ကြလေ၏။

အိုးယန်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဟူယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို..."

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် အိုးယန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါ်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မေးခွန်းများကို မည်သို့ စတင်ရမည်ကို မသိကြချေ။

အိုးယန်သည် ထိုနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ခံစားမှုများ ပြန်လည် ပေါ်လာကာ သူတို့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေ၏။

"ညနက်တဲ့အထိ မအိပ်ဘဲ ဒီမှာ တံခါးစောင့် နတ်ဘုရားတွေလို လာရပ်နေကြတာလား..."

"စီနီယာအစ်ကို... ဆရာ ကော ဘယ်မှာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"သူ သေသွားပြီ..."

အိုးယန်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားပြီး အသက်ရှူပင် မဝတော့သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"နောက်မနေပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုရာ... ဆရာ ထပ်ထွက်သွားပြန်ပြီလား..." ပိုင်ယွီက မေးလိုက်ပေသည်။

အိုးယန် ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ အဘိုးကြီး က အမြဲတမ်း လျှောက်သွားနေတာပဲ... ငါ့ကို မှာစရာရှိတာ နည်းနည်း မှာပြီး ထွက်ပြေးသွားပြန်ပြီ..."

ထိုအချိန်မှသာ ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် အိုးယန် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်ပြီး သူ၏ စီနီယာအစ်ကို ကို အနည်းငယ် အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ ယခုလေးတင် ကြောက်လန့်ပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်သွားတဲ့ အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ် စီနီယာအစ်ကို... အင်မော်တယ် တာအို က လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပါပြီ..." ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့က တစ်သံတည်း ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြလေ၏။

သူတို့၏ ဂုဏ်ပြုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားခဲ့ပေသည်။ ထိုနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး သူ နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကို ဤနေရာတွင် လာရောက် ဂုဏ်ပြုနေကြသည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

သူတို့က ဘယ်သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေကြတာလဲ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ ကနဦး တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး စနစ် ကိုလည်း သူ၏ ဆရာ မှ အနှောင့်အယှက် ပေးကာ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်စေခဲ့သဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ တာဝန် စနစ် သည် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးချေ။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် သို့ မည်သို့ အဆင့်တက်ရမည် ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ အကြံအစည် မရှိတော့ချေ။

သို့ရာတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ သက်တမ်း မှာလည်း တိုးလာသင့်ပေသည်။ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ထက် သက်တမ်း အနှစ် ငါးဆယ် ခန့် ပိုမို တိုးလာစေသည် ဟု တွေးမိသည်။

အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ သွားရောက်သော ခရီးစဉ်အတွင်း ရှောင်ပိုင် အတွက် သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော သက်တမ်း အနှစ် ငါးဆယ် သည် ယခုလေးတင် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ ဟု တွေးမိသည်။

သူတို့၏ ဂုဏ်ပြုစကားများကို ရင်ဆိုင်ရင်း အိုးယန်သည် ခါးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် တော်သော ပါရမီရှင်လေး တစ်ယောက် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနှစ်ယောက်ကို အိပ်ရန် လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးနေသော အိုးယန်သည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်မှု သည် ဟူယန်၏ အသက် ဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်တက်ရန် ထိုကဲ့သို့သော ပေးဆပ်မှုမျိုး လိုအပ်မည် ဆိုပါက သူသည် တစ်သက်လုံး အဆင့်မတက်ဘဲ နေလိုက်မည်ကမှ ပိုကောင်းဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဟူယန်၏ အခန်းတံခါးကို ထပ်မံ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်း နံရံပေါ်ရှိ "ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး" ဟု ရေးသားထားသော လက်ရေးလှ ပန်းချီကား ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အိုးယန်၏ နှလုံးသား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စစ်မှန်သောချီ များကို မင်ရည် အဖြစ် အသုံးပြုကာ ထို လက်ရေးလှ ပန်းချီကား ၏ "ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး" ကြားတွင် "ပိုင်ယွန်း" ဟူသော စာလုံး နှစ်လုံးကို ကောက်ကွေ့စွာ ရေးသားလိုက်လေ၏။

"ပိုင်" မှာ လီတိုက်ပိုင် ကို ကိုယ်စားပြုပြီး "ယွန်း" မှာ ဟူယန် ကို ကိုယ်စားပြုလေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သာမန် ပြည်သူများ အတွက် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ကို ခံယူကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ ကျောရိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဟူယန်မှာမူ လာမည့် မြစ်အဆုံးသတ် ကပ်ဘေးကြီး ကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ တပည့် များ ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရရှိစေရန် မိမိကိုယ်ကို စတေးခဲ့လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ခံရသင့်ပေသည်။ ဟူယန် လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ခံရသင့် မသင့် ဆိုသည်မှာ အိုးယန်နှင့် အခြားသူများ အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့ပေသည်။

အိုးယန်သည် ယဇ်ပလ္လင် ပေါ်မှ သာမန် နံ့သာတိုင် သုံးတိုင်ကို ကောက်ယူကာ မီးညှိပြီး နံ့သာအိုး ထဲတွင် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ယဇ်ပလ္လင် ပေါ်တွင် သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားသော သစ်သားပြားငယ်လေး ခြောက်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

အိုးယန်၊ လန်ချင်းဆုန်း၊ ချန်ချန်ရှန်း၊ ပိုင်ယွီ၊ ဟူထူ၊ ရှောင်ဖုန်း...

အိုးယန်သည် သစ်သားပြားငယ်လေး များကို တစ်ခုချင်းစီ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်ဖုန်း ၏ သစ်သားပြားငယ်လေး ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်သည် ရယ်မောခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်လေ၏။

"သူက တကယ်ကို ပါးစပ်က တစ်မျိုး စိတ်ထဲက တစ်မျိုး ဖြစ်နေတဲ့ အဘိုးကြီး ပဲ..."

သစ်သားပြားငယ်လေး များကို စုဆောင်းပြီးနောက် အိုးယန်သည် နံရံပေါ်ရှိ လက်ရေးလှ ပန်းချီကား ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ကာ အတွေးထဲ နစ်မျောနေလေ၏။

အခုကစပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ဟူယန် လို သစ်ပင်ကြီး မရှိတော့ဘူး... တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပေါ်က သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီအစ်ကို တွေနဲ့ ဂျူနီယာညီမ တွေ အားလုံးက စီစဉ်ပေးဖို့ သူ့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတုန်းပဲ ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ဘယ်သူက သူ့ကို စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်ခိုင်းလို့လဲ... သူတို့ အနောက်မှာ သူ ရှိနေသေးလို့ သူတို့ လဲကျသွားလို့ ရပေမယ့် သူ့အနောက်မှာ ဘာမှ မရှိတော့လို့ သူ လဲကျသွားလို့ မရဘူး။

အိုးယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်ပြီး နံ့သာအိုး ထဲရှိ သာမန် နံ့သာတိုင် များ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားသည်ကို ကြည့်နေလေ၏။

ရုတ်တရက် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အိုးယန်၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ သူမသည် လွင့်ဝဲနေသော အင်္ကျီလက်များနှင့် ဂါဝန်ရှည် ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း အေးစက်သော အငွေ့အသက် ကို သယ်ဆောင်လာလေ၏。

"သူ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား..."

စုရှောင်ချီသည် နံရံပေါ်ရှိ လက်ရေးလှ ပန်းချီကား တွင် ထပ်ပေါင်းထည့်ထားသော ကောက်ကွေ့သည့် စာလုံး နှစ်လုံးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

အိုးယန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေး... သူ မသေသေးပါဘူး... ခဏလောက် ထွက်သွားရုံပါ... စိတ်ချပါ..."

ထိုအချိန်မှသာ စုရှောင်ချီ၏ အမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး သူမသည် လှည့်ကာ အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ နူးညံ့သွားကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဟူယန် လက်ခံခဲ့တဲ့ တပည့် တွေထဲမှာ မင်းကို ငါ အထင်အကြီးဆုံးပဲ... ပြောပါဦး... ငါ့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လဲ..."

စနစ် သည် လက်ရှိတွင် အဆင့်မြှင့်တင်နေသော်လည်း ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်ပြဘုတ် ကို မြင်တွေ့နိုင်သေးလေ၏။ သူ၏ အရှေ့ရှိ စုရှောင်ချီ၏ အချက်အလက်ပြဘုတ် ကို ကြည့်ကာ အိုးယန် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အခုကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ..."

အမည် - စုရှောင်ချီ (ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၊ ယူနူတောင်ထိပ်သခင်)

ကျင့်ကြံခြင်း - ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် သုံး

အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ - ၉

ကံကောင်းမှု - ၈

ဆွဲဆောင်မှု - ၈

စောင်းတာအို ပါရမီ - ၉

သီးသန့်စွမ်းရည် - ဇီသာဖြင့် ပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း

အကဲဖြတ်ချက် - သီချင်းတစ်ပုဒ်က နှလုံးသားကို ကြေမွသွားစေတယ်... ကမ္ဘာမြေရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ နားလည်ပေးနိုင်မယ့်သူကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ...

ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို ပျင်းရိသော ဟူထူ အား သင်ကြားပေးရန် အိုးယန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ စရိုက် ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ ပါရမီ ကြောင့်ဖြစ်စေ ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေး သည် ဟူထူ ကို သင်ကြားပေးရန် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် တိုက်ရိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ရေးလှ ပန်းချီကား ကို ထပ်မံ ငေးမောကြည့်နေလိုက်ရာ အိုးယန်မှာမူ အခန်းထဲမှ ပါးနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဆရာ က သူ့ရဲ့ ဖက်ထုပ် တွေကို မစားရသေးဘူး..." ချန်ချန်ရှန်းသည် အငွေ့ထောင်းထောင်း ထနေသော ဖက်ထုပ် ပန်းကန် တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အိုးယန်ကို ဝမ်းနည်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ဖက်ထုပ် များကို တိုက်ရိုက် ယူကာ အားပါးတရ ဝါးစားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အရမ်း အရသာရှိတယ်... သူ ပြန်လာရင် သူ့ကို ငါ ဖမ်းချုပ်ထားမယ်... မင်းက သူ့ပါးစပ်ထဲ အတင်း ထိုးသိပ်ထည့်လိုက်..."

စကားပြောနေစဉ် အိုးယန်သည် အဖြူရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်သော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်ဝဲနေသော တိမ်တိုက် အချို့ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

အိုးယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ဖြူ များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

တကယ်တော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကြားမှာ တိမ်ဖြူ တွေ ရှိနေသင့်သေးတာပဲ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

---

အခန်း ၁၇၄ - ဆူညံသော တောင်ကုန်းလေး ပြန်လည် စတင်ခြင်း

အိုးယန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလျက် သူ၏ မှီအိပ်ကုလားထိုင် ပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလေ၏။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး မဟာတာအို ၏ သမုဒ္ဒရာ ထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ကူးခတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ၏ မှော်အတတ် များအတွက် စာအုပ် ဖတ်နေချိန်တွင် သူ လုံးဝ နားလည်သော်လည်း စာအုပ် ချထားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မေ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကျမ်းစာတိုက် ၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ သူ ကောက်ယူလာခဲ့သော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း ထိုးထွင်းသိမြင်မှု များသည် တစ်ချက်နှစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အိုးယန်၏ မျက်ခွံ များကို လေးလံလာစေခဲ့ပြီး သူသည် ခေါင်းစောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားတတ်လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော 'ဒြပ်စင်ငါးပါး မန္တန် အခြေခံမိတ်ဆက် လမ်းညွှန်ကျမ်း' သည် သုံးပုံတစ်ပုံ ပိုမို ထူထဲလာခဲ့ရုံသာ ရှိလေ၏။

မှော်အတတ် များ အသုံးပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ စာအုပ်ကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လှန်ကြည့်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား နည်းလမ်း မရှိချေ။

"ဒါက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ... စနစ် က အခု အဆင့်မြှင့်တင်နေတယ်... နောက်ထပ် တာဝန် က ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး... တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ကို လုံးဝ လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားရစေတယ်..."

မျက်နှာပေါ်တွင် စာအုပ် ဖုံးအုပ်ထားသော အိုးယန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျနေပေသည်။

ခွေးဗိုက်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေသော သူ၏ ဒုတိယ ညီငယ် သည် မည်သည့်အချိန်တွင် နိုးလာမည်ကို မသိရသေးချေ။

ပိုင်ယွီသည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ဟူယန် သူ့ကို ပေးခဲ့သော ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများဖြင့် နောက်သို့ လှန်လှော ကြည့်နေပေသည်။ အချို့ စာမျက်နှာ များ ပျောက်ဆုံးနေသော်လည်း ထိုစာအုပ်ကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့လေ၏။

အိုးယဲ့ကျီ မှ အသွင်ပြောင်းလာသော ငှက်စိမ်းလေး သည် ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားနေပြီး တစ်ဝက် အိပ်ပျော်၊ တစ်ဝက် နိုးနေကာ ပိုင်ယွီကို အဖော်ပြုပေးနေပေသည်။

ဤ မှတ်စုစာအုပ် သည် သူ့အတွက် အလွန် အရေးကြီးလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာကို သူ ရေးသားခဲ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုမှတ်စုစာအုပ်၏ အများစုမှာ တကယ်တမ်းတွင် အိုးယန်ကျီ နှင့် အိုးယဲ့ကျီ တို့ မည်သူ ပို၍ ထူးခြားပြောင်မြောက်စွာ ရေးနိုင်သနည်း ဆိုသည်ကို တိတ်တဆိတ် ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်းကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် လီတိုက်ပိုင် သည် ထိုအရာကို သူတို့ ကြားနိုင်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အသံထွက် ဖတ်ပြလေ့ရှိလေ၏။ ထိုအထဲတွင် သူ၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒ လည်း ပါဝင်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုမှတ်စုစာအုပ်မှာ ထူးခြားမှု မရှိတော့ချေ။

ရှောင်ပိုင် ၏ ခန့်မှန်းချက် အရ လန်ချင်းဆုန်း သည် သူ၏ ယခင်ဘဝ လီတိုက်ပိုင် ၏ အမွေအနှစ် အားလုံးကို ရရှိသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ဤ ဒိုင်ယာရီ သည် ထိုအရာ၏ စိတ်ဆန္ဒ ကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဒိုင်ယာရီ တစ်ခုလုံးတွင် ကောက်ကွေ့စောင်းရွဲ့နေသော စာလုံးများနှင့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် စိတ်ကူးယဉ်လွန်ကဲမှု ပြည့်နှက်နေသော စာသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ပိုင် ထိုအရာကို လှန်လှော ကြည့်နေရင်းပင် မျက်နှာနီရဲလာခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အိုးယန်ကျီ နဲ့ အိုးယဲ့ကျီ... အဲဒီ ခွေးမသား နှစ်ကောင်..."

ငှက်စိမ်းလေး သည် ပိုင်ယွီ၏ စကားများကို နားလည်ပုံရပြီး ပိုင်ယွီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ပျံသန်းသွားကာ နှစ်ချက် ပေါက်လိုက်ပေသည်။ ပိုင်ယွီက မတားဆီးဘဲ ထူးကဲစွာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေလေ၏။

ဓားဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ထိုက်အာ ထံမှ ဤ ဒိုင်ယာရီ ကို ယူဆောင်ကာ သူ့ကို ပေးအပ်ရန် ဟူယန်တွင် မည်သို့သော နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ် ရှိသနည်း ဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဒိုင်ယာရီ ကို ပြန်လည် ရရှိရုံဖြင့်ပင် ပိုင်ယွီသည် အတိုင်းမသိ ကျေနပ်မှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မီးဖိုချောင် ထဲရှိ ချန်ချန်ရှန်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့ပေသည်။ သူ၏ အဆိုအရ သူသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လင်းဖုန်း နှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရေး အတွက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

တတိယ ညီငယ် နဲ့ လင်းအိုကြီး တို့ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်သည်။

အိုးယန်သည် လင်းဖုန်း ၏ မူလအစ ကို သံသယ ရှိနေပြီး ဖြစ်သော်လည်း တတိယ ညီငယ် က သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေသဖြင့် အိုးယန်သည် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

အကယ်၍ တတိယ ညီငယ် ချန်ချန်ရှန်း သည် လင်းဖုန်း နောက်သို့ ယုံကြည်မှုရှိရှိ လိုက်သွားနိုင်ပါက ဆိုလိုသည်မှာ တတိယ ညီငယ် သည် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။ အိုးယန်သည် လင်းဖုန်း အနေဖြင့် တစ်နေရာရာတွင် တတိယ ညီငယ် ကို မတော်တဆ ရန်စမိပါက တတိယ ညီငယ် ၏ တိတ်တဆိတ် ဖယ်ရှားခြင်း ခံရမည်ကိုပင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိလေ၏။

"ငါက ပန်းသီးတောင်၊ ရေတံခွန်လှိုဏ်ဂူက ချောမောခန့်ညားတဲ့ မျောက်ဘုရင် ရှောင်ပြေစန်း၊ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တန်းတူ ကြီးမြတ်တဲ့ ပညာရှိကြီး ကွ..."

ခြံဝင်း ထဲတွင် စူးရှသော မျောက် အော်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ချန်ရှန်း၏ ပြေစန်း မျောက် သည် မီးဖိုချောင် ထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုမျောက် သည် မီးပေါ်မှ ယခုလေးတင် ချထားသည့်အလား အိုး တစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလေ၏။ လက်ဖဝါးများမှာ အလွန် ပူလောင်နေသဖြင့် ပြေစန်း ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေသော်လည်း ထိုမျောက်သည် လက်မလွှတ်သေးချေ။

သူ၏ အနောက်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် ယောက်မ တစ်ချောင်း ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင် ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ပေသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ မုန်လာဥနီ တစ်လုံး လွင့်ထွက်လာပြီး လျန်ကျိုက် ၏ ခွေးခေါင်း ကို တည့်မတ်စွာ ထိမှန်သွားလေ၏။

"အောင်း..."

သူ့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာများ ခိုးယူပေးမည့် မျောက် ညီလေး ကို အရိပ်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လျန်ကျိုက် သည် သူ၏ အမြီးကို ကုပ်ကာ ပြေးရင်း သူ၏ မျောက် ညီလေး ရူးနေသည်ဟု ဆဲဆိုနေလေ၏။

အစားအစာ နည်းနည်းလောက်ပဲ ခိုးခိုင်းတာကို ထိုမျောက်က အိုး ကိုပါ သယ်ထုတ်လာခဲ့တယ် ဟု လျန်ကျိုက် တွေးလိုက်သည်။

ခွေး တစ်ကောင်က အရှေ့မှ ပြေးနေပြီး အိုး ကို ကိုင်ထားသော မျောက် တစ်ကောင်က အနောက်မှ လိုက်နေကာအနောက်ဆုံးတွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာဖြင့် ယောက်မ ကို ကိုင်လျက် အရှေ့ရှိ သားရဲ နှစ်ကောင်ကို စွပ်ပြုတ် လုပ်ရန် သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပေသည်။

မြေခွေး ဟူယန် သည် နေပူဆာလှုံရင်း ပျင်းရိစွာ အိပ်စက်နေလေ၏။ ဟူထူ ကို မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံခြင်း တွင် စတင် လမ်းညွှန်ပေးကတည်းက ဟူယန်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို လေးကန်လာခဲ့ပေသည်။

အနှစ်သာရ သွေး ဖြင့် နေ့စဉ် ခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းခြင်း သည် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် တွင် ရှိသော ဟူယန်အတွက်ပင် အနည်းငယ် များလွန်းနေလေ၏။

ရုတ်တရက် ခွေး လက်ဖဝါး တစ်ခုက ဟူယန်၏ ဗိုက်ကို နင်းမိသွားပြီး ထိုမနက်က သူစားထားသော မနက်စာ ကို ပြန်အန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

ဟူယန်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ထွက်ပြေးနေသော လျန်ကျိုက် ကို ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အိုး ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ အနောက်ရှိ မျောက် သည် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီဘဲ အိုး ဖြင့် ဟူယန်၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

ခြံဝင်းငယ်လေး သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး အိုးယန်ကို ခေါင်းကိုက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် မျက်နှာပေါ်မှ စာအုပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဟူထူ သည် ဟူယန်၏ အခန်းတံခါးကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုလျက် အိုးယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့လေ၏။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး... စီနီယာအစ်ကို... ထူ... ထူထူ ဇီသာ ဆက်မသင်ချင်တော့ဘူး... လက်ချောင်းလေးတွေ အရမ်း နာနေပြီ..."

အိုးယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသော ဟူထူ သည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို အိုးယန်ထံသို့ မြှောက်ပြကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေသော ချစ်စရာကောင်းသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေလေ၏။

အိုးယန်သည် ဟူထူ ၏ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နီရဲခြင်း သို့မဟုတ် ရောင်ရမ်းခြင်း အရိပ်အယောင် တစ်ခုမျှပင် မရှိချေ။ ဟူထူ ကို သူ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ် ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကောက်ကျစ်မှု အရိပ်အယောင်ကို အိုးယန် ဖမ်းမိသွားခဲ့ပေသည်။

"အော်... ဇီသာ သင်ရတာ အရမ်း ပင်ပန်းလား..."

အိုးယန်က မသိဟန်ဆောင်ကာ ဟန်ဆောင် စိုးရိမ်မှုဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ဟူထူ သည် ချက်ချင်းပင် အစာစားနေသော ကြက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငိုယိုဟန်ဆောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... အရမ်း ပင်ပန်းတာပဲ... ပြီးတော့ အဲဒီ အဘွားကြီး က အရမ်း ကြမ်းကြုတ်တယ်..."

ဟူထူ ၏ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော အကြည့်အောက်တွင် အိုးယန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိုးယန်သည် ဟူထူ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် ကြီးမြတ်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဟူထူ ၏ ကော်လာ နောက်ဘက်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲကိုင်ကာ ကလေးငယ် ကို မချီလိုက်ပြီး ဟူယန်၏ အခန်းဆီသို့ ပြေးသွားလေ၏။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အောင်ပွဲခံ ဆုဖလား တစ်ခုကို ပြသသည့်အလား ဟူထူ ကို မြှောက်ကိုင်ကာ စုရှောင်ချီကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေး... သူ့ကို ကျွန်တော် ဖမ်းလာပေးပြီ..."

ဟူထူ သည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို အရူးအမူး ကန်ကျောက်ကာ အိုးယန်၏ ဖမ်းဆုပ်ထားမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်မောင်း နှင့် ခြေထောက် သေးသေးလေးများမှာ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ သူမ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ သူမသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စုရှောင်ချီကို ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် စုရှောင်ချီသည် သူမ၏ အရှေ့၌ ရှေးဟောင်း ဇီသာ တစ်လက် ကို ချထားပြီး ဟူထူ ကို အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"အရမ်း ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အဘွားကြီး က ဘယ်သူလဲ..."

အမျိုးသမီးများအတွက် အသက် နှင့် ရုပ်အဆင်းသွင်ပြင် သည် အမြဲတမ်း တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူများ အတွက်ပင်လျှင် ချွင်းချက် မဟုတ်ချေ။

"ဒေါ်လေး က အရမ်း လှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တာ... မဟုတ်ပါဘူး နော်... ထူထူ..."

အိုးယန်က စုရှောင်ချီကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဟူထူ သည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကာ အိုးယန်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး 'စီနီယာအစ်ကို ကို အမုန်းဆုံးပဲ' ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟူထူ သည် စုရှောင်ချီကို ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သေချာပေါက် ဒေါ်လေး က အရမ်း နူးညံ့ပြီး လှပတာပဲ... ကျွန်မ ထူထူ က ဒေါ်လေး ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

ဟူထူ ၏ "ကျွန်မ ထူထူ က (တစ်စုံတစ်ယောက်) ကို အချစ်ဆုံးပဲ" ဟူသော လှည့်ကွက် သည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး တွင် အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သော စုရှောင်ချီ၏ အရှေ့တွင်မူ ထိုလှည့်ကွက်သည် လုံးဝ အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

စုရှောင်ချီသည် ဇီသာ ကြိုးများပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို တင်ထားပြီး သူမ၏ လက်သန်းလေး ကို အနည်းငယ် တောက်လိုက်ရာ သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ အိုးယန်၏ လက်ထဲရှိ ဟူထူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရလေ၏။

ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကဲ့သို့ ဟူထူ သည် အိုးယန်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ စုရှောင်ချီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရှေးဟောင်း ဇီသာငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ ဟူထူ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် ဆန့်ကျင်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်သေးသေးလေး နှစ်ဖက်သည် ဇီသာ ကြိုးများပေါ်တွင် တင်ထားဆဲ ဖြစ်လေ၏။

စုရှောင်ချီသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟူထူ ကို ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းက ဇီသာကို စိတ်ပါလက်ပါ မသင်ချင်ဘူး ဆိုမှတော့ ကြွက်သား မှတ်ဉာဏ် ဖြစ်သွားအောင် လေ့ကျင့်လိုက်... ရှစ်နာရီ လောက် အရင် တီးစမ်း..."

အိုးယန်သည် ဟူထူ အတွက် စကားပြောပေးရန် ပြင်လိုက်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှစ်နာရီ ဆိုသည်မှာ ကလေး တစ်ယောက်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် များလွန်းသောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် စုရှောင်ချီသည် လှည့်ကာ အိုးယန်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ရာ ဟူထူ အတွက် စကားအနည်းငယ် ပြောပေးရန် ပြင်နေခဲ့သော အိုးယန်သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်ကို ဖြတ်သွားစဉ် အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်လိုက်ပေသည်။

"သူမရဲ့ အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီ နဲ့တောင် သူမက ဆက်ပြီး ဒီလို ပျင်းနေမယ် ဆိုရင် အတင်းအကျပ် သေဆုံးခိုင်းတာကိုပဲ ခံရနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက် အမြန်ဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."