အခန်း (၁၇၅-၁၇၆)

အခန်း ၁၇၅ - အစည်းအဝေး

အိုးယန်နှင့် စုရှောင်ချီတို့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။ အိုးယန်သည် အမြဲတမ်းလိုလို ဖားယားတတ်သူ ပီပီ သူ၏ ဒေါ်လေး အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒါက အဆင့်မြင့်တာအို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း လက်ဖက်ရည် မဟုတ်ဘူးလား..."

လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ထားသော အိုးယန်က အနည်းငယ် အနေခက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"အရင်တစ်ခေါက် ဒြပ်စင်ငါးပါး တောင်ထိပ်ကနေ ကျွန်တော် ချေးလာတဲ့ နှစ်ကျပ်သား လုံး ကုန်သွားလို့ပါ... နောက်တစ်ခါ အားတဲ့အခါ နည်းနည်း ထပ်သွားချေးလိုက်ပါဦးမယ်..."

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤကောင်လေး၏ အရှက်မရှိသော စရိုက်သည် ဟူယန် ငယ်စဉ်ကနှင့် လုံးဝ တူညီနေပေသည်။

ဟူယန် အကြောင်းကို တွေးမိသဖြင့် စုရှောင်ချီ၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားခဲ့လေ၏။

အိုးယန်သည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချထားပြီး စုရှောင်ချီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေး၏ ဆုံးမစကားများကို စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် အိုးယန် အကြောက်ဆုံးသူမှာ မည်သူနည်း ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလာပါက ထိုသူမှာ ယူနူတောင်ထိပ်သခင် စုရှောင်ချီ ပင် ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ဟုတ်မဟုတ် သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် အကြွေးစာချုပ်များ ရေးချိန်တွင် သူ၏ ကိရိယာ တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေးသည် သူ၏ ဆရာ၏ ချစ်သူဟောင်း မဟုတ်ဘဲ ထို ကိရိယာ၏ ချစ်သူဟောင်းလော ဟု တွေးစရာပင်။

ယခင် မျိုးဆက်များ၏ ရှုပ်ပွနေသော ကိစ္စများကို အိုးယန် သိပ်မရှင်းလင်းသော်လည်း သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤ ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေးသည် ဂိုဏ်းချုပ် တုန်းရွှီကျစ်ကို ပါးရိုက်ရဲသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖိနပ်ရာကို ထိုနေ့က မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံး ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်သည် စုရှောင်ချီနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အထူး သတိထားနေခဲ့လေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် သောင်းကျန်းပြီး ရမ်းကားစွာ ပြုမူလေ့ရှိရာ ဂိုဏ်းချုပ် တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ့ကို အများဆုံး နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့်သာ အပြစ်ပေးလေ့ ရှိပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤ ဒေါ်လေးသည် လူတွေကို တကယ် ရိုက်တတ်ပေသည်။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ အစွမ်းထက်သည့် သက်ရှိ တစ်ဦး အတည်ပေါက် လုပ်လာချိန်တွင် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့စွာ ချီများကိုသာ ပေါက်ကွဲတတ်သော သူ့လို အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ နည်းလမ်း အချို့ကို အသုံးပြုရုံသာ ရှိလေ၏။

ငယ်စဉ်ကတည်းက အရွယ်ရောက်သည်အထိ အိုးယန်၏ ဘဝ ပုံစံမှာ... ပြဿနာရှာတယ် - အဖမ်းခံရတယ် - သက်ဆိုင်သူကို ဆဲတယ် - တုန်းရွှီကျစ်ကို ပြန်ခံပြောတယ် - စုရှောင်ချီရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရတယ် - နောင်တမရဘူး - ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာတယ်... ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော သံသရာလည်မှု တစ်ခုကို ဖန်တီးထားလေ၏။

ငယ်စဉ်က သူ့ကို အရမ်း ရိုက်နှက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို အမျိုးသမီးများ အားလုံးသည် ပါးစပ်ကြမ်းပြီး စိတ်ထားနူးညံ့သော သတ္တဝါများ ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အိုးယန်ကို အကြိမ်များစွာ အပြစ်ပေးပြီးနောက် စုရှောင်ချီသည်လည်း သူ့အပေါ် အထူး ချစ်ခင်လာခဲ့လေ၏။

အမျိုးသား ကျင့်ကြံသူများကို တားမြစ်ထားသော ယူနူတောင်ထိပ် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင်ပင် အိုးယန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပေသည်။

စကားမစပ်... စုလင်းအာ သည် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လေ၏။

မကြာသေးမီက သူ အလွန် အလုပ်များနေသဖြင့် သူ၏ ရူးသွပ်လောက်အောင် ချစ်တတ်သော ဂျူနီယာညီမလေး အကြောင်းကို မေ့နေခဲ့ပေသည်။

ဂျူနီယာညီမလေး၏ ပုလွေ မှုတ်ခြင်း တိုးတက်မှု အခြေအနေ မည်သို့ ရှိနေမည်ကို သူ တွေးတောမိလေ၏။

"ဖျန်း..."

အိုးယန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချက် တစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေ၏။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူက တခြားသူတွေကို ရိုက်နေတဲ့သူ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ရိုက်ရဲသည်လော ဟု အံ့သြနေမိသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စုရှောင်ချီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်၏ ခေါင်းမှာ ပြန်ငုံ့သွားပြီး အားနည်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒေါ်လေး... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လူတွေကို ဆက်ရိုက်နေရင် ဒေါ်လေး အိမ်ထောင်ပြုလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

စုရှောင်ချီသည် စကားတတ်သော အိုးယန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းကို ငါ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တာ... ဘာလို့ ငေးနေတာလဲ... ဒီ ကောင်မလေးကို ဟူယန် ဘယ်ကနေ ခိုးလာတာလဲ လို့ ငါ မေးနေတာ..."

အိုးယန်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေ၏။

သူ၏ ဒေါ်လေးသည် ဟူထူမှာ မိစ္ဆာမြေခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သတိမထားမိဘူးလား ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"ဒေါ်လေး လည်း သိသားပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာမှာ တခြား စွမ်းဆောင်ရည် ဘာမှ မရှိဘူး... တပည့်တွေ ကောက်လာဖို့ပဲ သိတာ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို သူ ကောက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူ သေတဲ့အထိ ဆက်ကောက်နေမှာလား..." စုရှောင်ချီက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

စုရှောင်ချီ စကားပြောပြီးနောက် အိုးယန်နှင့် စုရှောင်ချီ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။

ဟူယန်သည် အိုးယန်၏ ဆရာ ဖြစ်ပြီး စုရှောင်ချီ၏ စီနီယာအစ်ကို လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟူယန်သည် သူ၏ တပည့်များအတွက် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ကာ သူ၏ အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ အသက်ရှင်နေသလား၊ သေဆုံးသွားပြီလား ဆိုသည်ကို မသိရတော့ချေ။

ဟူယန် အကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောမိသဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် အနေခက်သွားကြပေသည်။

"အနာဂတ်မှာ တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိရင် ငါ့ကို ရှာဖို့ ယူနူတောင်ထိပ်ကိုသာ လာခဲ့... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်သူက ပြဿနာ လာရှာရဲလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..." စုရှောင်ချီက တည်ငြိမ်စွာ မှာကြားလိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ အစွမ်းထက်သည့် ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ယောက် ရောက်လာခြင်း ပင် ဖြစ်သည် ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

အိုးယန်သည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးဟာ ဒေါ်လေးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကိုပဲ လုံးဝ အားကိုးရတော့မှာပါ..."

ဟူထူကို စုရှောင်ချီထံမှ ရှေးဟောင်းဇီသာ သင်ယူစေရန်မှာ အိုးယန် အချိန်အကြာကြီးကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့သော ကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း ကိစ္စ အမျိုးမျိုးကြောင့် နှောင့်နှေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စုရှောင်ချီ၏ စောင်းတာအို ပါရမီမှာ ၁၀ ဖြစ်ပြီး ဟူထူ၏ ဂီတ စည်းချက် ဆိုင်ရာ ပါရမီမှာလည်း ၁၀ ပင် ဖြစ်လေ၏။

တစ်ယောက်က နယ်ပယ် တစ်ခုတည်းတွင် အထူးပြုသော အမြင့်ဆုံး ပါရမီ ရှိပြီး အခြား တစ်ယောက်ကမူ ဂီတ စည်းချက်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးတွင် အမြင့်ဆုံး ပါရမီ ရှိပေသည်။

စနစ်မှ အနာဂတ် မိစ္ဆာအသင်္ချေဧကရီ အဖြစ် အကဲဖြတ်ခံထားရသော ဟူထူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီ ရှိကြောင်းကို လူတိုင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် ဟူထူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက ဟူထူ၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများမှာ သေချာပေါက် အကန့်အသတ် မရှိနိုင်ကြောင်း သိထားခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် ဟူထူ၏ စရိုက်မှာ အရမ်း ပျင်းရိလွန်းနေပေသည်။

သူမသည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ ပျံသန်းခြင်းကိုပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးချေ။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမ၏ ချွဲနွဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုကို အားကိုးကာ တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို သူမ၏ လက်ခုပ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်နှင့် အခြားသူများသည် ဟူထူကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် ဟူထူမှာ ပို၍ပင် ပျင်းရိလာခဲ့လေ၏။

တိဗက်မြေခွေး ဟူယန်၏ မကြာသေးမီက ကြီးကြပ်မှု သာ မရှိခဲ့လျှင် ဤ ကလေးငယ်သည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ပင် ပြန်လည် ကျဆင်းသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အိုးယန်သည် မျက်နှာမလိုက်သော ဒေါ်လေးအား ဟူထူကို သင်ကြားပေးရန် တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ အထူး ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ အားတဲ့အခါ သူ့ကို သင်ပေးဖို့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို ပြန်လာခဲ့မယ်... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မျိုးစေ့လေး ဒီလိုမျိုး ပျက်စီးသွားရရင် နှမြောစရာ အရမ်း ကောင်းတယ်..."

အိုးယန်သည် သူ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ပြောကြားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် စက္ကူ ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်သည် သူတို့၏ အရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာခဲ့လေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် စက္ကူ ကြိုးကြာငှက်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ယူနူတောင်ထိပ်သခင် စုရှောင်ချီ... တောင်ထိပ်ငယ်လေးက အိုးယန်... အစည်းအဝေး အတွက် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ကို အမြန် လာခဲ့ကြပါ..."

လေသံမှာ အလွန် တရားဝင်ဆန်ပြီး ပုံမှန် ရင်းနှီးမှုမျိုး မရှိသဖြင့် တုန်းရွှီကျစ်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတို့ကို အကြောင်းကြားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။

အိုးယန်သည် စုရှောင်ချီကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း စုရှောင်ချီတွင်လည်း ဝေခွဲမရသော အမူအရာ ရှိနေလေ၏။

"ဒေါ်လေး လည်း ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား..." အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

စုရှောင်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

ဟူထူကို အံ့အားသင့်သွားစေသောအရာမှာ သူမကို နှိပ်စက်နေခဲ့သော ရှေးဟောင်းဇီသာ သည် တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်လာပြီး စုရှောင်ချီ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သွားကြစို့... သွားကြည့်ကြတာပေါ့..." စုရှောင်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် နာခံစွာဖြင့် ရှေးဟောင်းဇီသာ ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် တွယ်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း စုရှောင်ချီသည် သူ့ကို နားရွက်မှ တိုက်ရိုက် ဆွဲကိုင်လိုက်ပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေဟာနယ်ကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

အိုးယန်သည် မူးဝေသော ခံစားချက် တစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် ရပ်နေပြီ ဖြစ်ကာ စုရှောင်ချီက သူ၏ နားရွက်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ပုံမှန်မဟုတ်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အနည်းငယ် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာပင် ကောင်းနေလေ၏။

ဂိုဏ်းတာအို ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တုန်းရွှီကျစ်သည် အရှေ့တွင် သစ်သား စားပွဲငယ် တစ်လုံး ချထားလျက် ပင်မ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပေသည်။

တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် ဧည့်အကြီးအကဲများ သည် အတန်း နှစ်တန်း ခွဲ၍ ထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် သူတို့၏ ထိုင်ခုံများတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နားနေကြလေ၏။

စုရှောင်ချီသည် အိုးယန်၏ နားရွက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ထိုင်ခုံသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်ပေသည်။

ဤ တောင်ထိပ်သခင်များ၏ အစည်းအဝေးများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ဆရာသည် များသောအားဖြင့် အိမ်တွင် မရှိတတ်သလို သူ၏ ဆရာ ကိုယ်စား အကြိမ်အနည်းငယ် တက်ရောက်ပြီးနောက်တွင် သူလည်း ထပ်မံ ပါဝင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သို့ရာတွင် အိုးယန်သည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

မူလက ဟူယန် ပိုင်ဆိုင်သော ထိုင်ခုံကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် အိုးယန် ထိုင်လိုက်ကာ တုန်းရွှီကျစ်၏ အဖွင့် အမှာစကားများကို စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။

အိုးယန်၏ တင်ပါး ကူရှင်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုန်းရွှီကျစ်၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...

"ယနေ့ အစည်းအဝေးရဲ့ အစီအစဉ် ကတော့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ တောင်ထိပ် နာမည်ကို ရုပ်သိမ်းဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်..."

---

အခန်း ၁၇၆ - လှည့်ကွက်

"ဝုန်း..."

သစ်သား စားပွဲ တစ်လုံး တိုက်ရိုက် လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာ အိုးယန် မဟုတ်ဘဲ စုရှောင်ချီ ဖြစ်နေပေသည်။

အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် စုရှောင်ချီသည် ပင်မ ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ တုန်းရွှီကျစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တုန်းရွှီကျစ်ကို ကြည့်လျက် အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒါက ဘယ်သူ့ အကြံလဲ..."

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်၏ ထူးခြားသော ဖိအားသည် စုရှောင်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေကြသော တောင်ထိပ်သခင် အသီးသီး၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ သဘာဝမကျ ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။ တုန်းရွှီကျစ်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် စုရှောင်ချီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်၏ ကျင့်ကြံခြင်း ရှိပေသည်။

တောင်ထိပ် အသီးသီး၏ တောင်ထိပ်သခင်များသည် မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားကြသော်လည်း ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်၏ အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ဖိအား အောက်တွင် အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေရပေသည်။

ပင်မ ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ယင်ကောင်မောင်းတံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်၏ ဖိအားသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်သည် စုရှောင်ချီကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခြင်း ဟာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း အတူတကွ ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."

သူမသည် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် သုံး တွင်သာ ရှိသော်လည်း စုရှောင်ချီသည် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ကိုး တွင် ရှိသော တုန်းရွှီကျစ်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ခဲ့လေ၏။

စုရှောင်ချီသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား ရှိသည့် တုန်းရွှီကျစ်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ဖို့ မလိုဘူး... ကျွန်မ ကန့်ကွက်တယ်... ဘယ် ခွေးသူတောင်းစားက သဘောတူတာလဲ..."

သူမ၏ အသံသည် ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တောင်ထိပ်သခင် တိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

စုရှောင်ချီ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ မင်းတို့ရဲ့ အဘွား ဖြစ်တဲ့ ငါက ကန့်ကွက်တယ်... ဘယ် ခွေးသူတောင်းစားက သဘောတူရဲသလဲ... သူ့ရဲ့ ပြာတွေကို အခုချက်ချင်း ငါ ကြဲပစ်လိုက်မယ်... ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဥပဒေသများသည် ၎င်းတို့အတွင်း လည်ပတ်နေပေသည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဒီနေရာက မင်း ရမ်းကားလို့ ရတဲ့ နေရာလား... ထိုင်နေစမ်း..."

ဥပဒေသများနှင့် ရောနှောနေသော အသံသည် စုရှောင်ချီဆီသို့ လှိုင်းထန်သွားခဲ့လေ၏။ စုရှောင်ချီ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ဥပဒေသများ လည်ပတ်နေပြီး သူမက ညင်သာစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း... ရှင် ကျွန်မကို အမိန့်ပေးဖို့ မလိုဘူး..."

အသံ နှစ်ခုသည် ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားကြလေ၏။ ကွဲပြားသော ဥပဒေသ နှစ်ခု ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်နှင့်အမျှ ချီ လှိုင်းလုံး တစ်ခုသည် ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိုက်ခတ်သွားပြီး ကျောက်တိုင်များပေါ်ရှိ ကန့်လန့်ကာများကို ကျယ်လောင်စွာ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် တုန်းရွှီကျစ်မှာ သိသိသာသာ သာလွန်နေပေသည်။ ဥပဒေသ နှစ်ခု အနည်းငယ် ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် စုရှောင်ချီသည် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း တိုက်ရိုက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ အနောက်ရှိ ကူရှင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေ၏။

ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် အတွင်းတွင်လည်း ကွာခြားချက်များ ရှိလေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းရှိ အခြား တောင်ထိပ်သခင်များသည် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တရားမှတ်ရန် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြသော်လည်း သူတို့၏ နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးများနှင့် သူတို့၏ သက်ပြင်းရှည်ကြီးများက သူတို့ထဲမှ အများအပြား၏ အခြေအနေအမှန်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ကူရှင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော စုရှောင်ချီသည် အံတုကာ မတ်တတ်ရပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကူရှင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။ စုရှောင်ချီသည် ပင်မ ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ တုန်းရွှီကျစ်ကို မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် သူမအပေါ် ဥပဒေသကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုရဲပေသည်...

ပင်မ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ ပုံမှန် အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပေသည်။ စုရှောင်ချီကို ကူရှင်ပေါ်သို့ ဖိချပြီးနောက် တုန်းရွှီကျစ်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ တောင်ထိပ်သခင် ဟူယန်ဟာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ... အခု ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကို အဆိုပြုထားပါတယ်... ပထမ တစ်ခုကတော့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ နာမည်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး အဲဒီတောင်ထိပ်က တပည့်တွေကို တခြား တောင်ထိပ်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ပါပဲ... ဥပမာ... ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ် ပေါ့..."

ဤ ပထမ ရွေးချယ်စရာကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ်သခင် ချွန်းယန်ကျီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။ ချွန်းယန်ကျီးသည် အကြည့် တစ်ဒါဇင်ကျော် သူ့အပေါ် ချက်ချင်း ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာခြင်း၊ စူးစမ်းလိုစိတ်၊ သရော်ခြင်း၊ ဒေါသ...

သို့ရာတွင် ချွန်းယန်ကျီးသည် ရှင်းပြရန် စကားမပြောခဲ့ဘဲ တရားမှတ်ရန် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်လေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယ တစ်ခုကတော့ တောင်ထိပ်သခင် တစ်ယောက် ပြန်လည် ခန့်အပ်ဖို့ ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူက ရာထူးကို ရယူဖို့ပါ... ဥပမာ... ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ်သခင် ချွန်းယန်ကျီးဟာ ယာယီ တောင်ထိပ်သခင် အဖြစ်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်တယ်..."

ချွန်းယန်ကျီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ချွန်းယန်ကျီးသည် ချွေးများ အနည်းငယ် ထွက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

တုန်းရွှီကျစ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်သည် အိုးယန်ထံသို့ လှည့်သွားကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အိုးယန်... တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ ခေါင်းဆောင်တပည့်... မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ တစ်ခုခု ရှိလား..."

ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်လာကတည်းက စကားမပြောခဲ့သော အိုးယန်သည် ယခုအခါ ကူရှင် တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပေသည်။

အကယ်၍ ပုံမှန်အချိန်သာ ဆိုလျှင် အိုးယန်သည် စားပွဲကို မှောက်လှန်ကာ ဆဲဆိုနေမည် ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အိုးယန်သည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေလေ၏။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒီ တပည့်မှာ ဘာ ကန့်ကွက်စရာ မှ မရှိပါဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်ကိုပဲ အားလုံး လွှဲအပ်ပါတယ်... ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ်က အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်သာကို ကျွန်တော် အားကျနေတာ ကြာပြီ..."

အိုးယန် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုရှောင်ချီသည် ပထမဆုံး ဒေါသထွက်သွားပြီးနောက် အဆုံးအစမရှိသော စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ ဟူယန် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် အသက်စွန့်ခဲ့ရသော တပည့် လား...

သူ့ကိုယ်ပိုင် တောင်ထိပ်ကိုတောင် သူ မကာကွယ်နိုင်ဘဲ တခြားသူတွေကိုပါ လက်နက်ချ အပ်နှင်းလိုက်သည်ဟု တွေးမိကာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

အိုးယန်၏ နာခံမှုသည် စုရှောင်ချီသာမက ပင်မ ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ တုန်းရွှီကျစ်ကိုပါ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။ တစ်ခဏမျှ သူသည် အိုးယန်ကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိလေ၏။

"ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်..." တုန်းရွှီကျစ်က ခြောက်ကပ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ထို့ပြင် အမျှော်လင့်ရဆုံးသူမှာ ထိုနေရာတွင် မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ ထိုင်နေခဲ့သော ချွန်းယန်ကျီး ပင် ဖြစ်လေ၏။ အိုးယန် ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ချက်ချင်း မျက်လုံးများ ဖွင့်ကာ တိုက်ရိုက် မတ်တတ်ရပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ကောင်းတယ် ဟုတ်လား... ထွက်သွားစမ်း... ငါ သဘောမတူဘူး..."

ဘာတွေ လာနောက်နေသနည်းဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ဟန်ဆောင်နေဖို့ သဘောတူထားတာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရင် တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်က အဲဒီ မိစ္ဆာ အုပ်စုက သူ့တောင်ပေါ် ပြောင်းလာလိမ့်မည် ဟု စိုးရိမ်သွားသည်။

အကယ်၍ ဒီ မိစ္ဆာလေးတွေ သူ့တောင်ပေါ် ပြောင်းလာရင် သူ့တောင်ပေါ်မှာ နေ့ရက်ကောင်းတွေ ရှိပါဦးမည်လော ဟု တွေးပူသွားသည်။

ပါရမီရှင် ဆိုတာ မူလကတည်းက တည်ငြိမ်မှု မရှိတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုပဲ... မင်း သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ကောင်းတယ်... သူတို့က တောင် အတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ယူဆောင်လာပေးတယ်... မင်း သူတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ အသက်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးရနိုင်တယ်...

ထို့ပြင် ဤ ကလေးစုတ်သည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး ဤ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုသည် အိုးယန်၏ အကြံအစည် ဖြစ်သည်ဟုပင် ချွန်းယန်ကျီးက ထင်မြင်နေလေ၏။

လူပြောသော စကားမျိုး မဟုတ်ဘဲ အိမ်သာကို အားကျနေတာ ကြာပြီ ဟု ပြောခြင်းမှာ အိုးယန် ဆိုသည့် လူယုတ်မာလေးက ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ်၏ အိမ်သာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခွဲချင်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

ချွန်းယန်ကျီးသည် အကယ်၍ သူသာ သူ၏ သဘောထားကို မဖော်ပြပါက အကောင်းဆုံး အနေအထားတွင် ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ်၏ အိမ်သာ အန္တရာယ် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံး အနေအထားတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက် ပင် အန္တရာယ် ရှိမည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အခြား တောင်ထိပ်များမှ အဘိုးကြီးများသည် ယခုအခါ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုခံစားနေသည့် အမူအရာဖြင့် ချွန်းယန်ကျီးနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အရှေ့ရှိ သစ်သား စားပွဲငယ်ပေါ်မှ ဖရဲစေ့များကို ကောက်ယူကာ ခွာစားနေကြလေ၏။

အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည် ဟု သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ပြဇာတ်မှာ လူနှစ်ယောက်က စားပွဲကို မှောက်လှန်ပြီး မကစားတော့ဘူး... ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က ဇာတ်ညွှန်း အတိုင်း မသွားဘူး...

ယခုအခါ ကိစ္စများကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းရန်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ဒီကလေးစုတ်က စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအတိုင်း မကစားဘူးဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

"ကောင်စုတ်လေး... ငါ့ကို မျက်နှာ နည်းနည်းလောက် ပေးပြီး ငါ့စကားတွေအတိုင်း လိုက်ကစားစမ်းပါ..." နောက်ဆုတ်၍ မရတော့သော တုန်းရွှီကျစ်သည် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ အိုးယန်ထံသို့ အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိုးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ လူတိုင်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အကြီးအကဲတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှာ ရာထူး ရယူဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး ဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို ဖျက်သိမ်းပြီး တခြား တောင်ထိပ်တွေကို ခွဲဝေပေးဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

ဖရဲစေ့ စားနေကြသော ကြည့်ရှုသူများသည် ချက်ချင်း လန့်ဖြတ်သွားကြလေ၏။ ဘယ်သူက ဒီ ကလေးစုတ်တွေကို လက်ခံရဲမှာလဲ... ကိုယ်တိုင် သေမယ့်အစား တာအို ရဲဘော်ရဲဘက် တစ်ယောက်ကို သေခိုင်းတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်...

"စီနီယာအစ်ကို ချွန်းယန်ကျီးက ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..." ပြစ်ဒဏ်တောင်ထိပ်သခင်က ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တကယ်တော့ စီနီယာအစ်ကို ချွန်းယန်ကျီးရဲ့ ခွန်အားဟာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပါတယ်... ငါတို့ကတော့ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိလို့ ရှက်တောင် ရှက်မိပါတယ်..."

"အကယ်၍ စီနီယာအစ်ကို ချွန်းယန်ကျီးက ဆန္ဒမရှိဘူး ဆိုရင် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ကလည်း ရွေးချယ်မှု ကောင်း တစ်ခုပါပဲ..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ခွန်အားက ကောင်းကင်ကိုတောင် ရောက်နိုင်ပါတယ်... ငါတို့ကတော့ ယှဉ်ဖို့တောင် မမျှော်လင့်ရဲပါဘူး..."

"အာ... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်..."

...

ဆူညံနေသော အသံများက စုရှောင်ချီ၏ ဦးနှောက်ကို အေးခဲသွားစေခဲ့ပေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်သေးချေ။

အိုးယန်သည် ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော့်မှာ အကြံပြုချက် တစ်ခု ရှိတယ်... အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဆန္ဒမရှိဘူး ဆိုရင် ကျွန်တော်က ယာယီ တောင်ထိပ်သခင် အနေနဲ့ မလွှဲမရှောင်သာ တာဝန် ယူပေးနိုင်ပါတယ်..."

အိုးယန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် ချက်ချင်း သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပေသည်။ ဤသည်မှာ အစကတည်းက လူတိုင်း စိတ်ကူးနိုင်သော အကောင်းဆုံး ရလဒ် ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့..."

အိုးယန်သည် အသံကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင့်တက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်က နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်က အသစ် ခန့်အပ်ခံရတာ ဆိုတော့ စီနီယာဦးလေးတို့၊ စီနီယာဦးလေးတို့ အနေနဲ့ အရမ်း စျေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပေးဖို့ မလိုပါဘူး... အတိတ်က တောင်ထိပ်ငယ်လေး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ အကြွေးစာချုပ်တွေ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."